ตอนที่ 100 ฉลองปีใหม่ (2)

"แต่พ่อไม่เคยถามผมสักคำว่าผมคิดยังไง พ่อรู้ได้ยังไงว่าการอยู่ที่คลินิกเล็กๆ แห่งนั้น ผมจะไม่สามารถกอบกู้ชื่อเสียงของบรรพบุรุษกลับมาได้ อีกอย่าง บรรพบุรุษเรามีชื่อเสียงเกียรติยศอะไรกันเชียว นั่นมันเรื่องเมื่อไม่รู้กี่ร้อยปีก่อนแล้วครับ" หวังเฉินส่ายหน้า

"เรื่องมันกลายเป็นความจริงที่แก้ไขไม่ได้แล้ว แกเองก็หาทางเดินของตัวเองเจอแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ไม่ต้องพูดถึงมันอีก"

หลังจากนั้นบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงการเคลื่อนไหวทำงานของสองพ่อลูก ความเหินห่างระหว่างทั้งสองคนยังคงไม่เลือนหายไป

แม้หวังเฉินจะเข้าใจหัวอกของพ่อแม่ที่อยากปูทางอันราบรื่นให้ลูก แต่ในตอนนี้เขาก็ยังไม่อาจให้อภัยกับการกระทำของเหล่าหวังได้

พอยกของทำความสะอาดเสร็จ ย้ายของบนรถเข้าบ้านแล้ว ทั้งคู่ก็ทำอะไรกินง่ายๆ จัดการมื้อเที่ยงไปแบบลวกๆ

รอจนทั้งสองคนเตรียมทุกอย่างที่ควรเตรียมเรียบร้อย แม่หวังก็เลิกงานกลับมาแล้ว ระหว่างนั้นชาวบ้านหลายคนที่ไปทำงานข้างนอกต่างทยอยเดินทางกลับมา สองพ่อลูกก็ทักทายคนที่ควรทักทายไปหมดแล้ว

"เหล่าหวัง ทำไมมีคุณนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ ลูกล่ะ" แม่หวังลงจากรถมาก็เห็นเหล่าหวังยกม้านั่งมานั่งอยู่หน้าประตู จึงเอ่ยถามขึ้น

"ขึ้นไปดูพวกข้าวของของปู่เขาบนบ้านน่ะ"

"เป็นไง คุยกันแล้วหรือยัง ยังไม่หายข้องใจกันอีกเหรอ"

เหล่าหวังส่ายหน้า "อาจจะเป็นฉันที่ผิดเอง ฮุ่ยหมินถังเหมือนจะเป็นความยึดมั่นในใจของเขา"

"ลูกเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายนะ ผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง คุณหาเวลาขอโทษลูกเสียหน่อย ก็น่าจะดีขึ้นแล้ว ป้ายชื่อร้านยังเก็บไว้อยู่ไม่ใช่เหรอ ให้เขาเอาไปด้วยสิ"

"อืม ให้เขาเอาไปแขวนใหม่อีกทางโน้น ก็ถือว่าฮุ่ยหมินถังได้รับการสืบทอดต่อไปแล้ว"

สองสามีภรรยาคุยกันสักพักก็พากันไปเตรียมกับข้าว ส่วนหวังเฉินหลังจากขึ้นไปดูข้าวของที่ปู่ทิ้งไว้ ข้าวของทุกชิ้นถูกห่อเก็บไว้อย่างดี นั่นทำให้หวังเฉินรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

พอลงมาชั้นล่าง เขาก็ถูกแม่หวังเรียกตัวให้ออกไปติดชุนเหลียนข้างนอก หวังเฉินเพิ่งจะติดไปได้ครึ่งเดียว ก็มีเสียงรถแล่นเข้ามาใกล้อีกคัน

หวังเฉินหันไปมอง เป็นครอบครัวของอาสองที่กลับมาพอดี จึงตะโกนบอกเข้าไปในบ้าน ไม่นานแม่หวังก็เดินออกมา

ทางนั้นเพิ่งจอดรถสนิท ชายหนุ่มคนหนึ่งที่สูงกว่าหวังเฉินเล็กน้อยก็ก้าวลงจากรถ ตรงเข้ามาทำความเคารพทักทายแม่หวังก่อน

จากนั้นก็ปรี่ตรงมาหาหวังเฉิน แล้วรับแป้งเปียกในมือของหวังเฉินไปอย่างคุ้นเคย เขาคือลูกพี่ลูกน้องของหวังเฉิน

มีชื่อว่าหวังป๋อ เป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันมากกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ส่วนสูงพอๆ กับหวังเฉิน แต่ผิวคล้ำกว่ามาก รูปร่างก็ล่ำสันแข็งแรงกว่าหวังเฉินไม่น้อย

