ตอนที่ 83

ตอนที่ 83 การเลือกลูกทีมรอบการแสดงรอบสอง 4: เขาไม่มีความกล้าพอที่จะแย่งท่อนที่โดดเด่นที่สุดเลยสักนิด

[กรี๊ดดดดด! รอยยิ้มนี้! การชนหมัดนี้! เขาไม่ต้องพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ!]

[จังหวะที่หมิงหมิงยิ้มก่อนแล้วค่อยลืมตานี่ฉันตายไปเลย! มันคือความไว้ใจและความเชื่อมั่นขนาดไหนกันเนี่ย!]

[กรี๊ดดดดด! ฟินจนตายตาหลับแล้ว! สุ่มกล่องสุ่มได้ตัวซีเคร็ตชัด ๆ! สายตาที่มองกัน! มือที่ยื่นออกไป! ฉากระดับตำนานแห่งปี!]

[ฟินตายไปเลย! ต่อให้โลกใบนี้จะสับสนวุ่นวายแค่ไหน ฉันก็รู้ว่านายจะตามหาฉันเจอ!]

[ในที่สุดก็รอจนเจอนาย ดีเหลือเกินที่ฉันไม่ยอมแพ้ไปก่อน! หมิงหมิง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!]

[การกลับมาของราชันย์! ภาพนี้ทรงพลังเกินไปแล้ว!]

[ครบแล้วครบแล้ว สามคนที่ฉันอยากเห็นที่สุดในที่สุดก็อยู่ทีมเดียวกันแล้ว! ตอนนี้เหลือแค่รอระเบิดเวทีในการแสดงแล้ว!]

วินาทีที่ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันออกมา ทั่วทั้งห้องส่งก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีกระหึ่มยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ก่อนหน้านี้

เสียงของเวินช่านดังขึ้นได้จังหวะพอดี "เด็กฝึก ลัวหมิง เข้าร่วมทีม เสิ่นเลี่ยน อย่างเป็นทางการค่ะ"

ในขณะเดียวกัน หัวหน้าทีมคนอื่น ๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน

อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศการกลับมารวมตัวของลัวหมิง ทุกคนจึงต่างพร้อมใจกันเลือกลูกทีมจากการแสดงรอบแรก

ชั่วพริบตาเดียว บรรดาสมาชิกชุดเดิมของแต่ละทีมก็เริ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ห้องส่งอบอวลไปด้วยความสุขของการได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

ไม่นาน การเลือกลูกทีมรอบที่สามก็เริ่มต้นขึ้น

"คราวนี้ยังไงก็ต้องถึงตาฉันแล้วใช่ไหม" ในห้องที่เฉียวอี้โจวอยู่ เขากำลังทำหน้าทำตาทะเล้นใส่กล้อง ชะเง้อคอรอคอยจนแทบขาดใจ

[55555 โจวโจวของเราชะเง้อรอจนดอกไม้เฉาหมดแล้ว!]

[สามเหลี่ยมเหล็กขาดแค่นายแล้ว! เสิ่นเลี่ยน รีบไปเร็วเข้า!]

เป็นไปตามที่ทุกคนคาดหวังจริง ๆ หลังจากลุกขึ้นเป็นครั้งที่สาม ผ่านการเดินค้นหาอยู่พักใหญ่ เสิ่นเลี่ยนก็หาห้องที่เฉียวอี้โจวอยู่เจอจนได้

ทันทีที่ประตูเปิดออก เฉียวอี้โจวก็เด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้อย่างโอเวอร์ มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก อีกมือชี้ไปที่เสิ่นเลี่ยน พลางเปล่งเสียงร้องเพลงเสียงดัง "ในที่สุดก็รอจนเจอนาย~~~ ดีเหลือเกินที่ฉันไม่ยอมแพ้ไปก่อน~~~~"

เขาร้องไปพลาง พุ่งเข้ามาตรงหน้าเสิ่นเลี่ยนไปพลาง แล้วคว้ามืออีกฝ่ายมาเขย่าด้วยความตื่นเต้น

ยังไม่ทันที่เสิ่นเลี่ยนจะได้แสดงสีหน้ารังเกียจ เฉียวอี้โจวก็เปลี่ยนเพลงเองโดยอัตโนมัติ ร้องด้วยน้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์สุดซึ้ง "รอมาเนิ่นนาน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง~ ฝันมาเนิ่นนาน~~ ในที่สุดก็..."

