ตอนที่ 97 กลับบ้าน 2

พอเหล่าหวังเดินเลี่ยงไป หวังเฉินก็ดูเหมือนจะกลับมามีสติและใจเย็นลง แม่หวังมองดูลูกชายที่สงบลงแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า

"แม่รู้ว่าในโรงพยาบาลมีเรื่องสารพัด เรื่องพิลึกๆ บางอย่าง ต่อให้ลูกทนดูไม่ได้

แต่ลูกก็ไม่ควรลาออกโดยไม่ปรึกษาพวกเราสักคำนี่นา อีกอย่างสวัสดิการของโรงพยาบาลก็ดีกว่าตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ

ถึงลูกจะไม่สนใจเรื่องเงินทองเหมือนคุณปู่ แต่ก็ต้องคิดถึงคู่ชีวิตกับลูกเต้าในอนาคตบ้างสิ"

"ตอนนี้คลินิกของผมมีคนไข้มารักษาตกวันละ 120 ถึง 150 คน ตีว่า 120 คน ค่าตรวจคนละ 2 หยวน ก็ 240 หยวนแล้วครับ

ค่ายาก็เฉลี่ยได้ประมาณคนละ 2 หยวน นี่ก็อีก 240 หยวน

ทุกวันมีคนไข้ราวหนึ่งในสามมารับการรักษาด้วยการฝังเข็ม คิดเป็นวันละ 800 หยวน รายได้ต่อวันตก 1,280 หยวน

ไม่ต้องพูดถึงตอนที่ผมเป็นแค่แพทย์ประจำบ้านเลย ต่อให้เป็นแม่เอง แม่ได้เยอะขนาดนี้ไหมครับ"

หวังเฉินบอกเล่าสถานการณ์รายได้ของคลินิกในปัจจุบันให้แม่หวังฟังอย่างใจเย็น

"เยอะเหรอ

ยังไงแม่ก็เป็นถึงหัวหน้าแผนก ตรวจวันละ 50 คิว คิวละ 30 หยวน ก็ 1,500 หยวนแล้ว ยังไม่นับรวมรายได้อื่นอีกนะ

เงินแค่นั้นแต่ภาระงานเยอะกว่าเท่าตัว แล้วนี่ไปเอาคนมาจากไหนเยอะแยะ"

พอได้ยินว่าหวังเฉินคิดจะเทียบรายได้กับตน แม่หวังก็พูดอย่างไม่ยี่หระ

"แม่ไม่ได้ออกตรวจทุกวันสักหน่อย สัปดาห์หนึ่งออกตรวจแค่สองวันไม่ใช่เหรอครับ

ส่วนคนไข้ ช่วงนี้คลินิกของผมดังขึ้นมา คนก็เลยแวะเวียนมาเยอะขึ้นน่ะครับ อีกอย่างแม่ก็เห็นคลิปของผมแล้วนี่ครับ"

"ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเปิดคลินิกอยู่ที่นั่นต่อไปจริงๆ ใช่ไหม ปีหนึ่งจะกลับมาเจอแม่สักหนเหรอ"

"ข้อแรก ตอนนี้ผมเป็นแพทย์ประจำตัวของผู้ว่าการมณฑล G แล้วครับ

ข้อสอง ในเอกสารที่กระทรวงสาธารณสุขประกาศใช้เมื่อเดือนก่อน มีโครงการทดลองเปิดรับการฝึกงานที่คลินิกแพทย์แผนจีนภาคเอกชนและชั้นเรียนสืบทอดวิชาแพทย์จีนไม่ใช่เหรอครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คลินิกของผมจะได้เป็นสถานที่ฝึกงานของมหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีนมณฑล G ครับ

ข้อสาม ผมเตรียมจะรับลูกศิษย์แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังปีใหม่ก็น่าจะรับศิษย์ไว้สองคนครับ

สรุปทั้งหมดนี้ แม่คิดว่าผมยังจะกลับมาได้อีกไหมครับ"

แม่หวังได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ รออยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยปาก

"เดี๋ยวนะ ลูกไปเป็นแพทย์ประจำตัวของผู้ว่าการมณฑลได้ยังไง แล้วสถานที่ฝึกงานนั่น คลินิกเล็กๆ ของลูกมีคุณสมบัติถึงด้วยเหรอ

ส่วนเรื่องรับลูกศิษย์ แม่มองว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร ยังไงวิชาแพทย์ของลูกก็เหนือกว่าแม่ไปนานแล้ว ชิ ต้องโทษที่คุณตาสอนแม่น้อยไป ไม่อย่างนั้นลูกไม่มีทางแซงหน้าแม่ได้หรอก"

"เรื่องแพทย์ประจำตัวถือเป็นเรื่องบังเอิญครับ ส่วนเรื่องสถานที่ฝึกงาน ผู้เฒ่าหลี่หรือหลี่ตุนหมิ่นแห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีนมณฑล G เป็นคนคุยกับผม อ้อ เรื่องแพทย์ประจำตัว ผู้เฒ่าหลี่ก็เป็นคนแนะนำเหมือนกันครับ"

