ตอนที่ 96 กลับบ้าน

แม่ของเด็กหญิงก็ทั้งขำทั้งสงสารเช่นกัน "ถงถง ยังคิดว่าตัวเองป่วยอยู่อีกไหมจ๊ะ ไม่ต้องให้คุณลุงรักษาแล้วก็ได้ เรากลับบ้านกันแล้วให้คุณปู่รักษาให้ดีไหม"

"ดีค่ะแม่ เรารีบไปกันเถอะ คุณลุงเป็นคนไม่ดี หนูไม่อยู่กับคุณลุงแล้ว"

เด็กหญิงเอาแต่ดึงมือแม่เดินออกไปข้างนอก พลางหันมามองหวังเฉินเป็นระยะ ๆ ด้วยความกลัวว่าเขาจะเอาเข็มมาแทงเธอจริง ๆ

หวังเฉินเก็บซองเข็มเงิน ยิ้มให้แม่ของเด็กหญิง แล้วแกล้งทำท่าแทงเข็มใส่เด็กน้อยอีกที จนเด็กหญิงตกใจรีบจูงแม่ก้าวลงจากรถไปทันที

"คุณไปแกล้งเด็กแบบนั้นทำไมกัน"

"คุณไม่คิดว่าแกล้งแล้วน่ารักดีเหรอ"

"ไม่เห็นจะน่ารักเลย ตอนนี้เด็กเขาคงมองว่าคุณเป็นตาลุงประหลาดไปแล้ว นี่คือวิธีแสดงออกว่าชอบเด็กของคุณเหรอ"

"ลุงประหลาดก็ลุงประหลาดสิ ไปแล้วนะ เจอกันปีหน้าครับ"

"อืม ได้ค่ะ เจอกันปีหน้านะคะ"

หวังเฉินมองส่งสวี่ฉิงซือขึ้นรถไป จากนั้นตนเองจึงค่อยขึ้นรถคันด้านหลัง

กำหนดการหลังจากนั้นราบรื่นดี กู้ชิงเหอบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร หากรู้สึกว่าเวลากระชั้นชิดเกินไปจะอยู่ต่ออีกสองสามวันค่อยกลับมาก็ได้

ส่วนพวกไห่ชิงเทียน หวังเฉินก็โทรศัพท์ไปบอกกล่าวไว้ จากนั้นจึงรีบร้อนเดินทางกลับไปยังเมืองเล็ก

วันก่อนหน้าที่จะเดินทางกลับบ้าน หวังเฉินได้ตรวจร่างกายลู่เชียนเชียนและน้าชิวอย่างละเอียดรอบคอบ แล้วจึงจ่ายยาสำหรับสิบวันไว้ให้

"งั้นพวกฉันไปก่อนนะ" หลินฟานถือสัมภาระที่เก็บเรียบร้อยแล้วเอ่ยถามหวังเฉิน

"นายกับน้าไปก่อนเถอะ ทางพวกนายไกลกว่า ฉันค่อยออกเดินทางตอนบ่าย"

"ตกลง" หลังจากส่งพวกหลินฟานแล้ว หวังเฉินก็เดินกลับเข้ามาในคลินิกยาจีน แล้วมองดูเฉินเฉิงกับย่าเฉิน

"อาจารย์ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกครับ หลายปีมานี้พวกเราก็ผ่านมันมาได้ตลอด

อีกอย่าง ตอนนี้ได้มาอยู่ที่คลินิกยาจีน ความเป็นอยู่ก็ดีกว่าแต่ก่อนตั้งไม่รู้กี่เท่า ปีนี้น่าจะเป็นปีใหม่ที่มีความสุขที่สุดในรอบสิบปีของพวกเราเลยครับ"

เฉินเฉิงมองความคิดของหวังเฉินออก จึงเอ่ยกับหวังเฉินเช่นนั้น

เด็กคนนี้ดีไปเสียทุกอย่าง ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือเป็นผู้ใหญ่เกินตัว ไม่เหมือนกับความนึกคิดที่เด็กวัยนี้ควรจะมี

ฉลองปีใหม่กันแค่สองคน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ จะมีความสุขอะไรมากมายนัก สิ่งเดียวที่พอจะทำให้ดีใจได้ก็แค่การที่ยังมีกันและกันอยู่สองคนเท่านั้น

หวังเฉินตบไหล่เฉินเฉิงเบา ๆ "ไม่ต้องคิดอะไรให้ทะลุปรุโปร่งขนาดนั้นหรอก วัยของเธอเนี่ย นอกจากตั้งใจเรียนแล้วก็ไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่น

ปีหน้าหาฤกษ์ดี ๆ สักวัน อาจารย์จะรับเธอเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ พอมีอาจารย์แล้ว เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นอีก ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนให้เต็มที่ก็พอ

เรื่องอื่น ๆ อาจารย์จะจัดการดูแลให้เอง ปีใหม่ปีหน้า เธอกับคุณย่าก็ค่อยตามอาจารย์กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านด้วยกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน ขอบตาของเฉินเฉิงก็พลันแดงเรื่อขึ้นมา "อาจารย์ดีกับพวกเรามากแล้วครับ ผมไม่กล้าเรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้แล้ว"

