ตอนที่ 87

ตอนที่ 87 เลือกเพลงรอบสอง 1: ในเมื่อเป็นศึกหนัก ก็ต้องเลือกกระดูกชิ้นที่เคี้ยวยากที่สุดมาแทะ

เมื่อทุกทีมกลับมารวมตัวกันที่ใจกลางสตูดิโอบันทึกรายการ ความวุ่นวายโกลาหลที่กินเวลานานหลายชั่วโมงก็สิ้นสุดลงชั่วคราว

เสิ่นเลี่ยนกวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมรอบตัว ทั้งเหยาว่าง เฉียวอี้โจว ลัวหมิง เฉินจิ่งหมิง รวมถึงสมาชิกใหม่อย่างเซี่ยหาง เหลียงชวน และหลินจือเซี่ย

ความรู้สึกอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านขึ้นในอก นี่คือเหล่าพี่น้องที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ก้าวขึ้นสู่เวทีการแสดงรอบสองไปพร้อมกับเขา

ทว่าความอุ่นใจจากการรวมตัวเป็นทีมนี้ ก็ถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้อันแจ่มชัดอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าในการแสดงรอบแรกที่เพิ่งผ่านพ้นไป ป้ายสโลแกนและป้ายไฟของแฟนคลับใต้เวทีจะประโคมคำชมสารพัด ยกย่องว่าเขาเป็นเอซรอบด้าน เป็นจอมปีศาจสาย vocal เป็นเครื่องจักรเต้น ชื่นชมยกยออย่างล้นหลามเกินจริง

เสิ่นเลี่ยนไม่รู้เลยว่าพวกเธอเอ่ยปากชมออกมาได้อย่างไร อย่างน้อยสำหรับตัวเขา แค่เห็นข้อความเหล่านั้นก็หน้าแดงขึ้นมาด้วยความกระดากอายและรู้สึกว่าตนเองไม่คู่ควรเลยสักนิด

เขาไม่ได้ยอดเยี่ยมถึงขนาดที่พวกเธออวยไว้เสียหน่อย

หากลอกสปอตไลต์เหล่านั้นทิ้งไป เขาย่อมรู้แก่ใจดีว่าในสายงานไอดอลร้องเต้นนี้ ตนเองเป็นเพียงเด็กใหม่ที่เพิ่งก้าวขาเข้ามาได้ไม่นาน และคนที่เขาต้องเผชิญหน้าด้วย ก็คือบรรดายอดฝีมือที่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาหลายปี

ภาพการคัดออกอันโหดร้ายเมื่อไม่นานมานี้ผุดขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง

ใบหน้าอันสดใสกว่ายี่สิบชีวิต วินาทีก่อนยังเปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนเวที แต่วินาทีถัดมากลับต้องเดินจากไปอย่างเงียบเหงา ประกายในแววตามอดดับลงในชั่วพริบตา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนเพียงนี้ ว่านี่ไม่ใช่เกมที่นึกอยากจะทำอะไรตามใจชอบก็ทำได้ แต่เป็นศึกคัดออกที่หากก้าวพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจพังพินาศหมดทั้งกระดาน

ตอนนี้เขาไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป ด้านหลังเขามีเพื่อนร่วมทีมอีกเจ็ดคนที่ฝากความฝันเอาไว้ การตัดสินใจของเขาจะส่งผลโดยตรงต่อการอยู่หรือไปของทั้งเจ็ดคน

ภาระหน้าที่อันหนักอึ้งนี้ ทำให้เขาไม่อาจปล่อยตัวตามสบายได้แม้แต่วินาทีเดียว

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังทีมของลู่อีไป๋ที่อยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัว

แม้จะผ่านการสับเปลี่ยนครั้งใหญ่มาแล้วรอบหนึ่ง ขุมกำลังในทีมของลู่อีไป๋ก็ยังจัดว่าอยู่ในระดับท็อปอยู่ดี ไม่เพียงแต่ดึงตัวเว่ยหวาที่เป็นโวคอลตัวท็อปจากคลาส A มาร่วมทีมได้ แต่ยังคว้าตัวเมนแดนซ์สายแข็งที่ถนัดสตรีตแดนซ์สไตล์ฟรีสไตล์มาได้อีกหนึ่งคนด้วย

