ตอนที่ 80 เลือกคนรอบสอง 1 เลือกรอบแรกคือเปลือง

แทบไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ทันหายใจหรือย่อยข้อมูล กวงเป่าที่เคลื่อนไหวอยู่บนหน้าจอก็ใช้น้ำเสียงสังเคราะห์อันเป็นเอกลักษณ์ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องส่งลงอีกครั้ง

"ดริ๊งด่อง! ช่วงเวลาเลือกสมาชิกร่วมทีมอันน่าตื่นเต้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ! กฎการเลือกคนในรอบนี้มีชื่อว่า——ไม่มีย้อนรอย!"

เพลงประกอบจังหวะสดใสเริ่มบรรเลงขึ้นพร้อมกับภาพแอนิเมชันอธิบายกฎที่ฉายบนหน้าจอ

"ต่อไปนี้ เด็กฝึกทั้งหกสิบสี่คนที่ไม่รวมกัปตันทีมทั้งแปด จะถูกสุ่มกระจายตัวไปตามห้องต่าง ๆ ทั้งแปดห้อง โดยแต่ละห้องจะมีจำนวนคนไม่เท่ากันครับ"

"กัปตันทีมทั้งแปดจะต้องเข้าห้องไปเลือกลูกทีมคนแรกตามลำดับคะแนนจากการแสดงรอบแรก ลำดับการเลือกมีดังนี้ครับ เสิ่นเลี่ยน, ลู่อีไป๋, เจียงเฉา, เจียงหนาน, ฉวีหลินเฟิง, อวี๋ไป่ชวน, หลัวอี้ และจูจื่ออวี๋"

พอประกาศลำดับนี้ออกมา บรรยากาศตรงที่นั่งกัปตันทีมก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งซับซ้อนขึ้นมาทันที

ลู่อีไป๋นั่งอยู่ตรงตำแหน่งอันดับสองด้วยท่าทีนิ่งสงบดั่งขุนเขา

ในมุมมองของเขา การที่เสิ่นเลี่ยนได้เดินนำหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว ถือเป็นเรื่องดีที่จะช่วยเปิดม่านหมอกข้างหน้าให้กระจ่าง

ไม่ว่าจะเป็นลัวหมิง เหยาว่าง หรือเว่ยหวา ไปจนถึงกู้เหยียนซี หากเสิ่นเลี่ยนดึงตัวใครไปสักคน ย่อมหมายความว่าใต้สังกัดของตนต้องเสียขุนพลเอกไปหนึ่งคน

แต่ในขณะเดียวกัน นั่นก็หมายความว่าค่ายคูของศัตรูในการปะทะกันรอบหน้า จะยิ่งชัดเจนและเป็นรูปธรรมมากขึ้น

มีทั้งข้อดีและข้อเสียปะปนกัน เขาเพียงแค่ต้องรอดูสถานการณ์เงียบ ๆ แล้วค่อยตัดสินใจ

เจียงเฉาที่อยู่อันดับสามก็เริ่มคิดคำนวณในหัวอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เสิ่นเลี่ยนกับลู่อีไป๋เปรียบเสมือนแหปากใหญ่สองปาก ที่จะลงมือกวาดต้อนปลาตัวอวบอ้วนที่สุดในท้องทะเลไปก่อน

แม้ถึงตาเขาแล้วจะยังมีช่องให้เลือกอยู่บ้าง ทว่าทางเลือกนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเสี่ยงมหาศาล

จะเลือกเพลย์เซฟด้วยการดึงเด็กฝึกฝีมือพอใช้ได้มาเป็นหลักประกันดี หรือจะยอมทิ้งความมั่นคงตรงหน้า แล้วไปเสี่ยงดวงว่าในห้องถัด ๆ ไปอาจมีไพ่ตายซ่อนอยู่โดยที่สองคนนั้นมองข้ามไปดี?