"พี่ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ช่วงนี้พี่ดังมากเลยนะ" หวังป๋อทาแป้งเปียกไปพลางเอ่ยขึ้นไปพลาง

"กลับมาเมื่อวานน่ะ เดี๋ยวพี่ไปทักทายอาสองกับอาสะใภ้ก่อนแล้วค่อยคุยกัน" หวังเฉินหยิบเศษผ้ามาเช็ดมือจนสะอาดแล้วเอ่ย

หวังเฉินสาวเท้าเดินไปหน้ารถอย่างรวดเร็ว พร้อมกับประสานมือคารวะอาสองและอาสะใภ้ "อาสอง อาสะใภ้ครับ"

อาของหวังเฉินหน้าตาคล้ายกับเหล่าหวังถึงแปดส่วน พอเห็นหวังเฉินทำความเคารพก็เอ่ยว่า "อืม ไปจัดการของก่อนเถอะ เดี๋ยวตอนค่ำกินข้าวแล้วค่อยคุยกันยาวๆ" อาสะใภ้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าให้หวังเฉินเช่นกัน

ได้ยินอาสองพูดแบบนั้น หวังเฉินจึงกลับไปติดชุนเหลียนต่อ

"ไง นึกอยากเรียนหมอขึ้นมาอีกแล้วเหรอ" พอกลับมา หวังเฉินก็เอ่ยถาม

"ไม่มีทาง ผมไม่ได้บ้าสักหน่อย ผมสอบติดวิทยาลัยการบินแล้วนะ รอเรียนจบผมก็เป็นนักบินแล้ว นี่เป็นความฝันตั้งแต่วัยเด็กของผมเลย" หวังป๋อส่ายหัวดิก

"ดีแล้ว สู้ๆ นะ" สองคนช่วยกันทำเร็วกว่าคนเดียวมากทีเดียว

พอมีหวังป๋อมาช่วย ทั้งคู่ก็จัดการเสร็จในเวลาไม่นาน หวังเฉินคุยกับหวังป๋อไปพลาง ถอยออกไปยืนดูห่างๆ ไปพลาง ว่าติดได้ตรงหรือยัง

"พี่ ในคลิปบอกว่าพี่รักษามะเร็งหายเหรอ" หวังป๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดคลิปที่บันทึกไว้ให้หวังเฉินดูทันที

"นายพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ พี่รักษาคนไข้คนนี้หาย ไม่ได้แปลว่ารักษามะเร็งให้หายขาดได้สักหน่อย ตอนเด็กๆ นายก็เรียนกับปู่มาไม่น้อยไม่ใช่เหรอ" หวังเฉินเหลือบมองคลิปแล้วส่ายหน้าเอ่ย

"ลืมไปหมดแล้ว พี่ก็รู้ว่าเดิมทีผมไม่ชอบเรียนหมอ ปู่ต่างหากที่บังคับให้ผมเรียน เออจริงด้วย เฮ้ย พี่นี่โคตรเจ๋งเลยว่ะ" หวังป๋อยิ้มหน้าบานด้วยความยินดี ราวกับว่าตัวเขาเองเป็นคนรักษาหายเสียอย่างนั้น

"เก็บทรงหน่อย แค่ฝีมือพื้นฐาน อย่าเพิ่งอวย" หวังเฉินอาจจะลืมเรื่องขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้ไปแล้ว จึงเอ่ยล้อเล่นขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันสักพัก ก็ได้เวลากินข้าว มื้อเที่ยงของวันนี้กับวันส่งท้ายปีเก่าพรุ่งนี้ต่างคนต่างกินที่บ้านของตัวเอง จะมีก็แค่มื้อเย็นวันส่งท้ายปีเก่าเท่านั้น เพราะเหลือผู้อาวุโสเพียงคนเดียวแล้ว ทุกคนจึงไปกินรวมกันที่บ้านย่าเล็กของหวังเฉิน

พอกินมื้อเย็นเสร็จ สองครอบครัวก็นั่งล้อมเตาผิงคุยกัน ส่วนหัวข้อสนทนานั้น ส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้นเรื่องการเรียนของหวังป๋อ และเรื่องแต่งงานออกเรือนของหวังเฉิน

วันรุ่งขึ้นตั้งแต่ตื่นเช้ามาจนถึงก่อนมื้อเย็นวันส่งท้ายปีเก่า ทุกอย่างยังคงดำเนินตามธรรมเนียมเดิมของปีก่อนๆ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ

หวังเฉินกับหวังป๋อก็เหมือนกับเด็กๆ ของแต่ละบ้านที่ต้องตระเวนไปคารวะผู้อาวุโสตามบ้านต่างๆ จากนั้นทุกคนก็มารวมตัวกันเพื่อไปเซ่นไหว้และเผากระดาษเงินกระดาษทองที่สุสานของบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ

เมื่อมาถึงหน้าหลุมศพของปู่หวังเฉิน คนอื่นๆ ล้วนคำนับแสดงความเคารพ แต่หวังเฉินกลับคุกเข่าลงหน้าหลุมศพ พลางเผากระดาษเงินกระดาษทอง พลางเอ่ยบอกเล่าว่าตนไม่สามารถเปิดร้านฮุ่ยหมินถังต่อไปได้ แต่กลับไปเปิดคลินิกอยู่ที่ต่างถิ่น ทั้งยังบอกเล่าเรื่องที่ตนตั้งใจจะรับลูกศิษย์

หลังจากหวังเฉินพูดจบ ลุงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้น "เรื่องของฮุ่ยหมินถัง แกอย่าไปโทษพ่อแกเลย เขาปรึกษากับพวกเราแล้ว และพวกเราทุกคนก็เห็นชอบด้วย

เดิมทีคิดจะหาลูกศิษย์ของอาห้าสักคนมาตรวจรักษาต่อ แต่พวกเขาไม่ทำงานในโรงพยาบาลใหญ่ ก็มีคลินิกเป็นของตัวเองกันหมดแล้ว

ตอนนั้นแกยังเรียนอยู่ แล้วพวกเราก็ไม่รู้ว่าวิชาแพทย์ของแกไปถึงขั้นไหนแล้ว อีกอย่างนี่คือการรักษาช่วยชีวิตคน แถมยังอยู่ในหมู่บ้าน คนไข้ก็เป็นพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านกันทั้งนั้น พวกเราแม้จะพอรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครเชี่ยวชาญจริงจังเลยสักคน

ถ้าให้แกมาตรวจรักษา แล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมา ป้ายชื่อเสียงหลายร้อยปีของฮุ่ยหมินถังก็คงพังป่นปี้"

พอลุงใหญ่พูดจบ ลุงรองก็เอ่ยเสริมขึ้นมา "พวกเราคิดว่าอากวนของแกเป็นถึงรองผู้อำนวยการอยู่ที่โรงพยาบาลแพทย์จีนประจำเมือง ให้แกไปฝึกปรือฝีมือที่นั่นสักสองสามปี พอวิชาแพทย์แก่กล้าพอแล้วค่อยกลับมาเปิดฮุ่ยหมินถังใหม่อีกครั้งก็ยังไม่สาย"

"ต่อหน้าหลุมศพของอาห้า พวกอาๆ ลุงๆ ขอโทษแกด้วยนะ" พูดพลางบรรดาลุงๆ อาๆ ก็พากันประสานมือคำนับหวังเฉิน เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น หวังเฉินจึงรีบหันตัวกลับมากราบโขกศีรษะให้พวกเขาทันที

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน "ความหวังดีของพวกลุงๆ อาๆ หลานเข้าใจแล้วครับ"

"วิชาแพทย์ของแก ตอนนี้พวกเรารู้ซึ้งแล้ว แกเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวในรอบสองรุ่นของฮุ่ยหมินถังสายเรา หลังจากนี้เรื่องของฮุ่ยหมินถัง ก็ให้แกเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมดได้เลย

จะกลับมาเปิดที่นี่ใหม่ หรือจะเอาชื่อนี้ไปใช้กับคลินิกปัจจุบันของแก พวกเราจะไม่เข้าไปก้าวก่ายอีก" ลุงใหญ่เอ่ย

หวังเฉินฟังจบก็ประสานมือคำนับบรรดาลุงป้าน้าอา "ตอนนี้คลินิกทางฝั่งโน้นของผมเริ่มมีชื่อเสียงแล้ว มีคนมารักษาไม่น้อย

ดังนั้นตอนนี้คงยังทิ้งมาทันทีไม่ได้ ไว้ผมสั่งสอนลูกศิษย์สักสองสามคนจนพวกเขาสามารถรับช่วงต่อได้แล้ว ผมจะกลับมาเปิดฮุ่ยหมินถังใหม่อีกครั้งครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน บรรดาลุงๆ อาๆ ต่างพยักหน้ารับ และไม่ได้เอ่ยอะไรอีก

หลังจากเซ่นไหว้ที่สุสานเสร็จและกลับมา เหล่าผู้อาวุโสก็มารวมตัวกันเล่นไพ่นกกระจอกและไพ่โต้วตี้จู่กันอย่างสนุกสนาน ส่วนพวกรุ่นเยาว์ก็จับกลุ่มเล่นเกม คุยเล่น และยังมีกิจกรรมสำคัญอีกอย่างคือการจุดประทัด แม้แต่หวังเฉินก็หนีไม่พ้น พลอยร่วมวงจุดไปกับเขาไม่น้อยเหมือนกัน