ตอนที่ 90

ตอนที่ 90 เลือกเพลงรอบสอง 4 ไม่ได้เพลง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" ก็ระเบิดเวทีให้ลุกเป็นไฟได้เหมือนกัน

เสียงหัวเราะเฮฮาในสตูดิโอค่อยๆ เงียบลง

สมาชิกทั้งสี่คนของทีมเสิ่นเลี่ยนที่เพิ่งลุกขึ้นมาจากพื้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน

พวกเขามองไปยังอีกฟากหนึ่งของสนาม เจียงเฉากำลังพาสมาชิกในทีมอีกสามคนที่รูปร่างสูงใหญ่กำยำไม่แพ้กัน เดินทอดน่องเข้ามาด้วยท่าทีของผู้ชนะ

เจียงเฉาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยการยั่วยุที่เปิดเผยอย่างไม่ปิดบังและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันล้นปรี่

เสิ่นเลี่ยนไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย เขายิ้มตอบพลางขยับข้อมือที่เพิ่งใช้ยันพื้นตอนล้มลงเมื่อครู่ จากนั้นจึงกระดิกนิ้วชี้ท้าทายเจียงเฉา

ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ กลิ่นอายดินปืนก็ลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศแล้ว

"ตามกฎแล้ว การแข่งขันของทั้งสามทีมจะตัดสินลำดับการจับคู่ด้วยการจับสลาก โดยจะมีหนึ่งทีมที่ได้บาย และผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศโดยตรงครับ"

ทีมงานเดินถือกล่องจับสลากขึ้นมา

[เชี่ยเอ๊ย! สามทีมปะทะกัน! คราวนี้โคตรมันแน่!]

[การได้บายนี่สำคัญสุดๆ เลยนะ แข่งน้อยกว่ารอบนึง ความได้เปรียบเรื่องแรงคือกินขาดอะ!]

เดิมทีทีมของเจียงเฉาก็จบศึกแบบสายฟ้าแลบ ใช้แรงไปน้อยที่สุดอยู่แล้ว ถ้าได้สลากบายอีก ก็แทบจะรู้ผลล่วงหน้าได้เลยว่าชัยชนะจะตกเป็นของใคร

กลัวอะไรก็มักจะได้สิ่งนั้น

ทั้งสามคนยื่นมือเข้าไปพร้อมกัน

เสิ่นเลี่ยนคลี่กระดาษของตัวเองออก บนนั้นเขียนไว้ว่า 'ทีมอวี๋ไป่ชวน'

นั่นหมายความว่า ทีมของเจียงเฉา ได้บาย

พอเงยหน้าขึ้น ก็เป็นไปตามคาด เจียงเฉากำลังชูกระดาษขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มแป้นแล้น

"ดวงจะดีเกินไปแล้วมั้ง" เฉียวอี้โจวพึมพำเสียงเบา

เสิ่นเลี่ยนตบไหล่เฉียวอี้โจวเบาๆ สายตากวาดมองทีมเจียงเฉาที่กำลังยืนดูการแข่งอยู่ข้างๆ แล้วหันกลับมามองทีมอวี๋ไป่ชวนที่กำลังจะประมือกัน

สมาชิกในทีมของอวี๋ไป่ชวนมีรูปร่างค่อนข้างปราดเปรียว สไตล์การเล่นคล้ายกับทีมของลู่อีไป๋เมื่อครู่นี้

ประกายความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองของเสิ่นเลี่ยนอย่างรวดเร็ว

เขาเรียกเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนเข้ามารวมกลุ่ม แล้วกระซิบด้วยระดับเสียงที่มีแค่พวกเขาสี่คนเท่านั้นที่ได้ยินว่า "เปลี่ยนแผน ไม่ต้องเล่นเชิงแล้ว เลียนแบบทีมเจียงเฉา ใช้ร่างกายบดเข้าไปตรงๆ เลย น้ำหนักกับแรงของพวกเราสี่คน บดขยี้พวกเขาได้สบายมาก"

[??? เทพเลี่ยนจะลอกวิธีเล่นของทีมเจียงเฉาเหรอ?]

[เชี่ย ใช้วิชาของศัตรูมาปราบศัตรูล่ะสิ! ชอบว่ะ!]

