ตอนที่ 86 การเลือกคนรอบสอง 7 เห็นหรือยัง! ทีมเรา! ครบแล้ว!

คำพูดประโยคนี้ทำให้เหลียงชวนวางใจลงได้อย่างหมดจด ส่วนสำหรับหลินจือเซี่ยแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับของขวัญชิ้นใหญ่ที่ตกลงมาจากฟากฟ้า

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน มองเสิ่นเลี่ยนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนนอกสายตาที่ไม่มีใครสนใจ นึกไม่ถึงเลยว่าเสิ่นเลี่ยนไม่เพียงมองเห็นเขา แต่ยังประเมินคุณค่าของเขาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้!

ทว่าเสิ่นเลี่ยนกลับเปลี่ยนบทสนทนา "แต่ว่า ทีมเรายังขาดสมาชิกคนสำคัญอีกคน นั่นคือเซี่ยหาง ผมต้องไปตามหาเขา"

เขามองทั้งสองคนอย่างเปิดอกเปิดใจ แววตามีประกายของการขอร้องและความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมให้ใครปฏิเสธ "ที่ผมมาตอนนี้ เพราะอยากทำข้อตกลงกับพวกนาย รอบนี้ผมจะไปหาเซี่ยหางก่อน ถ้าพวกนายยอมรอผม รอให้ผมพาเซี่ยหางกลับมา พวกเราก็จะได้รวมเป็นทีมแปดคนสุดท้าย"

เสิ่นเลี่ยนดูออกถึงความกังขาของพวกเขา จึงให้คำสัญญาของตัวเองโดยไม่รอให้ทั้งคู่เอ่ยปาก น้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นอย่างยิ่ง "เรื่องของฟู่เซินกับซ่งอวิ๋นโจวก่อนหน้านี้ทำให้เราตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาก เพราะฉะนั้นผมต้องขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง ต้องไปยืนยันความตั้งใจของเซี่ยหางก่อน ถ้าหาก..."

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยการตัดสินใจที่มีความเสี่ยงสูงลิบนั้นออกมา "ถ้าเซี่ยหางไม่ยอมมากับผม เพื่อแสดงความจริงใจของผม ในรอบนี้ ผมจะเลือกสละสิทธิ์ แล้วพอถึงรอบหน้าผมจะกลับมาใหม่ จะเลือกพวกนายเป็นคนแรก พวกนายจะยอมเชื่อใจผม แล้วรอผมในรอบนี้ไหม"

สละสิทธิ์เนี่ยนะ!

เมื่อได้ยินสองคำนี้ ทั้งเหลียงชวนและหลินจือเซี่ยต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจพร้อมกัน

นั่นหมายความว่าเสิ่นเลี่ยนจะยอมทิ้งโอกาสการเลือกคนอันล้ำค่าไปหนึ่งครั้ง แล้วเอาเดิมพันทั้งหมดมาวางไว้ที่พวกเขากับเซี่ยหาง

ความเชื่อใจระดับนี้ หนักแน่นและร้อนแรงยิ่งกว่าคำสัญญาปากเปล่าใดๆ เสียอีก

เหลียงชวนลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "พี่เลี่ยน พี่พูดถึงขนาดนี้แล้ว พวกเราย่อมเชื่อใจพี่อยู่แล้ว! พี่ไปเถอะ พวกเราจะรอพี่!"

หลินจือเซี่ยก็พยักหน้าอย่างแรง ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

จากตอนแรกที่ไม่กล้าหวัง มาสู่ความดีใจสุดขีดตอนที่ถูกเลือก จนกระทั่งถึงตอนที่ได้รับความไว้วางใจมหาศาลขนาดนี้ในเวลานี้ อารมณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ อย่างรุนแรงทำให้เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทำได้เพียงเอ่ยสมทบอย่างหนักแน่น "พี่เลี่ยนวางใจได้เลยครับ พวกเราจะรอพี่! ต้อง...ต้องพาพี่หางกลับมาให้ได้นะ!"

เมื่อได้รับคำสัญญาอันเด็ดขาดของทั้งคู่ หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของเสิ่นเลี่ยนจึงยอมตกลงสู่พื้นได้เสียที

โชคดีที่หลังจากทิ้งไพ่ตายอย่างเหยาว่างลงไป เซี่ยหางก็ยินดีที่จะตามเสิ่นเลี่ยนมา

เฉียวอี้โจวปรบมือแบบแมวน้ำ "ออกไปรอบเดียว ได้คนเต็มโควตาทีมกลับมาเลย เจ๋งเกินไปแล้ว!"