ยังไม่ทันที่เขาจะร้องจบ เสิ่นเลี่ยนก็หมดความอดทนในที่สุด เขาปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างจนใจ "พอได้แล้วน่า เล่นใหญ่เกินไปแล้วมั้ง..."

[55555 เฉียวอี้โจวสมกับเป็นตัวตลกประจำรายการจริง ๆ โผล่มาทีไรมีมุกตลอด!]

[สามเหลี่ยมเหล็กรวมตัวกันอย่างเป็นทางการ! แกนหลักของทีมที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นนี้ล็อกเป้าเรียบร้อยแล้ว!]

ถึงตอนนี้ สี่สมาชิกหลักของทีมเสิ่นเลี่ยน อันได้แก่ เสิ่นเลี่ยน ACE รอบด้าน, ลัวหมิง เจ้าแห่งเวที, เหยาว่าง นักออกแบบท่าเต้นระดับท็อป และเฉียวอี้โจว ตัวสร้างบรรยากาศ ในที่สุดก็รวมพลกันจนครบ

ทีมของเขามีขุมกำลังระดับท็อปถึงสี่คนแล้ว

ตามการจัดสรรที่กำหนดไว้ทีมละแปดคน เขายังเหลือโควตาอีกสี่ที่นั่ง

เสิ่นเลี่ยนอารมณ์ดีอย่างยิ่ง สี่หัวสุมเข้าหากันกระซิบกระซาบ ตั้งใจว่าจะไปพาลูกทีมเก่าจากการแสดงรอบแรกกลับมาก่อน เดี๋ยวพอเข้าไปเจอใครก็ดึงคนนั้นออกมาก่อนเลย

ทว่าพวกเขายังไม่ทันได้ขยับตัว ประตูของช่องทางเลือกผู้เข้าแข่งขันกลับเปิดออกเสียก่อน

เป็นหัวหน้าทีมป้ายแดงอย่างหลัวอี้ที่เดินนำลูกทีมออกมา

และคนที่เดินตามหลังเขาออกมานั้น แท้จริงแล้วก็คือ ซ่งอวิ๋นโจว ลูกทีมเก่าของเสิ่นเลี่ยนจากการแสดงรอบแรก

ซ่งอวิ๋นโจวสบสายตากับเสิ่นเลี่ยน ฝีเท้าของเขาชะงักไป สีหน้าแวบผ่านไปด้วยความรู้สึกผิดและความกระอักกระอ่วนใจ

เขาหลุบตาลง เดินมาหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วเอ่ยเสียงเบา "พี่เลี่ยน ขอโทษนะ..."

สีหน้าผ่อนคลายบนใบหน้าของเสิ่นเลี่ยนค่อย ๆ จางหายไป เขาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอยู่บ้าง "ทำไมล่ะ"

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ

"หัวหน้าหลัวเขารับปากน่ะ" เสียงของซ่งอวิ๋นโจวยิ่งแผ่วเบาลงกว่าเดิม แฝงไว้ด้วยความปรารถนาที่ยากจะเอ่ยปาก "ทีมของเขาขาดเมนโวคอล เขารับปากว่าการแสดงรอบนี้ถ้ามีท่อนไฮโน้ตเดี่ยว... จะยกให้ผม"

เพียงพริบตาเดียว เสิ่นเลี่ยนก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