เสียงนกหวีดเริ่มการแข่งขันดังขึ้น

ทีมของอวี๋ไป่ชวนยังคงคิดจะอาศัยสเต็ปเท้าอันคล่องแคล่วเพื่อหาจังหวะ ทว่าสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้า กลับเป็นกำแพงมนุษย์ที่รวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

[??? ลายเส้นเปลี่ยนกะทันหัน! ไหนว่าสายเทคนิคไง?]

[555555 ทีมของอวี๋ไป่ชวนถึงกับเหวอไปเลย! บนหน้าเขียนว่า พวกนายไม่ปกติแล้ว!]

[ชนให้กระเด็น ชนให้ปลิวไปให้หมด!]

[เทพเลี่ยน: แผนเหรอ? แผนของฉันก็คือชนพวกนายให้กระเด็นทั้งหมดนั่นแหละ]

[เรียนรู้แล้ว ถ้าสู้ไม่ได้ก็เข้าร่วมมันซะเลย!]

"หนึ่ง สอง สาม บุก!"

เสิ่นเลี่ยนส่งเสียงคำรามต่ำ ในฐานะแกนหลัก ร่างกายของเขาราวกับคันธนูที่โก่งจนสุดแรง นำทัพทั้งทีมพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับรถหุ้มเกราะที่สตาร์ตเครื่องเต็มสูบ ชนเข้าใส่ฝ่ายตรงข้ามอย่างไร้ความปรานี!

ทีมของอวี๋ไป่ชวนจะไปต้านทานกระบวนทัพแบบนี้ไหวได้อย่างไร ร่างกระเด็นระเนระนาด ล้มกลิ้งไปกับพื้นในพริบตา

ทีมของอวี๋ไป่ชวนแทบจะไม่ได้แตะบอลเลยด้วยซ้ำ เสิ่นเลี่ยนและเพื่อนๆ อาศัยข้อได้เปรียบด้านพละกำลังอันเด็ดขาด เบียดแนวป้องกันของอีกฝ่ายออกอย่างดุดัน เปิดทางให้เฉียวอี้โจวดันบอลเข้าประตูไปได้อย่างง่ายดาย

[สงสารทีมอวี๋ไป่ชวนสักสามวินาที แค่สามวินาทีจริงๆ นะ มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว 5555!]

[ไปสู่สุคติด้วยแรงกายภาพ ร้ายแรงที่สุดแล้ว]

[เฉียวอี้โจว: ลูกนี้เข้าประตูแบบ...ไม่มีทักษะอะไรเลย แต่โคตรสะใจ!]

เป็นอีกแมตช์ที่คว้าชัยชนะอย่างรวดเร็วโดยไร้ข้อกังขา

แต่ทันใดนั้นเอง โดยไม่ทันได้หยุดพักหายใจ พวกเขาก็ต้องเข้าสู่ศึกตัดสินชี้ขาดที่แท้จริง

ชายหนุ่มทั้งสี่คนที่เพิ่งชนะมายังคงหอบหายใจ เหงื่อเปียกโชกจนชุ่มเสื้อผ้าไปหมด

เสิ่นเลี่ยนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ากล้ามเนื้อต้นขาเริ่มมีอาการล้าเล็กน้อยจากการออกแรงหนักหน่วงติดต่อกัน

ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง เจียงเฉาและเพื่อนร่วมทีมของเขากลับมีแรงเต็มเปี่ยมและกระปรี้กระเปร่าราวกับภูเขาหินสี่ลูกที่ไม่มีวันสั่นคลอน

[แรงต่างกันเกินไป สงสารทีมเทพเลี่ยนเลยอะ]

[ข้อได้เปรียบของการได้บายเริ่มเห็นผลแล้วสินะ รอบชิงแบบนี้แอบไม่แฟร์นิดๆ แฮะ]

[ศึกหนักของจริงกำลังจะมาแล้ว! รถถังมนุษย์ปะทะรถถังมนุษย์!]

เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง!

คราวนี้ เป็นการพุ่งชนกันซึ่งหน้าของรถถังหนักสองคัน!

"ตึง——!"

ทั้งสองทีมพุ่งเข้าปะทะกันอย่างจัง เกิดเสียงทึบชวนสยองของกล้ามเนื้อและกระดูกที่กระแทกชนกัน

[เชี่ยเอ๊ย! กูนั่งดูหน้าจอยังรู้สึกถึงแรงสั่นเลย!]