"เด็กดีก็ย่อมต้องได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน พรสวรรค์ของเธอดีกว่าฉันเสียอีก ฉันเชื่อมั่นว่าเธอจะกลายเป็นยอดแพทย์แห่งยุคได้ นั่นถึงเป็นเหตุผลที่ฉันอยากรับเธอเป็นศิษย์

อย่าคิดว่าฉันกำลังสงสารพวกเธอเลยนะ ที่ตอนนี้ยังไม่ได้ให้เธอทำพิธีกราบอาจารย์ สาเหตุหลักก็เพราะเธอจะเป็นศิษย์คนแรกที่ฉันรับ ฉันจำเป็นต้องกลับบ้านไปบอกกล่าวคุณปู่ของฉันซึ่งเป็นท่านอาจารย์ปู่ของเธอก่อนถึงจะถูกต้อง"

ขณะที่หวังเฉินคุยกับเฉินเฉิง ย่าเฉินก็ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ด้านข้าง หญิงชราผ่านความทุกข์ยากลำบากมาหมดทุกรูปแบบแล้ว วัยกลางคนต้องสูญเสียลูกชาย วัยชราต้องสูญเสียสามี เหลือเพียงคนในครอบครัวเพียงคนเดียวคนนี้เท่านั้น

ยามนี้เมื่อเห็นว่าหวังเฉินจะรับเฉินเฉิงเป็นศิษย์จริง ๆ นั่นหมายความว่านับจากนี้ไป เฉินเฉิงจะมีที่พึ่งพิงอย่างแท้จริงแล้ว ไม่ต้องคอยกังวลอีกต่อไปว่าหากตนเองจากไปแล้ว เด็กคนนี้จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร

หญิงชราจากหมู่บ้านกลางหุบเขาไม่รู้จะแสดงความขอบคุณอย่างไร จึงตั้งท่าจะดึงเฉินเฉิงให้คุกเข่าโขกศีรษะให้หวังเฉิน แต่หวังเฉินรีบห้ามไว้ทันที "รอถึงวันกราบอาจารย์อย่างเป็นทางการค่อยคุกเข่าเถอะครับ"

"ฝากเธอดูแลกุ้ยจือกับถวนจื่อด้วยนะ นิสัยใจคอของพวกมันเธอก็รู้ดีอยู่แล้ว เอ้า รับไปสิ เงินแต๊ะเอียนี้ฉันให้เธอล่วงหน้าก่อน" พูดพลางหวังเฉินก็ล้วงซองอั่งเปาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดใส่มือเฉินเฉิงทันที

"อาจารย์ครับ ไม่ต้องจริง ๆ ครับ" เฉินเฉิงพยายามจะส่งซองอั่งเปาคืนให้หวังเฉิน

"เด็กวัยเธอก็ต้องมีของที่อยากได้บ้างแล้วล่ะ รับเอาไว้ไปซื้อของเถอะ"

พูดจบหวังเฉินก็หยิบซองอั่งเปาออกมาอีกซอง วางลงบนมือของย่าเฉิน "คุณย่าอย่าปฏิเสธเลยนะครับ นานขนาดนี้แล้วผมยังไม่เคยจ่ายค่าจ้างให้คุณย่าเลย รับไว้เถอะครับ อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ตามใจเลย"

"คนแก่อย่างฉันทั้งกินทั้งอยู่กับคุณ จะรับเงินคุณได้ยังไงกันคะ" ย่าเฉินส่ายหน้าเร็วรี่จนแทบจะเหมือนกลองป๋องแป๋ง

"ถึงตอนนี้ผมกับเฉินเฉิงจะยังไม่มีสถานะอาจารย์กับศิษย์อย่างเป็นทางการ แต่ในความเป็นจริงก็เป็นศิษย์อาจารย์กันแล้ว ผมก็นับเป็นลูกหลานของคุณย่าคนหนึ่ง ดังนั้นนี่จึงเป็นน้ำใจจากผู้น้อยที่กตัญญูต่อผู้ใหญ่นะครับ"

......

ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมทั้งสองคนได้สำเร็จ ทุกเรื่องจัดการเรียบร้อยดีแล้ว หวังเฉินจึงหิ้วกระเป๋าสัมภาระออกเดินทางกลับบ้าน

หลังจากลงจากรถไฟความเร็วสูง หวังเฉินก็ต่อรถไฟใต้ดินอีกหลายสาย ใช้เวลายุ่งวุ่นวายอยู่อีกชั่วโมงเศษ ในที่สุดก็มายืนอยู่หน้าประตูบ้าน

เขายืนอยู่ครู่ใหญ่แต่ก็ไม่ได้เปิดประตู อาจเป็นเพราะคนที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงฝีเท้ามาหยุดอยู่หน้าประตูแล้วเงียบไป แถมยังไม่ยอมเปิดประตูเสียที จึงมีคนเดินมาเปิดประตูให้จากด้านใน

