ตอนที่ 79 การกำเนิดของกัปตันทีมคนใหม่

สิ้นเสียงของเวินช่าน ก็ไม่ต่างอะไรกับคำพิพากษาขั้นเด็ดขาดต่อเด็กหนุ่มทั้งยี่สิบแปดคนนี้

ไม่มีความในใจกล่าวอำลา ไม่มีการบีบน้ำตาฉากสุดท้าย แม้แต่โอกาสจะกอดลากับเพื่อนๆ ที่ยังนั่งอยู่บนพีระมิดก็ไม่มีให้พวกเขาด้วยซ้ำ

ทีมงานเดินเข้ามาเงียบๆ นำพาเหล่าเด็กหนุ่มที่สูญเสียแสงประกายไปในพริบตา เดินออกจากประตูข้างของสตูดิโอไปอย่างเงียบเชียบ

หลายคนในนั้นยังอยากจะหันกลับไปมอง มองดูเวทีที่ตนเองเคยทุ่มเทสุดกำลังเพื่อมัน มองดูเพื่อนร่วมทีมที่เคยร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ทว่าสุดท้าย พวกเขาก็ทำได้เพียงเดินตามกลุ่มคนไปเงียบๆ แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงแปรเปลี่ยนเป็นค่อมงอ

หายลับเข้าไปในเงามืดอันเย็นเยียบที่สปอตไลต์ส่องไปไม่ถึง

เก็บกระเป๋า ออกเดินทางข้ามคืน

ฝันตื่นหนึ่งนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว ช่างตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันและโหดร้ายเหลือเกิน

บนพีระมิดเงียบสงัดจนน่าใจหาย

ผู้รอดชีวิตทั้งเจ็ดสิบสองคนทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูเพื่อน รูมเมต อดีตเพื่อนร่วมทีมของตัวเอง ถูกกงล้อยักษ์ที่ชื่อว่าการแข่งขันออดิชันบดขยี้ผ่านไปอย่างเลือดเย็น โดยไม่ทันแม้แต่จะได้บอกลากันสักคำ

[ไปกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ? ไม่เปิดโอกาสให้พูดอะไรทิ้งท้ายหน่อยเหรอเนี่ย? ทีมงานโคตรใจร้ายเลย!]

[สมจริงเกินไปแล้ว... วงการบันเทิงก็แบบนี้แหละ วินาทีก่อนยังอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ วินาทีถัดมาก็ไม่มีใครเหลียวแลแล้ว]

[ฉันเห็นน้องๆ หลายคนมองหาคนข้างล่างเวที แต่เขากลับถูกพาตัวไปแล้ว แววตานี่แดงก่ำขึ้นมาทันทีเลย ร้องไห้ตามจนตาบวมแล้วเนี่ย...]

สายตาของเวินช่านกวาดมองใบหน้าบนเวทีที่มีทั้งโศกเศร้า โล่งอก หรือด้านชา เธอไม่ได้ปลอบโยนแม้แต่น้อย ทว่ากลับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เสียงผ่านไมโครโฟนดังก้องไปทั่วทั้งสตูดิโออย่างชัดเจน "เห็นชัดกันหมดแล้วใช่ไหม? นี่แหละคือการแข่งขัน"

"การที่ตอนนี้พวกเธอได้นั่งอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย ไม่ใช่เพราะพวกเธอโชคดีขนาดนั้นหรอกนะ" เสียงของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แฝงไปด้วยความเฉียบคมที่มองทะลุทุกสิ่ง "แต่เป็นเพราะทีมของพวกเธอชนะ หรือไม่ก็ความสามารถส่วนตัวของพวกเธอได้รับการยอมรับจากผู้ชมอย่างสูงสุด"

สายตาของเธอราวกับคมดาบ พุ่งตรงไปยังกัปตันทีมหลายคนที่เคยนำทีมพ่ายแพ้แต่กลับรอดชีวิตผ่านเข้ารอบมาได้ในตอนนี้ "โดยเฉพาะพวกเธอ ในฐานะกัปตันทีม พวกเธอควรจะรู้ซึ้งยิ่งกว่าใครว่าภาพเมื่อครู่นี้หมายถึงอะไร"

เสียงของเวินช่านพลันยกสูงขึ้น แฝงไปด้วยการเตือนอย่างเข้มงวด "ตำแหน่งกัปตันทีม ไม่ใช่แค่การได้ยืนตำแหน่งซีตรงกลางเวที ไม่ใช่แค่เกียรติยศที่ได้สิทธิ์เลือกก่อน แต่มันคือความรับผิดชอบ! ความรับผิดชอบที่ต้องแบกรับความฝันของเพื่อนร่วมทีมทุกคนเอาไว้!"