"อ้อ อาหลี่นี่เอง ลูกไปเจอเขาได้ยังไง ตอนนั้นเขากับคุณปู่ของลูกไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่นะ ทำไมถึงดีกับลูกขนาดนี้ล่ะ"

"แม่ก็รู้จักผู้เฒ่าหลี่ด้วยเหรอครับ" คราวนี้เป็นฝ่ายหวังเฉินที่ประหลาดใจบ้าง

"รู้จักสิ เมื่อก่อนคุณปู่กับคุณตาของลูกเคยมีเรื่องพัวพันกับอาหลี่เพราะเรื่องเก่าเก็บในอดีต ตอนนั้นแม่ยังเด็ก น่าจะอายุสักสิบกว่าขวบได้

แม่ตามคุณตาไปเจอบ่อยอยู่ เขาถือเป็นหนึ่งในเสาหลักของสายใต้ ที่ได้ดิบได้ดีส่วนใหญ่ก็เพราะอาศัยบารมีอาจารย์ที่อายุยืนยาวนั่นแหละ" แม่หวังเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางรำลึกความหลัง

"แม่รู้เรื่องเก่าๆ พวกนี้ได้ยังไงครับ ทำไมคุณปู่ไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลย" หวังเฉินสงสัย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องพวกนี้

"คุณตาของลูกเล่าให้แม่ฟังน่ะสิ"

"อ้อ จริงด้วย พอแม่พูดถึงคุณตา แม่รู้ไหมครับว่าจริงๆ แล้วคุณตาทำงานอะไรกันแน่"

"แม่จะไปรู้ได้ยังไง คุณปู่ของลูกน่ะรู้ แต่ก็ไม่ยอมบอก คุณตาของลูกก็รู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ไม่ยอมพูดเหมือนกัน

นี่ก็ไม่ได้เจอหน้าเขามาสามสี่ปีแล้ว

ถึงเขาจะไม่กลับบ้าน แค่บอกว่าอยู่ที่ไหน แม่ไปหาเขาก็ยังได้

แต่นี่ไม่บอกอะไรเลย อย่าว่าแต่แม่ไม่รู้เลย แม้แต่น้าของลูกที่เป็นลูกชายแท้ๆ เขายังไม่ยอมบอกเลย"

"การเดินทางออกไปครั้งนี้ ผมได้ยินเรื่องของคุณตามาบ้าง มีคนบอกว่าคุณตาเป็นหมอหลวง คอยดูแลสุขภาพด้วยการแพทย์แผนจีนให้กับคณะผู้นำชุดปัจจุบันครับ"

"ลูกไปรู้มาจากที่ไหน" ถามจบ แม่หวังก็เริ่มตกอยู่ในห้วงความคิด

"ผมได้เจอกับนายพลอาวุโสท่านหนึ่งที่มาจากปักกิ่งครับ เนื่องจากต้องให้ผมช่วยดูแลสุขภาพของท่านชั่วคราว กรมอารักขาความปลอดภัยเลยตรวจสอบประวัติของผม พอนายพลอาวุโสรู้ว่าคุณตาคือใคร ท่านก็เลยบอกผมครับ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง แล้วทำไมตาของลูกถึงไม่ยอมบอกพวกเรานะ หรือกลัวว่าพวกเราจะเอาชื่อเขาไปแอบอ้างทำเรื่องผิดกฎหมายเหรอ คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ" แม่หวังทำสีหน้าเข้าใจในตอนแรก จากนั้นก็ส่ายหน้า

หวังเฉินก็ส่ายหน้าตามไปด้วย "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ นายพลอาวุโสบอกว่าเรื่องนี้คงต้องถามคุณตาด้วยตัวเองถึงจะรู้"

"เฮ้อ ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด ไว้เขากลับมาค่อยถามตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง ไม่สนใจเรื่องนี้แล้ว ส่วนเรื่องที่ลูกจะรับศิษย์ ลูกตัดสินใจเองได้เลย ลูกเองก็มีความสามารถพอที่จะสั่งสอนศิษย์ได้แล้วล่ะ"

แม่หวังมีความใจกว้างเปิดเผยตามแบบฉบับสาวเมืองซานเฉิงอย่างแท้จริง คิดไม่ออกก็ไม่คิด และพอพูดว่าจะไม่คิด เธอก็ไม่เก็บมาคิดอีกจริงๆ

"ครับ ถ้างั้นผมจะบอกคุณปู่สักคำ เพียงแต่อาจจะต้องเชิญลูกศิษย์ของคุณปู่มาร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีด้วยครับ"

