ตอนที่ 91

ตอนที่ 91 การเลือกเพลงรอบการแสดงที่สอง (5): ในบรรดาตัวเลือกที่เหลือ เพลงที่จุดเวทีให้ลุกเป็นไฟได้มีแค่เพลงนี้แล้ว

ในขณะที่ทีมของเสิ่นเลี่ยนเพิ่งจะฟื้นฟูกำลังใจและส่งเสียงเชียร์ให้กัน อีกฟากหนึ่งของสตูดิโอบันทึกรายการ เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ก็ปะทุขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เสียงของจิ้นหย่วนดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณผ่านลำโพง "ลำดับต่อไป จะเป็นการชิงสิทธิ์ในเพลง 'Final Spark' ครับ!"

สายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปที่ตรงนั้นในทันที

หากพูดว่า "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" คือการปะทะกันอย่างถึงพริกถึงขิงของพลังลูกผู้ชายแล้วละก็ "Final Spark" ก็คือเพดานขีดจำกัดทางทักษะของเหล่านักเต้นระดับท็อป เพลงนี้เรียบเรียงเสียงประสานอย่างซับซ้อน จังหวะเปลี่ยนแปลงเร็วมาก และตั้งมาตรฐานความสามารถด้านการเต้นไว้สูงจนน่าเหลือเชื่อ

"ทีมที่เลือกเพลง 'Final Spark' ได้แก่——ทีมของลู่อีไป๋!"

ตัวลู่อีไป๋เองเป็น ACE รอบด้านอยู่แล้ว แถมในทีมยังมีเซียนสตรีตแดนซ์สายฟรีสไตล์ที่เพิ่งดึงตัวมาร่วมทีม การเลือกเพลงนี้จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

"ทีมของฉวีหลินเฟิง!"

ภูผาลูกใหญ่อีกหนึ่งลูก

ทีมของฉวีหลินเฟิงขึ้นชื่อเรื่องความสามารถรอบด้านที่สมดุลและเสน่ห์การแสดงบนเวทีอันไร้ที่ติ การจะรับมือกับเพลงนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลยแม้แต่น้อย

"และทีมของจูจื่ออวี๋ครับ!"

[บ้าไปแล้วเหรอ? จูจื่ออวี๋คิดสั้นหรือเปล่าเนี่ย?]

[ความกล้าน่ะน่าชมเชยอยู่หรอก แต่นี่มันตัวประกอบพลีชีพชัด ๆ]

[สงสัยกะจะสู้ตายดูสักตั้งละมั้ง เผื่อฟลุกไง?]

[เออใช่ เขานอนมาเพราะจับฉลากได้บายรอบแรกนี่หว่า มันก็พอมีลุ้นอยู่นะ]

เนื่องจากจูจื่ออวี๋ได้สิทธิ์บาย การประลองรอบแรกจึงเป็นการชนกันระหว่างทีมลู่อีไป๋กับทีมฉวีหลินเฟิง

เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้น สองทีมที่เป็นตัวแทนของทักษะการเต้นระดับหัวกะทิก็เริ่มเปิดศึกประชันกัน

ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการหักเลี้ยวทิศทาง ฝีเท้าของพวกเขาล้วนแผ่วเบาพลิ้วไหวแต่กลับอัดแน่นไปด้วยพลังระเบิด ลูกฟุตบอลถูกส่งผ่านไปมาระหว่างขาทั้งแปดข้างของคนสี่คนอย่างรวดเร็วจนตาพร่า

ในที่สุด ระหว่างการรุกรับอันดุเดือดจนถึงขีดสุด ลู่อีไป๋ก็ใช้ลูกเล่นหลอกล่ออันเหนือความคาดหมายจนทำให้ศูนย์ถ่วงของฉวีหลินเฟิงเสียหลัก เป็นการเปิดช่องว่างชั่วพริบตาให้เพื่อนร่วมทีม และส่งลูกบอลเข้าประตูไปได้สำเร็จ

