ตอนที่ 99 ฉลองปีใหม่ (1)

ผู้เฒ่าทวดต้องส่งคนผมดำจากไปก่อนคนผมขาว ด้วยความโศกเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง อายุยังไม่ทันถึงเจ็ดสิบปีก็จากไป โชคดีที่ตอนนั้นปู่ของหวังเฉินสืบทอดวิชาแพทย์ของผู้เฒ่าทวดมาแล้ว จึงไม่ทำให้การสืบทอดต้องขาดตอนไป

ส่วนปู่หกของหวังเฉินเนื่องจากไม่ชอบวิชาแพทย์ เพียงแต่ถูกผู้เฒ่าทวดเคี่ยวเข็ญอย่างหนักจึงได้เรียนรู้มาบ้างนิดหน่อย พอผู้เฒ่าทวดจากไป ปู่ของหวังเฉินก็คุมไม่อยู่ สุดท้ายเรื่องนี้จึงเงียบหายไป

ส่วนรุ่นพ่อของหวังเฉินในเวลาต่อมา เนื่องจากปู่ทั้งสามท่านรุ่นก่อนออกไปใช้ชีวิตข้างนอกตั้งแต่เนิ่นๆ จึงมีลูกหลานทิ้งไว้ไม่มากนัก

บ้านปู่ใหญ่มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน ส่วนบ้านปู่สามกับปู่สี่ต่างก็มีลูกชายเพียงคนเดียว

พอมาถึงบ้านของหวังเฉินกลับมีถึงห้าคน เป็นลูกชายสองคนและลูกสาวสามคน

ส่วนบ้านปู่หกก็พอๆ กัน มีลูกชายสามคน ลูกสาวสองคน

พอถึงรุ่นของหวังเฉินคนก็ไม่เยอะแล้ว เนื่องจากเหตุผลด้านนโยบาย แต่ละบ้านจึงมีลูกเพียงคนเดียว บ้านลุงใหญ่กับลุงรองต่างก็เป็นลูกชาย

บ้านลุงสามเป็นลูกสาว หวังเฉินจึงนับเป็นลำดับที่สาม ถัดจากเขายังมีลูกพี่ลูกน้องชายอีกสองคน และลูกพี่ลูกน้องหญิงอีกสองคน

สาเหตุที่พวกหวังเฉินกลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเดิม ก็เพราะครอบครัวอาของหวังเฉินจะมาฉลองปีใหม่ร่วมกับครอบครัวของหวังเฉินทุกปี

บ้านอื่นก็เช่นกัน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ทุกปีช่วงเทศกาลปีใหม่ ทุกคนก็จะกลับมาที่นี่

และผู้อาวุโสรุ่นก่อนในตอนนี้ ก็เหลือเพียงย่าเล็กของหวังเฉิน แน่นอนว่าจะเรียกว่าย่าหกก็ได้ เพียงแต่รุ่นเด็กอย่างพวกหวังเฉินต่างก็เรียกว่าย่าเล็กกันทั้งนั้น

บ้านของทั้งเจ็ดครอบครัวเรียงรายเป็นแถวเดียว ด้านหน้าคือลานตากกว้างใหญ่ เหล่าหวังจอดรถไว้หน้าประตูบ้านตนเอง จากนั้นทั้งสองก็ลงจากรถ

ทั้งคู่เพิ่งจะลงจากรถ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องทักทายขึ้นมา "โฮ่วเจ๋อกลับมาแล้วรึ โอ้ เสี่ยวเฉินก็กลับมาด้วยเหรอเนี่ย"

"สวัสดีครับลุงรอง" หวังเฉินตอบรับชายผู้นั้นพร้อมกับประสานมือคารวะ ส่วนหวังโฮ่วเจ๋อก็ประสานมือคารวะชายคนดังกล่าวเช่นกัน

"เข้ามาดื่มน้ำ พักผ่อนที่บ้านฉันก่อนไหม" ชายคนนั้นประสานมือคารวะตอบหวังโฮ่วเจ๋อ

"ไม่ล่ะครับ พวกเราจะไปเยี่ยมอาสะใภ้หกก่อน จากนั้นยังต้องเก็บกวาดบ้าน มีเรื่องต้องทำอีกเป็นกองเลย พี่จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ" หวังโฮ่วเจ๋อตอบกลับ

"ยังเลย นี่ฉันกำลังเตรียมจะไปเชือดเป็ดเชือดไก่ แล้วก็ซื้อปลากลับมาสักสองตัว พวกนายต้องการไหมล่ะ ถ้าต้องการ ฉันจะได้ไปจับเพิ่มมาอีกสักสองสามตัว"

"ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง พวกเราซื้อเตรียมไว้หมดแล้ว พี่รีบไปเถอะ ประเดี๋ยวจะสายเกินไปจนเขาปิดร้านกันหมด" หวังโฮ่วเจ๋อโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

