ตอนที่ 84 การเลือกคนรอบการแสดงสอง 5 พวกเราไปขุดคนของคนอื่นไม่ได้เหรอ

แต่คำสัญญาที่จูจื่ออวี๋หยิบยื่นให้ กลับเป็นเหมือนของขวัญที่ไม่ต้องลงแรงแย่งชิงและยื่นส่งให้ถึงมือโดยตรง ซึ่งดึงเขาขึ้นมาจากปลักโคลนแห่งความต่ำต้อยและขลาดกลัวในพริบตา

[อ้าวเฮ้ย... ถึงจะเข้าใจความรู้สึกของตัวประกอบไร้ตัวตนที่อยากให้คนอื่นมองเห็นก็เถอะ แต่การเลือกแบบนี้มันฉลาดจริงดิ?]

[ฟู่เซินอยู่ในทีมเทพเลี่ยนดูไม่โดดเด่นก็จริง แต่นั่นมันเพราะเพื่อนร่วมทีมเก่งเกินไปต่างหากเล่า! อยู่กับทีมเทพถึงจะเป็นแค่ใบไม้ประดับก็ชนะได้ ไปเป็นดอกไม้เด่นในทีมจูจื่ออวี๋ ถ้าเกิดตกรอบยกทีมขึ้นมาจะทำไง?]

[คอมเมนต์บนอย่าพูดเลย เด็กมันโดนปั่นหัวไปแล้ว ขนมปังภาพวาดที่จูจื่ออวี๋ป้อนให้ เขาดันเชื่อหมดใจ]

[อันหนึ่งคือโอกาสที่ต้องเอ่ยปากแย่งชิงมาด้วยตัวเอง อีกอันคือคำสัญญาที่คนอื่นแพ็กใส่กล่องมาป้อนให้ถึงปาก เขาเลือกอย่างหลังไงล่ะ]

คราวนี้เสิ่นเลี่ยนไม่เข้าใจจริง ๆ แล้ว

เขาถึงกับเริ่มพยายามเค้นความทรงจำย้อนไปตอนแบ่งพาร์ตในรอบการแสดงแรก เขาจำได้แม่นยำว่าตอนนั้นเห็นฟู่เซินแอบชำเลืองมองท่อน "ทุกรอยแผลล้วนเฝ้ารอ เสียงก้องสะท้อนในยามสวมมงกุฎ" บนแผ่นโน้ตเพลงอยู่หลายรอบ เขาเลยถามว่าอยากร้องหรือเปล่า

ตอนนั้นฟู่เซินก็พยักหน้านี่หว่า!

เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากร้องหรอกใช่ไหม?

ไม่อยากร้องก็นายพูดออกมาสิโว้ย!!!

เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมถึงมีคนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ถูกมองเห็นอยู่ได้

โอกาสก็วางอยู่ตรงหน้าอย่างเปิดเผย มอบให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม

เขาสร้างสภาพแวดล้อมการแข่งขันที่ยุติธรรมที่สุดในความเข้าใจของตัวเองขึ้นมา แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่า ความยุติธรรมเช่นนี้ ในสายตาของคนบางคนแล้ว มันคือกำแพงสูงชันที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้

ลัวหมิงมองดูเขาเดินกลับมาที่นั่งด้วยสีหน้างุนงงอย่างแท้จริง พลันรู้สึกขบขันขึ้นมานิด ๆ

เขาเอื้อมนิ้วไปจิ้มหัวกลม ๆ ของเสิ่นเลี่ยนเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน

"ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ ที่จะมีความกล้าพอมาแย่งข้าวจากชามของพวกเราน่ะ เข้าใจไหม ท่านกัปตัน"

[คิดอีกมุม เขากล้าแย่งจากจูจื่ออวี๋นะ ลองคิดดูสิ ลองคิดดูให้ลึก ๆ]

[ไขคดีได้แล้ว! โลกทัศน์ของเทพเลี่ยน: ใครมีความสามารถก็ขึ้นไป ใครอ่อนแอก็ลงมา แข่งกันอย่างยุติธรรม เขาเลยไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนไม่กล้าสู้เพื่อชิงโอกาส]

[นี่สินะความต่างทางความคิดของคนเก่งกับคนอ่อนแอ! เสิ่นเลี่ยน: ให้โอกาสแล้วนายดันไม่ได้เรื่องเองนะ! ฟู่เซิน: ผมไม่กล้าอะ!]

