ตอนที่ 95 หวังเฉินเป็นคุณลุงประหลาด

พอหลินฟานโบกมือให้ สองสาวก็ประสานมือคำนับอีกรอบ ทำเอาหวังเฉินมองแล้วหลุดขำออกมา

สมแล้วกับคำว่าแก่นแก้วแสนซนจริง ๆ สองสาวเล่นพิเรนทร์เสร็จก็พากันกลับไปร้านข้าง ๆ เพราะกว่าจะออกจากตำบลก็ต้องรอวันพรุ่งนี้

"พรุ่งนี้ฉันต้องไปเมืองเอกสักรอบ เรื่องในคลินิกนายช่วยดูแลให้หน่อยนะ" พอสองสาวไปแล้ว หวังเฉินก็พูดกับหลินฟาน

"ไปเมืองเอกทำไมเหรอ" หลินฟานถามกลับเรียบ ๆ

"ตอนนี้ฉันเป็นแพทย์ประจำตัวส่วนตัวของท่านรองผู้ว่าการ เลยต้องไปรายงานกำหนดการเดินทางกับท่านหน่อย"

พอหลินฟานได้ยินก็ชะงัก หันขวับมาจ้องหวังเฉินตาค้าง "ผู้เชี่ยวชาญทีมแพทย์ประจำตัวคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเหรอ"

"นายรู้จักเรื่องนี้ด้วยเหรอ ไม่ใช่หรอก ฉันเป็นแค่แพทย์ประจำตัวส่วนตัว" หวังเฉินปรายตามองหลินฟาน

"หัวหน้าคนก่อนของฉันก็เป็นผู้เชี่ยวชาญทีมแพทย์ประจำตัวคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเหมือนกัน นั่นน่ะหนึ่งในไม่กี่คนของโรงพยาบาลที่ไม่ต้องไว้หน้าผู้อำนวยการด้วยซ้ำ มีหรือฉันจะไม่รู้"

"ช่วงตรุษจีนฉันจะกลับบ้าน ต้องไปหลายวัน คนอื่นฉันโทรบอกเอาได้ แต่ท่านนี้ไม่ได้ ฉันต้องไปพบด้วยตัวเองสักรอบ"

"โอเค วางใจเถอะ ช่วงนี้คนมาหาหมอก็ไม่ได้เยอะแล้ว" หลินฟานทำมือทำไม้เป็นสัญลักษณ์โอเคพลางตอบ

วันรุ่งขึ้น พอสวี่ฉิงซือรู้ว่าหวังเฉินจะไปเมืองเอกเหมือนกัน เธอก็อยู่รอเพื่อจะเดินทางไปพร้อมกับเขา

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ หวังเฉินบอกลาหลินฟานเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปเมืองเอกพร้อมกับสวี่ฉิงซือ

"ทำไมต้องรอไปพร้อมผมด้วยล่ะ"

"จะได้มีคนช่วยยกกระเป๋าไง ทำไม ไม่ได้เหรอคะ" สวี่ฉิงซือขับรถไปพลางปรายตามองหวังเฉินไปพลาง

"ได้สิ ได้แน่นอนอยู่แล้ว"

ครั้นทั้งคู่มาถึงสถานีรถไฟ สวี่ฉิงซือเปิดกระโปรงท้ายรถ หวังเฉินเห็นข้างในมีกระเป๋าเดินทางขนาดกลางอยู่แค่ใบเดียว

เขาก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ ส่วนสวี่ฉิงซือยืนแอบลอบสังเกตสีหน้าของหวังเฉินอยู่ข้าง ๆ

หวังเฉินยกกระเป๋าเดินทางออกมาพลางเอ่ย "ไปกันเถอะ"

พอเห็นหวังเฉินยกกระเป๋าแล้วเดินดุ่ม ๆ ไป แถมพูดแค่นั้น สวี่ฉิงซือก็แก้มป่องหน้างอขึ้นมาทันที

ปากก็บ่นงึมงำตามหลัง ทำนองว่า ท่อนไม้บ้างล่ะ ชายแท้ทึ่มทื่อบ้างล่ะ

กระทั่งขึ้นรถไฟ สวี่ฉิงซือก็ไม่ยอมพูดกับหวังเฉินสักคำ หวังเฉินเองก็สบายใจที่ได้นอนกลางวันบนรถสักงีบ

ทว่าพอสวี่ฉิงซือเห็นหวังเฉินขึ้นรถปุ๊บก็เริ่มหลับปั๊บ กลับหายโกรธเสียอย่างนั้น ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดแผนการอะไรอยู่

ฝั่งตรงข้ามของทั้งสองเป็นคุณแม่ยังสาวที่พาลูกสาวตัวน้อยมาด้วย เดิมทีเด็กหญิงคนนั้นก็นอนหลับอยู่เหมือนกัน