[ฮอร์โมนพลุ่งพล่านมาก! นี่สิรายการที่ผู้ชายแมนๆ ต้องดู!]

[ทีมงานรีบเตรียมหมอพยาบาลเร็ว! แค่ดูก็เจ็บแทนแล้ว!]

เสิ่นเลี่ยนกัดฟันแน่น ใช้หัวไหล่ยันเจียงเฉาที่อยู่ตรงหน้าไว้อย่างสุดแรง

แรงมหาศาลที่ถ่ายทอดมาจากอีกฝ่าย ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังต้านทานกระทิงดุที่พุ่งชนมาเต็มกำลัง

ทว่าเขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวหดเกร็งฉับพลัน ขาทั้งสองข้างปักแน่นกับพื้นราวกับเสาเหล็ก ต้านรับแรงกระแทกทั้งหมดเอาไว้ดื้อๆ!

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาถูกเค้นออกมาใช้งาน เส้นเลือดปูดโปนตั้งแต่ลำคอจนถึงท่อนแขน หยาดเหงื่อไหลหยดลงมาจากสันกรามที่ขบแน่น

เสื้อรัดรูปสีดำที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อตัวนั้น ยามนี้แนบสนิทราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง ช่วยขับเน้นสัดส่วนของกล้ามเนื้อทุกมัดที่กำลังออกแรงเกร็งขับเคี่ยวกันอยู่ออกมาได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

[กรี๊ดดดดดด ลายกล้ามเนื้อนี้! เส้นเลือดปูดนี้! เสิ่นเลี่ยนจะฆ่าฉันแล้ว!]

[แรงปะทะของทั้งทีมขนาดนั้น ไม่นึกเลยว่าเสิ่นเลี่ยนจะยันรับตรงๆ ไหว! โคตรแกร่ง!]

[นี่สินะการดวลของตัวท็อปคลาส A! โคตรสุด!]

คุมเชิงค้างเติ่ง!

เป็นการยื้อยุดที่ชวนอึดอัดจนแทบหยุดหายใจ!

เสิ่นเลี่ยนอาศัยพลังของคนเพียงคนเดียว ยึดแกนกลางแนวรบของทั้งทีมเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ต้านเจียงเฉาไว้จนกลายเป็นการประจันหน้าที่สูสีคู่คี่

ทว่า ความแข็งแกร่งของโซ่เส้นหนึ่ง ขึ้นอยู่กับข้อต่อที่อ่อนแอที่สุด

เจียงเฉาจับสัมผัสได้อย่างเฉียบคมท่ามกลางการประลองกำลังว่า แรงกดดันทางฝั่งซ้ายของทีมอีกฝ่ายดูจะเบากว่าด้านหน้าเล็กน้อย

สายตาของเขาตวัดมองดุจเหยี่ยว และล็อกเป้าไปที่ลัวหมิงข้างกายเสิ่นเลี่ยนในทันที

ภายใต้แรงปะทะอันหนักหน่วง สีหน้าของลัวหมิงเริ่มซีดขาว ท่าทางการยืนมีความเกร็งฝืนอย่างไม่เป็นธรรมชาติอยู่เล็กน้อย—เขากำลังปกป้องเท้าข้างที่เพิ่งหายเจ็บได้ไม่นานโดยไม่รู้ตัว จึงไม่กล้าลงน้ำหนักเต็มแรง

[! ! ! อาการเจ็บเท้าของลัวหมิง! ลืมไปสนิทเลย!]

[เจียงเฉาสังเกตการณ์ไวมาก กำลังจะหาจุดเจาะทะลวงแล้ว!]

[จบเห่ ลัวหมิงเพิ่งจะหายเจ็บเท้าแท้ๆ ปะทะหนักขนาดนี้ไม่ไหวแน่นอน]

ตรงนี้นี่แหละ!

แม้จะดูไม่ค่อยมีน้ำใจนัก แต่ในการประลองซึ่งหน้าแบบนี้ การเลือกเพลงได้ย่อมสำคัญที่สุด!

"ฝั่งซ้าย! ทุ่มกำลังโจมตีลัวหมิง!" เจียงเฉาคำรามลั่นออกมาทันที แล้วเปลี่ยนทิศทางการออกแรงร่วมกับเพื่อนร่วมทีมในเสี้ยววินาที!