[อย่าว่าไป หัวกลม ๆ นั่นดูนุ่มน่าจิ้มชะมัด ขอฉันจิ้มบ้างสิ [รูปแววตาโหยหา.jpg]]

[เชี่ย ประโยคนี้ของลัวหมิงสะกิดใจกูเลย อยู่ทีมเสิ่นเลี่ยน แย่งพาร์ตเท่ากับสู้กับเทพเซียน อยู่ทีมจูจื่ออวี๋ แย่งพาร์ตแค่ต้องชนะคนธรรมดาก็พอ]

เหตุพลิกผันที่เกิดขึ้นติด ๆ กันทำให้บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทำเริ่มกลายเป็นกระอักกระอ่วน

หลังจากจูจื่ออวี๋ ก็ผ่านไปอีกหนึ่งรอบ

ถึงตาเสิ่นเลี่ยนเลือกอีกครั้ง

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยังแถวประตูห้องที่ปิดสนิทเหล่านั้น

คราวนี้ ฝีเท้าของเขาชะลอลงอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งตอนยื่นมือไปเปิดประตูก็ยังมีความลังเลอยู่บ้าง การต้องเผชิญกับการตีจากของอดีตเพื่อนร่วมทีมติดกันสองครั้ง แม้จะแข็งแกร่งอย่างเสิ่นเลี่ยน แต่ในใจก็ยังเกิดความหวั่นไหวที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันสังเกต

เขาเปิดประตูบานหนึ่งออกตามสัญชาตญาณ

ภายในห้อง ร่างที่คุ้นเคยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางหดหู่เล็กน้อย เมื่อมองเห็นชัดเจนว่าคนที่มาคือเสิ่นเลี่ยน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แต่แสงสว่างนั้นก็ถูกความเกร็งประหม่าและความไม่มั่นใจเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว

คือเฉินจิ่งหมิง ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมจากรอบการแสดงแรกเช่นกัน

นี่เข้าสู่รอบที่ห้าของการเลือกคนแล้ว ยังไม่มีกัปตันคนไหนหยุดฝีเท้าเพื่อเขาเลยสักคน

ประกายไฟในใจของเฉินจิ่งหมิงกำลังมอดดับลงทีละน้อย เขาไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่า กัปตันที่เคยนำพาเขาไปสู่ชัยชนะคนนี้ จะยังยินดีเลือกคนเก่าที่ไม่โดดเด่นอะไรอย่างเขาอยู่หรือไม่

ถ้าเกิดว่า... เขาแค่มาเพื่อบอกปฏิเสธอย่างอ้อม ๆ ว่ามีตัวเลือกที่ดีกว่าแล้วล่ะ?

แต่ถ้า... เกิดว่า... เขามาเพื่อพาฉันไปจริง ๆ ล่ะ?

ความคิดสองขั้วที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงฟาดฟันกันอย่างบ้าคลั่งในหัว ทำให้เขาถึงกับต้องหายใจอย่างระมัดระวัง

และสีหน้าซับซ้อนที่ผสมปนเปกันระหว่างความดีใจกับความกังวลอย่างไม่ปิดบังบนใบหน้าของเฉินจิ่งหมิง ก็สะท้อนเข้าสู่สายตาของเสิ่นเลี่ยนอย่างชัดเจนเช่นกัน

นั่นทำให้หัวใจที่สูญเสียความมั่นใจไปบ้างจากการถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ของเขา พลันสงบนิ่งลงได้ครึ่งหนึ่งทันที

ทว่าตอนที่เขาเอ่ยปาก กลับสูญเสียความหนักแน่นมั่นใจอย่างที่เคยมีไป "เฉินจิ่งหมิง... รอบสองนี้... นายยังอยากอยู่ทีมเดียวกับฉันอีกไหม?"

[ฮือๆๆๆ สงสารจะตายอยู่แล้ว เทพเลี่ยนโดนเล่นงานจนสภาพเป็นแบบไหนแล้วเนี่ย!]

[เจอชิ่งหนีไปสองคนติด ใครมันจะทนไหว! ตอนถามคือเริ่มไม่มั่นใจแล้ว เสียงยังแผ่วลงเลย!]

[ทำเด็กเสียความมั่นใจหมดเลย ทั้งสงสารทั้งขำ]

[ไอ้สองคนที่ชิ่งไปก่อนหน้า สร้างบาดแผลในใจดวงน้อย ๆ ของกัปตันไว้ใหญ่หลวงจริง ๆ]

เฉินจิ่งหมิงแทบจะกระโดดเด้งขึ้นมาจากเก้าอี้ ด้วยความที่เคลื่อนไหวแรงเกินไป เก้าอี้จึงถูกดันจนหงายหลังล้มลง กระแทกพื้นเสียงดังทึบ

แต่เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาก้าวพรวด ๆ ไม่กี่ก้าวก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าเสิ่นเลี่ยน ขอบตาแดงระเรื่อ ตะโกนตอบเสียงดังอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "อยากครับ! อยากแน่นอนอยู่แล้ว! ผมรอพี่เลี่ยนมารับอยู่ตลอดเลย!"

