ตอนที่ 85 เลือกคนรอบการแสดงสอง 6 คนเราต้องพูดกันตรงๆ

คำพูดนี้ของเฉียวอี้โจวเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่ผืนน้ำอันสงบนิ่ง ปลุกระลอกคลื่นให้แผ่กระจายเป็นวงกว้างในทันที

เสิ่นเลี่ยนเลิกคิ้วมองเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างนึกสนุก "โอ้? ฟังจากน้ำเสียงนาย หมายความว่ามีเป้าหมายในใจแล้วเหรอ"

"ฮิๆ รู้ใจฉันจริงนะกัปตัน!" เฉียวอี้โจวขยับเข้าไปใกล้ทันทีพลางกดเสียงต่ำ "ในบรรดาคนที่เหลืออยู่เนี่ย คนที่ส่วนสูงพอๆ กับพวกเราแล้วฝีมือยังพอใช้ได้ ก็เหลือแค่หลินจือเซี่ยแล้ว"

"หลินจือเซี่ย?"

"ตอนจัดเกรดรอบแรกได้อะไรฉันจำไม่ได้ แต่รอบสองอยู่คลาส C ส่วนการแสดงรอบแรกอยู่ทีมเดียวกับฉวีหลินเฟิง ถึงแอร์ไทม์จะไม่เยอะแต่เสียงร้อง vocal นิ่งใช้ได้เลย ก่อนหน้านี้ฉันเคยเจอเขาตอนกินข้าวอยู่สองสามครั้ง ดูเป็นคนซื่อๆ ไม่ค่อยพูด น่าจะเป็นคนดีเลยล่ะ ที่สำคัญที่สุดคืออันดับที่ประกาศไปเมื่อกี้ เขาอยู่ที่สี่สิบกว่าๆ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อันตรายสุดๆ พวกเราไปหาเขาตอนนี้ก็เท่ากับยื่นมือเข้าไปช่วยในยามคับขัน เพื่อรักษาเวทีการแสดงรอบสองไว้ เขาไม่มีทางปฏิเสธพวกเราแน่!"

[โอ้โห! กุนซือโจวออนไลน์แล้ว!]

[หลินจือเซี่ย! ฉันจำได้ พ่อหนุ่มหน้าตาหมดจดน่ารักอยู่คนหนึ่ง แต่ปล่อยวางเกินไปหน่อย แม้แต่ตอนไลฟ์สดยังแทบไม่เห็นตัว แอร์ไทม์ต้องคอยมองหาเอาเอง]

[วิธีคิดนี้ถูกเลย! คนชอบแย่งนัก ก็ต้องโดนแย่งกลับซะบ้าง~]

เสิ่นเลี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "เข้าท่า อันดับไม่สูงมาก ฝีมือพอใช้ได้ งั้นฉันจะไปลองถามดู"

ในระหว่างช่วงเวลาแห่งการรอคอย กัปตันทีมอีกสองคนก็รวบรวมสมาชิกในรอบนี้เสร็จสิ้น

บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทำยิ่งทวีความตึงเครียด เหล่าเด็กฝึกที่ยังไม่ถูกเลือกต่างก็ไม่อาจซ่อนความกังวลบนใบหน้าไว้ได้

ไม่นาน การเลือกรอบที่หกก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อเสียงประกาศตามสายดังชื่อของเสิ่นเลี่ยนขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะจับจ้องมารวมกันที่จุดเดียว

ทุกคนต่างก็อยากรู้ว่า หลังจากผ่านมรสุมการถูก 'หักหลัง' มาถึงสองครั้ง กัปตันทีมผู้ครองความนิยมอันดับหนึ่งคนนี้ จะสร้างทีมของเขาให้เสร็จสมบูรณ์ได้อย่างไร

คราวนี้ ฝีเท้าของเสิ่นเลี่ยนไม่มีความลังเลใจเลยแม้แต่น้อย เขามุ่งหน้าตรงไปยังแนวห้องเหล่านั้นด้วยเป้าหมายที่แน่วแน่

