ตอนที่ 88 เลือกเพลงรอบแสดงครั้งที่สอง 2 เดี๋ยวนะ เมื่อกี้บนเวทีคือชุดนี้เหรอ

เสิ่นเลี่ยนฟันธงเด็ดขาด เปลวไฟแห่งความกระหายชัยชนะในแววตาของพวกเฉียวอี้โจวและลัวหมิงพลันลุกโชนขึ้นมาทันที

พวกเขาคือทีมเดียวกัน ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะราบรื่นหรือเต็มไปด้วยขวากหนาม ย่อมต้องก้าวไปข้างหน้าและถอยด้วยกัน

เวลาปรึกษาหารือสิบนาทีผ่านไปในพริบตา

"หมดเวลาแล้วครับ! ขอเชิญหัวหน้าทีมทุกท่านมาที่แท่นเลือกเพลง และทำการตัดสินใจขั้นสุดท้ายได้เลยครับ!" เสียงของกวงเป่าดังขึ้น

ภายในสตูดิโอบันทึกรายการเงียบสงัดลงในทันใด บรรยากาศตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่ว ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความหวังของสมาชิกในทีม หัวหน้าทีมทั้งแปดคนก้าวไปใจกลางสตูดิโอพร้อมกัน ก่อนจะกดเลือกอย่างจริงจังลงบนแท็บเล็ตตรงหน้า

หลังจากดีเลย์ไปชั่วครู่ จอภาพขนาดใหญ่ก็รีเฟรชผลลัพธ์ขึ้นมาทันที—

"ว้าว!"

เสียงร้องอุทานดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งสตูดิโอ

ในห้องไลฟ์สดของ "ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิง" คอมเมนต์ลอยก็ระเบิดความคึกคักขึ้นมาทันทีเช่นกัน

[เชี่ยเอ๊ยๆๆๆ! ศึกเทพชนเทพชัดๆ!]

["เจวี๋ยซาฉือเค่อ" นี่มันกลุ่มมรณะชัดๆ! เสิ่นเลี่ยน ลู่อีไป๋ เจียงเฉา อยู่ในนี้หมดเลย!]

[55555 ฉันว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ คนเก่งจริงมันต้องชนกันตรงๆ ดิ!]

บนจอภาพใหญ่ ใต้ชื่อเพลงแดนซ์สุดฮิตทั้งสองเพลงอย่าง "Final Spark" และ "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" ปรากฏรูปโปรไฟล์ของหัวหน้าทีมทั้งแปดคนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ราวกับกำลังแย่งชิงที่นั่งอันจำกัด

ขณะที่ใต้เพลงอีกหกเพลงที่มีสไตล์แตกต่างกันออกไป กลับเว้นว่างเปล่าอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครสนใจเลยสักคน

เป็นไปตามคาด คนเก่งย่อมคิดเห็นตรงกัน

กลุ่มที่เลือกเพลงแดนซ์ภาษาจีนสุดเดือดอย่าง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" มีมากถึงห้าทีม ได้แก่ เสิ่นเลี่ยน ลู่อีไป๋ เจียงเฉา อวี๋ไป่ชวน และหลัวอี้

ส่วนที่เลือกเพลงอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ภาษาอังกฤษอย่าง "Final Spark" คืออีกสามทีมที่เหลือ ได้แก่ ฉวีหลินเฟิง เจียงหนาน และจูจื่ออวี๋

เพลงภาษาอังกฤษยังคงโชว์ของได้ยากกว่าอยู่บ้าง ทั้งเรื่องภาษา การออกเสียง และการออกอักขระล้วนเป็นอุปสรรค ในเมื่อต่างก็เป็นสเตจสุดเดือดพอกัน เมื่อเทียบกันแล้ว "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" ที่เป็นภาษาจีนจึงได้รับความนิยมมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากผลลัพธ์ของการแสดงรอบแรก สเตจที่เดือดจัดๆ ล้วนแต่ชนะแทบทั้งสิ้น ดังนั้นผลการเลือกเพลงในรอบสองออกมาเป็นแบบนี้ จึงนับว่าสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

ทุกคนต่างพุ่งเป้าไปที่สองเพลงที่เดือดที่สุดและมีโอกาสเป็นกระแสไวรัลมากที่สุด

ทันทีที่ผลลัพธ์ปรากฏ กลิ่นควันปืนที่ไร้รูปก็เริ่มตลบอบอวลขึ้นมา

สีหน้าของเสิ่นเลี่ยนไม่ได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่พวกเขาคาดการณ์ผลลัพธ์แบบนี้ไว้แล้ว แม้คู่แข่งจะเยอะ แต่ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