พอทักทายกันเสร็จ หวังโฮ่วเจ๋อก็พาหวังเฉินถือข้าวของเดินไปยังบ้านที่อยู่สุดลานบ้าน ประตูเปิดอยู่

เมื่อมาถึงหน้าประตู หวังเฉินก็เห็นหญิงชราตัวเล็กๆ นั่งอยู่บนโซฟาในบ้าน กำลังดูโทรทัศน์อยู่ เนื่องจากอายุมากแล้ว หูจึงฟังไม่ค่อยได้ยิน เสียงโทรทัศน์จึงเปิดดังลั่นมาก

หวังโฮ่วเจ๋อยืนอยู่หน้าประตูแล้วตะโกนเรียก "อาสะใภ้หกครับ" ตะโกนเรียกติดต่อกันหลายครั้ง หญิงชราถึงได้ยินและหันหน้ามามอง

พอเห็นหวังโฮ่วเจ๋อกับหวังเฉินยืนอยู่หน้าประตู นางก็กวักมือเรียกทั้งสองโดยไม่ได้ลุกขึ้นยืน พลางเอื้อมมือควานหาของอยู่ข้างกาย หวังเฉินวางของลงแล้วรีบเดินมาข้างตัวหญิงชราทันที "ย่าเล็ก กำลังหาอะไรอยู่หรือครับ"

"ย่าหากล่องรีโมต เมื่อกี้ยังวางอยู่ตรงนี้อยู่เลย ทำไมมองไม่เห็นแล้วล่ะเนี่ย"

หวังเฉินเห็นรีโมตอยู่ด้านหลังของหญิงชรา จึงรีบหยิบส่งให้ พอนางได้รับรีโมตมาก็กดปิดเสียงอย่างชำนาญ

พอดับเสียงแล้ว หญิงชราจึงกวักมือเรียกให้สองพ่อลูกนั่งลง แล้วเริ่มพูดคุยกับทั้งคู่

"เจ้าสี่กับเสี่ยวเฉินกลับมาแล้วรึ เสี่ยวเฉิน ได้ยินว่าแกออกไปเที่ยวเล่นมา กลับมาเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย"

"กลับมาเมื่อวานครับ"

"เอ๊ะ แล้วแม่แกล่ะ"

"แม่ยังทำงานอยู่ครับ เลิกงานแล้วถึงจะตามมา ย่าอยู่บ้านคนเดียวหรือครับ"

"อาห้าของพวกแกออกไปหาซื้อกับข้าว อีกประเดี๋ยวก็คงกลับมา สองพ่อลูกพวกแก เดี๋ยวก็กินข้าวที่นี่ด้วยกันเลยสิ"

"อาสะใภ้หก ไม่เป็นไรครับ พวกเรายังต้องกลับไปเก็บกวาดบ้าน ประเดี๋ยวครอบครัวของโฮ่วซือกลับมาจะไม่มีที่นั่งเอา"

"อ๋อๆ งั้นพวกแกกินส้มหน่อยสิ" หญิงชราพูดพลางหยิบส้มสองผลจากจานข้างๆ ยัดใส่มือของสองพ่อลูกคนละลูก

หวังเฉินถือส้มไว้แต่ไม่ได้กิน เขาวางมันลงด้านข้าง จากนั้นยื่นมือไปจับมือของหญิงชรา มือข้างหนึ่งรองไว้ด้านล่าง อีกข้างวางทาบจับชีพจร เหล่าหวังที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ได้แต่ถอนหายใจ

หญิงชราเห็นการกระทำของหวังเฉินก็ไม่ได้ว่าอะไร รอจนหวังเฉินตรวจชีพจรเสร็จจึงเอ่ยถาม "เสี่ยวเฉินเอ๋อร์ ย่าเล็กเป็นโรคอะไรหรือเปล่า"

หวังเฉินขมวดคิ้ว "ย่าเล็กครับ ตอนผมออกไปข้างนอกย่ายังปกติดีอยู่เลย ทำไมถึงเป็นความดันโลหิตสูงได้ล่ะครับ แล้วนี่ยังกินยาแผนปัจจุบันอยู่ใช่ไหม ทำไมถึงไม่ให้แม่ผมมาตรวจดูล่ะครับ"

"ยาจีนมันยุ่งยากน่ะ ยาแผนปัจจุบันสะดวกกว่า" สีหน้าของหญิงชราตอนพูดดูผิดธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด

"เอาละ หวังเฉิน พวกเราควรกลับบ้านไปเก็บกวาดได้แล้ว อาสะใภ้หก ตอนเย็นกินข้าวเสร็จแล้วค่อยมานั่งคุยเล่นกับป้านะครับ"

"ได้ๆ ดีเลย พวกแกไปจัดการก่อนเถอะ"