ผ่านไปไม่นาน เงาร่างของเสิ่นเลี่ยนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และด้านหลังของเขา มีร่างหนึ่งที่ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจทว่าแฝงความประหม่าอยู่บ้างเดินตามมาติดๆ...ซึ่งก็คือเซี่ยหางนั่นเอง

พอเห็นเหยาว่าง เซี่ยหางก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาแล้วโค้งคำนับให้อย่างสุดซึ้ง น้ำเสียงแฝงความซาบซึ้งใจไว้ไม่อยู่ "พี่ว่าง! ขอบคุณมากจริงๆ ครับ!"

เหยาว่างอึ้งไปกับท่าทีเคารพอย่างกะทันหันนี้ รีบยื่นมือไปประคองเขาไว้ "เอ๋? นายทำอะไรเนี่ย ขอบคุณฉันเรื่องอะไร"

เซี่ยหางยืดตัวขึ้น ดวงตาเป็นประกายมองเขาพลางพูดอย่างจริงจัง "พี่เลี่ยนบอกว่า พี่เป็นคนแนะนำผม แล้วก็เชื่อมั่นในตัวผมมาก ขอบคุณจริงๆ ที่พี่ยังนึกถึงผมนะครับ"

[อ๊ากกก ร้องไห้เหม็นมาก! เทพเลี่ยนนี่มันกัปตันทีมประเสริฐขนาดไหนกัน! ส่งต่อความปรารถนาดีของคนอื่นไปให้แบบครบถ้วนไม่ตกหล่นเลย!]

[เหยาว่างแนะนำ เสิ่นเลี่ยนลงมือทำ เซี่ยหางซาบซึ้ง ในทีมนี้ไม่มีใครถูกทอดทิ้งเลยสักคน! ฉันขอลงเรือลำนี้ก่อนเลย!]

[ใจตรงกันทั้งสองฝ่าย! มิตรภาพเพื่อนร่วมทีมแบบนี้มันดีต่อใจเหลือเกิน!]

เหยาว่างเข้าใจเรื่องราวในทันที เขามองไปยังเสิ่นเลี่ยนด้วยความประหลาดใจระคนยินดี แววตาเต็มไปด้วยความตื้นตัน

เสิ่นเลี่ยนสบสายตาอันซับซ้อนนั้นแล้วยิ้มแห้งๆ อย่างเก้อเขิน เขายกมือขึ้นตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะโยนข่าวใหญ่ที่หนักหน่วงยิ่งกว่าออกมา "ไม่ใช่แค่เซี่ยหางนะ ทั้งเหลียงชวนกับหลินจือเซี่ยที่เหล่าเฉียวพูดถึงเมื่อกี้ ฉันไปยืนยันมาหมดแล้ว พวกเขาสองคนก็ยินดีจะมาเหมือนกัน"

สิ้นเสียงนั้น ดวงตาของเฉียวอี้โจวก็เบิกกว้างขึ้นในพริบตา เขากระโจนมาอยู่ตรงหน้าเสิ่นเลี่ยนด้วยความตื่นเต้น เสียงแหลมสูงขึ้นไปถึงแปดคีย์ "เชี่ยเอ๊ย?! หลินจือเซี่ยเนี่ยนะ? นายไปถามมาจริงๆ เหรอ? เขาตกลงแล้วเหรอ?!"

[5555555 กุนซือกวนเมืองยังตกใจเองเลย! ฉันนึกว่าฉันแค่เสนอแนะเฉยๆ ไม่คิดว่ากัปตันจะไปยกมาทั้งบ้านเลย!]