ในทีมของเขา หากพูดถึงความสามารถ ก็มีทั้งเจ้าแห่งเวทีอย่างลัวหมิง ตัวเขาเองก็ทำได้ดีในทุกด้าน ตอนนี้ยังมีนักออกแบบท่าเต้นระดับท็อปอย่างเหยาว่างเพิ่มเข้ามาอีก

หากพูดถึงคาแรกเตอร์ ก็ยังมีตัวป่วนอย่างเฉียวอี้โจวที่พร้อมจะระเบิดเวทีได้ตลอดเวลาอยู่อีกคน

ทุกคนต่างเปล่งประกายเจิดจ้า

แม้ซ่งอวิ๋นโจวจะฝีมือไม่เลว แต่หากต้องอยู่ในทีมแบบนี้ ย่อมยากที่จะได้รับท่อนร้องที่โดดเด่นสะดุดตาจริง ๆ

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้ยกท่อน killing part ให้เขา เขาก็คงยากที่จะโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมาจากท่ามกลางผู้เข้าแข่งขันสายเปี่ยมฝีมือจำนวนมากขนาดนี้จนทำให้ผู้ชมมองเห็นตัวเขาได้อยู่ดี

เขาปรารถนาโอกาสที่จะได้แสดงความสามารถด้าน vocal ของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ และหลัวอี้ก็ให้คำสัญญานี้กับเขา

นี่คือสิ่งล่อใจที่ไม่อาจปฏิเสธ และยังเป็นทางเลือกที่เดิมพันด้วยอนาคต

[เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ ซ่งอวิ๋นโจวไม่กลับทีมเสิ่นเลี่ยนเหรอ]

[คนเราเป้าหมายไม่เหมือนกันล่ะมั้ง ไปเป็นใบไม้ประดับในทีมเทพ สู้ไปเป็นตัวหลักในทีมธรรมดายังดีกว่า เข้าใจได้อยู่นะ]

[สุภาษิตโบราณว่าไว้ยังไงนะ เป็นหัวไก่ดีกว่าเป็นหางหงส์]

[เชี่ยเอ๊ย แผนพังหมดแล้ว! สมาชิกทีมเดิมของเสิ่นเลี่ยนรวมกันไม่ครบแล้วเนี่ย!]

[สีหน้าลีดเดอร์คนอื่นโคตรได้อารมณ์ ทางฝั่งจูจื่ออวี๋ดูออกชัดเจนเลยว่าเริ่มมีแผนในใจ เขาคงไม่ได้จะมาฉกตัวคนไปด้วยหรอกนะ???]

เสิ่นเลี่ยนมองความแน่วแน่ในแววตาของซ่งอวิ๋นโจวพลางเงียบไปครู่หนึ่ง

เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่ก็เลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของทุกคน

ชัยชนะไม่ใช่สิ่งเดียวที่ตามหา สปอตไลต์ต่างหากคือสิ่งนั้น

"ได้" เสิ่นเลี่ยนเอ่ย จากนั้นก็พยักหน้า "ขอให้นายโชคดี"

"ขอบคุณครับพี่เลี่ยน" ซ่งอวิ๋นโจวโล่งอกอย่างยิ่ง ก่อนจะรีบเดินตามหลัวอี้กลับเข้าทีมไป

เสิ่นเลี่ยนยืนอยู่กับที่ สีหน้าดูไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับแผ่รังสีเยียบเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด

แผนการเริ่มเกิดตัวแปรแรกขึ้นแล้ว

หัวทั้งสี่สุมเข้าหากันอีกครั้ง

เสิ่นเลี่ยนถาม "ตอนนี้เอาไงดีครับ พี่ว่าง ทีมก่อนหน้าของพี่มีใครแนะนำไหม"

จู่ ๆ ก็โดนเอ่ยชื่อ เหยาว่างชะงักไปเล็กน้อย ก่อนประกายตาจะวาบขึ้นชั่ววูบ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเสิ่นเลี่ยนจะเป็นฝ่ายขอความเห็นจากเขาเอง