การตัดสินใจนี้สร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับภูผาทับถมใส่เขาแทบจะในชั่วพริบตา

ลำดับที่ห้าทำให้ฉวีหลินเฟิงสัมผัสได้ถึงความกดดันอันบีบคั้น

ตำแหน่งนี้อยู่ตรงกลาง ๆ ค่อนไปทางล่าง ดูเหมือนจะปลอดภัย แต่ความจริงกลับเต็มไปด้วยตัวแปรผันผวน

สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือกัปตันทีมคนก่อนหน้าจะค่อย ๆ กวาดต้อนรายชื่อคนที่เขาเล็งไว้ไปทีละรอบจนหมดเกลี้ยง

เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก ไม่อาจลังเล และไม่อาจวางหมากอย่างใจเย็นเหมือนสองคนแรกได้

โอกาสผ่านไปเร็วเพียงพริบตา เขาต้องหาจังหวะในช่องว่างที่เสิ่นเลี่ยนกับลู่อีไป๋ไม่มีเวลาพะวง พุ่งทะยานออกไปดั่งเสือดาว เข้าคว้าชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่เหมาะสมกับทีมของตัวเองที่สุดมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด

เมื่อเทียบกับการคิดคำนวณอย่างเยือกเย็นของคนอื่น ๆ สีหน้าของหลัวอี้กับจูจื่ออวี๋กลับย่ำแย่ถึงขีดสุดในทันที

หมัดของหลัวอี้กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะโดยไม่มีใครเห็น เล็บจิกเกือบฝังเข้าไปในฝ่ามือ

อันดับบ๊วยอีกแล้ว!

ลำดับบัดซบนี่คอยตอกย้ำความอัปยศที่เขาเพิ่งได้รับมาอยู่ตลอดเวลา

ในใจเขาปะทุด้วยเพลิงโทสะที่ปนเปเร้นไว้ด้วยความริษยาและความไม่ยอมจำนน สายตากวาดมองแผ่นหลังของเสิ่นเลี่ยนด้วยความเคียดแค้น

ลำดับเลือกคนอยู่ท้าย ๆ แล้วมันจะทำไม?

ทีมไม่ได้เป็นแบบนี้ไปตลอดกาลเสียหน่อย

เขาแทบจะจินตนาการออกเลยว่า ในกลุ่มพันธมิตรคนเก่งกาจของเสิ่นเลี่ยน พวกคนที่เย่อหยิ่งจองหองไม่แพ้กันเหล่านั้น จะทำสีหน้าแบบไหนเวลาที่ทรัพยากรและแอร์ไทม์ถูกแบ่งสรรอย่างไม่เท่าเทียม

จิตใจคนเป็นสิ่งที่ทนทานต่อบททดสอบได้น้อยที่สุด ขอเพียงมีรอยร้าว เขาก็มีสารพัดวิธีที่จะเปลี่ยนเพื่อนร่วมทีมของเสิ่นเลี่ยน ให้กลายเป็นดาบคมสำหรับแก้แค้นของตนเอง

จูจื่ออวี๋ที่อยู่ข้างกายเขาส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ที่เจ็ดกับที่แปด... ทีมงานรายการนี่กวนประสาทคนได้เสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ

ทว่าในสายตาของเขา นี่กลับไม่ใช่ทางตัน

เขากลับรู้สึกน่าขันด้วยซ้ำ สิทธิพิเศษของพวกเสิ่นเลี่ยนในตอนนี้ ก็เป็นเพียงการเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะไว้ล่วงหน้าเท่านั้น

ทีมที่ยัดเยียดไปด้วยพวกตัวท็อปยอดฝีมือเนี่ยนะ?

นั่นไม่ใช่ทีมแข่งหรอก แต่มันคือถังดินปืนต่างหาก

ทุกคนล้วนอยากเป็นแกนหลักหนึ่งเดียวที่โดดเด่น แล้วใครจะยอมสละตัวเองเป็นสะพานให้คนอื่นเหยียบขึ้นไปเล่า?

ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องรีบแย่งชิง สิ่งที่เขาต้องทำคือการเป็นนายพรานผู้สุขุม เฝ้ารออย่างใจเย็น รอจนกระทั่งทีมของเสิ่นเลี่ยนเกิดความบาดหมางเพราะแบ่งผลประโยชน์ไม่ลงตัว ถึงเวลานั้นเขาก็ค่อยยื่นกิ่งมะกอกของตัวเอง ไปยังพวก "หงส์" ที่มีใจขุ่นเคืองเหล่านั้นได้อย่างถูกจังหวะ

การเลือกคนรอบแรก พวกเขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิงแล้ว

แต่ข้อเสียเปรียบนี้ ในสายตาของพวกเขากลับกลายเป็นอีกหนึ่งจุดค้ำยันที่สามารถพลิกสถานการณ์การศึกได้