[ว่าก็ว่าเถอะ... เล่นงานคนเจ็บแบบนี้แอบไม่แมนไปหน่อยไหมอะ?]

[คอมเมนต์บนโลกสวยเกินไปปะ? แข่งก็คือแข่ง หาจุดอ่อนมันก็เรื่องปกติปะวะ?]

[เจียงเฉาคืออยากชนะจริงจัง ไม่ปล่อยให้หลุดมือสักจังหวะเลย]

[ลัวหมิงระวังตัวด้วยนะ! ! !]

คลื่นพลังมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานไม่ได้พุ่งเข้าใส่เสิ่นเลี่ยนอีกต่อไป แต่กลับซัดถาโถมเข้าใส่จุดอ่อนของทีมอย่างแม่นยำและดุดัน!

"ระวัง!" เสิ่นเลี่ยนรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย ทว่าคิดจะหันกลับไปช่วยป้องกันก็ไม่ทันการเสียแล้ว

ลัวหมิงรู้สึกเพียงว่ามีพลังราวกับคลื่นยักษ์ถล่มทลายซัดเข้ามาจากด้านข้าง สัญชาตญาณสั่งให้เขาออกแรงต้าน แต่ก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ

และความลังเลเพียงครึ่งจังหวะนั้นเอง ก็ทำให้ขบวนของพวกเขาถูกฉีกกระชากออกจนเกิดเป็นช่องโหว่อันตรายถึงชีวิต

[เฮ้อ... สุดท้ายก็แพ้ให้กับอาการบาดเจ็บกับแรงกายสินะ]

[โทษลัวหมิงไม่ได้หรอก เขาพยายามเต็มที่แล้ว อาการเจ็บเท้ามันคุมไม่ได้นี่นา]

[ปวดใจชะมัด! อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ!]

ลูกฟุตบอลถูกอีกฝ่ายเกี่ยวเอาไปจากช่องโหว่นั้นอย่างง่ายดาย

จากนั้นก็ถูกเตะส่งเข้าไปยังประตูที่อยู่ด้านหลังทีมของเสิ่นเลี่ยน

"ปรี๊ด——!"

เสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้น

ผลการแข่งขัน ได้ข้อสรุปแล้ว

ทีมเจียงเฉา คว้าสิทธิ์การแสดงเพลง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" (วินาทีเผด็จศึก) ไปครอง

[แพ้จนได้... ถึงจะสังหรณ์ใจไว้แต่แรก แต่ก็ยังแอบเสียดายอยู่ดี!]

[ยินดีกับทีมเจียงเฉาด้วย ฝีมือแข็งแกร่งจริง]

[ไม่เป็นไรนะ! ทีมเสิ่นเลี่ยนทำได้ดีมากแล้ว! รอติดตามพวกนายเลือกเพลงอื่นแล้วมาระเบิดเวทีกันนะ!]

[มิใช่แพ้เพราะด้อยฝีมือ พ่ายศึกอย่างสมศักดิ์ศรี!]

ทีมเฉาระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีจนแสบแก้วหู พวกเขาสวมกอดกันเพื่อฉลองชัยชนะที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ทีมของเสิ่นเลี่ยนหลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เหงื่อไหลรินตามแก้มและลำคอของทุกคน หยดลงแผ่เป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ บนพื้น หัวใจหลังการออกแรงอย่างหนักยังคงเต้นรัวอยู่ในอก ทว่าทุกคนกลับคล้ายถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น กระทั่งความอยากจะอ้าปากพูดยังไม่มี

โดยเฉพาะลัวหมิง

เขาก้มหน้า จ้องข้อเท้าขวาที่เคยบาดเจ็บของตัวเองเขม็ง จังหวะที่เพิ่งถูกอีกฝ่ายใช้เป็นจุดเจาะทะลวงพุ่งชนอย่างรุนแรงเมื่อครู่ แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บซ้ำ แต่ความรู้สึกปวดตึงที่คุ้นเคยและชวนให้ใจสั่นนั้นกลับคล้ายยังคงตกค้างอยู่ในไขกระดูก

ทั้งหมดเป็นเพราะผม... ถ้าเท้าของผมไม่มีปัญหาละก็... ถ้าผมออกแรงได้มากกว่านี้อีกสักนิดละก็...