อย่างไรเสียก็ไม่มีทีมไหนเลยที่เป็นสมาชิกเดิมยกชุด เรื่องความเข้าขารู้ใจอะไรนั่น ล้วนต้องมาปรับจูนเข้าหากันใหม่เฉพาะหน้าตอนนี้ทั้งนั้น

ทว่าถึงจะพูดอย่างนั้น เสิ่นเลี่ยนก็ยังอดแอบสังเกตคู่แข่งของตัวเองไม่ได้

ลู่อีไป๋สัมผัสได้ถึงสายตาของเขา จึงเอียงหน้ามาแล้วส่งยิ้มบางๆ ที่ดูสุขุมเยือกเย็นให้ ดวงตาคู่นั้นที่มักแฝงรอยยิ้มอยู่เสมอ ยามนี้กลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงอันชัดเจนที่เรียกว่าความกระหายชัยชนะ

ส่วนเจียงเฉาที่อยู่อีกฝั่งกลับตรงไปตรงมากว่ามาก เขายิ้มกว้างอย่างกระหายศึกโดยไม่ปิดบังความตื่นเต้นและท่าทียั่วยวนเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นเชิดคางขึ้นเล็กน้อยไปทางเสิ่นเลี่ยน ขาดก็แค่วาดขาตั้งท่าม้า กระดิกนิ้วเรียก แล้วตะโกนออกมาสักประโยคว่า 'เข้ามาเลยสิวะ! แน่จริงก็เข้ามา!'

สำหรับอวี๋ไป่ชวนกับหลัวอี้ที่เหลือ สีหน้าบนใบหน้ากลับซับซ้อนกว่ามาก

พวกเขามีทั้งความตื่นเต้นที่อยากแย่งชิงเพลงในอุดมคติ และความเคร่งเครียดที่ต้องเผชิญหน้ากับสามจอมมารตัวฉกาจตรงๆ ความกดดันและความกระหายชัยชนะจึงปะปนกันอยู่ในแววตา

[กรี๊ดดดด รอยยิ้มของลู่อีไป๋อันนั้น! เขาเครื่องติดแล้ว! ศึกแห่งโชคชะตาชัดๆ!]

[เจียงเฉาหยิ่งผยองได้ใจมาก โคตรชอบเลย! รีบตีกันเร็วเข้า!]

[สงสารอวี๋ไป่ชวนกับหลัวอี้เลย นี่มันการเริ่มต้นนรกแตกอะไรกัน โดนบอสสามตัวรุมกินโต๊ะเนี่ยนะ]

ขณะที่ทางฝั่งของ "Final Spark" บรรยากาศก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน ราวกับดาบที่ชักออกจากฝักพร้อมฟาดฟัน

ฉวีหลินเฟิงยังคงรักษาการแสดงออกทางสีหน้าที่สมบูรณ์แบบราวกับภาพถ่ายแฟชั่นไอดอลอันเป็นเอกลักษณ์เอาไว้ สายตาของเขาคมกริบดั่งใบมีด กวาดมองคู่แข่งทั้งสองคนของตนทีละคน

เจียงหนานและจูจื่ออวี๋

สำหรับเขาแล้ว คู่แข่งจะเป็นใครนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคืออะไรที่เขาหมายตาไว้ ย่อมต้องคว้ามาครองให้ได้

"ดูเหมือนทุกคนจะกระตือรือร้นกับสองเพลงนี้กันมากเลยนะครับ!" แม้แต่น้ำเสียงอิเล็กทรอนิกส์ของกวงเป่ายังแฝงความตื่นเต้นแบบคนชอบดูเรื่องสนุก "ถ้าอย่างนั้น ตามกฎแล้ว เราจะมาเล่นเกม 'มัดขาเตะฟุตบอล' กันครับ! ในเมื่อเพลง 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' (ช่วงเวลาสังหารเผด็จศึก) มีห้าทีมที่เลือก ส่วน 'Final Spark' มีสามทีมที่เลือก เราจะแยกกันเล่นเกมเพื่อตัดสินหาผู้ครอบครองเพลงในท้ายที่สุดครับ! ขอเชิญหัวหน้าทีมทุกคนก้าวออกมารับการจับฉลาก เพื่อกำหนดคู่แข่งของพวกคุณได้เลยครับ!"