ลัวหมิงเองก็เผยแววตาชื่นชม "ใช้ได้นี่ เสิ่นเลี่ยน ในที่สุดก็อัปเกรดจากกัปตันผู้เที่ยงธรรมผ่าเผย กลายมาเป็นกัปตันที่รู้จักใช้แผนการอันแยบยลจนได้สินะ"

[พี่หมิงรับรองแล้ว: เจ้าหนูนี่ในที่สุดก็เริ่มเล่นสกปรกเป็นแล้ว (ในความหมายเชิงบวกนะ)]

[ดีๆๆ เริ่มเล่นแท็กติกแล้วใช่ไหมเนี่ย คนที่เล่นแท็กติกนี่ใจคอดำมืดกันทุกคนจริงๆ (ชมนะ)]

และเพราะมีคำสัญญาอันมั่นคงนี้เอง เมื่อเทียบกับกัปตันคนอื่นๆ ที่กระวนกระวายใจและวิ่งวุ่นจนนาทีสุดท้าย หัวใจของเสิ่นเลี่ยนจึงนิ่งสงบลงอย่างสิ้นเชิง ฝีเท้าก็ดูผ่อนคลายไร้ความกดดัน

การเลือกรอบที่เจ็ดและแปดได้กลายเป็นสงครามแย่งชิงบุคลากรครั้งสุดท้าย

เหล่ากัปตันต่างรีบร้อนเดินสวนกันไปมา ทุกครั้งที่เปิดและปิดประตู ล้วนเป็นตัวกำหนดภาพลักษณ์สุดท้ายของแต่ละทีม

มีทั้งคนที่สุขสมหวังและคนที่ผิดหวัง กระทั่งในอากาศยังเริ่มตลบอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดจนถึงขีดสุด

ท่ามกลางความโกลาหลระลอกสุดท้ายนี้ เสิ่นเลี่ยนไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ในการเลือกรอบที่เจ็ด เขารักษาคำพูด เดินตรงไปยังห้องหมายเลขหนึ่ง แล้วพาตัวเหลียงชวนที่รอคอยอยู่ที่นั่นตั้งนานแล้วกลับมา

และในการเลือกรอบที่แปด เสิ่นเลี่ยนก็รับตัวหลินจือเซี่ยที่กำลังรอคอยเขาอยู่เช่นกันกลับมาได้สำเร็จ

[ราชากลับมาแล้ว! เดินไปรับเด็กๆ กลับบ้านทีละคนเลย!]

[กัปตันคนอื่นกำลังแย่งคนกันแทบตาย ส่วนกัปตันทีมเรากำลังเดินไปรับเด็กที่จองไว้กลับบ้าน สง่างาม~ สง่างามเกินไปแล้ว]

[ครบแล้ว! ทีมรวมเทพรวมพลเสร็จสมบูรณ์! เสิ่นเลี่ยน, ลัวหมิง, เหยาว่าง, เฉียวอี้โจว, เฉินจิ่งหมิง, เซี่ยหาง, เหลียงชวน, หลินจือเซี่ย!]

เมื่อเสิ่นเลี่ยนนำหลินจือเซี่ยที่ยังคงเกร็งๆ และตื่นเต้นกลับมายังโซนพักผ่อนของทีม อีกหกคนที่รออยู่ก่อนแล้วต่างก็พากันกรูเข้ามาล้อมรอบในพริบตา

บนใบหน้าของพวกเขาไม่หลงเหลือความกังวลหรือกระสับกระส่ายเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว มีเพียงความดีใจอย่างบ้าคลั่งหลังทุกอย่างลงตัวเข้ามาแทนที่

"กัปตันสุดยอดโว้ย——!" เฉียวอี้โจวเป็นคนแรกที่ส่งเสียงประหลาดแล้วพุ่งเข้ามา เขากางแขนทั้งสองข้างออก ไม่ได้จะเข้าไปกอด แต่กลับอ้อมไปด้านหลังเสิ่นเลี่ยนโดยตรง แล้วรวบกอดเอวอีกฝ่ายไว้หมับ ก่อนจะชูกำปั้นตะโกนก้อง "พวกเรา! ฉลองที่ทีมเราได้คนครบแล้ว! โยนกัปตันผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเราขึ้นฟ้ากันเลย!"

[??? เชี่ยยย จะทำอะไรกันน่ะ!]

[555555 เสนาธิการโจวเป็นหัวโจกเปิดก่อนอีกแล้ว! สมเป็นนายจริง ๆ!]

[โยน โยนขึ้นฟ้าเนี่ยนะ?! พวกแกเป็นปีศาจกันหรือไง 555555!]

เสิ่นเลี่ยนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่าช่วงเอวถูกรัดแน่น วินาทีต่อมา ลัวหมิงก็ยกยิ้มมุมปากก้าวขึ้นหน้ามาร่วมออกแรงกับเฉียวอี้โจวด้วยอีกคน ตามติดมาด้วยเซี่ยหาง เหลียงชวน เฉินจิ่งหมิง หรือแม้กระทั่งเหยาว่างที่สุขุมมาโดยตลอดก็ยังหัวเราะร่าเข้ามาร่วมวงด้วย

ทั้งหกคนต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือ ยกกัปตันของพวกเขาจนตัวลอยขึ้นจากพื้นโดยตรง

"เชี่ย... แม่เจ้าเว้ย!!!"