อาจเพราะเสียงผู้โดยสารทยอยขึ้นรถปลุกให้ตื่น ตอนที่หวังเฉินหลับตาลง เด็กหญิงยังคงนั่งเหม่อสะลึมสะลืออยู่

เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีเช่นนั้น เนื่องจากสวี่ฉิงซือเอาแต่จ้องมองหวังเฉินไม่วางตา เด็กหญิงจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่สาวคนสวย ชอบคุณลุงคนนี้เหรอคะ"

คำพูดของเด็กหญิงทำเอาสวี่ฉิงซือสะดุ้งโหยง เธอหันขวับไปมองเด็กหญิง แล้วรีบหันกลับมาดูหวังเฉินทันที พอเห็นว่าหวังเฉินดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะตื่นก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอหารู้ไม่ว่า ความจริงแล้วหวังเฉินแค่แกล้งหลับอยู่ตลอด ตอนที่ได้ยินคำพูดของเด็กหญิง

ในใจของหวังเฉินก็กระตุกวูบไปเหมือนกัน เดิมทีเขาตั้งใจจะลืมตาขึ้นมาคุยกับสวี่ฉิงซือสักสองสามประโยค ตอนนี้เลยได้แต่แกล้งหลับต่อไป

"น้องสาวตัวน้อย หนูรู้เหรอว่าความชอบคืออะไร แล้วทำไมเรียกพี่ว่าพี่สาว แต่กลับเรียกเขาว่าคุณลุงล่ะจ๊ะ" สวี่ฉิงซือกระซิบถามเด็กหญิงเสียงเบา

เด็กหญิงเอียงคอ "หนูรู้แน่นอนสิคะ

ความชอบก็คือการที่พี่สาวจ้องมองคุณลุงตลอดเวลาแบบเมื่อกี้นี้ไงคะ คุณแม่ของหนูก็มองคุณพ่อนอนหลับแบบนี้บ่อย ๆ หนูเคยถามคุณแม่แล้ว แม่บอกว่าเป็นเพราะแม่ชอบคุณพ่อ ใช่ไหมคะคุณแม่"

คุณแม่ของเด็กหญิงยิ้มแหย ๆ ให้สวี่ฉิงซือด้วยความกระอักกระอ่วน กำลังจะเอ่ยปากปรามไม่ให้ลูกสาวพูดต่อ แต่เด็กหญิงก็ชิงพูดขึ้นอีกว่า

"คุณพ่อบอกว่า ถ้าเจอคุณน้าผู้หญิงที่ดูยังไม่แก่ให้เรียกว่าพี่สาว แต่ถ้าเป็นผู้ชาย ให้เรียกว่าคุณลุง ห้ามเรียกว่าพี่ชายเด็ดขาดค่ะ"

"ถงถง เบาเสียงหน่อยลูก คุณลุงเขากำลังนอนอยู่ ลูกพูดเสียงดังแบบนี้เดี๋ยวคุณลุงตื่นจะทำยังไงคะ"

คุณแม่ของเด็กหญิงดุลูกสาวเสร็จ ก็หันมาพูดกับสวี่ฉิงซือว่า "ขอโทษด้วยนะคะ เด็กพูดเสียงดังไปหน่อยค่ะ"

สวี่ฉิงซือรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่เป็นไรค่ะ ป่านนี้เขาคงไม่ตื่นง่าย ๆ หรอกค่ะ"

ทว่าสวี่ฉิงซือเพิ่งจะพูดจบ หวังเฉินก็ช่างไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แกล้งทำเป็นเหมือนเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น

"อ๊ะ คุณลุงตื่นแล้ว โดนถงถงปลุกให้ตื่นเหรอคะ" เด็กหญิงเห็นทันทีว่าหวังเฉินลืมตาแล้ว

"หือ" สวี่ฉิงซือหันไปมองหวังเฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับเด็กหญิงว่า "ไม่ใช่เพราะหนูปลุกหรอกจ้ะ คุณลุงเขาตื่นเองต่างหาก"

ส่วนคุณแม่ของเด็กหญิงก็พูดกับหวังเฉินด้วยสีหน้าเกรงใจ "ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณตื่น"

หวังเฉินส่ายหน้าเบา ๆ จากนั้นจึงมองไปยังเด็กหญิง พอเห็นหวังเฉินมองมา เด็กหญิงก็รีบแกล้งทำเป็นง่วงนอนอยากจะหลับทันที

ดวงตาน้อย ๆ ที่หลับลงนั้นยังคงกลอกไปมาอยู่ใต้เปลือกตา แถมยังแอบหรี่ตามองลอดออกมาอีก