"ได้สิ ถึงตอนนั้นแม่จะพาลูกไปหาศิษย์พี่ใหญ่ ให้เขาไปร่วมพิธีเป็นสักขีพยานก็พอแล้ว เอาล่ะ ลูกกลับไปพักในห้องตัวเองเถอะ ถึงเวลาข้าวแล้วแม่จะเรียก" แม่หวังไล่หวังเฉินกลับไปที่ห้อง

ส่วนตัวเธอเองก็เดินมาที่ห้องครัว มองดูสามีที่กำลังล้างผักอยู่ จึงก้าวเข้าไปโอบกอดเอวเขาไว้จากด้านหลัง แล้ววางศีรษะลงบนแผ่นหลังของสามีเบาๆ "ลูกโตแล้วจริงๆ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราเลือกทางเดินให้อีกแล้ว เขามีเส้นทางของตัวเองที่จะต้องก้าวเดินไปแล้วล่ะ"

เหล่าหวังไม่ได้เปลี่ยนท่าล้างผักเลย ยังคงล้างต่อไปตามเดิม "ผมได้ยินแล้ว เส้นทางของเขาก็ให้เขาเดินเองเถอะ เหมือนกับที่ผมเองก็ไม่ได้เดินตามทางที่พ่อเลือกให้ไม่ใช่เหรอ"

"อืม แต่ต่อไปวันเวลาที่จะได้เจอกันก็คงน้อยลงแล้ว มีคำกล่าวว่าลูกที่ฉลาดจะโบยบินไปสุดหล้าฟ้าเขียว ลูกที่โง่เขลาจะอยู่ปรนนิบัติติดข้างเตียง ความสำเร็จของลูกคนนี้ในอนาคตอาจจะเกินกว่าที่เราเคยคาดหวังไว้แต่แรก คงหวังให้เขามาคอยปรนนิบัติติดข้างเตียงไม่ได้แล้วล่ะ"

"ไม่ต้องอ่อนไหวเจ้าอารมณ์ขนาดนั้นหรอก นี่ไม่เหมือนคุณตามปกติเลยนะ คุณเชื่อไหมล่ะ ถ้าเขาอยู่บ้านต่ออีกสักสองสามวัน คุณนั่นแหละที่จะเป็นคนไล่เขาไป"

เหล่าหวังถึงกับหยุดล้างผัก สาเหตุหลักก็เพราะท่าทางและน้ำเสียงแบบนี้ของแม่หวังทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ

"ผู้ชายบ้านแซ่หวังของพวกคุณนี่ไม่รู้จักความโรแมนติกเอาซะเลย ลูกชายคุณยิ่งเป็นท่อนไม้ทึ่มทื่อเข้าไปใหญ่ ไม่กลัวว่าลูกชายคุณจะหาเมียไม่ได้หรือไง"

แม่หวังปล่อยมือจากเหล่าหวัง แล้วยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยขึ้น

"จริงสิ ฉันจัดการเรื่องการงานของเขาไม่ได้ แต่เรื่องสำคัญชั่วชีวิตของเขาฉันยังจัดการได้อยู่นี่นา

นี่ เหล่าหวัง ฉันว่าแม่หนูคนที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ที่โรงพยาบาลเรา คราวก่อนที่คุณมาก็เห็นแล้วใช่ไหม คุณคิดว่าให้มาเป็นลูกสะใภ้ของคุณเป็นยังไงบ้าง"

"อืม สวยมาก เหมาะสมมาก แต่เรื่องแบบนี้ คุณไม่ถามลูกชายคุณกับแม่หนูคนนั้นก่อนเหรอ ผมบอกว่าเหมาะสมแล้วมันจะสำเร็จหรือไง"

"ได้ ไม่คุยกับคุณแล้ว ฉันจะไปคุยกับลูกเรื่องนี้อีกรอบ ยังไงก็ต้องให้ทั้งคู่ได้เจอกันให้ได้" พูดจบแม่หวังก็เดินตรงไปยังห้องของหวังเฉิน

พอเปิดประตูห้องเข้าไป หวังเฉินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะหนังสือ เมื่อเห็นว่าลูกชายกำลังอ่านหนังสืออยู่ แม่หวังก็ไม่ได้เกรงใจ เดินเข้าไปข้างหน้าแล้วปิดหนังสือในมือของหวังเฉินลงทันที

"แม่หนูที่แม่โทรศัพท์ไปเล่าให้ฟังคราวก่อนยังจำได้ไหม แม่รู้สึกว่าเหมาะสมกันจริงๆ นะ ลูกลองไปเจอดูหน่อยไหม"

หวังเฉินวางหนังสือในมือลงแล้วพูดอย่างจนใจ "แม่ครับ แม่อย่าจับคู่มั่วซั่วจะได้ไหมครับ อีกอย่างแม่คิดว่าเหมาะสม แต่ทางฝ่ายหญิงเขาอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย"

"ลูกยังไม่ได้ไปเจอเลย ลูกจะรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้คิดแบบนั้น"