ตอนที่ 94 สดใสร่าเริง ฉลาดแก่นเซี้ยว

ส่วนเหตุผลที่อธิบายเฉพาะผู้ป่วยที่ฝังเข็มนั้น ก็เพราะหวังเฉินจำเป็นต้องจัดระเบียบสิ่งที่หลินฟานเคยเรียนมาใหม่อย่างละเอียด และการฝังเข็มก็เป็นเรื่องแรกที่หวังเฉินเลือกจะสอน

ซึ่งฝีมือการฝังเข็มของหลินฟานจะว่าไปแล้วก็มีพรสวรรค์อยู่มาก ช่วงปีที่ฝึกงานในโรงพยาบาลก็เชี่ยวชาญได้เป็นอย่างดีแล้ว

นี่จึงเป็นเหตุผลที่หวังเฉินกล้าส่งต่องานฝังเข็มให้หลินฟานทันทีที่เขามาถึง

วันเวลาผ่านไปเช่นนี้ในแต่ละวัน หวังเฉินต้องตรวจคนไข้วันละหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยยี่สิบคน และมีคนที่ต้องฝังเข็มถึงสามสิบถึงสี่สิบคน

ทั้งสองคนถึงขั้นต้องจับเวลาเข้าห้องน้ำกันทุกวัน สภาพเช่นนี้ดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเฉินเฉิงปิดเทอมถึงเริ่มดีขึ้น

เมื่อมีเฉินเฉิงมาช่วย นอกจากเวลาที่ต้องไปฝังเข็มแล้ว เวลาที่เหลือหลินฟานก็จะได้ยืนดูหวังเฉินตรวจรักษาอยู่ข้างๆ บางครั้งหวังเฉินก็ปล่อยให้หลินฟานได้ลงมือเองบ้าง

และการที่เฉินเฉิงปิดเทอม ก็หมายความว่าใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว ในช่วงมื้อค่ำ สวี่ฉิงซือจึงเอ่ยถามหวังเฉินว่า "หวังเฉิน นายเตรียมตัวจะกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ตอนไหนเหรอ"

เมื่อได้ยินคำถามของสวี่ฉิงซือ คนอื่นๆ ก็หยุดมือและรอฟังคำตอบจากหวังเฉิน หวังเฉินครุ่นคิดเล็กน้อย

"หยุดวันที่ยี่สิบแปดแล้วกันครับ แล้วอาจจะกลับขึ้นมาสักวันที่ห้าเดือนหนึ่ง ผมเป็นรุ่นเด็ก มีคนที่ต้องไปกราบสวัสดีปีใหม่อยู่ไม่น้อย แค่เวลานี้ก็คิดว่าน่าจะกระชั้นชิดอยู่เหมือนกัน"

"ถ้างั้นนายก็อยู่ต่ออีกสักสองวันสิ เปิดร้านวันที่แปดเดือนหนึ่งก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอ

อาการของน้าชิวกับเชียนเชียนก็ทรงตัวแล้ว แค่กินยาให้ตรงเวลาก็พอ ไม่ต้องให้นายคอยเฝ้าดูตลอดเวลาแล้วนี่" หลินฟานเอ่ยขึ้นในตอนนั้น

"เสี่ยวหวัง ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกนะ ย่ากับหลานแค่ได้อยู่ด้วยกันก็ถือว่าได้ฉลองปีใหม่แล้วล่ะ"

ย่าเฉินเห็นหวังเฉินมองมาที่ตนกับเฉินเฉิงซ้ำไปซ้ำมา จึงกล่าวขึ้น

"ปีนี้ย่าเฉินกับเฉินเฉิงต้องฉลองปีใหม่ได้สนุกมากแน่ๆ ค่ะ ฉันเห็นทางการออกประกาศว่าในเมืองจะมีงานเทศกาลต่อเนื่องกันตั้งหลายวันแหนะ" เซี่ยเสวี่ยกล่าว

หวังเฉินคิดดูแล้วจึงพูดว่า "ตกลงครับ ถ้าทุกคนเห็นตรงกัน ก็เอาตามที่ผมว่าก่อนแล้วกัน หลินฟาน นายมาสายกว่ากำหนดสักสองวันก็ได้นะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเฉินก็ให้เฉินเฉิงนำประกาศวันหยุดช่วงตรุษจีนของคลินิกไปติดไว้

ทั้งยังระบุคำอธิบายเป็นพิเศษว่า เนื่องจากเป็นคนต่างถิ่น จึงไม่อาจหยุดงานในวันสิ้นปีเหมือนคนในท้องถิ่นได้ ต้องปิดร้านตั้งแต่วันที่ยี่สิบแปด และจะเปิดอีกทีในวันที่หกเดือนหนึ่ง

หวังเฉินยังให้เซี่ยเสวี่ยช่วยประกาศวันหยุดนี้ในระหว่างไลฟ์สดด้วย จะได้ไม่ต้องมีคนตามมาจากคลิปแล้วมาเสียเที่ยว