"เข้ามาสิ จะรอให้ฉันต้องเชิญแกหรือไง" คนที่เปิดประตูคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง บุคลิกสะอาดสะอ้านหมดจด ให้ความรู้สึกสบายตาเช่นเดียวกัน หวังเฉินมีหน้าตาคล้ายเขาถึงเจ็ดส่วน ไม่ต้องเดาเลย นี่คือหวังโฮ่วเจ๋อ พ่อของหวังเฉิน

หวังโฮ่วเจ๋อเปิดประตูออกมาเห็นหวังเฉินยังถือกุญแจอยู่ในมือ จึงเอ่ยปากว่า "เข้ามาสิ จะรอให้ฉันต้องเชิญแกหรือไง"

"พ่อครับ" หวังเฉินเก็บกุญแจ แล้วโค้งคำนับคารวะพ่ออย่างสำรวม

ทว่าสีหน้าของหวังเฉินกลับเคร่งขรึมจริงจัง ไม่มีแววความดีใจที่ได้พบหน้าพ่อแม้แต่น้อย

หวังโฮ่วเจ๋อเพียงแค่พยักหน้า แล้วหันหลังเดินเข้าห้องนั่งเล่นไป ส่วนหวังเฉินเมื่อเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็หิ้วสัมภาระเดินตรงดิ่งเข้าห้องตัวเองทันที และไม่ออกมาอีกเลย จนกระทั่งแม่หวังเลิกงานกลับมาถึงบ้าน เขาถึงยอมออกมา

หวังเฉินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของแม่หวังอยู่ในห้อง จึงลุกขึ้นเปิดประตูออกมา ท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อแม่ต่างจากพ่ออย่างสิ้นเชิง แม้จะยังคงโค้งคำนับอย่างมีมารยาทเหมือนกัน แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"แม่ กลับมาแล้วเหรอครับ"

"อ้าว พ่อคุณชายกลับมาแล้วเหรอ ถึงเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย" แม่หวังเปลี่ยนรองเท้าแตะในบ้านเสร็จก็เดินมาหาลูกชาย พลางมองสำรวจซ้ายทีขวาที

"ถึงตั้งแต่สี่โมงกว่าแล้วครับ"

แม่หวังจูงมือหวังเฉินไปนั่งที่โซฟา มองดูลูกชายสลับกับสามีของตัวเอง

"เฮอะ พ่อลูกคู่นี้ไม่พูดไม่จากันสักคำเลยนะ นั่นพ่อแกนะ จะไปโกรธแค้นอะไรกันนักหนา"

"เขาปิดคลินิกฮุ่ยหมินถังของคุณปู่ โดยไม่แม้แต่จะบอกผมสักคำ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่เคยได้ยินคำขอโทษสักประโยคเดียว ผู้สืบทอดสายตรงของคุณปู่คือผม

ตัวเขาเองไม่ยอมเรียนวิชาแพทย์ ก็เลยทิ้งการสืบทอดของฮุ่ยหมินถังไป แต่ผู้สืบทอดของฮุ่ยหมินถังคือผม เขามีสิทธิ์อะไรมาปิดคลินิกไปตามอำเภอใจ"

"เอาอีกแล้ว ก็บอกแล้วไงว่าตอนนั้นที่ปิดฮุ่ยหมินถังมันไม่มีทางเลือกอื่น พ่อแกก็รักษาคนไม่เป็น แกเองก็ยังเรียนไม่จบ ไม่มีใครมานั่งตรวจคนไข้ แล้วการเปิดไว้กับปิดมันจะต่างกันตรงไหน"

"ถ้าอย่างนั้นก็แค่ปิดประตูไว้ ไม่ต้องไปบอกใคร พอผมเรียนจบก็มีคนมานั่งตรวจแล้ว แต่นี่เขากลับป่าวประกาศไปทั่วทุกสารทิศ บอกลูกศิษย์ทุกคนของคุณปู่ จัดพิธีปิดคลินิกอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่กลับจงใจไม่บอกผมแค่คนเดียว"

"แล้วแกตอนลาออกจากโรงพยาบาลได้บอกฉันไหมล่ะ แกคิดว่าการจะส่งแกเข้าไปอยู่ในโรงพยาบาลแพทย์จีนประจำเมืองได้ ฉันต้องวิ่งเต้นไหว้วานเส้นสายไปตั้งเท่าไหร่" ได้ยินคำพูดของหวังเฉิน หวังโฮ่วเจ๋อก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป

"พอได้แล้ว เหล่าหวัง คุณไปทำกับข้าวเลย ฉันจะคุยกับลูกให้รู้เรื่อง" เมื่อเห็นว่าพ่อลูกกำลังจะเปิดศึกทะเลาะกัน แม่หวังจึงรีบไล่หวังโฮ่วเจ๋อไปให้พ้นทาง

เหล่าหวังเก็บสร้อยข้อมือลูกประคำที่กำลังควงคลึงอยู่ในมือ แล้วเดินเข้าครัวไป ในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงสองคนแม่ลูก