ตอนที่ 89

ตอนที่ 89 เลือกเพลงรอบการแสดงสอง 3: วินาทีก่อนหน้าราวกับเทพสงครามจุติ วินาทีต่อมาหนุ่มหล่อกลิ้งคลุกฝุ่น!

"เฮ้ยๆๆ อยู่นิ่งๆ สิ ฉันมัดเอง!"

เฉียวอี้โจวแย่งสายผ้าไปแล้วนั่งยองๆ ลงทันทีโดยไม่ฟังใคร ตั้งท่าจะมัดขาลัวหมิงให้ได้

"ขาซ้ายสิขาซ้าย! นายจะยื่นขาขวามาทำไมเนี่ย!"

ลัวหมิงมองเฉียวอี้โจวที่เริ่มพันข้อเท้าขวาของตัวเองด้วยความรู้สึกทั้งขำทั้งเอือม รีบเอ่ยทักท้วง

"เหมือนกันนั่นแหละ เหมือนกันหมด!"

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเลี่ยนก็กำลังตั้งอกตั้งใจผูกเชือกเช่นกัน "ทุกคนเอาขาเข้ามาชิดกันก่อน เหลียงชวน ขาซ้ายนายชิดกับขาขวาของผม..."

สิ้นเสียงพูด "ตะขาบยักษ์" ฉบับเก้งก้างเล็กน้อยที่ประกอบร่างขึ้นจากสี่หนุ่มหล่อขายาวก็ถือกำเนิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ

เรียงจากซ้ายไปขวา ได้แก่ เหลียงชวน เสิ่นเลี่ยน ลัวหมิง และเฉียวอี้โจว

ไม่นานนัก ทีมของลู่อีไป๋และทีมของเจียงเฉาก็รวมร่างเป็น "ตะขาบยักษ์" ของตัวเองเสร็จเช่นกัน

"สิ่งมีชีวิต" ประหลาดทั้งสามร่างยืนมองหน้ากันไปมาอยู่กลางสนาม บรรยากาศชวนหัวเราะฟันร่วงอย่างยิ่ง

"พวกเรา กอดคอกันไว้!" เฉียวอี้โจวพาดแขนลงบนบ่าของลัวหมิง พลางตะโกนด้วยความฮึกเหิมเต็มเปี่ยม "พวกเราลองเดินดูสักสองก้าวก่อน! หนึ่งสองหนึ่ง! หนึ่งสองหนึ่ง!"

พอเขาออกคำสั่ง ก็ก้าวขาซ้ายออกไปเป็นคนแรก

ทว่า เขาคงลืมไปสนิทว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพ "แฝดสยามตัวติดกัน"

การขยับครั้งนี้ของเขาดึงเอาขาขวาของลัวหมิงตามไปด้วยทันที เพื่อรักษาสมดุล ลัวหมิงจึงเผลอดึงขาซ้ายของเสิ่นเลี่ยนตามสัญชาตญาณ ปฏิกิริยาลูกโซ่นี้ทำให้ "ตะขาบยักษ์" ทั้งตัวเซถลาไปทางซ้ายอย่างแรงราวกับคนเมาเหล้า

"ให้ตายสิ!"

"ทรงตัวไว้ ทรงตัวไว้!"

คนนั้นล้มคนนี้คว่ำ บริเวณนั้นโกลาหลวุ่นวายไปหมดในพริบตา ส่วนสถานการณ์ของอีกสองทีมก็พอๆ กัน ทำเอาบรรดาเด็กฝึกที่ยังไม่ถึงคิวลงแข่งข้างสนามหัวเราะกันจนตัวงอ

[5555555 นี่มันมหกรรมพฤติกรรมชวนสับสนแห่งมวลมนุษยชาติอะไรกันเนี่ย!]

[เฉียวอี้โจว: ฉันคือหินสะดุดขัดขวางชัยชนะของทีมเราเอง]

[เทพเลี่ยน (พยายามครองสติ): แบกไม่ไหว แบกไม่ไหวจริงๆ]

[ล้มอีกเยอะๆ ชอบดู ถ้ามีอะไรมาเกี่ยวเสื้อขาดด้วยจะดีมากเลยนะ อิอิอิ~]

[กรี๊ดดดด หุ่นแบบนี้! ทีมงานคะฉันกราบขอบพระคุณ! ชุดรัดรูปนี่รู้ใจเกินไปแล้ว!]

[มีแต่ขา! มีแต่ขาเต็มไปหมด! จอใส่ไม่พอแล้วเนี่ย!]

