ตอนที่ 98 กลัวเมีย

"คุณแม่เป็นถึงหัวหน้าแผนก พอคุณแม่สั่งลงไป เธอก็ไม่มีทางเลือกจนต้องมาเจอผม ในสถานการณ์แบบนี้ คุณแม่คิดว่าเธอจะรู้สึกดีกับผมเหรอครับ?"

"แกคิดว่าแม่เป็นคนไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไง? รองหัวหน้าแผนกของเรา น้าโจวของแกน่ะเป็นน้ารองของเธอ น้าโจวของแกบอกเองว่าให้พวกแกสองคนลองเจอกันดู แกแค่บอกมาคำเดียวว่าจะไปเจอหรือไม่เจอ?"

"ผมไม่เจอครับ ไม่มีเวลา โอ๊ยๆๆ แม่ปล่อยมือก่อน" หวังเฉินยังพูดไม่ทันจบ แม่หวังก็คว้าหูของเขาแล้วเริ่มดึงขึ้น

"แกชักจะกล้าเกินไปแล้วนะ กล้าไม่ฟังคำพูดของแม่แล้วเหรอ แม่ขอวางคำขาดไว้ตรงนี้เลย คนนี้แกต้องเจอ จะอยากเจอหรือไม่อยากเจอก็ต้องไป"

"คุณแม่ปล่อยมือก่อนสิครับ ผมยอมไปเจอก็ได้ พอใจหรือยังครับ?" เมื่อถูกแม่ล็อกคอหอยแห่งโชคชะตาเอาไว้ หวังเฉินก็ไม่กล้าขัดขืน ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ จึงรีบตอบตกลงทันที

"ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย แกจะอยู่บ้านถึงวันไหนล่ะ? แม่จะได้นัดเวลากับเขาถูก" แม่หวังปล่อยมือจากหูของหวังเฉินแล้วเอ่ยถาม

"คงถึงวันที่สี่ครับ วันที่ห้าต้องกลับไปเปิดร้านแล้ว" หวังเฉินพูดพลางขยี้หูที่โดนดึงจนแดงไม่หยุด

"บ้านไหนเขาเปิดร้านกันวันที่ห้า อย่างน้อยก็ต้องวันที่หกหรือไม่ก็วันที่แปด" พอได้ยินหวังเฉินบอกว่าจะเปิดวันที่ห้า แม่หวังก็เบิกตากว้างจ้องเขม็ง

"ผมหมายถึงวันที่ห้าจะกลับไปคลินิกยาจีนแล้วยังมีคนต้องไปเยี่ยมเยียน วันที่หกถึงจะเปิดรักษา ไม่ใช่เปิดตั้งแต่วันที่ห้าครับ" พอโดนแม่หวังจ้อง หวังเฉินก็รีบอธิบาย

"อ๋อ เอาเถอะ อ้อ แล้วแม่จะบอกให้นะ พอได้เจอกับแม่หนูคนนั้นแล้ว ห้ามพูดไม่ทันถึงสองประโยคก็เริ่มนั่งเงียบเป็นเป่าสาก เข้าใจไหม?"

"เรื่องนี้ผมจะรับประกันได้ยังไงครับ? ถ้าเกิดคุยไปสองประโยคแล้วไม่มีเรื่องจะคุยต่อขึ้นมาล่ะ?"

"เขาก็เรียนหมอมาเหมือนกัน พวกแกสองคนต้องมีเรื่องคุยกันเยอะแยะแน่นอน จะไม่มีเรื่องคุยได้ยังไง? ก็เพราะเขาก็เรียนหมอนี่แหละ พวกแม่ถึงคิดว่าพวกแกเหมาะสมกันดี"

"คุณแม่พูดแบบนี้ก็ลำเอียงแล้ว พ่อผมไม่ได้เรียนหมอสักหน่อย แล้วทำไมคุณแม่ถึงคิดว่าเขาเหมาะกับคุณแม่ล่ะครับ?"

"ก็เพราะพ่อแกยอมหงอให้แม่ยังไงล่ะ" พอหวังเฉินพูดจบ แม่หวังก็สวนกลับมาทันควัน คำตอบนี้ทำเอาหวังเฉินถึงกับพูดไม่ออกไปเลยจริง ๆ

"คนหนุ่มสาวสมัยนี้พวกแกไม่ได้บอกเหรอว่าคบกันต้องมีเรื่องคุยที่เข้ากันได้น่ะ เป็นหมอเหมือนกัน เรื่องคุยร่วมกันคงไม่น้อยหรอกใช่ไหมล่ะ?"