วันเวลาหลังจากนั้นดำเนินไปตามปกติซ้ำเดิม และไม่มีผู้ป่วยอาการหนักมารักษา อาจเป็นเพราะใกล้สิ้นปีเต็มที จำนวนคนที่มารักษาที่คลินิกจึงค่อยๆ ลดน้อยลง

จนกระทั่งถึงวันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็เดินมาบอกหวังเฉินว่าพวกเธอจะกลับบ้านกันแล้ว

สวี่ฉิงซือบอกให้หวังเฉินอาศัยช่วงที่ไม่มีคนตอนนี้ เขียนอักษรพู่กันที่เธอขอไว้ให้เสร็จภายในวันนี้

อันที่จริงหวังเฉินเขียนเสร็จตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขียนช่วงกลางคืน และไม่ได้บอกสวี่ฉิงซือสักที พอตอนนี้เธอมาทวงถาม จึงหยิบออกมายื่นให้เธอทันที

"นี่ ห้าแผ่น ถือดีๆ ล่ะ ผมถือว่าส่งมอบงานแล้วนะ" หวังเฉินยื่นกระดาษเซวียนจื่อในมือออกไปพลางกล่าว

หลังจากที่สวี่ฉิงซือรับไปแล้ว เขาก็หยิบผลงานอักษรพู่กันออกมาอีกหนึ่งแผ่น ยื่นให้เซี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นหวังเฉินยื่นอักษรพู่กันมาให้ เซี่ยเสวี่ยก็ยังคงมองหวังเฉินอย่างเหม่อลอย

"หวังเฉิน นายเขียนเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ทำไมไม่เห็นบอกกันเลยล่ะ"

สวี่ฉิงซือรับมาแล้วก็กางออกดูบนโต๊ะตรวจโรคของหวังเฉินทันที

หลินฟานเองก็ยืนดูอยู่ข้างๆ พอสวี่ฉิงซือเงยหน้าขึ้นมาถามหวังเฉิน ก็เห็นว่าในมือของหวังเฉินกำลังถืออักษรพู่กันอีกแผ่นยื่นไปตรงหน้าเซี่ยเสวี่ย ขณะที่เซี่ยเสวี่ยกำลังยืนเหม่ออยู่

"หวังเฉิน นายยังเขียนเกินมาอีกเหรอ เสวี่ยเอ๋อร์ รับสิ ยืนเหม่อทำอะไรอยู่ล่ะ" สวี่ฉิงซือดึงมือเซี่ยเสวี่ยให้รับอักษรพู่กันไป

เซี่ยเสวี่ยถึงได้สติกลับมา "หมอหวัง ฉันไม่ต้องหรอกค่ะ ของนี่มีค่าเกินไปแล้ว"

"ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่คุณช่วยโปรโมตคลินิกแล้วกันครับ จริงๆ มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอก ในวงการพู่กันจีนผมไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร และแค่อักษรไม่กี่ตัวที่ผมเขียนนี้ คุณก็เอาไปขายไม่ได้ราคาหรอก รับไว้เถอะครับ" ในเมื่อหวังเฉินตัดสินใจจะให้แล้ว ก็ไม่คิดจะเก็บคืนมา

สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยต่างเต็มไปด้วยความสงสัยในหัว จากนั้นทั้งสามคนจึงคลี่ม้วนอักษรนั้นออก บนนั้นมีเพียงสี่ตัวอักษร "มีชีวิตชีวา กระโดดโลดเต้น" ไม่เหมือนกับหลายแผ่นของสวี่ฉิงซือที่เขียนตามที่เธอร้องขอ

ขณะที่ทั้งสามคนยังมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่ออยู่นั้น หวังเฉินก็หยิบม้วนอักษรออกมาอีกม้วนหนึ่งแล้วยื่นให้สวี่ฉิงซือ "นี่ค่าตอบแทนของคุณครับ"

พอได้ยินหวังเฉินบอกว่าเป็นค่าตอบแทน และพอมองดูค่าตอบแทนของเซี่ยเสวี่ย สวี่ฉิงซือก็แทบจะไม่อยากรับขึ้นมาเลย

แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะอยากดูว่าหวังเฉินเขียนอะไรให้ตน จึงรับมาเปิดดู เมื่ออักษรสี่ตัว "ซุกซนเฉลียวฉลาด" ปรากฏแก่สายตา สวี่ฉิงซือก็เอามือทาบอก โล่งอกไปที สี่คำนี้ยังพอรับได้

"ฉันเป็นเด็กเหรอคะ ในสายตาคุณ ฉันดูเป็นคนซุกซนเฉลียวฉลาดแบบนั้นเหรอ

ช่างเถอะ ฉันจะซุกซนเฉลียวฉลาดแล้วจะทำไมล่ะ เอาเถอะ ฉันชอบมาก เอาตามนี้แหละ ค่าตอบแทนนี้ฉันรับไว้แล้วนะ" สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยต่างเก็บม้วนอักษรของตัวเองเรียบร้อย