หลังผ่านการปรับจังหวะกันแบบทุลักทุเลวุ่นวาย ในที่สุดทั้งสามทีมก็พอยืนทรงตัวกันได้แบบกระท่อนกระแท่น

ผลการจับสลากปรากฏว่า คู่แรกที่ต้องแข่งกันคือทีมของเสิ่นเลี่ยนปะทะทีมของลู่อีไป๋

เมื่อทีมของเจียงเฉา อวี๋ไป่ชวน และหลัวอี้ถอยไปอยู่ข้างสนามชั่วคราว บนลานประลองจึงเหลือเพียง "ตะขาบยักษ์" สองตัวที่เตรียมพร้อมลุย

เหล่าเด็กหนุ่มที่วินาทีก่อนยังหยอกล้อเล่นกันอยู่ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

ลู่อีไป๋ยืนอยู่ตำแหน่งหัวใจหลักของทีม สายตาคมกริบดุจใบมีด จ้องมองเสิ่นเลี่ยนเขม็ง

ส่วนเสิ่นเลี่ยนก็มองตอบกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ มือที่พาดอยู่บนไหล่เพื่อนร่วมทีมกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

บรรยากาศผ่อนคลายตลกขบขันในอากาศสลายหายไปอย่างเงียบงัน ถูกแทนที่ด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันไร้เสียง

ทีมงานวางลูกฟุตบอลไว้กลางสนาม แล้วเป่านกหวีดส่งสัญญาณเตรียมพร้อม

เมื่อเวินช่านเป่านกหวีดให้สัญญาณ การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น!

การผูกขาเตะบอลดูเหมือนจะง่าย แต่ความจริงแล้วต้องอาศัยความเข้าขารู้ใจและการประสานงานในทีมอย่างสูงมาก

ในช่วงแรก ทั้งสองทีมเดินโซซัดโซเซ อย่าว่าแต่เตะบอลเลย แค่เดินตามปกติยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก

ทางฝั่งทีมลู่อีไป๋มีเสียงอุทานดังขึ้น เห็นได้ชัดว่ามีคนเกือบจะล้ม

"นิ่งไว้! ฟังจังหวะฉัน! หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง!" เมนแดนซ์สายสตรีตแดนซ์ฟรีสไตล์ในทีมของลู่อีไป๋เริ่มแผลงฤทธิ์ในไม่ช้า

เขามีเซนส์ด้านจังหวะที่ยอดเยี่ยม จึงจับจังหวะความถี่ที่คนทั้งสี่ก้าวพร้อมกันได้อย่างรวดเร็ว พาทีมขยับย่องเข้าหาลูกฟุตบอลกลางสนามอย่างเชื่องช้าทว่าเป้าหมายชัดเจน

ทว่าพวกเขาเร็วแล้ว ทีมของเสิ่นเลี่ยนกลับเร็วยิ่งกว่า!

"หนึ่งสอง หนึ่งสอง! พวกเราตะโกนตามฉัน!" เฉียวอี้โจวแผดเสียงก้อง ตะโกนคำขวัญด้วยน้ำเสียงทรงพลังทะลุทะลวง "คำขวัญพวกเราคือ—"

"ซัดพวกมันให้ร่วง!" ลัวหมิงกับเหลียงชวนรับมุกต่อได้อย่างรู้ใจ น้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงหัวเราะ

เสิ่นเลี่ยน เฉียวอี้โจว ลัวหมิง และเหลียงชวน ทั้งสี่คนที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่สู้ศึกกันมาบนเวทีรอบการแสดงแรก ความเข้าขารู้ใจได้สลักลึกเข้าไปถึงกระดูกดำตั้งนานแล้ว

พวกเขาแทบไม่ต้องสื่อสารกันด้วยคำพูดมากมาย แค่พึ่งพาแรงที่ส่งผ่านหัวไหล่และการเอียงตัวเพียงเล็กน้อยของกันและกัน ก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายได้ในทันที

แทบไม่ต้องเปลืองแรงอะไรเลย พวกเขาก็จับจังหวะก้าวพร้อมเพรียงกันได้ คนสี่คนแปดท่อนขา สอดประสานกันราวกับเป็นร่างเดียวกันจริงๆ

ในตอนที่ทีมลู่อีไป๋เพิ่งจะเข้าใกล้ลูกฟุตบอล "แมลงหลายขา" ของพวกเสิ่นเลี่ยนก็ราวกับพายุหมุนสีดำ เคลื่อนตัวสอดแทรกเข้ามาอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด แย่งสิทธิ์การครองบอลไปได้ก่อนเป็นทีมแรก!

"แม่เจ้าโว้ย! ทำไมพวกเขาเร็วขนาดนั้นล่ะ!"