ความโทษตัวเองและเสียใจถาโถมเข้าใส่ดั่งเกลียวคลื่นจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก เขากำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือลึก แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเอง ฝ่ามือข้างหนึ่งก็พลันวางลงบนศีรษะของเขา แล้วตบเบา ๆ อย่างไม่หนักไม่เบา

ลัวหมิงสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำคู่นั้นของเสิ่นเลี่ยนพอดี ใบหน้าของเสิ่นเลี่ยนยังมีรอยแดงระเรื่อจากการออกแรง ลมหายใจก็ค่อนข้างกระชั้น ทว่าแววตากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง

"คิดอะไรอยู่" น้ำเสียงของเสิ่นเลี่ยนแหบพร่าเล็กน้อยเพราะหมดแรง แต่กลับดังเข้าหูลัวหมิงอย่างชัดเจน "โทษตัวเองอยู่เหรอ"

"หัวหน้า ผม..." ขอบตาของลัวหมิงแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ลำคอตีบตัน คำพูดหลังจากนั้นพูดไม่ออกเลยสักคำ

"พอแล้ว" เสิ่นเลี่ยนเอ่ยขัดเขา น้ำเสียงแฝงความจริงจังที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ฟังนะ ลัวหมิง เมื่อเทียบกับเพลงหนึ่งเพลง เท้าของนายสำคัญกว่าแน่นอนอยู่แล้ว"

เขามองลัวหมิงพลางเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น "ก็แค่เพลงเพลงเดียว ไม่มีเพลงนี้ เราก็ยังเลือกเพลงอื่นได้ แต่ถ้าเท้านายพังยับเยินไปจริง ๆ เวทีทั้งหมดในอนาคตของนายก็จะหายไปหมด บัญชีข้อนี้ นายคิดไม่เป็นหรือไง"

คำพูดชุดนี้ราวกับค้อนหนักที่ฟาดลงกลางใจของลัวหมิงอย่างจัง เขาชะงักงัน จ้องมองเสิ่นเลี่ยนตาค้าง ความรู้สึกผิดและไม่ยินยอมที่อัดแน่นเต็มอกในคราแรก บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความอบอุ่นที่เอ่อล้นขึ้นมาจนหมดสิ้น

เขาไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากการแข่งขันที่เดิมพันด้วยเกียรติยศของทีมต้องพ่ายแพ้ไป สิ่งแรกที่หัวหน้าเป็นห่วงกลับไม่ใช่การแพ้ชนะ แต่เป็นอาการบาดเจ็บของเขา

"ใช่แล้ว!" เฉียวอี้โจวที่อยู่ด้านข้างก็เดินหอบหายใจหนัก ๆ เข้ามา วาดแขนกอดคอลัวหมิงพลางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ "จะมาทำหน้าเศร้าทำไมเล่า! ก็แค่เพลงเพลงเดียว ยกให้พวกเขาไปสิ! ฝีมือของพวกเราไม่ได้แสดงออกได้แค่เพลงนี้เพลงเดียวสักหน่อย คราวหน้าบนเวทีค่อยไปขยี้พวกเขาก็สิ้นเรื่อง!"

เหยาว่างก็ก้าวขึ้นมา ตบหลังลัวหมิงอย่างอ่อนโยน "เสิ่นเลี่ยนพูดถูก สุขภาพของนายต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง พวกเราคือทีมเดียวกัน ชนะก็แบกรับด้วยกัน แพ้ก็แบกรับด้วยกัน"

เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ต่างพากันล้อมวงเข้ามา เอ่ยปลอบประโลมกันคนละประโยคสองประโยค

เสิ่นเลี่ยนมองดูทุกคนที่กลับมารวมใจเป็นหนึ่งอีกครั้ง เขาสูดหายใจเข้าลึก ตบมือเรียกความสนใจจากทุกคน

"ได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม ไม่มีอะไรต้องหดหู่ทั้งนั้น" สายตาของเขากวาดมองใบหน้าของลูกทีมทุกคน "เช็ดเหงื่อซะ แล้วพวกเราไปเลือกเพลงถัดไป"

"ให้พวกเขาได้เห็นกันว่า ถึงพวกเราจะไม่ได้เพลง 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' (วินาทีสังหาร) ก็ระเบิดเวทีให้ลุกเป็นไฟได้เหมือนกัน!"