หลินฟานที่อยู่ข้างๆ จ้องมองหวังเฉินตาเขม็ง อยากจะดูว่าหวังเฉินยังแอบซ่อนม้วนอักษรไว้อีกไหม พอเห็นหวังเฉินมองมาที่ตนจึงพูดขึ้นว่า "เหล่าหวัง ทำไมหมดแล้วล่ะ ไม่ให้ฉันสักแผ่นเหรอ"

"นายจะเอาไปทำอะไรล่ะ อ้อ ใช่แล้ว ลายมือนายน่ะ เวลาว่างๆ ก็หัดคัดลายมือซะบ้าง

ไปหัดเขียนยันต์ผีมาจากไหนเนี่ย ฉันจะบอกให้นะ อยู่ที่นี่ตอนเขียนใบสั่งยาต้องใช้ตัวบรรจงเท่านั้น ไม่อนุญาตให้เขียนเป็นยันต์ผี"

"ได้ๆ ถือว่าผมไม่ได้พูดแล้วกัน ตกลงไหมครับ"

"คิก หมอหลิน พวกคุณเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันไม่ใช่เหรอคะ ตอนเรียนไม่ได้ให้หมอหวังเขียนให้บ้างเหรอ" เซี่ยเสวี่ยเห็นหลินฟานนอกจากจะไม่ได้อะไรแล้วยังหาเรื่องเข้าตัว ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะพรวดออกมา

"ไม่เคยเขียนจริงจังบนกระดาษเซวียนแบบนี้หรอกครับ แต่เขาเคยเขียนบนกระดาษ A4 ให้ผมอยู่

แต่ตอนปวดท้องเข้าห้องน้ำด่วนก็เอาไปใช้หมดแล้วล่ะ ตอนนั้นคิดว่าลายมือนี้ก็งั้นๆ

ตอนนั้นยังเขียนด้วยอักษรลี่ซูด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าผมดูตัวอักษรพวกนี้ไม่เป็นหรอก รู้สึกว่ายังดูสวยสู้อักษรไข่ซูไม่ได้ด้วยซ้ำ"

คำพูดนี้ทำเอาสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยตกตะลึงไปไม่น้อย คนอยู่ห้องพักเดียวกันนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ เรื่องแบบนี้ก็ยังทำลง

"ฮะ มิน่าล่ะ พอฉันถามทีหลังว่าเอาไปไว้ไหน นายดันบอกว่าเก็บสะสมไว้แล้ว นายเก็บสะสมแบบนี้เหรอเนี่ย ไสหัวไปเลย ชาตินี้นายอย่าหวังเลยว่าฉันจะเขียนอักษรให้นายอีก" หวังเฉินถึงกับโมโหจนหลุดขำ

สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยต่างหัวเราะจนตัวงอ หลินฟานมองดูทั้งสองคนพลางส่งสายตาขยิบตาให้อย่างต่อเนื่อง แต่ทั้งสองคนต่างส่ายหน้า สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่า ช่วยนายไม่ได้จริงๆ ใครใช้ให้นายพูดออกมาเองล่ะ

"เอาล่ะ ตัวอักษรพวกคุณก็ได้ไปแล้ว รีบกลับกันเถอะครับ อย่ามาขวางอยู่ตรงนี้เลย ประเดี๋ยวคนไข้มาจะทำยังไง" หวังเฉินโบกมือให้หญิงสาวทั้งสองคนพลางกล่าว

"ค่ะ หมอหวัง ฉันขอสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าตรงนี้เลยแล้วกันนะคะ สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ!" เธอพูดพลางประสานมือคารวะหวังเฉิน

สวี่ฉิงซือที่อยู่ข้างๆ ก็ทำท่าทางแบบเดียวกัน "หวังเฉิน ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ ฉันชอบมากจริงๆ สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ! ปีหน้าเจอกันนะ!"

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคน หวังเฉินก็ก้าวขยับไปด้านข้างหนึ่งก้าวทันทีแล้วประสานมือคารวะตอบ "สุขสันต์วันปีใหม่ครับ เจอกันปีหน้าครับ"

ส่วนกับหลินฟาน หญิงสาวทั้งสองทำเพียงแค่โบกมือให้ พร้อมกับพูดขึ้นพร้อมกันว่า "หมอหลิน สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ!"

หลินฟานที่ยืนตัวตรงอยู่ข้างๆ มือซ้ายกุมทับมือขวาวางไว้ตรงหน้าท้องเตรียมพร้อมเรียบร้อย ผลปรากฏว่าหญิงสาวทั้งสองกลับทำเพียงแค่โบกมือให้เขา พร้อมกับพูดขึ้นพร้อมกันว่า "หมอหลิน สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ!"

หลินฟานจึงได้แต่โบกมือตอบ "พวกคุณก็สุขสันต์วันปีใหม่เหมือนกันครับ!"