[นี่แหละความเข้าขารู้ใจ! เห็นคุณค่าของการเป็นเพื่อนร่วมทีมเก่าชัดเจนเลย!]

[ทีมเซียนไม่ได้โม้นะเนี่ย ขนาดเล่นเกมยังเหมือนเปิดโปรกดยับ!]

"ไปทางซ้าย!!" ลู่อีไป๋ตะโกนลั่นในทีม สั่งการให้เพื่อนร่วมทีมล้อมสกัด

"ระวังทางซ้าย! เหลียงชวน นายช้าไปครึ่งจังหวะแล้ว!" เหยาว่างที่ยืนดูอยู่ข้างสนามร้อนใจจนตะโกนเสียงแหบแห้ง

บรรยากาศในสนามพลันโกลาหลอลหม่านไปหมด ลูกฟุตบอลถูกเตะส่งไปมาอยู่ใต้เท้าของทั้งสองทีม ไม่มีใครหาจังหวะยิงประตูเหน่งๆ ได้เลย

ในช่วงที่กำลังเบียดเสียดพัวพันกันนั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตรงขมับของเสิ่นเลี่ยน ก่อนจะไหลหยดลงมาตามแนวกรามคมกริบและหยดหายเข้าไปในคอเสื้อ

ทุกครั้งที่ออกแรงสกัดบอล เส้นเลือดปูดโปนบนแขนของเขาล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยมัดกล้ามและพลัง

สถานการณ์อันชุลมุนยังคงยืดเยื้อคุมเชิงกันอยู่ แรงกายของทุกคนเริ่มร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นเอง เพื่อที่จะแย่งบอลให้ได้ รูปขบวนทั้งหมดของทีมลู่อีไป๋จึงโถมกดดันเข้ามาทางฝั่งซ้ายอย่างกะทันหัน

จังหวะนี้แหละ!

ประกายตาของเสิ่นเลี่ยนวาบขึ้นมาทันควัน เขาแทบจะแผดเสียงคำรามลั่น "เหล่าเฉียว! เหล่าลั่ว! ไปทางขวา—!"

สิ้นเสียงออกคำสั่ง เอวและหน้าท้องของเขาก็ออกแรงในเสี้ยววินาที พาให้ทั้งทีมพุ่งหลอกไปทางขวาอย่างดุดันดั่งลูกศรหลุดจากแล่ง!

รูปขบวนตั้งรับของทีมลู่อีไป๋ถูกท่าหลอกล่อนี้ฉีกกระชากจนเปิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ทันตา

[เชี่ยเอ๊ย! ท่าหลอกจังหวะนั้นโคตรเนียน!]

[สวยงามมาก! นี่แหละเซนส์การอ่านเกมของกัปตันทีม!]

เมื่อคว้าจังหวะช่องว่างที่เปิดออกเพียงชั่วพริบตาได้ เสิ่นเลี่ยนก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขารวบรวมพละกำลังทั่วทั้งร่างส่งไปที่ขาขวา แล้วซัดลูกฟุตบอลที่กลิ้งมาตรงหน้าออกไปอย่างสุดแรงเกิดด้วยปลายเท้าเต็มเหนี่ยว!

ลูกฟุตบอลพุ่งหวืดแหวกอากาศราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ลายขาวดำ ทะลวงผ่านพื้นที่ไร้คนประกบ เข้าไปตุงตาข่ายประตูอันเรียบง่ายของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำ!

"ปรี๊ด——!"

เสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้นพร้อมกันในวินาทีนั้น

"ทีมเสิ่นเลี่ยนเป็นฝ่ายชนะค่ะ!"

เวินช่านประกาศผลเสียงดังฟังชัด

สตูดิโอบันทึกรายการทั้งฮอลล์ระเบิดเสียงเฮลั่นสนั่นหวั่นไหวตามมาทันที

"ชนะแล้วโว้ย——!" เฉียวอี้โจวเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาร้องตะโกนแผดเสียงก้องด้วยความตื่นเต้นจนแทบทะลุฟ้า ความดีใจทำให้เขาลืมไปสนิทว่าตัวเองยังถูกมัดติดอยู่กับเพื่อนร่วมทีม จึงไม่ได้คิดอะไรแล้วกระโดดชูแขนขึ้นทันที!