แม้จะเฉียดฉิว แต่ทีมของลู่อีไป๋ก็คว้าชัยชนะในศึกประลองระดับเซียนชนเซียนครั้งนี้มาได้

ริมสนาม จูจื่ออวี๋ยืนดูการแข่งขันทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เขารู้ดีแก่ใจว่าหากวัดกันที่ทักษะ ทีมของตนไม่มีทางเลียนแบบการเล่นเมื่อครู่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบส่วน

หากเอาหัวชนฝา มีแต่ตายสถานเดียว

เขาหันไปมองเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคน แววตาของพวกนั้นเองก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเริ่มสงสัยในฝีมือตัวเองหลังจากได้เห็นการปะทะของพวกตัวท็อป

"พวกเราไม่ได้มาสายเดียวกับพวกนั้น" ประกายเจ้าเล่ห์วาบผ่านแววตาของจูจื่ออวี๋ "เพราะฉะนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องเล่นตามกติกาของพวกมัน"

เขากดเสียงต่ำ พูดรัวเร็ว "เดี๋ยวฟังคำสั่งฉัน ไม่ต้องสนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งนั้น พุ่งชนพวกมันไปเลย จำไว้ เป้าหมายของเราไม่ใช่ลูกบอล แต่เป็นคน! ขอแค่ชนพวกมันล้มแล้วพวกเรายังยืนอยู่ได้ ชัยชนะก็เป็นของเราแบเบอร์!"

รอบชิงชนะเลิศเริ่มต้นขึ้น

ทีมของลู่อีไป๋ที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาด ๆ แม้จะมีความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่บนใบหน้ายังคงประดับไปด้วยความมั่นใจของผู้ชนะ สำหรับพวกเขาแล้ว การจัดการกับทีมของจูจื่ออวี๋ก็แค่การเล่นตามพิธีเท่านั้น

ทว่าในจังหวะที่เสียงนกหวีดดังขึ้น พวกเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทีมของจูจื่ออวี๋ฝั่งตรงข้ามไม่ได้จัดกระบวนทัพหรือใช้สเต็ปเท้าแพรวพราวอะไรเลย คนทั้งสี่เกาะกลุ่มกันแน่นราวกับวัวป่าตกมัน พวกเขาไม่แม้แต่จะมองลูกฟุตบอลใต้ฝ่าเท้า หลับหูหลับตาพุ่งกระแทกเข้าใส่ตรง ๆ!

"อะไรกันเนี่ย?!"

ลูกทีมของลู่อีไป๋เหวอกันหมด พวกเขาคุ้นชินกับการใช้ทักษะและการเคลื่อนไหวเข้าห้ำหั่น เคยเจอแผนการเล่นอันธพาลที่ไม่สนใจเหตุผลอะไรแบบนี้ที่ไหนกัน!

สัญชาตญาณสั่งให้พวกเขาใช้ฝีเท้าอันคล่องแคล่วเบี่ยงหลบ แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว

"ตึง——!"

เสียงปะทะอันหนักหน่วงดังขึ้นอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ ไม่ใช่การหักหาญน้ำหนักของสองฝ่ายที่ทัดเทียมกัน

หากแต่เป็นการบดขยี้ของฝ่ายที่เตรียมตัวมาพร้อม เหนือฝ่ายที่ไม่ได้เตรียมใจรับมือ

ทีมของลู่อีไป๋ถูกแรงปะทะที่โถมเข้ามากะทันหันชนจนล้มระเนระนาด ทั้งสี่คนล้มกลิ้งราวกับพินโบว์ลิ่งที่โดนลูกบอลซัด

ส่วนทีมของจูจื่ออวี๋ แม้จะเซถลาไปบ้าง แต่เพราะเตรียมตัวรับแรงกระแทกไว้ล่วงหน้าและกดจุดศูนย์ถ่วงลงต่ำมาก จึงประคองตัวยืนหยัดอยู่ได้อย่างน่าอัศจรรย์

[เชี่ย??? เล่นแบบนี้ก็ได้เหรอ???]

[สงครามไม่หน่ายกลอุบาย! ฉันขอสถาปนาให้จูจื่ออวี๋เป็นปรมาจารย์ด้านแท็กติกประจำแมตช์นี้เลย!]

[สงสารลู่อีไป๋เลย สกิลแน่นเปรี๊ยะ แต่ดันโดนเหลี่ยมใส่ซะงั้น 55555!]

[ตลกร้ายชะมัด! ชนะศึกระดับเซียนมาได้แท้ ๆ สุดท้ายโดนนักเลงข้างถนนเอาอิฐฟาดหัวร่วง!]

พอลู่อีไป๋กับคนอื่น ๆ พยุงตัวลุกขึ้นมาจากความชุลมุน จูจื่ออวี๋ก็พาลูกทีมของเขาเตะฟุตบอลเข้าประตูที่ไร้คนป้องกันไปอย่างสบายอารมณ์แล้ว

"ปรี๊ด——! หมดเวลาการแข่งขัน! ผู้ชนะได้แก่——ทีมจูจื่ออวี๋!"

จิ้นหย่วนเพิ่งจะประกาศสิทธิ์ครอบครองเพลง Final Spark เสร็จสิ้น

กวงเป่าบนหน้าจอด้านนั้นก็เด้งออกมาเหมือนรีบไปวิ่งรอกงาน "ขอเสียงปรบมืออันอบอุ่นที่สุด ร่วมแสดงความยินดีกับทีมเจียงเฉาและทีมจูจื่ออวี๋ที่ได้รับสิทธิ์ทำการแสดงเพลง 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' และเพลง Final Spark ด้วยครับ!"

ก้อนกลมสีฟ้าโบกมือป้อม ๆ "แต่ว่า!"

"จังหวะก้าวของ 'ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิง' (เด็กฝึกเปล่งประกาย) จะไม่มีวันหยุดนิ่ง! เราจะเปิดการเลือกเพลงรอบที่สองในทันที! ขอให้กัปตันทีมทุกคนที่ยังไม่ได้เพลง รีบพาลูกทีมเริ่มปรึกษาหารือเกี่ยวกับสมรภูมิต่อไปของพวกคุณเดี๋ยวนี้! โอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมตัวเร็วที่สุดเท่านั้น!"

ทีมเสิ่นเลี่ยนที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาด ๆ กำลังนั่งล้อมวงกัน เร่งฟื้นฟูเรี่ยวแรงในทุกวินาที

พวกเขาแหงนหน้ากรอกน้ำแร่ที่ทีมงานยื่นให้ลงคออึกใหญ่ ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะ ช่วยขับไล่ความร้อนรุ่มหลังจากการออกแรงอย่างหนักไปได้บ้าง

"ฟู่... รอดตายแล้ว" เฉียวอี้โจวปาดหยดน้ำและเหงื่อบนใบหน้า บีบขวดเปล่าจนเสียงดังกรอบแกรบ

เสิ่นเลี่ยนไม่พูดอะไร สายตาของเขามองข้ามเพื่อนร่วมทีม ไปยังหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่ไม่ไกล

บนนั้นกำลังแสดงรายชื่อเพลงที่เหลือให้เลือก ชื่อของพวกเขาที่อยู่หลังแถวเพลง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" กลายเป็นสีเทาไปแล้ว

"เอาล่ะ พักกันพอแล้ว" เสิ่นเลี่ยนหมุนปิดฝาขวด เสียงไม่ดังนัก แต่ก็พอให้สมาชิกทุกคนรวมสมาธิกลับมา "คุยเรื่องเพลงต่อไปกันเถอะ"

สายตาของเขากวาดมองลูกทีมทุกคน ไม่ใช่แค่ลัวหมิง เฉียวอี้โจว และเหลียงชวนที่เพิ่งลงสนามไปเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเฉินจิ่งหมิง หลินจือเซี่ย เซี่ยหาง และเหยาว่างที่ไม่ได้ลงแข่งเพราะกติกา ทว่าก็ใส่ใจสถานการณ์ไม่แพ้กัน