เมื่อรู้ว่าเถียงกับแม่เรื่องนี้ไปก็ไม่จบไม่สิ้น หวังเฉินจึงตัดบทไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก คุณแม่พูดอะไรก็ถูกหมดนั่นแหละ ใครใช้ให้ผมเป็นเนื้อที่หลุดออกมาจากตัวคุณแม่กันเล่า ส่วนผมจะทำยังไงต่อไป นั่นมันก็เป็นเรื่องของผมแล้ว

อาจเป็นเพราะหวังเฉินกลับมา มื้อเย็นจึงค่อนข้างอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ

ทว่าความหมางใจระหว่างพ่อลูกคู่นี้ยังไม่ได้คลี่คลาย ดังนั้นต่อให้แม่หวังจะคอยไกล่เกลี่ยบรรยากาศอยู่ตรงกลางไม่หยุด ตลอดทั้งมื้อพ่อลูกก็คุยกันไม่เกินสิบประโยค แต่ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงของทั้งคู่ก็สงบนิ่ง ไม่ได้มีการปะทะคารมใส่กัน

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเฉินเพิ่งจะตื่น แม่หวังก็เข้ามาปลุกแล้ว สั่งให้เขารีบลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วกินข้าว จะได้ช่วยเหล่าหวังขนของสำหรับฉลองปีใหม่ขึ้นรถ

อีกประเดี๋ยวจะต้องกลับไปที่หมู่บ้านก่อน เพื่อทำความสะอาดบ้านในหมู่บ้านให้เรียบร้อย และยังต้องเตรียมอาหารสำหรับฉลองปีใหม่ในวันพรุ่งนี้อีกด้วย

ตอนที่หวังเฉินกำลังกินข้าว แม่ก็ยังคงกำชับเขาไม่หยุดว่าห้ามเถียงกับเหล่าหวัง "คุณแม่รีบไปทำงานเถอะครับ ผมรู้แล้ว ขับรถช้า ๆ นะครับ"

"แม่ยังต้องให้แกมาเตือนอีกเหรอ? จำใส่ใจไว้ด้วยล่ะ งั้นแม่ไปทำงานก่อนนะ" พูดจบแม่หวังก็หยิบกระเป๋า เปลี่ยนรองเท้าแล้วก้าวออกจากบ้านไป

พอแม่หวังไป ในบ้านก็เหลือเพียงพ่อลูกสองคน บรรยากาศพลันเย็นเยียบขึ้นมาถนัดตา รอจนหวังเฉินกินข้าวเสร็จ เหล่าหวังก็เริ่มเก็บข้าวของที่จะนำกลับไป

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?" หวังเฉินเห็นเหล่าหวังง่วนอยู่กับการจัดของไม่หยุด จึงเอ่ยถามขึ้น

"ยกของพวกที่เก็บเสร็จแล้วนี้ไปไว้บนรถเถอะ"

ง่วนจัดการอยู่เกือบสองชั่วโมง กระโปรงท้ายรถก็ถูกยัดจนแน่นเอี้ยด พ่อลูกถึงค่อยแน่ใจว่าจัดการเสร็จเรียบร้อย และนำของทุกอย่างที่แม่หวังกำชับไว้มาครบถ้วนแล้ว

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว เหล่าหวังก็ถอนหายใจโล่งอก ล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกง ดึงออกมามวนหนึ่งคาบไว้ที่ปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ดึงออกมาอีกมวนแล้วยื่นให้หวังเฉิน "สูบไหม?"

เมื่อเห็นพ่อส่งบุหรี่ให้ หวังเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็รับมา เขามองบุหรี่ในมือพลางเอ่ยปากขึ้นว่า

"แม่บอกว่า ที่ตกลงปลงใจกับพ่อก็เพราะพ่อเป็นพวกยอมเมีย แต่ผมดูแล้วก็ไม่ได้ยอมขนาดนั้นนี่ครับ แม่บอกให้พ่อเลิกบุหรี่มาตั้งหลายปี ก็ไม่เห็นพ่อจะเลิกได้สักที"

เหล่าหวังจุดบุหรี่แล้วสูดเข้าปอดลึกๆ ยื่นไฟแช็กให้หวังเฉินพลางเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะสูดอีกคำอย่างมีความสุข แล้วค่อยเอ่ยปากว่า

"ต่อให้ยอมเมียแค่ไหน มันก็ต้องมีความดื้อดึงครั้งสุดท้ายเหลืออยู่บ้างสิ นี่แหละคือความดื้อดึงครั้งสุดท้ายของพ่อ" พูดจบเหล่าหวังก็โบกบุหรี่ในมือไปมา

หลังจากอยู่เป็นเพื่อนพ่อสูบบุหรี่จนหมด สองพ่อลูกก็ขับรถออกเดินทาง อันที่จริงบ้านของครอบครัวหวังเฉินที่อยู่ในหมู่บ้านไม่ได้ไกลจากบ้านที่พักอยู่ตอนนี้เท่าไรนัก ถ้าการจราจรไม่ติดขัด แค่ยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว

เหล่าหวังเป็นคนขับ ส่วนหวังเฉินนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เมื่อรถแล่นมาถึงบริเวณรอยต่อระหว่างตัวเมืองกับชนบท เหล่าหวังก็หยุดรถ เขามองไปยังปั๊มน้ำมันข้างทางแล้วตบหน้าผากตัวเองทีหนึ่ง

