ตอนที่ 93 กฎระเบียบ

เพียงแต่ทั้งสองคนช่วยกันจัดยาได้ไม่ทันไร หวังเฉินก็หันกลับมายื่นใบสั่งแผ่นหนึ่งให้ "เหล่าหลิน ไปฝังเข็ม"

หลินฟานรับใบมาพลางมองค้อนหวังเฉินอย่างตัดพ้อ อดระแวงไม่ได้ว่าหวังเฉินจงใจแกล้ง ให้ฉันอยู่ตรงนี้ต่ออีกสักหน่อยจะเป็นไรไป

หลินฟานพาคนไข้ไปห้องข้าง ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก หวังเฉินเหลือบไปเห็นสีหน้าของหลินฟานพอดี จึงบอกคนไข้ตรงหน้าคำหนึ่งแล้วตามเข้าไปในห้องรักษาทันที

หลินฟานเห็นหวังเฉินตามเข้ามาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ยังคงตระเตรียมของในมืออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เพียงแต่พอเขาเตรียมของเสร็จ หวังเฉินกลับก้าวเข้ามาพูดว่า

"ผมทำเองดีกว่า คุณเดินทางมาทั้งวันคงเหนื่อยแล้ว เมื่อกี้ผมลืมนึกไปถึงได้ให้คุณทำ"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหวังเฉิน หลินฟานจึงส่งเข็มในมือให้ "ก็ดีเหมือนกัน เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ"

สาเหตุที่หวังเฉินต้องลงมือเอง เป็นเพราะเห็นว่าหลินฟานอาจจะเคืองที่ตนแยกเขากับเผิงเจี๋ยออกจากกัน ตอนนี้ในใจของหลินฟานต้องกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่แน่

หากปล่อยให้หลินฟานลงเข็มทั้งที่อยู่ในสภาพนี้ ย่อมเป็นการไม่รับผิดชอบต่อคนไข้ แต่หวังเฉินก็ไม่ได้ว่าอะไรหลินฟานต่อหน้าคนไข้

รอจนกระทั่งงานตลอดทั้งวันเสร็จสิ้น ทุกคนกินมื้อเย็นด้วยกันเรียบร้อยแล้ว หวังเฉินจึงพูดกับหลินฟานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"ไม่ว่าจะตรวจหรือรักษาคนไข้ ก็ไม่อาจวอกแวกหรือมีเรื่องรบกวนจิตใจได้เลย ผมไม่รู้ว่าเมื่อก่อนคุณอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นอย่างไร

แต่ตอนนี้คุณมาอยู่ที่คลินิกยาจีนแล้ว ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของผม ขอแค่เป็นช่วงเวลาตรวจรักษา ผมไม่อยากให้คุณถูกเรื่องใดมารบกวนสมาธิทั้งนั้น เพราะนั่นคือการไม่รับผิดชอบต่อคนไข้"

หลินฟานฟังคำพูดชุดนี้ของหวังเฉินแล้วถึงกับมึนงง ฉันไปไม่รับผิดชอบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ตอนบ่ายก็จัดคนไข้ให้ตนฝังเข็มแค่คนเดียว ขนาดคนนั้นนายยังแย่งไปทำเองเลย ตนยังไม่ได้ลงมือรักษาคนไข้เลยด้วยซ้ำไม่ใช่หรือ

เผิงเจี๋ยที่คอยดูอยู่ด้านข้างเห็นหลินฟานไม่เข้าใจว่าหวังเฉินหมายถึงอะไร จึงเอ่ยปากขึ้น "ที่หวังเฉินพูด หมายถึงตอนที่บอกให้เธอไปฝังเข็มแล้วเธอทำท่าไม่เต็มใจน่ะ"

"อ้าว แค่นี้เนี่ยนะ แต่มันไม่ได้กระทบอะไรนี่ ตอนฝังเข็มฉันต้องมีสมาธิอยู่แล้ว" หลินฟานไม่เห็นว่าจะมีปัญหาตรงไหน

"ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ จำนวนมากล้วนเกิดจากความประมาทเลินเล่อ ตอนนี้คุณอาจจะคิดว่าไม่มีปัญหา แต่ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาล่ะ นี่คือการรักษาช่วยชีวิตคน ไม่ใช่ทำการบ้านที่โรงเรียน ผิดแล้วยังแก้ใหม่ได้

เพราะพวกเราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน ผมถึงตั้งเกณฑ์กับคุณไว้สูงเป็นพิเศษ ถ้าคุณรู้สึกว่าปรับตัวไม่ไหว จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทัน"

ได้ยินหวังเฉินพูดเช่นนี้ หลินฟานจึงเพิ่งเข้าใจว่าตนเองด้อยกว่าตรงไหน แม้หวังเฉินจะมีพื้นฐานวิชาสืบทอดจากตระกูล

แต่สาเหตุแท้จริงที่ทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับหวังเฉินกว้างถึงเพียงนี้ อาจเป็นเพราะความรอบคอบระมัดระวังต่อคนไข้ของหวังเฉิน ในขณะที่ตนเองกลับคิดว่าเอาแค่พอประมาณก็พอแล้ว