[ขำจะตายแล้ว น้องโจวโจวตาโตเป็นไข่ห่านแล้วนั่น]

เสิ่นเลี่ยนมองเฉียวอี้โจวที่ทำหน้าตาเหมือน 'ฉันสร้างผลงานนะ ชมฉันหน่อยสิ' พลางยิ้มแล้วพยักหน้า

เขาโดนขโมยคนจนเข็ดแล้วจริงๆ ก่อนหน้านี้มัวแต่ทำตัวซื่อตรง พอเลือกคนเสร็จ สบตากันทีหนึ่งแล้วก็เดินจากมา ไม่ได้คุยกันจริงจังเลยสักนิด

เสิ่นเลี่ยนทบทวนตัวเองดูแล้วก็รู้สึกว่า จะไปโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ในเมื่อตัวเองก็ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่นอนชัดเจนกับเขาไว้แต่แรกนี่นา

คนเรามันต้องพูดกันตรงๆ ซะบ้าง

เพราะงั้นในการเลือกคนรอบนี้ เสิ่นเลี่ยนจึงตัดสินใจเปิดอกคุยกันให้เคลียร์ไปเลย

พอเริ่มการเลือกคนอีกครั้ง แผนของเสิ่นเลี่ยนก็คือ สุ่มหาใครสักคนก่อนเป็นอันดับแรก พอคุยตกลงกันได้แล้ว ค่อยไปคุยกับคนอื่นต่อ

ถึงจะดูไม่ค่อยยุติธรรมกับคนคนนี้เท่าไหร่ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เอาเป็นว่าช่วงสองวันนี้เขาค่อยเลี้ยงข้าวตอบแทนเป็นการขอโทษขอโพยก็แล้วกัน

เขาผลักประตูห้องหมายเลขหนึ่งตรงหน้าเข้าไป

ภายในห้อง ร่างสองร่างเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกัน

ซึ่งก็คือเหลียงชวนกับหลินจือเซี่ย

ในฐานะเพื่อนร่วมทีมจากการแสดงรอบแรก เหลียงชวนย่อมอยากจะอยู่กับเสิ่นเลี่ยนต่ออยู่แล้ว

แต่เมื่อเห็นว่าการเลือกคนผ่านไปเกินครึ่งแล้ว เสิ่นเลี่ยนก็ยังไม่มาหาเขาสักที ในใจจึงเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ ด้วยกลัวว่าเสิ่นเลี่ยนจะมีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่า

ส่วนความรู้สึกของหลินจือเซี่ยนั้นซับซ้อนยิ่งกว่า

การแสดงรอบแรกเขาอยู่ทีมเดียวกับฉวีหลินเฟิง ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับฝั่งของเสิ่นเลี่ยนเลยสักนิด

ในสายตาของเขา เสิ่นเลี่ยนคงแค่แปดส่วนสิบมาตามหาอดีตเพื่อนร่วมทีมอย่างเหลียงชวน ส่วนตัวเขาเองก็แค่บังเอิญนั่งอยู่ตรงนี้เท่านั้น

ดังนั้น เมื่อมองชัดๆ แล้วเห็นว่าเป็นเสิ่นเลี่ยนที่ยืนอยู่ตรงประตู แววตาของเหลียงชวนจึงเปี่ยมไปด้วยความดีใจอย่างที่คาดไว้ ขณะที่หลินจือเซี่ยก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัวเพื่อซ่อนความผิดหวังและความอิจฉาเอาไว้

ทว่าในวินาทีถัดมา เขากลับได้ยินชื่อของตัวเอง

"เหลียงชวน หลินจือเซี่ย" เสิ่นเลี่ยนมองทั้งคู่พลางพูดเข้าประเด็นโดยไม่คิดจะอ้อมค้อม "ผมต้องการพวกนายนะ เหล่าเหลียง สเตจของนายเสถียรมาก แถมพวกเราก็เข้าขากันดีอยู่แล้ว ส่วนหลินจือเซี่ย เมื่อกี้บนเวทีนายโดดเด่นสะดุดตาจริงๆ เฉียวอี้โจวในทีมเราเป็นคนออกปากแนะนำนายสุดตัวเลย พวกนายคือเพื่อนร่วมทีมที่ผมอยากได้มากๆ ทั้งคู่"

"การแสดงรอบสองนี้ พวกนายเต็มใจจะมาอยู่ทีมเดียวกับผมไหม"