หวังเฉินมองท่าทางที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของเหล่าหวัง ขณะที่ยังคงงุนงงอยู่นั้น เหล่าหวังก็เปิดปากพูดขึ้นว่า

"ในตัวมีเงินติดอยู่ไหม แม่แกมัวแต่บ่นกับแกเมื่อเช้าจนลืมให้ค่าน้ำมันพ่อมา น้ำมันรถใกล้จะหมดแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของเหล่าหวัง หวังเฉินก็เบิกตากว้าง

"ไม่ใช่สิพ่อ อย่างน้อยพ่อก็มีลูกน้องใต้บังคับบัญชาตั้งหลายสิบคน นับว่าเป็นเถ้าแก่คนหนึ่งเหมือนกัน ค่าน้ำมันแค่นี้ไม่มีเลยเหรอครับ"

"คิดอะไรอยู่น่ะ ผู้ชายในเมืองซานเฉิงจะมีสักกี่คนที่มีเงินติดกระเป๋าเยอะๆ กัน"

"เท่าที่ผมรู้ ดูเหมือนทุกคนจะมีเงินไม่น้อยเลยนะครับ อย่างน้อยก็ไม่ขาดค่าน้ำมัน เมื่อกี้ผมพูดผิดไป พ่อเนี่ยยอมเมียของแท้เลยล่ะ เลี้ยวเข้าไปเถอะครับ ค่าน้ำมันผมจ่ายเอง"

เหล่าหวังหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันทันที เขาลดกระจกรถลงแล้วพูดกับพนักงานปั๊มว่า "95 เต็มถัง" สีหน้าท่าทางนั่นน่ะนะ

บางทีอาจจะสังเกตเห็นสีหน้าของหวังเฉิน เหล่าหวังจึงพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ปกติเติมแค่สองร้อย ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกฟินจากคำพูดประโยคนี้มานานมากแล้ว"

หวังเฉินไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงส่ายหน้าแล้วลงจากรถไปจ่ายเงิน

พอนำรถออกจากปั๊มน้ำมันและเข้าสู่ถนนสายชนบท เหล่าหวังถึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า

"จริงๆ ใช่ว่าจะไม่มีเงินเติมน้ำมันหรอกนะ แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเงินเก็บส่วนตัวของพ่อ จะเอามาเติมน้ำมันได้ยังไงกัน"

"พ่อมาบอกผมแบบนี้ ไม่กลัวผมไปฟ้องแม่เหรอครับ ถ้าแม่รู้เข้าพ่อเรื่องใหญ่แน่"

"แกน่ะตั้งแต่เด็กก็ไม่ใช่คนชอบฟ้องอยู่แล้ว ข้อนี้แหละที่พ่อชอบที่สุด เลยไม่เห็นต้องกังวลเลย"

รถยนต์แล่นไปตามถนนชนบทที่คดเคี้ยวอีกราวๆ สิบนาที ทั้งคู่ก็มาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด ที่นี่เป็นเรือนลานกว้างขนาดใหญ่ที่มีครอบครัวอาศัยอยู่เจ็ดครัวเรือน

ที่บอกว่าเจ็ดครัวเรือน ความจริงแล้วก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันทั้งสิ้น คุณทวดของหวังเฉินมีลูกทั้งหมดเจ็ดคน เป็นลูกชายห้าคน ลูกสาวสองคน โดยแบ่งเรือนให้ลูกชายแต่ละคนคนละหนึ่งหลัง

ดังนั้นเดิมทีที่นี่จึงมีห้าหลัง ต่อมาเมื่อลูกชายคนโตของปู่ใหญ่และลูกชายคนโตของปู่รองแต่งงาน จึงได้สร้างเรือนใหม่เพิ่มขึ้นอีกคนละหลัง จนกลายมาเป็นเจ็ดหลังในปัจจุบัน

ปู่ของหวังเฉินเป็นลูกคนที่ห้า จึงมีคนเรียกท่านว่าหวังเหล่าอู่ด้วย ข้างบนมีพี่ชายสามคน พี่สาวหนึ่งคน ส่วนข้างล่างยังมีน้องชายหนึ่งคนและน้องสาวหนึ่งคน

เดิมทีคุณทวดของหวังเฉินตั้งใจจะถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้ลูกชายคนโต เพราะถึงอย่างไรก็เป็นบุตรชายคนโต ทว่าปู่ใหญ่ของหวังเฉินกลับมุ่งมั่นที่จะไปเป็นทหารรับใช้ชาติ แถมยังพาปู่สามกับปู่สี่ไปด้วย เพียงแต่สุดท้ายพวกเขาทั้งหมดล้วนสละชีพในสงครามหนึ่งต่อสิบเจ็ดครั้งนั้น