เสียงอุทานหลุดออกมาจากปาก เสิ่นเลี่ยนตัวลอยคว้างขึ้นกลางอากาศในชั่วพริบตา ถูกเพื่อนร่วมทีมช่วยกันโยนส่งขึ้นไปข้างบน

[กรี๊ดดดด ยกกัปตันขึ้นไปให้สูง ๆ เลย!]

[โยนกัปตันขึ้นฟ้า 555555! นี่มันวิธีฉลองของเด็กประถมแบบไหนกันเนี่ย! ชอบอะ!]

[เทพเลี่ยน: ฉันไม่ต้องรักษาหน้าตาแล้วใช่ไหม?! (แต่ดูมีความสุขมากนะนั่น)]

[ช่วยด้วย เทพเลี่ยนที่โดนโยนขึ้นไปแบบหน้าเหวอคือน่ารักมาก!]

ความรู้สึกเคว้งคว้างไร้น้ำหนักแล่นเข้ามา ทัศนวิสัยของเสิ่นเลี่ยนส่ายไหวอยู่กลางอากาศ เขามองเห็นแสงไฟสว่างจ้าบนเพดาน และยังมองเห็นใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมที่กำลังแหงนมองขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มสดใสเปล่งประกาย แผนการรับมือ อุปสรรค ความกระวนกระวาย และความหวั่นไหวทั้งหมด ถูกรอยยิ้มของคนกลุ่มนี้หลอมละลายจนหมดสิ้นในวินาทีนี้เอง

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามไปด้วย พลางตะโกนลั่นระหว่างจังหวะที่ถูกรับตัวไว้ "พวกนายเบา ๆ หน่อย! ถ้าทำฉันตกพื้นละก็จบเห่แน่!"

หลินจือเซี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยืนอึ้งตาค้างไปโดยสมบูรณ์

เขาเฝ้ามองกัปตันผู้สุขุมพึ่งพาได้และวางแผนการรบได้อย่างเฉียบขาดเมื่อครู่นี้ ถูกเพื่อนร่วมทีมโยนขึ้นกลางอากาศราวกับตุ๊กตาตัวยักษ์ แล้วก็รับเอาไว้อย่างมั่นคงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสียงหัวเราะและการหยอกล้อที่ออกมาจากใจจริงนั้น เปี่ยมไปด้วยความสุขและความเชื่อใจอันบริสุทธิ์ที่สุด ปัดเป่าความเกร็งกระดากครั้งสุดท้ายในฐานะ 'สมาชิกใหม่' ของเขาให้มลายหายไปในพริบตา

ที่นี่ไม่มีการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ไม่มีความเสแสร้งแกล้งทำ

เขามาถูกที่แล้วจริง ๆ

[เสี่ยวหลิน: ฉันคือใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันเพิ่งมาใหม่ ฉันต้องเข้าไปแจมด้วยไหมนะ? (รูปทำตัวไม่ถูก.jpg)]

[ยินดีต้อนรับสู่ทีมรวมเทพที่สติหลุดกันยกทีม (มั้งนะ)!]

[จิตวิญญาณของทีมนี่มันลุกโชนขึ้นมาในพริบตาเลยแฮะ!]

ในที่สุด ท่ามกลางเสียงร้องขอชีวิตของเสิ่นเลี่ยน ทุกคนก็หัวเราะร่าพลางวางตัวเขาลงบนพื้นอย่างมั่นคง

เฉียวอี้โจวกอดคอเสิ่นเลี่ยนที่ยังหอบหายใจไม่ทัน ส่วนมืออีกข้างก็ดึงหลินจือเซี่ยที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ เข้ามาด้วย ก่อนจะหันไปทางกล้องแล้วตะโกนก้องอย่างภาคภูมิใจ "เห็นกันหรือยัง! ทีมของพวกเรา! ครบแล้วโว้ย!"

"ครบแล้ว——!"

อีกเจ็ดคนที่เหลือขานรับอย่างรู้ใจกัน เสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งสตูดิโอบันทึกรายการ

แปดคน ครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่คนเดียว ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกัน

พวกเขามีสีหน้าที่ต่างกันไป แต่ต่างก็มีแววตาที่ลุกโชนร้อนแรงเหมือนกัน กำลังเผชิญหน้ากับกล้องถ่ายทำร่วมกัน และเตรียมพร้อมรับมือกับความท้าทายครั้งใหม่ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเป็นของพวกเขาทั้งแปดคน