ในจังหวะที่เสิ่นเลี่ยนกำลังสังเกตอยู่นั้น อีกฝ่ายกำลังพูดคุยหัวเราะกับเพื่อนร่วมทีม พลางขยับตัวเข้าจังหวะตามเสียงดนตรีประกอบที่เปิดคลออยู่อย่างเป็นธรรมชาติ

หลังจากการแสดงรอบแรก เสิ่นเลี่ยนก็นับว่าเริ่มเข้าใจศิลปะการเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว

แม้ว่าถ้าจะให้เขาประเมินวิจารณ์ เขาคงพูดคำศัพท์เฉพาะทางอย่าง "มิติการเคลื่อนไหว" หรือ "การควบคุมร่างกาย" ไม่ออก แต่เขาก็เริ่มสร้างรสนิยมการมองพื้นฐานขึ้นมาได้แล้ว

เขาสามารถใช้สัญชาตญาณตัดสินได้ว่า ท่าเต้นของคนคนนั้นเฉียบคมหมดจด ลงล็อกตรงจังหวะเป๊ะทุกเม็ด และการเชื่อมต่อระหว่างแต่ละท่วงท่าก็ลื่นไหลไร้รอยต่อ

พูดง่าย ๆ สั้น ๆ ก็คือคำเดียว—สวย

และในโลกของเด็กฝึก ความสวยงามอันหมดจดที่เปล่งออกมาอย่างเป็นธรรมชาตินี้ มักจะหมายถึงฝีมือระดับของจริงเสมอ

สายตาของเขาเลื่อนผ่านลู่อีไป๋ แล้วหยุดมองที่ทีมของเจียงเฉาอยู่ครู่หนึ่ง

สไตล์โดยรวมของทีมพวกเขาเป็นไปในทิศทางเดียวกันอย่างยิ่ง สมาชิกแต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่ ออร่าดุดัน ยืนรวมกันแล้วเหมือนบอยแบนด์สายลุยที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่าน เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเดินสายระเบิดพลังแบบชนแหลกแน่นอน

ส่วนทีมของฉวีหลินเฟิงที่อยู่อีกฝั่ง กลับดูเหมือนว่าที่บอยแบนด์ไอดอลแถวหน้าที่หลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูน สมาชิกในทีมต่างมีรูปลักษณ์โดดเด่นสะดุดตา แม้จะยืนเฉย ๆ นิ่ง ๆ ก็มีออร่าทรงพลังบนเวทีที่ดึงดูดสายตาผู้คนได้เอง

ที่น่าสนใจคือ เสิ่นเลี่ยนสังเกตเห็นว่าทีมเต็งที่ทุกคนยอมรับเหล่านี้ ดูเหมือนจะพร้อมใจกันสลายกลุ่มเดิมจากการแสดงรอบแรกไปบางส่วน แล้วเลือกรับเลือดใหม่ที่มีสไตล์แตกต่างกันเข้ามาแทน

พวกเขาไม่คิดจะเกาะกลุ่มกันเพื่อความปลอดภัยอย่างเห็นได้ชัด แต่เอนเอียงไปทางการลองจัดชุดผสมใหม่ ๆ เพื่อจุดประกายสร้างสรรค์ที่แปลกไปจากเดิมมากกว่า

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงเร่งของทีมงานก็ดังขึ้นจากลำโพงประชาสัมพันธ์

"ทุกทีมจัดสมาชิกเสร็จสิ้นแล้ว กรุณาย้ายไปที่สตูดิโอบันทึกรายการหมายเลขสองทันที เพื่อทำการเลือกเพลงสำหรับการแสดงรอบสอง"

"ไม่จริงน่า ตอนนี้เนี่ยนะ"

"ทีมงานเป็นปีศาจรึไง ไม่ให้พักกันเลยนะเนี่ย"

"เตียงนอนของฉัน... ฉันคิดถึงเธอจังเลย..."