หลินจือเซี่ยเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบที่สุดในทีม เขามองดูรายชื่อเพลงที่เหลือ "ทั้ง 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' และ Final Spark ไปหมดแล้ว ตอนนี้ในบรรดาเพลงที่เหลือ เพลงที่สไตล์เดือด ๆ มีไม่เยอะแล้วครับ"

บนหน้าจอมีชื่อเพลงสองสามเพลงเรียงรายอยู่อย่างชัดเจน

"'อวี้เจี้ยน'... 'เยวี่ยกวงเจียวอี้'..." เฉียวอี้โจวเห็นแล้วก็ส่ายหน้าทันที โพล่งค้านขึ้นมาเป็นคนแรก "ไม่ได้ ๆ ปัดตกไปเลย! สองเพลงนี้เป็นเพลงช้าสาย vocal ล้วน พวกเราเพิ่งชวดเพลงที่เดือดที่สุดไป ตอนนี้จะให้หันกลับไปร้องเพลงช้า คนที่ไม่รู้เรื่องจะคิดว่าพวกเราปอดแหกจนต้องยอมถอยไปเอาตัวเลือกรองแทนเอานะ!"

"มีเหตุผล" เหยาว่างผู้รับหน้าที่ดูแลท่าเต้นที่เพิ่งเข้ามาใหม่พยักหน้า เขาชี้ไปที่อีกเพลงหนึ่ง "งั้นเพลงนี้ล่ะ I am you? คอนเซ็ปต์ยิ่งใหญ่มาก ถ้าทำเพอร์ฟอร์แมนซ์บนเวทีออกมาน่าจะดูล้ำเหนือจริง แล้วก็สะดุดตามากด้วย"

"เพลงนี้..." เซี่ยหางมองเสิ่นเลี่ยนอย่างลังเลเล็กน้อย "กัปตันครับ สไตล์เพลงนี้มันค่อนข้างแอบสแตรกต์ไปหน่อย มีองค์ประกอบของโมเดิร์นแดนซ์กับสัญลักษณ์เชิงเปรียบเทียบเยอะ อาจจะ...อาจจะไม่ค่อยเข้ากับสไตล์แข็งแกร่งดุดันโดยรวมของพวกเราเท่าไหร่"

คำพูดฟังดูอ้อมค้อม แต่ทุกคนต่างเข้าใจดี

การเต้นของเสิ่นเลี่ยนคือการผสมผสานระหว่างพละกำลังกับทักษะ เด็ดขาด ชัดเจน ตรงไปตรงมา การจะให้เขาไปเต้นโมเดิร์นแดนซ์ที่ต้องใช้อารมณ์สื่อสารขั้นสุดกับความอ่อนช้อยของสรีระ มันฝืนตัวตนของเขาเกินไปจริง ๆ

"นายพูดตรง ๆ ว่าไม่เหมาะกับฉันก็ได้" เสิ่นเลี่ยนกลับยอมรับอย่างเปิดเผย ถึงขั้นยิ้มออกมาด้วยซ้ำ "สไตล์ที่ดูซับซ้อนเข้าใจยากแบบนั้นฉันรับมือไม่ไหวหรอก เดี๋ยวจะพากันวนอยู่ในอ่างเปล่า ๆ ได้ไม่คุ้มเสีย"

ท่าทีที่ตรงไปตรงมาของเขาช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดในทีมลงไปได้มาก

ลัวหมิงที่เงียบมาตลอดวิเคราะห์อย่างสุขุม "ถ้าเป็นแบบนี้ ตัดทั้งเพลงช้าและเพลงคอนเซ็ปต์ออกไป ในบรรดาตัวเลือกที่เหลือ เพลงที่สามารถสร้างอิมแพ็กต์ระเบิดเวทีได้ ก็มีแค่เพลงนี้แล้ว"

นิ้วมือของเขาแตะลงบนตัวอักษรลายพู่กันพลิ้วไหวสองตัวตรงกลางหน้าจอ——"นีหลิน" (เกล็ดมังกร)