เสียงของกวงเป่ายังคงดังต่อเนื่อง "โปรดฟังให้ดี! หัวใจสำคัญของกฎไม่เดินย้อนรอยคือ—ในแต่ละรอบของการเลือกคน กัปตันทีมสามารถเดินดูให้ครบทั้งแปดห้องเพื่อสังเกตการณ์ได้ แต่เมื่อใดก็ตามที่ก้าวเท้าออกจากห้องใดห้องหนึ่งไปแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับมาเลือกเด็กฝึกคนใดในห้องนั้นได้อีก ในแต่ละรอบ กัปตันแต่ละคนสามารถพาเพื่อนร่วมทีมออกไปได้เพียงคนเดียวเท่านั้น แน่นอนว่า กัปตันสามารถเลือกสละสิทธิ์ในรอบนั้นๆ ได้เช่นกัน ซึ่งก็คือการผ่าน เพื่อรอเลือกในรอบถัดไป"

"และตอนนี้ ขอให้เด็กฝึกทั้งหกสิบสี่คนมุ่งหน้าไปยังห้องที่กำหนดทันที เหล่ากัปตัน ขอให้พวกคุณโชคดีครับ!"

ทันทีที่กฎถูกประกาศออกมา ทั่วทั้งสตูดิโอก็ฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก กฎนี้โหดเกินไปแล้ว! มันเหมือนกับการพนันครั้งใหญ่ ไม่เพียงแต่วัดสายตาในการมองคนเท่านั้น แต่ยังวัดสภาพจิตใจและความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวอีกด้วย

ไม่นานนัก เด็กฝึกทั้งหลายก็ถูกทีมงานพาตัวไปยังห้องทั้งแปดที่ถูกดัดแปลงขึ้นชั่วคราวบริเวณหลังเวที ประตูแต่ละห้องมีเพียงตัวเลขเย็นชาแปะอยู่ ด้านในมีเหล่าเด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้อนาคตตัวเองนั่งอยู่ในจำนวนที่ไม่เท่ากัน

การเลือกคนเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

หน้าจอขนาดใหญ่ในสตูดิโอถูกแบ่งออกเป็นเก้าช่อง ตรงกลางเป็นมุมมองหลัก ส่วนแปดช่องย่อยรอบๆ ถ่ายทอดสถานการณ์ภายในห้องทั้งแปดแบบเรียลไทม์

ด้านนอกมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านใน แต่คนที่อยู่ข้างในกลับมองเห็นสถานการณ์ด้านนอกรวมถึงห้องอื่นๆ ได้อย่างชัดเจน

[มาแล้วๆ! ช่วงเวลาดราม่าที่ฉันตั้งตารอที่สุด!]

[กฎ "ไม่เดินย้อนรอย" อันนี้น่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว เหมือนเสี่ยงดวงผ่าหยกเลย ผ่ามีดเดียวขึ้นสวรรค์หรือลงนรก]

[พนันด้วยล่าเถียวห่อหนึ่งเลย เสิ่นเลี่ยนคนแรกต้องเลือกลัวหมิงชัวร์! รอบที่แล้วพวกเขาร่วมมือกันเข้าขาจนฟ้าประทานชัดๆ!]

[พูดยาก ถ้าเกิดลัวหมิงไม่ได้อยู่ในห้องแรกล่ะ? คราวนี้ก็ต้องดูความใจถึงของเสิ่นเลี่ยนแล้วล่ะ ว่าจะเอาชัวร์หรือจะไปวัดดวงกับห้องต่อไปว่าจะมีคนที่ดีกว่าไหม?]

แสงไฟทั่วทั้งสตูดิโอสาดส่องลงมา กล้องทุกตัวจับจ้องไปที่เสิ่นเลี่ยน ในฐานะอันดับหนึ่ง เขามีสิทธิ์เลือกก่อนอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้

ภายใต้สายตาที่กลั้นหายใจมองของคนทั้งสตู เสิ่นเลี่ยนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้าวขายาวๆ ตรงดิ่งไปยังห้องที่ติดป้ายหมายเลข "1" ทันที

[มาแล้วมาแล้ว! ห้องเบอร์หนึ่ง! ลัวหมิงอยู่ในนั้นไหม?]

[อยู่! ฉันเห็นแล้ว! คนที่นั่งตรงกลางนั่นไง! หล่อจนฉันกรี๊ดคอแตกแล้ว!]

[เรื่องนี้ยังมีอะไรให้ลุ้นอีกเหรอ? รอบแรกถ้าเสิ่นเลี่ยนไม่เลือกลัวหมิงฉันยอมก้มหัวสระผมแบบตีลังกาเลย!]

เมื่อเสิ่นเลี่ยนผลักประตูเปิดออก สายตาของทุกคนในห้องก็ขวับมารวมอยู่ที่ตัวเขาทันที

ในพริบตานั้น เด็กฝึกหลายคนต่างเผยประกายความปรารถนาและความหวังอันแรงกล้าออกมาทางสายตา

ทว่า เมื่อพวกเขาเห็นสายตาของเสิ่นเลี่ยนมองข้ามทุกคน แล้วพุ่งตรงไปยังร่างที่อยู่ตรงกลางสุดอย่างแม่นยำ เปลวไฟแห่งความหวังที่เพิ่งจุดติดขึ้นมา ก็พลันถูกน้ำเย็นแห่งความจริงสาดซัดจนมอดดับไปในทันที ประกายในแววตาหม่นแสงลงไปหลายส่วน

การรวมตัวกันของคนเก่งกับคนเก่ง ดูเหมือนจะเป็นสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนบนเวทีแห่งนี้

และท่ามกลางคนเหล่านี้ ลัวหมิงที่นั่งอยู่ตรงกลางสุดกลับดูกระหยิ่มใจเป็นพิเศษ เมื่อเห็นเสิ่นเลี่ยนเดินเข้ามา เขากระทั่งไม่เปลี่ยนท่านั่งเสียด้วยซ้ำ ทำเพียงช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเฉื่อยชา มุมปากยกยิ้มจางๆ อย่างรู้ทัน

เสิ่นเลี่ยนเองก็ไม่ได้มองคนอื่น เขาพิงกรอบประตูเอียงๆ พลางพยักพเยิดหน้าไปทางนอกห้อง "ไปกันยัง?"

[ล็อกแล้วล็อกเลย! คู่นี้ล็อกตายไปเลยจ้า!]

[ว่าแล้วเชียว! สองคนนี้ต้องจับมือกันไปจนถึงรอบสุดท้ายแน่นอน! เคมีและความรู้ใจมันสุดยอดจริงๆ!]

ลัวหมิงหัวเราะ สีหน้าและแววตาผ่อนคลายลง

แต่ทว่า เขากลับไม่รีบร้อน

ตรงกันข้าม เขากลับกวักมือเรียกเสิ่นเลี่ยน ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเข้ามาคุยใกล้ๆ

เสิ่นเลี่ยนไม่เข้าใจ แต่เสิ่นเลี่ยนก็ยอมทำตาม สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาได้เรียนรู้จากที่นี่ก็คือ อย่าให้คนนอกวงการไปชี้นิ้วสั่งคนในวงการ และอย่าทำเป็นรู้ดีในเรื่องที่ตัวเองไม่รู้

ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหาแต่โดยดี ก่อนจะย่อตัวนั่งยองๆ ลงตรงหน้าโต๊ะน้ำชาตัวเล็กที่มีป้ายชื่อของลัวหมิงวางอยู่

ทั้งสองคนยื่นหัวเข้าหากันจนเกิดเป็นมุมอับของกล้อง แล้วเริ่มกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

ภาพที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ผู้กำกับหน้าจอมอนิเตอร์และผู้ชมหน้าจอต่างพากันกระวนกระวายจนแทบเกาหัวเกาหู

[คุยอะไรกันน่ะคุยอะไรกัน? ให้ฉันได้ยินด้วยมันจะตายไหม?]

[คนกันเองทั้งนั้น ดูพวกเธอทำเข้าสิ!]

[ให้! ฉัน! ได้! ยิน! ด้วย!!!]

"ฉันรอนายได้ จะรอบไหนก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น" ลัวหมิงกดเสียงต่ำลงจนแทบไม่ได้ยิน "แต่โอกาสที่จะได้เลือกก่อนในรอบแรกมันหายากมาก เอามาใช้เลือกฉันน่ะมันเสียของเปล่าๆ"

ท่าทางของเสิ่นเลี่ยนไม่ได้เปลี่ยนไป แต่แววตากลับคมกริบขึ้นมาเสี้ยวนึง "ใคร?"

"เหยาว่าง"