พอพบว่าหวังเฉินยังคงมองตนเองอยู่ ก็รีบโผเข้าสู่อ้อมอกของแม่ทันที "คุณแม่ขา หนูง่วงนอนแล้ว คุณแม่อุ้มหนูหน่อยได้ไหมคะ"

ทว่าในตอนนั้นเอง หวังเฉินกลับหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยขึ้น "แม่หนูน้อย ลุงตื่นเอง ไม่ใช่เพราะหนูปลุกหรอก ไม่ต้องแกล้งหลับแล้ว"

"จริงเหรอคะ คุณลุงไม่โกรธถงถงแน่นะคะ" พอเด็กหญิงได้ยินคำพูดของหวังเฉิน ก็รีบมุดออกมาจากอ้อมอกของแม่ทันที ไม่แกล้งทำเป็นอยากนอนอีกต่อไป

"ถงถงเด็กดีขนาดนี้ ลุงจะโกรธหนูทำไมล่ะครับ"

เมื่อเห็นว่าหวังเฉินไม่โกรธตนเองจริง ๆ ถงถงก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่อีก เธอหยิบขนมกินเล่นของตัวเองออกมาตั้งใจจะแบ่งให้หวังเฉินกับสวี่ฉิงซือกิน

"ถงถงกินเองเถอะจ้ะ พี่สาวกินพวกนี้แล้วจะอ้วนขึ้นนะ อ้วนแล้วจะไม่สวยเอาได้" สวี่ฉิงซือเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นถงถงยื่นขนมมาตรงหน้าตนเอง

"คุณลุงกินไหมคะ" พอเห็นว่าสวี่ฉิงซือไม่เอา เด็กหญิงก็ยื่นไปให้หวังเฉินแทน

นึกไม่ถึงว่าหวังเฉินจะไม่เกรงใจเลยสักนิด เขารับมาตรง ๆ แล้วแกะกินทันที ทำเอาสวี่ฉิงซือที่อยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง "หวังเฉิน นี่คุณไปกินของเด็กได้ยังไงกัน"

หวังเฉินมองสวี่ฉิงซือแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กหญิงว่า "ถงถงกำลังแบ่งปันความสุขของตัวเองอยู่แท้ ๆ ทำไมลุงจะร่วมรับความสุขไปกับหนูไม่ได้ล่ะจริงไหม ถงถงว่าลุงพูดถูกไหมครับ"

เด็กหญิงเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ พลางตอบ "อื้อ ๆ คุณลุงพูดถูกที่สุดเลยค่ะ"

เพราะมีเด็กหญิงคอยสร้างสีสัน การเดินทางครั้งนี้จึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนผ่านไปไม่นาน รถไฟก็ใกล้จะถึงสถานีปลายทางแล้ว

เด็กหญิงเห็นคุณแม่สะพายกระเป๋านักเรียนให้ตนเอง จึงเอ่ยขึ้นว่า

"คุณแม่ขา ถงถงค่อยเขียนการบ้านตอนเปิดเทอมได้ไหมคะ ถงถงรู้สึกเหมือนตัวเองจะไม่สบายเลย ต้องรอเปิดเทอมก่อนถึงจะเขียนการบ้านได้ค่ะ"

คุณแม่ของเด็กหญิงยังไม่ทันได้พูดอะไร หวังเฉินก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"ลุงเป็นหมอพอดีเลย รับรองว่ารักษาโรคที่ต้องรอเปิดเทอมถึงจะเขียนการบ้านได้ของถงถงให้หายขาดได้แน่นอน ให้ลุงช่วยรักษาไหมครับ"

"อ๊ะ คุณลุงต้องหลอกหนูแน่ ๆ คุณลุงไม่ใช่หมอสักหน่อย" ดวงตาที่กลอกไปมาอย่างลุกลี้ลุกลนเผยให้เห็นว่าตอนนี้จิตใจของเด็กหญิงกำลังตื่นตระหนกสุดขีด

"ฮิ ๆ ลุงไม่หลอกใครหรอก มีแต่ถงถงนั่นแหละที่โกหก ดูสิว่าในมือลุงนี่คืออะไร"

หวังเฉินพูดพลางล้วงซองเข็มเงินที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วชูให้เด็กหญิงดู

"แง้ ฮือ ๆ..." พอเห็นหวังเฉินหยิบซองเข็มเงินออกมา เด็กหญิงก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาทันที พลางเอาแต่ถอยไปหลบอยู่ด้านหลังคุณแม่

สวี่ฉิงซือมองหวังเฉินด้วยสีหน้าเอือมระอา ความหมายนั้นชัดเจนยิ่งนัก แกล้งเด็กทำไมล่ะเนี่ย ร้องไห้เลยเห็นไหม