"มีแต่ต้องชนะเท่านั้น ทีมของพวกเธอถึงจะได้นั่งอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยเหมือนพวกเขา"

"ไม่อย่างนั้น เพื่อนร่วมทีมที่พวกเธอเลือกมากับมือ ก็จะต้องเผชิญหน้ากับความเสี่ยงที่จะตกรอบได้ทุกเมื่อ เหมือนกับทั้งยี่สิบแปดคนที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อกี้นี้!"

คำพูดชุดนี้ราวกับน้ำเย็นจัดถังหนึ่งที่สาดรดลงบนหัวใจของทุกคน ดับมอดความโล่งอกและกระหยิ่มใจระลอกสุดท้ายที่ได้ผ่านเข้ารอบจนหมดสิ้น

ความปิติยินดีในชัยชนะถูกเจือจางลง แทนที่ด้วยความหวาดกลัวต่ออนาคตอันหนักอึ้ง

ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบจะหายใจไม่ออกนี้เอง หน้าจอใหญ่ของสตูดิโอก็พลันสว่างวาบขึ้น

ภาพตัวการ์ตูนกลมป้อมของกวงเป่าพร้อมกับเสียงสังเคราะห์อันร่าเริงจนบาดหูเล็กน้อย กระโดดพรวดออกมา

"ติ๊งต่อง! ขอแสดงความยินดีกับเด็กฝึกทุกท่านที่ผ่านเข้ารอบสำเร็จ! การแสดงรอบแรกสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ และการแสดงรอบสองที่ดุเดือดยิ่งกว่ากำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว!"

กวงเป่ากะพริบดวงตากลมโตของมัน ก่อนจะประกาศต่อ "การแสดงรอบนี้จะแบ่งการประชันออกเป็นแปดกลุ่ม ตามกฎแล้ว กัปตันทีมของกลุ่มที่ชนะทั้งหกคนในการแสดงรอบแรก ได้แก่ เสิ่นเลี่ยน ลู่อีไป๋ เจียงเฉา เจียงหนาน ฉวีหลินเฟิง และอวี๋ไป่ชวน จะได้คงสถานะกัปตันทีมไว้โดยอัตโนมัติ"

"ส่วนโควตากัปตันทีมที่เหลืออีกสองตำแหน่ง จะมาจากการโหวตของเด็กฝึกทุกคน ยกเว้นกัปตันทีมทั้งหกคน!!"

สิ้นเสียงของกวงเป่า ด้านล่างเวทีก็ฮือฮาขึ้นมาทันที

เด็กฝึกที่รอดชีวิตต่างมองหน้ากันไปมา สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนจากความโล่งอกหลังรอดตาย กลายเป็นความซับซ้อนที่ปนเปไปด้วยความฉลาดแกมโกงและการคำนวณผลประโยชน์อย่างรวดเร็ว

เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ขึ้นมาราวกับเกลียวคลื่น

"โหวตเลือกกัปตันทีมเหรอ?"

"แต่ว่า ปกติพวกเราย่อมมีความเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว นายอยากให้ใครมาอยู่ทีมตัวเอง ก็จะไม่โหวตคนนั้น"

"นี่มันไม่ได้หมายความว่า ให้พวกเราโหวตคนที่ไม่อยากได้เป็นเพื่อนร่วมทีมที่สุดออกไปหรอกเหรอ?"

"ชู่! เบาเสียงหน่อย! แต่... มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ใครจะอยากเจอความล้มเหลวอีกรอบล่ะ? ยังไงก็ต้องเลือกทีมที่พึ่งพาได้อยู่แล้ว"

"จริง เป้าหมายของฉันคือทีมของเสิ่นเลี่ยน หรือไม่ก็ไปอยู่กับลู่อีไป๋หรือเจียงเฉา! ถ้าถูกกัปตันทีมที่พึ่งพาไม่ได้เลือกไป การแสดงรอบสองก็จบเห่กันพอดี!"

ทุกคนต่างรู้แก่ใจดี หลังจากผ่านการล้างบางในรอบแรกมาแล้ว ก็ไม่มีใครอยากสัมผัสกับความล้มเหลวซ้ำสองอีก

การจัดสรรลูกทีมที่ดีมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด และกัปตันทีมที่สามารถพลิกวิกฤตได้ ยิ่งเป็นหัวใจสำคัญที่สุด

ในเมื่อผู้แข็งแกร่งที่มีทั้งฝีมือและกระแสอย่างเสิ่นเลี่ยนหรือลู่อีไป๋กลายเป็นเป้าหมายที่ใคร ๆ ก็อยากร่วมทีมด้วย ใครเล่าจะอยากไปเป็นกัปตันทีมที่ไม่มีใครเหลียวแล?

คำตอบชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว

คนที่ถูกโหวตเลือกออกมาในสถานการณ์แบบนี้ จึงมักไม่ใช่เกียรติยศ แต่เป็นเผือกร้อนที่ทุกคนไม่อยากแตะต้องที่สุดต่างหาก

ขั้นตอนการโหวตดำเนินไปอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ เกือบจะเป็นความเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

ไม่นาน ผลลัพธ์ก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่

"ขอประกาศผลการโหวต ณ บัดนี้! กัปตันทีมคนใหม่สองคนได้แก่——หลัวอี้, จูจื่ออวี๋!"

ทันทีที่ผลลัพธ์นี้ออกมา เด็กฝึกส่วนใหญ่ใต้เวทีต่างถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ราวกับยกภูเขาออกจากอก

ตอนที่ชื่อของหลัวอี้ถูกขานขึ้น เขาชะงักไปก่อน จากนั้นใบหน้าก็พลันแดงก่ำ สองมือกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดด้วยแรงเกร็ง

มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงถูกเลือกออกมา!

นี่ไม่ใช่การยอมรับอะไรทั้งนั้น แต่มันคือการกีดกันและเหยียบย่ำกันอย่างโจ่งแจ้ง!

มีสิทธิ์อะไรกัน?

เขาทอดสายตาไปยังเสิ่นเลี่ยนที่อยู่บนยอดพีระมิด ความไม่ยอมจำนนและความเคียดแค้นในใจแทบจะปะทุออกมา

มีสิทธิ์อะไรที่หมอนั่นได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม แต่เขากลับต้องถูกโยนออกมาเหมือนภาระแบบนี้?

คอยดูเถอะ...

หลัวอี้บอกกับตัวเองในใจ ลมหายใจเริ่มหอบหนักขึ้น

การแสดงรอบที่แล้วเป็นเพราะเขาดูคนพลาดตอนเลือกสมาชิก ถึงได้ถูกไอ้พวกขยะพวกนั้นดึงให้ตกต่ำ

คราวนี้ เขาได้เป็นกัปตันทีมเองแล้ว เขาจะไม่มีวันทำพลาดซ้ำเดิมอีกเด็ดขาด!

เขาจะเลือกทีมที่สามารถคว้าชัยชนะออกมาให้ได้ แล้วเหยียบไอ้พวกคนที่เคยดูถูกเขาทั้งหมดนี้ให้จมดิน!

ทว่าอีกด้านหนึ่ง จูจื่ออวี๋ที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน หลังจากได้ยินชื่อของตัวเอง ปฏิกิริยากลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธแค้น มุมปากยังค่อย ๆ ยกยิ้มเย็นเยียบที่แฝงความเหยียดหยามขึ้นมาจาง ๆ

เขาเหลือบตาขึ้น กวาดมองสายตาโดยรอบที่มีทั้งความเห็นใจและความสะใจ หัวใจเต็มไปด้วยความทะนงตน

พวกโง่เง่าทั้งหลาย เขาคิดในใจ

คิดว่านี่คือการกีดกันเขาอย่างนั้นเหรอ?

ตรงกันข้ามเลย คนพวกนี้กำลังมอบโอกาสให้เขาหลุดพ้นจากพันธนาการต่างหาก

ในสายตาของเขา ความล้มเหลวครั้งก่อน มันเป็นเพราะกัปตันทีมไร้ความสามารถอย่างหลัวอี้ฉุดรั้งเขาไว้ทั้งสิ้น

คราวนี้เขาได้เป็นกัปตันทีมเองแล้ว ไม่มีตัวถ่วงไร้ค่ามาคอยฉุดแข้งฉุดขา ไม่มีคำสั่งโง่ ๆ มาคอยส่งเสียงหนวกหูข้างใบหู ในที่สุดเขาก็สามารถสร้างสรรค์สเตจที่เป็นของเขาคนเดียวได้ตามใจต้องการเสียที

มาดูกันสิว่าใครหน้าไหนจะหยุดฉันได้อีก!

คนสองคนที่มาจากทีมผู้แพ้เหมือนกัน มีความเป็นปรปักษ์ต่อผู้คว้าอันดับหนึ่งเหมือนกัน และยังหยิ่งผยองในตัวเองเหมือนกัน ในช่วงเวลานี้ กลับถูกตัวเลือกของทุกคนผลักดันขึ้นสู่ตำแหน่งกัปตันทีม

พายุลูกใหม่ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในเงามืด