ตอนที่ 78 ถึงตอนนี้ ที่นั่งทั้งเจ็ดสิบสองตำแหน่งบนพีระมิดก็มีคนนั่งจนเต็มแล้ว

กล้องไลฟ์สดค่อยๆ แพนผ่านใบหน้าของพวกเขาทีละคน ถ่ายทอดความตึงเครียด ความหวาดกลัว และความสิ้นหวังนั้นไปยังอีกฟากหนึ่งของหน้าจออย่างชัดเจน

[โหดร้ายเกินไปแล้ว อารมณ์สวรรค์ครึ่งหนึ่งนรกครึ่งหนึ่งแบบนี้เนี่ย...]

[พวกกัปตันดูโทษตัวเองกันหมดเลย อย่าคิดงั้นสิ นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกนายคนเดียวสักหน่อย!]

[เห็นน้องร้องไห้แล้วใจฉันสลายเลย ได้โปรดเถอะ อย่าคัดเขาออกเลยนะ!]

คนที่ยืนอยู่หน้าสุดของแถว ก็คือเหล่ากัปตันที่พาทีมไปสู่ความพ่ายแพ้เหล่านั้น

กู้เหยียนซีกำหมัดแน่น เกาหย่วนกับเว่ยหวาก้มหน้า ไหล่สั่นสะท้านเล็กน้อย ขอบตาแดงก่ำ ส่วนพวกหลัวอี้ โม่ฝาน และเหยาว่าง ต่างก็ก้มหน้าลงกันทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น

ความพ่ายแพ้บนเวที หมายความว่าในบรรดาลูกทีมที่พวกเขานำทัพมา จะต้องมีคนถูกคัดออกอย่างแน่นอน

ความรู้สึกโทษตัวเองและรู้สึกผิดอันหนักอึ้งนั้น เปรียบเสมือนพันธนาการที่มองไม่เห็น จนทำให้พวกเขาแทบจะหายใจไม่ออก

ทว่าด้านหลังของพวกเขา บรรยากาศยิ่งทวีความสิ้นหวังเข้าไปอีก

โดยเฉพาะเด็กฝึกที่อันดับเดิมตอนจัดเกรดรอบแรกอยู่ท้ายแถวอยู่แล้ว และต้องพึ่งพาเพียงความบ้าบิ่นเพียงหยิบมือเพื่อก้าวขึ้นมาบนเวทีการแสดงรอบนี้ พวกเขาย่อมรู้ซึ้งดีกว่าใคร ว่าตัวเองแทบไม่มีโอกาสให้ทำพลาดได้เลย

ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่ละคนซีดเผือดไร้สีเลือด ขาวซีดจนน่ากลัว

ทั่วทั้งสตูดิโอนอกจากเสียงหัวใจที่เต้นอย่างสิ้นหวังและอึดอัดจนแทบจะได้ยินแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

ช่วงเวลาแห่งการพิพากษา กำลังจะมาถึงแล้ว

เวินช่านมองไปยังสองฝั่งที่แบ่งแยกกันอย่างชัดเจนตรงหน้า เธอสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง "ก่อนที่จะประกาศอันดับสุดท้าย พวกเราต้องขอเน้นย้ำอีกเรื่องหนึ่งค่ะ"

น้ำเสียงของเธอทำให้หัวใจของเด็กฝึกทุกคนที่กำลังรอฟังคำตัดสินบีบรัดแน่นขึ้นมาทันที

จิ้นหย่วนก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "นั่นหมายความว่า หลังจากวันนี้ไป จะมีคนยี่สิบแปดคน ที่ต้องบอกลาเวทีนี้ไปชั่วคราวครับ"

"และทั้งยี่สิบแปดคนนี้ จะมาจากเขตอันตรายทั้งหมด"

อวี๋หว่านโจวมองใบหน้าที่ซีดเผือดของเด็กๆ แววตาฉายรอยความสงสารขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก็ยังคงรับช่วงพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้น ใครกันแน่ที่จะได้อยู่ต่อ และกลายเป็นผู้ผ่านเข้ารอบเจ็ดสิบสองคนสุดท้ายระดับประเทศของ 'ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิง' คะ"

เมื่อกล้องจับภาพไปยังยอดพีระมิดอีกครั้ง ผู้ชมก็พบว่าที่นั่งท็อปเก้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งเดบิวต์นั้น มีผู้เข้าแข่งขันนั่งลงไปแล้วถึงเจ็ดคน

อันดับหนึ่งเสิ่นเลี่ยน อันดับสองลู่อีไป๋ อันดับสามเจียงเฉา อันดับสี่เจียงหนาน อันดับห้าฉวีหลินเฟิง อันดับหกคือลัวหมิง ม้ามืดสายฝีมือที่มาจากทีมผู้ชนะเช่นเดียวกัน ส่วนอันดับแปดก็คืออวี๋ไป่ชวนผู้มีทักษะการร้องเพลงอันโดดเด่น

ในเวลานี้ มีเพียงตำแหน่งที่เจ็ดและที่เก้าสองที่นั่งเท่านั้นที่ยังว่างอยู่ เพื่อรอคอยเจ้าของของพวกมัน

เวินช่านเปิดการ์ดในมือออก "ตอนนี้ ฉันจะประกาศเด็กฝึกที่มีคะแนนรวมอยู่ในอันดับที่เก้า ณ ปัจจุบันค่ะ เขาคือ..."

"เหยาว่าง!"

เหยาว่างที่ก้มหน้ามาตลอดเงยหน้าขึ้นมาในทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ในฐานะกัปตันของทีมที่แพ้ เขาเตรียมใจที่จะหลุดจากตำแหน่งเดบิวต์เอาไว้ตั้งนานแล้ว

เขายืนอึ้งอยู่กับที่ จนกระทั่งเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างๆ ผลักเขาอย่างแรง ถึงได้เหมือนตื่นจากความฝัน

"อันดับที่เก้า...คือผมเหรอครับ"

เขาโค้งคำนับให้ข้างล่างเวทีอย่างสุดซึ้ง น้ำตาไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไปพลั่งพรูออกมา จากนั้นจึงรีบสาวเท้าวิ่งไปยังพีระมิด แล้วนั่งลงตรงตำแหน่งอันดับที่เก้า

"ต่อไป เป็นอันดับที่เจ็ดครับ" เสียงของจิ้นหย่วนดังขึ้น "เว่ยหวา"

ชายหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าและไหล่สั่นเทาคนนั้น ในวินาทีที่ได้ยินชื่อของตัวเอง ร่างกายพลันแข็งทื่อไปทันที

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ในขอบตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความตกตะลึง

แม้ว่าจะแพ้ในศึกดวลทีม แต่ฝีมือส่วนตัวและเสน่ห์บนเวทีของเขา ก็คว้าคะแนนโหวตที่สูงพอมาให้เขาได้ในที่สุด

เขาโค้งคำนับให้ลูกทีมของตัวเองอย่างสุดซึ้ง ราวกับกำลังขอโทษสำหรับความพ่ายแพ้ก่อนหน้านี้ และเหมือนกำลังขอบคุณแรงสนับสนุนจากพวกเขาไปด้วยในตัว

จากนั้นเขาก็ปรับอารมณ์ให้เข้าที่ ก้าวเท้าอย่างมั่นคงขึ้นบันไดไปทีละขั้น แล้วนั่งลงในที่นั่งอันดับที่เจ็ด

ถึงตรงนี้ เก้าคนในตำแหน่งเดบิวต์ก็ได้ข้อสรุปอย่างเป็นทางการ

เวินช่านทั้งสามคนเริ่มประกาศรายชื่อผู้ที่ได้ผ่านเข้ารอบจากอันดับสูงลงไปต่ำต่อไป

"อันดับที่ยี่สิบเจ็ด หลัวอี้!"

ในฐานะกัปตันของทีมที่พ่ายแพ้ ในวินาทีที่หลัวอี้ได้ยินชื่อของตัวเอง ร่างกายที่เกร็งแน่นก็พลันผ่อนคลายลงทันควัน ก่อนจะพรูลมหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก

ปลอดภัยไปเปลาะหนึ่งแล้ว

ทว่าความโล่งใจนั้นคงอยู่ได้เพียงวินาทีสั้น ๆ ก่อนจะถูกความรู้สึกไม่ยอมแพ้ที่ดำมืดยิ่งกว่าเข้าแทนที่

ในฐานะกัปตัน เขาควรจะต้องแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมดไว้ ทว่าในเวลานี้ ความขุ่นเคืองสายหนึ่งกลับผุดพลุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่!

ต้องโทษที่ตอนเลือกคนดันตาถั่ว ไปคว้าเอาตัวถ่วงที่ฝีมือก็งั้น ๆ แถมความนิยมยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาตั้งหลายคน ไม่อย่างนั้นจะแพ้ให้ทีมของเสิ่นเลี่ยนได้ยังไง!

เขาควรจะเรียนรู้จากเสิ่นเลี่ยนตั้งแต่ตอนที่ทุกคนแย่งเด็กคลาส B กัน โดยหันไปเลือกคนอื่นที่พอมีฝีมือแทน ไม่ใช่ทำตัวอย่างเขา ที่มัวแต่จะแย่งเด็กคลาส B จนต้องสละสิทธิ์ไปตั้งหลายรอบ สุดท้ายไม่มีทางเลือกเลยต้องหยิบเด็กคลาส F ติดมือมา

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังร่างอันเจิดจรัสสะดุดตาบนจุดสูงสุดของพีระมิดโดยไม่รู้ตัว

อันดับที่หนึ่งกับอันดับที่ยี่สิบเจ็ด ช่องว่างระหว่างสองจุดนี้ มันคือหุบเหวลึกที่ไม่อาจข้ามผ่าน

เขาบีบกำปั้นแน่น โค้งคำนับอย่างเงียบงัน ก่อนจะสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ ขึ้นไปบนพีระมิด แล้วนั่งลงตรงตำแหน่งที่ไม่ค่อยโดดเด่นนักซึ่งเป็นของตัวเอง

"อันดับที่สามสิบห้า จูจื่ออวี๋!"

พอได้ยินชื่อตัวเอง ใบหน้าของจูจื่ออวี๋กลับไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ

ทว่าในดวงตาที่หลุบต่ำคู่นั้น กลับมีเปลวเพลิงแห่งความอัปยศเดือดพล่านอยู่ข้างใน

อันดับสามสิบห้าเนี่ยนะ?

อันดับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่อยู่กึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ ในสายตาของเขาแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับเศษทานเลยสักนิด

เขานึกถึงความฮึกเหิมลำพองใจของตัวเองบนสเตจแรก นึกถึงสารพัดถ้อยคำท้าทายที่เคยพ่นใส่เสิ่นเลี่ยน แล้วพอมองดูเสิ่นเลี่ยนที่ตอนนี้นั่งบัลลังก์อย่างมั่นคงท่ามกลางการรุมล้อมเชิดชูของผู้คน เทียบกับตัวเองที่นั่งได้แค่แถวกลางค่อนไปทางท้าย ความต่างชั้นอันรุนแรงก็ถาโถมเข้าเต็มอก

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้กัปตันไร้น้ำยาคนนั้นพาให้ทีมต้องแพ้ ตัวเขาจะตกต่ำมาถึงขั้นนี้ได้ยังไง?

แววตาของเขาดูอำมหิตมืดมน สองเท้าก้าวเดินตรงไปยังที่นั่งของตน ทุกลำดับก้าวเหมือนกำลังเหยียบย่ำลงบนศักดิ์ศรีตัวเอง

[??? จูจื่ออวี๋มีหน้าอะไรมาได้ที่ 35 อะ? บนสเตจเขาแอบอู้งานชัด ๆ!]

