ตอนที่ 82 การเลือกคนรอบการแสดงสอง 3 เขาได้ยินแล้ว เขาได้รอจนถึงเวลานั้นแล้ว

เมื่อเงาร่างของเสิ่นเลี่ยนปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคนอีกครั้ง ด้านข้างเขาก็มีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน นั่นคือเหยาว่าง

เขาเดินอยู่ข้างกายเสิ่นเลี่ยน แม้สีหน้าจะยังคงเคร่งเครียด แต่แผ่นหลังที่ยืดตรงขึ้นโดยสัญชาตญาณและประกายไฟที่ลุกโชนขึ้นมาใหม่ในดวงตา ล้วนกำลังประกาศถึงการเกิดใหม่ของเขา

เมื่อเห็นภาพนี้ ไม่ว่าจะเป็นเด็กฝึกในสถานที่จริงหรือผู้ชมหน้าจอก็ล้วนผุดความคิดเดียวกันขึ้นมาในใจ แท้จริงแล้วเป็นเช่นนี้นี่เอง

ตั้งแต่วินาทีที่เสิ่นเลี่ยนตัดใจจากลัวหมิงแล้วเดินผ่านหน้าเว่ยหวาไป ผู้ชมที่ฉลาดหลักแหลมก็เดาเป้าหมายของเขาออกแล้ว

นี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่ของผู้เล่นระดับท็อป โดยใช้ไพ่ตายที่มั่นคงที่สุดอย่างลัวหมิงเป็นหลักประกัน เพื่อไปช่วงชิงตัวแปรที่ไม่แน่นอน

ดูจากตอนนี้แล้ว เขาเดิมพันชนะ

[ฉันว่าแล้ว! ข้ามเว่ยหวาคลาส A ไป เป้าหมายย่อมต้องเป็นเหยาว่างสายฝีมืออีกคนแน่นอน!]

[การเดินเกมระดับเทพ! ดึงตัวนักออกแบบท่าเต้นที่เก่งที่สุดมาไว้ในกำมือ เพดานศักยภาพของทีมเสิ่นเลี่ยนพุ่งแตะขีดสุดไปเลย!]

[อย่าได้เดาใจเทพเลี่ยนเชียว! ตอนแรกนึกว่าซาบซึ้งในมิตรภาพลูกผู้ชาย ที่ไหนได้เป็นการชิงไหวชิงพริบทางกลยุทธ์! โคตรเจ๋ง!]

[เหยาว่างดวงดีสักที ตามเสิ่นเลี่ยนคราวนี้ รับรองว่าได้พิสูจน์ตัวเองแน่! ลุยเลยพวก!]

[มีฉันสงสารเว่ยหวาคนเดียวเหรอ? อุตส่าห์ตั้งตารอเก้อ พอกล้องตัดภาพไปหน้าเขาแข็งทื่อไปเลย]

เวินช่านมองดูทั้งสองคนที่เดินกลับมายังที่นั่งกัปตันทีม "ขอประกาศอย่างเป็นทางการค่ะ เด็กฝึกเหยาว่างเข้าร่วมทีมเสิ่นเลี่ยน"

เมื่อการเลือกคนรอบแรกของเสิ่นเลี่ยนสิ้นสุดลง ความกดดันก็ถูกส่งต่อไปยังลู่อีไป๋ที่อยู่อันดับสองทันที

ทุกคนต่างมองออกว่า ในกลุ่มผู้รอรับเลือก ณ ตอนนี้ คนที่มีค่าที่สุดย่อมหนีไม่พ้นตัวเต็งคลาส A ที่เพิ่งโดนเสิ่นเลี่ยน "เดินผ่าน" ไปอย่างเว่ยหวา

ลู่อีไป๋ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นแทบจะในทันที มุ่งหน้าตามหาเว่ยหวาทีละห้อง เป้าหมายชัดเจน การกระทำเด็ดขาด

ชั่วครู่ต่อมา เขาก็พาเว่ยหวาที่มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กันเดินออกมา

[นิ่งมาก! ลู่อีไป๋เลือกได้นิ่งสุดๆ! คลาส A ที่เหลืออยู่ต้องคว้าไว้ให้ได้!]