แม้จะไม่มีโทรศัพท์มือถือ แต่เมื่อมองดูท้องฟ้ามืดมิดด้านนอก เวลานี้ก็คงดึกดื่นไม่ใช่น้อยแล้วอย่างแน่นอน

บรรดาเด็กฝึกต่างพากันโอดครวญระงม ทว่าแขนย่อมไม่อาจงัดข้อกับขาได้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงลากร่างอันเหนื่อยล้า เดินขบวนกันอย่างเอิกเกริกมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอหมายเลขสองที่อยู่ติดกัน

ภายในสตูดิโอบันทึกรายการหมายเลขสองสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ บนจอขนาดใหญ่ตรงกลางปรากฏรายชื่อของหัวหน้าทีมทั้งแปดคนอย่างเด่นชัด ได้แก่ เสิ่นเลี่ยน, ลู่อีไป๋, เจียงเฉา, ฉวีหลินเฟิง, เจียงหนาน, อวี๋ไป่ชวน, หลัวอี้ และจูจื่ออวี๋

ทุกคนเพิ่งจะยืนเข้าที่ ภาพลักษณ์ของกวงเป่าที่คุ้นตาก็เด้งขึ้นมาบนจอใหญ่ทันที

"สวัสดีตอนค่ำครับเหล่าเด็กฝึกที่รักทุกคน!" เสียงสังเคราะห์อันร่าเริงของกวงเป่าดังขึ้น "ขอแสดงความยินดีกับทุกคนด้วยนะครับที่ฟอร์มทีมสำหรับการแสดงรอบสองได้สำเร็จ! ลำดับต่อไป พวกเราจะเข้าสู่ช่วงการเลือกเพลงที่น่าตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าเดิม!"

ภาพบนจอใหญ่เปลี่ยนไป ปรากฏรายชื่อเพลงทั้งแปดเพลงขึ้นมา

"I am you", "Final Spark", "นีหลิน (เกล็ดย้อน)", "เท่อซิวซือจือฉวน (เรือของเธซีอุส)", "เจวี๋ยซาฉือเค่อ (ช่วงเวลาชี้ชะตา)", "เยวี่ยกวงเจียวอี้ (ธุรกรรมใต้แสงจันทร์)", "อวี้เจี้ยน (พบเจอ)", "ไห่ซื่อเซินโหลว (ภาพลวงตา)"

"การแสดงรอบนี้มีเพลงออริจินัลทั้งหมดแปดเพลง โดยมีกฎเกณฑ์ดังต่อไปนี้ครับ"

"อีกสักครู่จะมีการเปิดเดโมเพลงให้ฟัง หัวหน้าทีมแต่ละคนจะมีเวลาสิบนาทีในการปรึกษาหารือกับลูกทีม หลังจากผ่านไปสิบนาที หัวหน้าทีมจะต้องทำการเลือกเพลง หากเพลงใดมีหัวหน้าทีมเลือกเพียงคนเดียว ทีมนั้นจะได้เพลงดังกล่าวไปโดยอัตโนมัติ แต่หากมีหัวหน้าทีมหลายคนเลือกเพลงเดียวกัน จะเข้าสู่เงื่อนไขการเล่นเกม... มัดขาเตะฟุตบอล!"

"มัดขาเตะฟุตบอลเหรอ" เสียงพึมพำด้วยความสงสัยดังขึ้นมาจากฝูงชน

ราวกับกำลังตอบข้อสงสัยของเด็กฝึก กวงเป่าจึงพูดต่อ

"กฎของเกมมีอยู่ว่า ทีมที่เกิดการแย่งชิงจะต้องส่งตัวแทนทีมละหนึ่งกลุ่ม กลุ่มละสี่คน โดยขาสองข้างที่อยู่ติดกันของลูกทีมทั้งสี่จะต้องถูกมัดติดกันเป็นคู่ๆ ภายในพื้นที่ที่กำหนด ทีมใดที่สามารถเตะลูกฟุตบอลเข้าประตูของฝ่ายตรงข้ามได้ก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ และได้รับสิทธิ์ในการแสดงเพลงนั้นไปครับ!"