[เมนต์บนอย่าเพิ่งแซะมั่ว vocal เขายังนิ่งอยู่นะ อันดับนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว]

[สายตาเขานี่แบบ... รู้สึกเหมือนจะจ้องเก้าอี้ของเสิ่นเลี่ยนให้ทะลุได้เลย]

[ขำจะตาย ตอนแรกเต้นแร้งเต้นกาขนาดนั้น ตอนนี้โดนตบหน้าชาเลยดิ]

ตามการขานชื่ออย่างต่อเนื่องของเหล่าครูฝึก ที่นั่งว่างบนพีระมิดก็ค่อย ๆ ถูกเติมเต็มไปทีละตำแหน่ง

ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อใครขึ้นมา จะมีเด็กฝึกคนหนึ่งดีใจสุดขีด ควบคู่ไปกับหัวใจของคนอีกกลุ่มหนึ่งที่จมดิ่งลงไปอีกขั้นเสมอ

ความหวังและความสิ้นหวัง ถูกขยายให้เด่นชัดจนถึงขีดสุดภายในสตูดิโอบันทึกรายการขนาดย่อมแห่งนี้

ที่นั่งว่างลดลงจากหลายสิบที่ เหลือสิบกว่าที่ จนกระทั่งเหลือเพียงไม่กี่ที่สุดท้าย...

เมื่อเวินช่านประกาศอันดับที่เจ็ดสิบเอ็ดจบลง เธอก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

"ตอนนี้ เหลือโควตาผ่านเข้ารอบเพียงตำแหน่งสุดท้ายแล้วค่ะ อันดับที่เจ็ดสิบสอง"

เด็กฝึกทุกคนที่ยังคงยืนอยู่ต่างพากันกลั้นหายใจ ภาวนาให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับตัวเอง

อวี๋หว่านโจวมองคิวการ์ดในมือ ก่อนจะค่อย ๆ ขานชื่อสุดท้ายออกมา

เด็กฝึกที่ถูกเรียกชื่อชะงักค้างไปก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น ท่ามกลางอ้อมกอดและคำอวยพรของเพื่อนร่วมทีม เขาวิ่งโซซัดโซเซตรงไปยังเก้าอี้ตัวสุดท้าย

มาถึงตรงนี้ เก้าอี้ทั้งเจ็ดสิบสองตัวบนพีระมิดก็มีคนนั่งจนเต็มหมดแล้ว

บนพีระมิด เต็มไปด้วยเหล่าผู้รอดชีวิต

ใต้พีระมิด ยังมีเด็กหนุ่มผู้ฝันสลายยืนอยู่อีกยี่สิบแปดคน

พวกเขาก้มหน้าลง หลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบงัน ราวกับว่าโลกทั้งใบได้สูญเสียสรรพเสียงไปจนหมดสิ้น

[ร้องไห้เลย ฮือๆๆๆๆ น้องชายที่ฉันปักหมวดโดนคัดออกแล้ว]

[อย่าร้องไห้กันนะเด็ก ๆ นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล!]

[ถึงจะเศร้า แต่รายการเซอร์ไวเวิลมันก็งี้แหละ เรียลเกินไปแล้ว]

เวินช่านมองไปยังเงาร่างของคนหนุ่มทั้งยี่สิบแปดคนใต้เวที น้ำเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและเสียดายระคนกัน "สำหรับเด็กฝึกทั้งเจ็ดสิบสองคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ พวกคุณผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ ส่วน..."

เธอหยุดไปนิดหนึ่ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากตัดใจที่สุดแต่ก็ชัดเจนที่สุด "ผู้เข้าแข่งขันอีกยี่สิบแปดคนที่เหลือ ฉันขอแสดงความเสียใจด้วยจริง ๆ ค่ะ การเดินทางใน 'ชุ่ยช่านเลี่ยนซีเซิง' ของพวกคุณ คงต้องหยุดพักไว้เพียงเท่านี้"