[ลู่อีไป๋: ขอบคุณเสิ่นเลี่ยนที่ส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้]

[เว่ยหวาไปอยู่กับลู่อีไป๋ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยก็ทีมตัวเต็งเหมือนกัน รอดูแค่ว่าจะปรับจูนกันติดไหม]

ถัดจากนั้น กัปตันคนอื่นๆ อย่างเจียงเฉาและเจียงหนานต่างก็ทยอยตัดสินใจเลือกคนของตัวเอง

เจียงเฉาไม่ยอมตกเป็นรอง ดึงตัวกู้เหยียนซีเข้ามาร่วมทัพ

คนอื่นๆ อาจเป็นเพราะเน้นความปลอดภัย ส่วนใหญ่จึงเลือกเพื่อนร่วมทีมที่รู้ใจจากการแสดงรอบที่แล้ว เพราะรู้จักตื้นลึกหนาบางกันดี ต้นทุนในการปรับจูนจึงต่ำที่สุด

[กลับมารวมตัวกันอีกแล้ว ฉันชอบ! ใช้คนเดิมนี่แหละรู้ใจกันดี]

[เพิ่งรอบแรกเอง ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ]

พริบตาเดียว บรรดากัปตันทีมผู้ชนะต่างก็เสร็จสิ้นการเลือกคนรอบแรก เหลือเพียงกัปตันทีมหน้าใหม่อีกสองคนที่ยังไม่ได้เข้าไป

ลัวหมิงยังคงไม่ได้ก้าวออกมา

ทุกคนต่างรู้ว่าเขากำลังรอใคร แต่ก็มักจะมีคนที่ไม่ยอมเชื่อน้ำหน้าอยู่เสมอ

กัปตันหน้าใหม่อย่างหลัวอี้ คือคนแรก

เขากำหมัดแน่น ก้าวยาวๆ เดินเข้าไปในประตูที่มุ่งสู่เขตผู้รอรับเลือก

เขาต้องการคนเก่งสักคนมาเป็นเสาหลักให้ทีมอย่างยิ่งยวด และลัวหมิงคือตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่า ไม่ถึงหนึ่งนาที หลัวอี้ก็เดินหน้าดำคร่ำเครียดออกมาจากห้องหมายเลขหนึ่ง ด้านหลังว่างเปล่าไร้เงาผู้ใด

"ผมมีกัปตันในใจแล้วครับ ต้องขอโทษด้วย"

คำพูดนี้พูดซ้ำมาหลายรอบจนลัวหมิงพูดได้อย่างคล่องปากแล้ว

[5555 หลัวอี้ก็หน้าแตกกลับมาจนได้ เขาไม่เชื่อจริงๆ ด้วยสินะ!]

[ลัวหมิงแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นว่าถ้าไม่ใช่เสิ่นเลี่ยนก็ไม่ไป!]

[เหยื่ออีกหนึ่งราย สงสารนะ แต่ทำไมรู้สึกแอบขำวะเนี่ย]

[ขำจะตายอยู่แล้ว จู่ๆ ฉันก็นึกชื่อคู่ชิปของสองคนนั้นออก แต่ดูจะไม่ค่อยปรานีหลัวอี้เท่าไหร่]

[เล่ามาเลย ฉันชอบคนหาเรื่องสนุกๆ แบบแกที่สุด]

[ชื่อว่า 'ได้โปรดติดต่อฉัน' 5555555]

[ขำจะตาย ช่างแซวเนอะ สรุปคือยังไงก็ไม่ไปกับหลัวอี้ใช่ไหม?]

หากจะบอกว่าความล้มเหลวของหลัวอี้ยังอยู่ในความคาดหมาย เช่นนั้นการปรากฏตัวของจูจื่ออวี๋ ก็คือการผลักดันให้ศึกแย่งชิงตัวลัวหมิงครั้งนี้ก้าวขึ้นสู่จุดพีค

จูจื่ออวี๋เดินเข้าไปในห้องหมายเลข 1

ตั้งแต่อัดรายการมาจนถึงตอนนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่าลัวหมิงกับเฉียวอี้โจวเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันจนแทบจะใส่กางเกงตัวเดียวกันได้?

ในความคิดของเขา ขอเพียงแย่งตัวลัวหมิงมาได้ ไม่เพียงแต่จะได้กำลังรบสุดแกร่งมาครอง แต่อาจถึงขั้นทำให้เฉียวอี้โจวไขว้เขวได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการชัยชนะอย่างยิ่งยวดเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น!

เขาไปยืนอยู่ตรงหน้าลัวหมิง พูดจนปากแทบฉีก ชักแม่น้ำทั้งห้าตั้งแต่การวิเคราะห์โครงสร้างทีมไปจนถึงแผนการในอนาคต

เมื่อเห็นว่าลัวหมิงไม่สะทกสะท้าน ไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้น ในที่สุดเขาก็งัดไพ่ตายใบสุดท้ายออกมา

"ลัวหมิง มาอยู่ทีมฉันเถอะ" จูจื่ออวี๋สูดหายใจเข้าลึก เกือบจะกัดฟันพูดออกมา "ตำแหน่งซี ยกให้นาย"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา เด็กฝึกคนอื่นในห้องต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ตำแหน่งซี นั่นคือแกนกลางที่แท้จริงของเวที

[!!! เชี่ยเอ๊ย! ยอมยกตำแหน่งซีให้เลยเหรอ? จูจื่ออวี๋นี่ทุ่มหมดหน้าตักแล้วนะเนี่ย!]

[บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว อยากชนะจนยอมแลกขนาดนี้เลยเหรอ! คราวนี้ลัวหมิงคงหวั่นไหวบ้างแหละน่า?]

[ไม่แน่หรอก ฉันว่าลัวหมิงไม่ใช่พวกที่จะยอมถูกซื้อด้วยตำแหน่งซีหรอก]

ทว่า เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งล่อใจอันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ลัวหมิงกลับเพียงแค่ปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน แล้วก็ตอบกลับด้วยประโยคเดิม

สีหน้าของจูจื่ออวี๋เปลี่ยนเป็นสีตับหมูเข้มขึ้นมาทันที

เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า ชิปที่ตัวเองเดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง กลับไร้ค่าไร้ราคาในสายตาของอีกฝ่ายถึงเพียงนี้!

นี่ไม่ใช่แค่การปฏิเสธ แต่มันคือการฉีกหน้ากันชัดๆ!

"นาย..." เขาโกรธจนตัวสั่นเทา ทว่าสุดท้ายทำได้เพียงเค้นคำพูดลอดไรฟันออกมา "นายอย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน!"

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่ลัวหมิงอย่างเคียดแค้น ผูกใจเจ็บที่ลัวหมิงไม่รู้จักอะไรควรไม่ควร

ส่วนเสิ่นเลี่ยน คนที่เป็นเป้าหมายในการ "รอใครบางคน" ซึ่งอีกฝ่ายไม่เคยเอ่ยชื่อออกมาเลยนั้น ยิ่งกลายเป็นความแค้นใหม่บวกความแค้นเก่า ติดดีบัฟทับซ้อนกันจนล้น

[เชี่ย จูจื่ออวี๋บ้าไปแล้วมั้งเนี่ย? สัญญาจะยกตำแหน่งซีให้เลยเหรอ?]

[ผลคือโดนปฏิเสธ 55555 ขำจะตายอยู่แล้ว ลัวหมิงนายแน่มาก! มีสติดีที่สุดในสามโลก!]

[เจ็บลึกถึงทรวงใน! ปฏิเสธสิ่งล่อใจระดับตำแหน่งซีด้วยประโยคเดิม อานุภาพทำลายล้างคูณสองไปเลย!]

[สีหน้าจูจื่ออวี๋น่ากลัวมาก รู้สึกเหมือนเขาแค้นลัวหมิงกับเสิ่นเลี่ยนเข้ากระดูกดำแล้ว คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแน่]

[จูจื่ออวี๋: จดลงสมุดบัญชีแค้นเรียบร้อย]

[ไม่เป็นไร เขายังมีหลัวอี้อยู่อีกคน เดี๋ยวค่อยไปกอดคอร้องไห้ด้วยกัน]

หลังจากกระแทกประตูปิดใส่ห้องหมายเลข 1 แล้วเดินออกมา เพื่อกู้หน้าตัวเองกลับคืนมา จูจื่ออวี๋จึงพุ่งตรงไปยังอีกห้องหนึ่ง และเอ่ยปากสัญญากับผู้เข้าแข่งขันสายฝีมือคนหนึ่งซึ่งขึ้นชื่อเรื่องพลังการแสดงบนเวทีทันทีว่า "ฉันแบ่งคิลลิงพาร์ตให้นายท่อนหนึ่ง จะมาไหม?"

ในเมื่อไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันตัวท็อปที่เป็นที่ต้องการแย่งชิงตัวกันขนาดนั้น ใครไม่เอาคิลลิงพาร์ตก็โง่เต็มทนแล้ว!

"ตกลง!"