นี่คือความไว้เนื้อเชื่อใจและความให้เกียรติอย่างยิ่ง

เขาครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ในทีมผมรอบก่อนมีลูกทีมคนหนึ่ง อยู่คลาส B ชื่อเซี่ยหาง พื้นฐานการเต้นของเขาแน่นมาก ฝีมือก็ดีทีเดียว แค่เซนส์ในการจับกล้องด้อยไปหน่อย ไม่ค่อยพรีเซนต์ตัวเองเท่าไร"

"เซี่ยหาง..." เสิ่นเลี่ยนค้นหาชื่อนี้ในความทรงจำอย่างรวดเร็ว ไม่นานภาพร่างเลือนรางคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

เขามองเหยาว่างเพื่อยืนยัน "พอจำได้อยู่ ใช่คนที่ยืนข้างพี่ตอนแสดงรอบเพลง "เฮยยวนเหว่ย" หรือเปล่า"

เหยาว่างพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่! เขาคนนั้นแหละ!"

"ถ้าแค่เรื่องเซนส์กล้องก็ยังพอไหว ไว้ค่อยมาเทรนพิเศษเอาทีหลังได้" ลัวหมิงพยักหน้าเห็นพ้องกับการเสนอชื่อนี้เช่นกัน

เสิ่นเลี่ยนพยักหน้า "งั้นก็โอเค ส่วนสูงพอ ๆ กับพี่ ถ้าแกะท่าเต้นเร็วด้วย ก็การันตีเรื่องบล็อกกิ้งกับประสิทธิภาพตอนซ้อมได้ เอาเถอะ เดี๋ยวคอยดูว่าเจอใครก่อน พวกเราก็เลือกคนนั้น"

[คุณพระช่วย! ถามความเห็นเหยาว่างตรง ๆ เลย นี่มันลีดเดอร์ชั้นยอดอะไรกันเนี่ย!]

[ให้เกียรติเพื่อนร่วมทีมเกินไปแล้วมั้ง]

[สายเก็บดีเทลกรี๊ดสลบ! คิดคำนวณกระทั่งส่วนสูงกับบล็อกกิ้งเลยเนี่ยนะ! สมกับเป็นนายจริง ๆ เสิ่นเลี่ยน!]

[เซี่ยหางคลาส B? นี่ใครกัน กำลังจะถูกเทพเลี่ยนเรียกชื่อพาบินขึ้นสวรรค์แล้วเหรอ ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับพี่ชายคนนี้ด้วยนะ!]

ฝั่งพวกเขาเพิ่งจะปรึกษากันเสร็จ ประตูทางเดินของโซนผู้รอคัดเลือกก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

เป็นจูจื่ออวี๋

บนใบหน้าของเขายังคงมีความขุ่นมัวจากการถูกลัวหมิงปฏิเสธค้างคาอยู่ แต่ในยามนี้กลับเค้นยิ้มกระหยิ่มใจออกมาอย่างฝืน ๆ พร้อมกับพาลูกทีมคนใหม่ที่เพิ่งเลือกเดินออกมา

และเมื่อมองเห็นคนที่เดินตามหลังเขามาอย่างชัดเจน ไม่เพียงแค่เสิ่นเลี่ยน แม้กระทั่งลัวหมิง เฉียวอี้โจว และเหยาว่างก็ต่างพากันชะงักงัน

คนผู้นั้นกลับกลายเป็นเพื่อนร่วมทีมในสเตจแรกของพวกเขาอย่างไม่น่าเชื่อ... ฟู่เซิน

[??? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย! ฟู่เซินเหรอ?]

[เยี่ยม เยี่ยมมาก พอซ่งอวิ๋นโจวไปแล้ว ฟู่เซินก็ไปอีกคน]

[เชี่ยเอ๊ย! จูจื่ออวี๋นี่มันฉกคนไปหน้าด้าน ๆ เลยนี่หว่า! ทำต่อหน้าเจ้าของเดิมเนี่ยนะ จะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว!]