สิ้นเสียงประกาศ ทีมงานก็นำกล่องจับฉลากสองใบเข้ามาอย่างรวดเร็ว

กลุ่มเพลง "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" เสิ่นเลี่ยนจับสลากได้คู่แข่งคนเดิมอย่างลู่อีไป๋ ส่วนเจียงเฉาเจอกับหลัวอี้ และอวี๋ไป่ชวนโชคดีได้ผ่านเข้ารอบไปรอ

ผลการจับฉลากของกลุ่มเพลง "Final Spark" ก็ออกมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน ฉวีหลินเฟิงพบกับเจียงหนาน ส่วนจูจื่ออวี๋ได้ผ่านเข้ารอบไปรอ

ทีมงานรีบเคลียร์พื้นที่ตรงกลางอย่างรวดเร็ว ยกเสาประตูขนาดเล็กแบบประกอบง่ายสองอันกับลูกฟุตบอลหนึ่งลูกเข้ามา เตรียมพร้อมสำหรับเกม "มัดขาเตะฟุตบอล" ที่ฟังดูก็วุ่นวายสุดๆ แล้ว

"มาๆๆ ทีมละสี่คน! รีบมัดขากันเร็ว!" พอกฎกติกาประกาศออกมา คนที่ตื่นเต้นที่สุดก็คือเฉียวอี้โจว เขาวิ่งพล่านไปทั่วทีมเหมือนไซบีเรียนฮัสกีดีดพลัง ยกมือขึ้นสูงลิ่ว "หัวหน้า ให้ผมลงนะ! ผมแรงดี ผมวิ่งไว!"

เสิ่นเลี่ยนมองท่าทางที่แทบจะพุ่งตัวลงสนามของเขาแล้วก็ส่ายหน้าขำๆ พลางจัดทัพวางกำลังในใจอย่างรวดเร็ว

เกมนี้ดูเหมือนเล่นไร้สาระ แต่ความจริงแล้ววัดความเข้าขากันอย่างยิ่ง

ฝั่งพวกเขาคนที่ลงแข่งคือ เสิ่นเลี่ยน, ลัวหมิง, เหลียงชวน และเฉียวอี้โจว

ไม่ใช่ว่ากีดกันคนใหม่ แต่เรื่องที่ต้องอาศัยความรู้ใจกันแบบนี้ ให้คนที่คุ้นเคยกันลงสนามย่อมดีกว่า

เพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหว หลายคนจึงถอดเสื้อคลุมสเตจตัวนอกที่ดูรุ่มร่ามออก

ทีมของเสิ่นเลี่ยนก็ไม่เว้นเช่นกัน

เสิ่นเลี่ยนถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นส่งให้พวกเหยาว่างข้างสนามอย่างเป็นธรรมชาติ

ภายใต้เสื้อคลุมตัวนอก เป็นชุดรัดรูปแขนกุดสีดำ ตรงเอวด้านข้างยังเว้าเปิดโล่งเป็นวงกว้าง การตัดเย็บประณีตยอดเยี่ยม เผยให้เห็นเส้นสายรอบเอวที่เพรียวกระชับได้รูปอย่างพอดิบพอดี

ยามที่เขาขยับวอร์มอัป หน้าท้องที่แบนราบแน่นตึงกับแนวเส้นวีไลน์ที่คมชัดภายใต้การห่อหุ้มของผ้าสีดำยิ่งขับเน้นถึงพลัง ไหล่กว้างเอวสอบ ลายกล้ามเนื้อแขนแน่นกระชับและได้สัดส่วน ทุกท่วงท่าเปี่ยมล้นไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา

ฉากนี้ถูกกล้องไลฟ์สดจับภาพเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ในพริบตานั้นคอมเมนต์ลอยก็แทบคลั่ง

[! ! ! นี่ฉันเห็นอะไรเนี่ย! เอวนั่น! ฉันไม่ไหวแล้วนะ!]

[กรี๊ดดดดด เสิ่นเลี่ยนดูแลรูปร่างได้เทพเกินไปแล้ว! ทั้งเอว ทั้งซิกแพ็กนั่น!]

[ผู้กำกับภาพ! ซูมเข้ามาอีก! ฉันจะดูซิกแพ็ก! ! !]

[ชุดรัดรูปสีดำคือที่สุดของความปัง! ตะกี้ตอนแสดงไม่ได้สังเกตเลย มีเปิดเนื้อหนังด้วยเหรอเนี่ย! ! ! ใครเป็นคนคิดชุดนี้! ตบรางวัลให้อย่างงาม!]

[หุ่นแบบนี้ดูได้ฟรีโดยไม่ต้องจ่ายตังค์จริงดิ? ฉันขอเรียกว่าพระโพธิสัตว์ลงมาโปรดชัดๆ]

[เดี๋ยวนะ? ? ข้างในเสื้อคลุมตะกี้คือชุดนี้เหรอ? ? ? ? ถ้าใส่ชุดนี้แล้วยังจะใส่เสื้อคลุมทับทำไมเนี่ย! ช่วยใส่ชุดนี้เต้น King's Landing ใหม่อีกรอบได้ไหมฮะ? ? ? ? พวกคุณดูของดีเป็นกันไหมเนี่ย! ! ! ! !]

[ข้าน้อย! ขอ! เห้น! ด้วย! อย่าง! ยิ่ง! ! ! !]