เมื่อประกาศกฎเสร็จสิ้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่จอใหญ่เขม็ง รอคอยการเปิดเพลงเดโม

เพลงแรก "อวี้เจี้ยน" ท่วงทำนองเปียโนท่อนอินโทรอันไพเราะอ่อนหวานดังขึ้น ผสานไปกับเครื่องสายอันนุ่มนวล ราวกับกำลังค่อยๆ เล่านิทานความรักในเมืองใหญ่ให้ฟังอย่างช้าๆ

เพลงที่สอง "เยวี่ยกวงเจียวอี้" เป็นสไตล์เพลงช้าเน้นอารมณ์เช่นเดียวกัน แต่ในพาร์ตเรียบเรียงดนตรีได้เพิ่มเสียงกลองและเบสเข้ามามากขึ้น ทำให้ระดับของอารมณ์มีความหลากหลายยิ่งขึ้น แฝงไปด้วยความยื้อยุดและความคลุมเครือในแบบของผู้ใหญ่

"เพลงสาย vocal มีสองเพลงแฮะ" เหยาว่างกระซิบกับเพื่อนร่วมทีม

สิ้นเสียงพูด สไตล์เพลงก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน!

เพลงที่สาม "Final Spark" จังหวะกลองอันหนักหน่วงระเบิดขึ้นในพริบตา ผสมผสานกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ทรงพลังทะลุทะลวง ราวกับจะฉีกกระชากผืนฟ้าให้ขาดสะบั้น เพียงแค่ได้ฟังเดโมก็ทำให้สารอะดรีนาลีนสูบฉีดพุ่งพล่านแล้ว

เพลงที่สี่ "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" เป็นเพลงเต้นที่มีจังหวะจะโคนจัดจ้านเช่นกัน แต่ท่วงทำนองจะเอนเอียงไปทางฮิปฮอปมากกว่า เต็มไปด้วยพลังและความดุดันก้าวร้าว ยิ่งท่อนเสียงสูงในท่อนฮุกก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความทรงพลังโอหังอย่างถึงที่สุด

"สองเพลงนี้มันระเบิดไปเลย!" ดวงตาของเฉียวอี้โจวเป็นประกายขึ้นมาทันที

เพลงที่ห้า "นีหลิน" ทันทีที่เสียงกรีดสายกู่เจิงดังขึ้น กลิ่นอายความเป็นจีนอันเข้มข้นก็พัดเข้าใส่ใบหน้า ท่ามกลางทำนองอันฮึกเหิม ราวกับมองเห็นเพลิงพิโรธท่วมฟ้าในยามที่เกล็ดย้อนของมังกรถูกแตะต้อง เต็มไปด้วยเรื่องราวและภาพจินตนาการอันแจ่มชัด

เพลงที่หก "ไห่ซื่อเซินโหลว" อินโทรเป็นซาวด์อิเล็กทรอนิกส์ที่ล่องลอยชวนเคลิบเคลิ้ม ราวกับดึงผู้คนเข้าสู่ดินแดนแห่งความว่างเปล่า เต็มไปด้วยความรู้สึกทางศิลปะชั้นสูง เป็นเพลงที่เน้นคอนเซ็ปต์มากๆ เพลงหนึ่ง

สองเพลงสุดท้ายคือ "I am you" และ "เท่อซิวซือจือฉวน" เพียงแค่ฟังชื่อก็เต็มไปด้วยการขบคิดเชิงปรัชญา การเรียบเรียงดนตรีของทั้งสองเพลงต่างก็เปี่ยมไปด้วยลูกเล่นอันแยบคาย โดดเด่นกันคนละแบบในการถกประเด็นเรื่อง 'ตัวตน' กับ 'ผู้อื่น' รวมถึง 'การมีอยู่' กับ 'การแปรเปลี่ยน' เพลงที่มีคอนเซ็ปต์เชิงนามธรรมเช่นนี้ไม่มีคำว่าดีหรือไม่ดีอย่างเด็ดขาด ผลลัพธ์สุดท้ายที่จะออกมาขึ้นอยู่กับการตีความและการสร้างสรรค์ของตัวเด็กฝึกเองเป็นสำคัญ

เมื่อเปิดเพลงทั้งแปดเพลงจบ บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทำก็พลันระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

"หัวหน้า พวกเราเลือก 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ' กันเถอะ! เพลงนี้มันส์สุดๆ ไปเลย!" เฉียวอี้โจวยกมือโหวตเป็นคนแรกพลางพูดอย่างตื่นเต้น

