ตอนที่ 81

ตอนที่ 81 เลือกคนรอบการแสดงสอง 2: "นายยินดีจะมาอยู่ทีมเรา แล้วไปสร้างสเตจที่ดียิ่งกว่าด้วยกันไหม?"

"การแสดงรอบนี้พวกเราต้องชนะเท่านั้น ถึงจะการันตีความปลอดภัยของทุกคนได้มากที่สุด ไม่ให้มีใครโดนคัดออก ตอนนี้ในห้องรอเลือกมีคนอยู่ในไลน์เดบิวต์ตั้งหลายคน ทั้งฉัน เหยาว่าง เว่ยหวา กู้เหยียนซี เปียนจี้ แล้วก็คนอื่นๆ อีกเพียบ"

ลัวหมิงวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว

"ฉันรอนายแน่นอนอยู่แล้ว เพราะงั้นฉันไม่รีบ สไตล์ของเปียนจี้กับกู้เหยียนซีไม่ค่อยเข้ากับพวกเราเท่าไหร่ แต่เรื่องฝีมือของเหยาว่างกับเว่ยหวาน่ะไม่มีใครกล้าปฏิเสธว่าเก่ง กัปตันคนอื่นต้องต่อคิวแย่งกันแน่ เทียบกันแล้ว เหยาว่างมีทักษะการเต้นกับออกแบบท่าเต้นที่โดดเด่นกว่าหน่อย จะช่วยดึงเพดานของทั้งทีมให้สูงขึ้นได้ สิทธิ์เลือกก่อนในรอบแรกของนายคือแต้มต่อที่ใหญ่ที่สุด พวกเราต้องใช้ให้คุ้ม ฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นยังไม่ทันตั้งตัว ล็อกตัวไพ่ตายอย่างเหยาว่างมาให้ได้ก่อน ยังไงก็มีแต่ได้กับได้"

เสิ่นเลี่ยนรู้สึกว่าลัวหมิงมั่นใจในตัวเขาเกินไปแล้ว "แล้วถ้าเขาไม่อยากอยู่ทีมเดียวกับเราล่ะ?"

ลัวหมิงเหลือบตามองเขา รู้สึกว่าเสิ่นเลี่ยนนี่ไม่มีความประเมินตัวเองตามจริงเอาเสียเลย

คิดอะไรอยู่เนี่ย?

พี่ชาย คุณคือเซ็นเตอร์เพลงประจำรายการ จัดเกรดใหม่ก็ยังได้ตำแหน่งซี คะแนนโหวตบนสเตจการแสดงรอบแรกก็ทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่น

ตอนนี้ในรายการทั้งหมด คุณคือคำจำกัดความของคำว่ากระแสนิยม เป็นใบรับประกันชัยชนะเลยนะ

คนอื่นเขาจะไม่อยากอยู่ทีมเดียวกับคุณเนี่ยนะ???

เขาขี้เกียจจะอธิบายให้ฟังต่อ เลยผลักอีกฝ่ายออกไปตรงๆ "อย่ามาเสียเวลาตรงนี้ รีบไปแย่งคนเร็วเข้า"

เสิ่นเลี่ยนรีบยื่นมือไปจับโต๊ะน้ำชาเตี้ยตรงหน้าไว้เพื่อทรงตัว แล้วถามไล่บี้ต่ออย่างไม่ยอมแพ้ "เดี๋ยวสิ เกิดมีกรณีเผื่อขึ้นมาล่ะ! นายต้องให้แผนสำรองฉันไว้บ้างสิ!"

"แผนสำรองก็คือคว้าใครก็ได้ที่ดูพึ่งพาได้มาสักคน อย่าปล่อยให้เสียสิทธิ์เปล่าก็พอ รีบไปได้แล้ว!" ลัวหมิงหมดอารมณ์จะต่อปากต่อคำด้วย โดนเขาเซ้าซี้จนทนไม่ไหวจึงผลักไปอีกที

เอาเถอะ

เสิ่นเลี่ยนลุกขึ้นยืน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนอื่นในห้อง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ประตูปิดลง ภายในห้องพลันระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

ในเวลาเดียวกัน บนหน้าจอขนาดเล็กในห้องรอเลือกทุกห้องก็มีข้อความเด้งขึ้นมาพร้อมกัน: [กัปตันเสิ่นเลี่ยนออกจากห้องหมายเลข 1 แล้ว ในรอบนี้ไม่ได้เลือกลูกทีมคนใด]

[??? เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เสิ่นเลี่ยนไม่เลือกลัวหมิงเหรอ?]