แววตาของผู้เข้าแข่งขันคนนั้นไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นแล้วเดินตามอีกฝ่ายไปทันที

[ฮ่าๆ พี่ชายคนนี้เป็นคนตรงไปตรงมาดีแท้ มีของฟรีไม่คว้าไว้ก็โง่แล้ว]

[จูจื่ออวี๋ถือว่าตัดขาดทุนได้ทันเวลาอยู่หรอก แต่ความแค้นนี้ผูกกันแน่นแล้วล่ะ รอดูการแสดงของทีมพวกเขาในการแสดงรอบหน้าเลย]

ระลอกคลื่นความวุ่นวายจากการเลือกคนรอบแรกยังไม่ทันสงบลง ภายในสตูดิโอ เสียงของจิ้นหย่วนก็ดังขึ้น ประกาศกฎเกณฑ์ใหม่ที่กำลังจะมาถึง

"การเลือกคนรอบแรกสิ้นสุดลงแล้วครับ" จิ้นหย่วนกล่าว "เพื่อรับประกันความยุติธรรมและความน่าตื่นเต้นในการเลือกรอบต่อๆ ไป เด็กฝึกที่รอรับการคัดเลือกทุกคนจะถูกสุ่มสลับห้องใหม่ทั้งหมด และเข้าไปอยู่ในห้องรอรับการคัดเลือกห้องใหม่ การเลือกคนรอบที่สอง เริ่มต้นได้ ณ บัดนี้ครับ"

สิ้นเสียงประกาศ ทั้งห้องส่งก็ฮือฮาขึ้นมาทันที

นั่นหมายความว่า กัปตันทีมทุกคนต่างสูญเสียการควบคุมตำแหน่งของเด็กฝึกที่ตัวเองเล็งไว้ และต้องออกตามหาตำแหน่งของพวกเขาใหม่อีกครั้ง

คนแรกที่ออกเดินในรอบที่สอง ยังคงเป็นเสิ่นเลี่ยน

หากจะบอกว่าการเลือกเหยาว่างในรอบแรกคือกลยุทธ์จู่โจมแบบสายฟ้าแลบที่ไม่มีใครคาดคิด เช่นนั้นในรอบที่สองนี้ ก็ควรจะเป็นการรวมพลของเหล่าราชาที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอย

[เชี่ยเอ๊ย! ทีมงานเล่นแง่อีกแล้ว! สลับห้องเนี่ยนะ?]

[ระทึกจัด! คราวนี้แหละสนุกแน่]

[มาแล้วๆ! รอบที่สองมาแล้ว! ได้เวลารับหมิงหมิงของเรากลับบ้านแล้ว!]

[เสิ่นเลี่ยนลุยเลย! รีบไปเลือกลัวหมิงเร็วเข้า! อย่าเดินเล่นเปะปะอีกล่ะ หัวใจฉันจะวายแล้ว!]

[หน้าจูจื่ออวี๋ยังดำคล้ำอยู่จนถึงตอนนี้เลย ขำว่ะ เขาต้องกำลังคิดอยู่แน่ๆ ว่าเสิ่นเลี่ยนจะก่อเรื่องแผลงๆ อะไรขึ้นมาอีกไหม]

ภายใต้สายตาที่จับจ้องของคนทั้งห้องส่ง ในที่สุดเสิ่นเลี่ยนก็ลุกขึ้นยืน

แล้วผลักประตูเขตผู้รอรับการคัดเลือกเข้าไป

เมื่อมือของเสิ่นเลี่ยนวางลงบนที่จับประตูห้องที่สี่แล้วออกแรงผลักเข้าไป การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักลงในที่สุด

ตรงมุมห้อง ลัวหมิงกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ สองแขนกอดอก และหลับตาอยู่

ร่างที่กอดอกหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงมุมห้องร่างนั้น ขี้เกียจแม้แต่จะขยับเปลือกตาขึ้น ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างรู้ทันขึ้นมาก่อนอย่างพอดิบพอดี

เขาได้ยินแล้ว และเขาก็รอจนเจอแล้ว

จนกระทั่งเงาของเสิ่นเลี่ยนทาบทับลงมาบดบังตัวเขาจนมิด ลัวหมิงถึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

สายตาทั้งคู่ประสานกัน

เสิ่นเลี่ยนอมยิ้มที่มุมปากพลางยื่นกำปั้นออกไปหาเขา

ลัวหมิงส่งเสียงหึในลำคอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างเอื่อยเฉื่อย เขายกมือขึ้น กำหมัด แล้วชนเข้ากับกำปั้นของเสิ่นเลี่ยนเบาๆ

จากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคุมเกมแทน

"ไปกันเถอะ~"