คำว่า "อยากครับ" ที่ดังกังวานนี้ เปรียบเสมือนยาชูกำลังชั้นดีที่ปัดเป่าเมฆหมอกอึมครึมทั้งหมดในใจของเสิ่นเลี่ยนให้มลายหายไปในพริบตา

มุมปากที่เกร็งแน่นของเขาในที่สุดก็ยกยิ้มโล่งใจขึ้นมาอีกครั้ง พยักหน้าให้อย่างหนักแน่น "ดี งั้นพวกเราไปกันเถอะ"

เมื่อเสิ่นเลี่ยนพาเฉินจิ่งหมิงที่ตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้นออกมา สายตาของเหยาว่างก็จับจ้องมาที่พวกเขาทันทีเป็นคนแรก

เสิ่นเลี่ยนเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเขาแล้วเอ่ยอธิบาย "เปิดประตูเข้าไปก็เจอเขาเป็นคนแรกพอดี"

เหยาว่างพยักหน้าอย่างเข้าใจ ตบแขนเสิ่นเลี่ยนเบา ๆ เป็นสัญญาณบอกว่าไม่เป็นไร

หลังจากผ่านความผันแปรซ้ำ ๆ มาเมื่อครู่ เขาย่อมเข้าใจเป็นอย่างดีว่า ในเวลานี้เพื่อนร่วมทีมที่แน่นอนและแน่วแน่นั้นมีความสำคัญมากเพียงใด

[ฮือๆๆ มิตรภาพเพื่อนร่วมทีมอะไรจะประเสริฐขนาดนี้! เสิ่นเลี่ยนยังอุตส่าห์อธิบายกับเหยาว่างด้วย จะร้องไห้แล้ว!]

[บรรยากาศในทีมดีมากจริง ๆ รู้สึกดีมากที่ทุกคนได้รับการให้เกียรติ]

เฉียวอี้โจวกอดคอเฉินจิ่งหมิงที่ยังคงเกร็ง ๆ อยู่บ้างอย่างเป็นกันเอง พลางหัวเราะร่า "ยินดีต้อนรับกลับทีมนะจิ่งหมิง! ทีนี้ก็ดีแล้ว พวกเรามีห้าคนแล้ว! กัปตัน เอาไงต่อดีล่ะ อย่าให้ใครมาตัดหน้าแย่งไปกลางทางอีกนะ!"

คำพูดที่เขาเอ่ยทีเล่นทีจริงนั้น กลับพูดแทนความกังวลในใจของทุกคนออกมา

ตอนนี้ในทีมมีเสิ่นเลี่ยน ลัวหมิง เหยาว่าง เฉียวอี้โจว และเฉินจิ่งหมิงรวมกันห้าคน ยังขาดอีกสามโควตา

นอกจากเซี่ยซิ่วกับเหลียงชวนที่ยังไม่ได้ดึงกลับเข้าชามข้าวตัวเองแล้ว จากเจ็ดรอหนึ่ง ก็ยังขาดอยู่อีกคนหนึ่ง

เหยาว่างคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ที่จริงในทีมเดิมของฉัน มีคนที่ชื่อโจวจวิ้นหมิงอีกคนก็ไม่เลวนะ rap กับเต้นก็พอใช้ได้" เพื่อช่วยให้เสิ่นเลี่ยนนึกออก เขายังเสริมขึ้นอีกประโยค "ตอนแสดงรอบ 'เฮยยวนเหว่ย' เขาอยู่ทางซ้ายมือของเซี่ยซิ่วน่ะ คนที่ตัวเล็ก ๆ หน่อย"

"ตัวเล็ก ๆ..." เสิ่นเลี่ยนนึกย้อนในความทรงจำ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ได้"

เขาอธิบาย "ฉันไม่ได้สงสัยในความสามารถของเขานะ แต่พี่ว่าง สเตจของพวกเราต้องคำนึงถึงภาพรวมทางสายตาด้วย ถ้าส่วนสูงโดดเกินไปจะทำลายความกลมกลืนของการจัดแถว"

ตอนนี้เขารู้สึกว่าทฤษฎีของอาข่ายถูกต้องที่สุดแล้ว

ดูจากการแสดงรอบแรก ส่วนสูงไล่เลี่ยกัน หน้าตาดีกันทุกคน พอยืนเรียงหน้ากระดานแล้วมันดูดีมากจริง ๆ!

[ขำจะตาย โจวจวิ้นหมิง: ฉันไม่มีสิทธิมนุษยชนเหรอ เตี้ยมันความผิดฉันรึไง?]

[ฉันเห็นด้วย ดีต่อสายตาฉันมาก รักษาระดับไว้ต่อไปนะ!!]

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง ขณะที่เสิ่นเลี่ยนกำลังครุ่นคิดถึงเป้าหมายคนต่อไป จู่ ๆ เฉียวอี้โจวที่อยู่ข้าง ๆ ก็กลอกตาไปมา พลางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เฮ้ ฉันว่านะ ทำไมพวกเราต้องก้มหน้าก้มตาหาคนตามขั้นตอนด้วยล่ะ? พวกนั้นยังมาแย่งคนของเราได้ แล้วทำไมพวกเราจะไปแย่งคนของคนอื่นบ้างไม่ได้ล่ะ?"