จังหวะนี้แหละหายนะมาเยือนของจริง

การกระโดดของเขาดึงเอาลัวหมิงที่อยู่ข้างๆ เซตามไปด้วยในทันที ลัวหมิงที่พยายามจะทรงตัวจึงคว้าแขนของเสิ่นเลี่ยนไว้ตามสัญชาตญาณ ส่วนเสิ่นเลี่ยนก็โดนแรงกระชากกะทันหันนี้พาจนเสียหลัก ล้มคะมำพุ่งชนเหลียงชวนที่อยู่ริมสุดเข้าเต็มๆ

ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางสายตาของผู้ชมทั้งสตูดิโอ ทีมเซียนที่เพิ่งจะชนะการแข่งขันมาด้วยความเข้าขารู้ใจอย่างลื่นไหล ก็กลายสภาพเป็นโดมิโนมนุษย์ที่พังครืนลงมาในชั่วพริบตา คนทั้งสี่ร้องเหวอพลางยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา สุดท้ายก็ส่งเสียง "โครม" ล้มกลิ้งทับกันเละเทะไม่เป็นท่า

[55555555! ขำจนแทบขันเป็นไก่แล้ว! วินาทีก่อนเทพสงครามจุติ วินาทีต่อมาหนุ่มหล่อกลิ้งคลุกฝุ่น!]

[เฉียวอี้โจว! นายนี่มันตัวตลกประจำทีมเสิ่นเลี่ยนชัดๆ!]

วินาทีที่ล้มลง เสิ่นเลี่ยนตอบสนองตามสัญชาตญาณทันที รีบยันพื้นไว้เพื่อหวังจะช่วยซับแรงกระแทกให้กับเพื่อนร่วมทีมที่ล้มทับลงมา

เสิ่นเลี่ยนที่ถูกทับอยู่ตรงกลางได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"โอ๊ยโย่! เอวฉัน!" เฉียวอี้โจวที่อยู่ล่างสุดส่งเสียงโอดครวญโวยวาย

"ยังมีหน้ามาพูดอีก! รีบลุกขึ้นมาเลย!" ลัวหมิงหัวเราะด่าพลางผลักเขาไปทีหนึ่ง

ขาผูกติดกันหมดแบบนี้ ขืนลุกเองก็คงลุกไม่ขึ้น เหยาว่างกับคนอื่นๆ จึงพากันหัวเราะร่าเข้ามาช่วยดึงพยุงขึ้นมา

ไม่กี่คนช่วยกันปัดฝุ่นตามตัว บนใบหน้าของทุกคนต่างเปื้อนรอยยิ้มที่เหมือนเพิ่งรอดตายมาได้และกลั้นขำไว้ไม่อยู่

ในขณะที่ฝั่งของพวกเขากำลังเล่นตลกหกคะเมนกันอยู่นั้น ณ อีกสนามหนึ่ง การดวลคู่ที่สองก็รู้ผลแพ้ชนะอย่างรวดเร็วเช่นกัน

บนสนาม ทีมเจียงเฉาปะทะกับทีมหลัวอี้

ต่างจากทีมเสิ่นเลี่ยนที่อาศัยความเข้าขารู้ใจและแท็กติก ทีมของเจียงเฉานั้นมีสไตล์ที่เรียบง่ายแต่ดุดันดิบเถื่อนถึงขีดสุด

สี่คนในทีมพวกเขามาสายรถถังมนุษย์เดินได้ชัด ๆ

ทันทีที่การแข่งขันเริ่มขึ้น พวกเขาก็ก้าวเท้ามุ่งหน้าไปทางลูกฟุตบอลอย่างบ้าคลั่ง พุ่งชนดะไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

ทีมของหลัวอี้พยายามใช้การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วเพื่ออ้อมหลบ แต่กลับถูกอีกฝ่ายใช้ร่างกายสร้างเป็นกำแพงขวางทางไว้อย่างป่าเถื่อน

เจียงเฉาอยู่ตรงกลางแถว เมื่อเขาออกคำสั่งเพียงคำเดียว ทั้งทีมก็โถมเข้าไปราวกับเครื่องกระทุ้งเมือง เบียดกระแทกคู่ต่อสู้ออกไปจนเปิดทางได้ แล้วซัดบอลเข้าประตูไปอย่างง่ายดาย

ทั้งกระบวนการนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

พวกเขาอาศัยความได้เปรียบด้านพละกำลังอย่างเด็ดขาด บดขยี้คู่ต่อสู้ได้อย่างสบาย ๆ และผ่านเข้ารอบไปได้สำเร็จ

[เชี่ยเอ๊ย…… ทีมเจียงเฉาจะดุเกินไปแล้วมั้ง! นี่มันผูกขาเตะบอลนะ ไม่ใช่ผูกขาเล่นอเมริกันฟุตบอลโว้ย!]

[นี่สิถึงจะเรียกว่าการดวลพลังของจริง!]

[แม่เจ้า รอบชิงต้องมันส์หยดแน่ ๆ!]