ไม่รอให้หวังเฉินได้พูดอะไร หวังโฮ่วเจ๋อก็ดึงตัวเขาเดินออกไปอย่างรวดเร็วทันที

กระทั่งมาถึงหน้าประตูบ้านตนเอง หวังโฮ่วเจ๋อถึงได้เอ่ยปากขึ้น

"เดิมทีอาสะใภ้หกให้แม่แกจัดยาจีนให้ แต่อาเล็กของแกมาเปลี่ยนเป็นจ่ายยาแผนปัจจุบันให้ทีหลัง นี่เป็นเรื่องในบ้านของเขา แกอย่าไปพูดมากความเลย"

หวังเฉินอยากจะสบถออกมานัก แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ใหญ่ สุดท้ายจึงได้แต่กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ "แล้วจะปล่อยไว้แบบนี้หรือครับ"

"จะไปยุ่งยังไงได้ อาสะใภ้หกเป็นแม่แท้ๆ ของเขา เขาไม่ยอมให้กินยาจีน แกจะทำอะไรได้ล่ะ"

หวังโฮ่วเจ๋อถอนหายใจเช่นกันพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ "เขาอยากจะลืมรากเหง้าบรรพบุรุษ พวกเราที่เป็นคนนอกครอบครัวก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน"

"ไม่ได้ครับ จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้"

"พอเถอะ ไว้ค่อยว่ากัน รอทุกคนกลับมาครบแล้วพวกพ่อพี่น้องค่อยช่วยกันเกลี้ยกล่อม แกไม่ต้องไปยุ่งหรอก แกเป็นแค่เด็กรุ่นหลัง"

เมื่ออารมณ์สงบลง หวังโฮ่วเจ๋อกับหวังเฉินก็เปิดประตูบ้านของตนเอง หวังเฉินมองดูห้องโถงที่ว่างเปล่าแล้วถอนหายใจเบาๆ

หวังโฮ่วเจ๋อได้ยินเสียงถอนหายใจของลูกชายจึงเอ่ยขึ้น "เข้าไปเถอะ พวกเราทำความสะอาดกันก่อน เดี๋ยวค่อยไปเอาของบนรถลงมา"

สองพ่อลูกหาไม้กวาดกับผ้าขี้ริ้ว คนหนึ่งกวาดพื้น อีกคนเช็ดโต๊ะเก้าอี้ หวังเฉินที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น "ตู้ยาของคุณปู่ล่ะครับ พ่อทิ้งไปแล้วเหรอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน หวังโฮ่วเจ๋อยังคงกวาดพื้นต่อไป เพียงแต่ปากตอบรับว่า "เก็บไว้หมดแล้ว ตอนนั้นแกกลับมาเห็นคลินิกปิดก็กำลังโมโห พ่อบอกไปแกก็ไม่ฟัง"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ยินเสียงตอบของหวังเฉิน หวังโฮ่วเจ๋อจึงหยุดมือแล้วยืดตัวตรงขึ้น เห็นหวังเฉินยังคงเช็ดโต๊ะอยู่ จึงพูดต่ออีกว่า

"อะไรกัน นี่แกคิดว่าพ่อจะทิ้งของพวกนั้นไปจริงๆ หรือไง นั่นมันของที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ เกือบสามร้อยปีเชียวนะ พ่อเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง

เดิมทีตอนแกยื่นใบลาออกจากโรงพยาบาล แม่แกเคยปรึกษากับพ่อว่าจะให้แกเปิดคลินิกอีกแห่งในเมือง แล้วย้ายของพวกนั้นไปใช้ต่อ ใครจะรู้ว่าแกบอกว่าจะออกไปเที่ยว แต่สุดท้ายกลับแอบไปเปิดคลินิกที่มณฑล G โดยไม่บอกกล่าวสักคำ"

"ฮุ่ยหมินถังก็สืบทอดมาเกือบสามร้อยปีแล้วเหมือนกันนี่ครับ ทำไมพ่อถึงคิดจะปิดมันเสียล่ะ"

ได้ยินคำถามของลูกชาย หวังโฮ่วเจ๋อก็ถอนหายใจเบาๆ ออกมา

"บางทีพ่ออาจจะคิดผิดไปเอง ตอนนั้นคิดแค่ว่าศิษย์พี่ใหญ่ของแกได้เป็นถึงรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแพทย์จีนประจำเมือง ส่วนแกก็จะได้เดินตามรอยศิษย์พี่ใหญ่

สุดท้ายได้เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลสักแห่ง มันไม่สร้างชื่อเสียงและเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่กว่าการเปิดคลินิกเล็กๆ อยู่ที่นี่ อีกทั้งยังกอบกู้เกียรติภูมิของบรรพบุรุษกลับคืนมาได้ง่ายกว่าหรือไง"