[ฉันงงไปหมดแล้ว ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอ? ลัวหมิงดึงเขาไปกระซิบกระซาบตั้งนาน สรุปคือคุยไม่ลงตัว? หรือว่าเสิ่นเลี่ยนแค่แวะมาทักทาย ไม่ได้คิดจะเลือกเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว?]

วินาทีถัดมา หน้าจอก็แสดงผล: [กัปตันเสิ่นเลี่ยนกำลังเข้าสู่ห้องหมายเลข 2]

ประตูห้องหมายเลข 2 ถูกผลักเปิดออก เฉียวอี้โจวกำลังยืนพิงกำแพงอยู่อย่างเกียจคร้าน

พอเห็นว่าคนที่เข้ามาคือเสิ่นเลี่ยน เขาก็ผิวปากออกมา ยักคิ้ว ยิ้มจนหน้าบาน แล้วชี้ไปที่ตำแหน่งของตัวเอง ความหมายคือ เขาจะรออยู่ตรงนี้แหละ

เขารู้อยู่แล้วว่าลัวหมิงไปห้องหมายเลขหนึ่ง

เสิ่นเลี่ยนอยู่ในห้องหมายเลขหนึ่งตั้งนานสองนาน แต่ลัวหมิงกลับไม่ได้ออกมาด้วย แปลว่าสองคนนั้นต้องวางแผนอะไรกันไว้แน่ๆ

คงกะจะไปกวาดใครเข้าชามก่อน แล้วค่อยวนกลับมาเก็บลูกทีมเก่าทีหลัง

ล้อกันเล่นหรือเปล่า ขนาดพี่หมิงของเขายังไม่ถูกเลือกในรอบแรก แล้วจะมาถึงคิวเขาได้ยังไง?

เรื่องการประเมินตัวเอง เฉียวอี้โจวนับว่ารู้ตัวดีมากทีเดียว

ในห้องหมายเลขสองก็ไม่มีเหยาว่างเหมือนกัน เสิ่นเลี่ยนมองเฉียวอี้โจวที่จู่ๆ ก็มั่นอกมั่นใจขึ้นมาจนอดยิ้มไม่ได้ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นนิ้วชี้ออกไป ชี้ข้ามอากาศไปที่เฉียวอี้โจวก่อน แล้วค่อยชี้กลับมาที่ตัวเอง ความหมายนั้นชัดเจนมาก: รอฉันก่อน

เฉียวอี้โจวทำมือส่งสัญญาณโอเคอันใหญ่ให้ ก่อนจะตบหน้าอกตัวเองดังปักๆ

ตบแรงไปหน่อยจนไอค่อกแค่กอยู่นานสองนาน

เสิ่นเลี่ยน: ......

ตำแหน่งตัวตลกประจำวงนี่ เฉียวอี้โจวคงถอดทิ้งไม่หลุดแล้วจริงๆ

เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ช่วยลูบหลังให้อีกฝ่าย จนกระทั่งเฉียวอี้โจวหายใจได้คล่องขึ้น ถึงได้หมุนตัวเดินจากไปอีกครั้ง

ข้อความบนหน้าจออัปเดต: [กัปตันเสิ่นเลี่ยนออกจากห้องหมายเลข 2 แล้ว ในรอบนี้ไม่ได้เลือกลูกทีมคนใด]

[เดี๋ยวสิเพื่อน เฉียวอี้โจวก็ไม่เลือกเหรอ? นายอยากเลือกใครกันแน่เนี่ย?]

[หรือว่าอยากได้เว่ยหวากับเหยาว่าง มีเด็กคลาส A ตั้งสองคน ใครจะไปเลือกคลาส B กันล่ะ!]