ทว่าเหยาว่างกลับเยือกเย็นกว่า "เพลงเร็วสองเพลงนี้ต้องมีคนแย่งกันเยอะที่สุดแน่ๆ พวกเราเพิ่งจะตั้งทีมกันมา ถ้าต้องไปเล่นเกมที่ยากขนาดนั้นเลย ความเสี่ยงมันจะสูงเกินไปนะ"

สมาชิกใหม่อย่างเซี่ยหางกับหลินจือเซี่ยยังคงประหม่าอยู่บ้าง ทำเพียงตั้งใจฟังโดยไม่กล้าสอดปากพูดแทรกขึ้นมาส่งเดช

สายตาของเสิ่นเลี่ยนกวาดมองรายชื่อเพลงทั้งแปดอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง

โครงสร้างทีมของเขานับว่าหรูหราเอาเรื่อง ด้าน vocal มีเหลียงชวนกับเหยาว่าง ด้าน dance มีลัวหมิงกับเซี่ยหาง ตัวสร้างบรรยากาศมีเฉียวอี้โจว ส่วนหลินจือเซี่ยกับเฉินจิ่งหมิงก็เป็นสายฝีมือที่ทั้งร้องทั้งเต้นได้ บวกกับตัวเขาเองที่หากพยายามอีกสักหน่อยก็พอจะเนียนเป็นผู้เล่นรอบด้านได้ เรียกได้ว่ารับมือได้ทุกสไตล์

กุญแจสำคัญอยู่ที่ว่าจะเลือกอย่างไรจึงจะสร้างประโยชน์ได้สูงสุด

Final Spark กับ "เจวี๋ยซาฉือเค่อ" (ช่วงเวลาชี้ชะตา) ย่อมเป็นเพลงที่ตกแฟนคลับได้ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่การแข่งขันก็ย่อมดุเดือดที่สุดเช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เสิ่นเลี่ยนจินตนาการออกเลยว่าลู่อีไป๋กับเจียงเฉาจะต้องเล็งเพลงนี้ไว้แน่นอน

แม้เพลงช้าจะเพลย์เซฟ ทว่าในการแสดงรอบที่มีแต่สเตจเดือดๆ ไฟลุก ก็มักจะถูกผู้ชมลืมเลือนได้ง่าย

ส่วนสไตล์จีนอย่าง "นี้หลิน" (เกล็ดมังกร) กับอีกสามเพลงที่เป็นแนวคอนเซ็ปต์ ล้วนเป็นตัวเลือกที่มีความเสี่ยงสูงแต่ผลตอบแทนก็สูงเช่นกัน

เสียงนับถอยหลังของกวงเป่าดังขึ้นข้างหู

"เวลาเลือกเพลง เหลืออีกหนึ่งนาทีสุดท้าย"

สมาชิกทุกคนหยุดการถกเถียงลงทันที ต่างหันขวับมามองเสิ่นเลี่ยนเป็นตาเดียว เพื่อรอคอยการตัดสินใจขั้นสุดท้ายจากเขา

เสิ่นเลี่ยนสูดหายใจเข้าลึก เมื่อสบเข้ากับสายตาเปี่ยมความไว้เนื้อเชื่อใจของเหล่าลูกทีม ในใจก็มีคำตอบแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังแท่นเลือกเพลงใจกลางสตูดิโอบันทึกรายการ แววตาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่และคมกริบ

"เหล่าเหยาพูดถูก ความเสี่ยงมันสูงมากจริงๆ" เขาเอ่ยยอมรับความกังวลของเหยาว่างก่อน จากนั้นจึงเปลี่ยนน้ำเสียง น้ำคำแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดหนักแน่นที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "แต่ทีมของเราตั้งแต่แรกก็ตั้งเป้าว่าจะลุยให้แกร่งที่สุดอยู่แล้ว ในเมื่อต้องทำศึกหนัก งั้นก็เลือกกระดูกชิ้นที่เคี้ยวยากที่สุดมาเคี้ยวเลยแล้วกัน"

เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมทุกคนรอบตัว

"พวกเรา จะเลือก 'เจวี๋ยซาฉือเค่อ'"