[การกระทำของจูจื่ออวี๋นี่นะ อย่างแรกคือเพื่อกวนประสาทเสิ่นเลี่ยน อย่างที่สองคือเขารู้ว่าคนที่เสิ่นเลี่ยนขัดเกลามาการันตีฝีมือได้ เลยมาชุบมือเปิบเอาของสำเร็จรูปไปเลย ดีดลูกคิดคำนวณเป๊ะจริงนะ!]

[[คุณพระช่วย! เสิ่นเลี่ยนโดนฉกคนตัดหน้าติดกันสองรอบแล้วไม่ใช่เหรอ! มีความแค้นความเคืองอะไรกันนักหนาเนี่ย!]]

สายตาของอดีตเพื่อนร่วมทีมจับจ้องมาที่เขาราวกับสปอตไลต์ บีบให้เขาไม่มีที่ให้หลบซ่อน

ร่างกายของฟู่เซินเกร็งแข็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เขาก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ สายตาตรึงแน่นอยู่กับพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสาวเท้าเร็ว ๆ มาตรงหน้าเสิ่นเลี่ยน น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง "พี่เลี่ยน... ขอโทษครับ..."

คำพูดแบบเดียวกันเป๊ะ ผ่านไปไม่ถึงห้านาที เสิ่นเลี่ยนก็ได้ยินซ้ำเป็นครั้งที่สอง

หากการจากไปของซ่งอวิ๋นโจวคือตัวแปรที่อยู่นอกเหนือความคาดหมาย เช่นนั้นการตัดสินใจของฟู่เซินก็เปรียบเสมือนค้อนหนัก ๆ ที่ทุบลงกลางใจของเสิ่นเลี่ยนเข้าอย่างจัง

เขารู้สึกถึงความผิดหวังและความไม่เข้าใจที่ถาโถมเข้ามาจนแน่นอก

ทั้งที่... ตอนการแสดงรอบแรกทุกคนก็เข้ากันได้ดีขนาดนั้นแท้ ๆ

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา เจือแววเหนื่อยล้าที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว "บอกเหตุผลกับผมหน่อยได้ไหม"

เสียงของฟู่เซินยิ่งเบาลงไปอีกจนแทบจะกลายเป็นสะอื้น มันมีทั้งความรู้สึกผิดต่ออดีตหัวหน้าทีม และระคนไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นเมื่อตนเองถูกมองเห็นคุณค่า "กัปตันจูจื่ออวี๋... เขาสัญญาครับ ว่าการแสดงรอบนี้จะยอมให้ผม... ให้ผมเลือกท่อน vocal solo ที่อยากร้องที่สุดได้เองตามใจชอบ"

เสิ่นเลี่ยนยังคงตกตะลึง ทว่าเฉียวอี้โจวที่อยู่ด้านข้างกลับเหมือนประทัดที่ถูกจุดชนวน โพล่งสวนขึ้นมาทันควัน "ไม่ใช่ดิ? ตอนรอบแรกที่เลือกท่อนกัน มันก็ใครอยากร้องท่อนไหนก็เลือกเองอยู่แล้วไม่ใช่เหรอวะ?"

คำพูดประโยคนี้เปรียบเสมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงเกราะกำบังชั้นสุดท้ายของฟู่เซินจนทะลุ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากขมุบขมิบอยู่นานสองนาน ในที่สุดถึงเค้นคำพูดสองสามคำออกมาจากลำคอได้ "ผม... ผมไม่กล้า..."

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่มีประกายเจิดจ้าจับตาอย่างเสิ่นเลี่ยน ลัวหมิง หรือแม้แต่เฉียวอี้โจว เขาไม่มีความกล้าพอที่จะไขว่คว้าท่อนที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดมาครองเลยแม้แต่น้อย