[ฉันเข้าใจแล้ว ลัวหมิงอยากไปอยู่ทีมเสิ่นเลี่ยนเห็นๆ ขอแค่เขาไม่ยอมไปกับใคร เสิ่นเลี่ยนจะมาเลือกเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น ลัวหมิงกำลังทำหน้าที่เป็นกุนซือ ให้เสิ่นเลี่ยนรีบไปฉกเพื่อนร่วมทีมตัวตึงคนอื่นก่อนต่างหาก!]

การคาดเดาในคอมเมนต์ลอยทายถูกเผงราวกับตาเห็น และในห้องหมายเลข 3 ตอนนี้ หัวใจของเว่ยหวาก็กระดอนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยแล้ว

มาแล้ว!

ห้องหมายเลข 2 ก็ถูกข้ามไปแล้ว ถัดไปก็คือห้องหมายเลข 3! ต้องเป็นเขาแน่!

เขาจัดคอเสื้อตามสัญชาตญาณ พลางยืดตัวนั่งหลังตรงยิ่งกว่าเดิม เตรียมพร้อมรับคำเชิญจากกัปตันทีมอันดับหนึ่งผู้นี้

ประตูเปิดออก เงาร่างของเสิ่นเลี่ยนปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

ลมหายใจของเว่ยหวาชะงักไปชั่วขณะ

ทว่า สายตาของเสิ่นเลี่ยนหยุดอยู่ที่เขาเพียงแค่ครึ่งวินาที ก็พยักหน้าเล็กน้อยพอเป็นพิธีเพื่อทักทาย จากนั้นก็...หมุนตัวเดินไปยังห้องถัดไปโดยไม่หยุดรั้งแม้แต่น้อย

สีหน้าเปี่ยมความหวังของเว่ยหวาพลันแข็งค้างในทันที

[คนที่พิมพ์ก่อนหน้านี้ หน้าชาไหมถามจริง เห็นเว่ยหวาแล้วไม่แม้แต่จะอ้าปากพูดด้วยซ้ำเนี่ยนะ???]

[ลูกจ๋า ตกลงแกอยากเลือกใครกันแน่เนี่ยลูก แม่ชักจะดูแกไม่ออกแล้วนะ!]

เสิ่นเลี่ยนเดินผ่านไปทีละห้อง การเปิดประตูแต่ละครั้งล้วนจุดประกายความหวังให้แก่เด็กฝึกในห้องนั้น และการหมุนตัวจากไปแต่ละคราก็ทิ้งไว้เพียงความผิดหวังกับการคาดเดาอันไร้ที่สิ้นสุด

ในที่สุด ณ ห้องที่ห้า เขาก็พบเป้าหมายของตัวเอง

ตรงมุมห้อง เหยาว่างกำลังนั่งคุดคู้อยู่เพียงลำพัง เขาก้มหน้าลง สีหน้ามืดมนหม่นหมอง

เมื่อครู่นี้เอง เขาต้องทนดูสมาชิกในทีมรอบการแสดงที่แล้วของตัวเองถูกคัดออกไปถึงสองคนต่อหน้าต่อตาเพราะคะแนนโหวตต่ำเกินไป

ความรู้สึกผิดและไร้ความสามารถในฐานะกัปตันทีมเปรียบเสมือนหินผาก้อนยักษ์ที่กดทับลงบนอก จนแทบทำให้เขาหายใจไม่ออก

เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าประตูห้องถูกเปิดออก จนกระทั่งแสงไฟสปอตไลต์เหนือศีรษะถูกบดบังด้วยเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง

เหยาว่างค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

คือเสิ่นเลี่ยน

เขายืนย้อนแสง ราวกับทั่วร่างถูกเคลือบไว้ด้วยประกายขอบทองอันเจิดจ้า

จากนั้น เขาก็ยื่นมือส่งมายังตนเองที่กำลังเสียขวัญหมดรูป

"นายยินดีจะมาร่วมทีมกับพวกเรา เพื่อสร้างสเตจที่ยอดเยี่ยมกว่านี้ไปด้วยกันไหม"