มองจากจุดเล็ก ๆ ไปสู่ภาพรวม หวังเฉินคงจะรักษาความเข้มงวดรัดกุมกับทุกเรื่อง ในขณะที่ตนเองมองว่าทุกอย่างขอแค่พอถูไถไปได้ก็พอ

หลินฟานไม่แก้ตัวอีก เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ฉันจำใส่ใจไว้แล้ว ต่อไปนี่จะเป็นหลักการตรวจรักษาของฉัน"

หวังเฉินมองหลินฟานอย่างพินิจพิเคราะห์ เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายรับฟังเข้าไปจริง ๆ แล้ว จึงไม่ทำหน้าตึงใส่อีก

"เอาเถอะ อยากอยู่กับเผิงเจี๋ยต่ออีกสักหน่อยก็อยู่ไปเถอะ ตอนนี้คงไม่มีใครมาแล้ว ขอแค่เวลาทำงานอย่าให้มีปัญหาแบบนี้อีกก็พอ

ห้องของคุณเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ห้องตรงหัวบันไดชั้นสองนั่นแหละ ถ้าจะพักผ่อนก็ขึ้นไปได้เลย"

พอโดนหวังเฉินดักคอเข้าแบบนี้ หลินฟานก็เกิดขวยเขินที่จะอยู่กับเผิงเจี๋ยสองต่อสองขึ้นมา เขาพยักหน้าให้หวังเฉินแล้วเตรียมตัวจะไปพักผ่อน

ยังคงเป็นเผิงเจี๋ยที่ดึงเขาไว้และเอ่ยปากขึ้นมาเองว่า พรุ่งนี้เธอต้องเดินทางกลับแล้ว ยังคงต้องรบกวนเขาช่วยดูแลแม่ต่อ จึงชวนเขาออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วยกัน เพื่อจะได้ฝากฝังเรื่องราวให้เรียบร้อย

พอทั้งสองคนออกไปแล้ว สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา บรรยากาศเมื่อครู่อึดอัดเกินไปจริงๆ สีหน้าเคร่งขรึมของหวังเฉินสร้างความกดดันให้คนอื่นได้อย่างมหาศาลเลย

"จำเป็นต้องเข้มงวดขนาดนี้เลยเหรอคะ" เซี่ยเสวี่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"เขาเพิ่งมา ก็เลยจำเป็นต้องตั้งกฎแบบนี้ให้เขา ถ้าไม่พูดตอนนี้ พอนานไปก็คงพูดไม่ได้แล้วค่ะ"

และก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกคุณสักหน่อย ไม่เห็นต้องทำท่ากลัวกันขนาดนั้นเลยนี่ครับ"

หวังเฉินเห็นสองสาวทำท่ายังขวัญผวาไม่หาย จึงเอ่ยอธิบาย

สวี่ฉิงซือตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ "เมื่อกี้นี้บรรยากาศมันอึดอัดมากจริง ๆ นี่คะ แล้วตอนคุณตีหน้าขรึมก็ดูน่ากลัวมากเลยด้วย" พูดจบสวี่ฉิงซือยังกลืนน้ำลายเอื๊อก คล้ายกับนึกย้อนไปถึงสีหน้าของหวังเฉินเมื่อครู่

"เอาเถอะ ดื่มชาสักหน่อยแล้วเดี๋ยวไปพาแมวเดินเล่นกันครับ" หวังเฉินกลับยกยิ้มมุมปาก ดูท่าจะได้ผลตามที่คิด สองคนนี้ยังตกใจขนาดนี้ หลินฟานเองก็คงไม่ต่างกัน

ตกค่ำ หลังจากทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อนแล้ว หวังเฉินก็รั้งหลินฟานไว้โดยเฉพาะ "พวกเรามาคุยกันหน่อย"

หลินฟานนั่งลงบนโซฟา ยกมือประกบไหว้อ้อนวอนหวังเฉิน "พี่ชาย ฉันจำขึ้นใจจริง ๆ แล้ว ไม่ต้องเทศน์ซ้ำอีกรอบหรอกน่า"

"ฉันเชื่อว่านายจำได้ แต่ที่ฉันจะคุยกับนายตอนนี้ก็คือ นายแน่ใจจริง ๆ แล้วเหรอ คุณลุงกับคุณป้าก็เห็นด้วยใช่ไหม ไม่ใช่ว่านายแอบไม่บอกพวกท่านหรอกนะ"

"ฉันอยากเป็นหมอที่มีชื่อเสียงเหมือนกับนาย นี่คือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจมาที่นี่

แล้วเงื่อนไขที่จะไปถึงจุดนั้นได้ ก็ต้องเข้าใจศาสตร์แพทย์แผนจีนได้อย่างทะลุปรุโปร่งเหมือนนาย ซึ่งอยู่ที่โรงพยาบาลฉันทำไม่ได้ แต่การมาอยู่ที่นี่แล้วมีนายคอยช่วย ฉันคิดว่ามันยังพอเป็นไปได้"

"ส่วนเรื่องพ่อแม่ฉัน หลังจากที่ฉันบอกความคิดนี้กับพ่อไป พ่อก็ไม่ได้คัดค้านอะไรเลย แถมยังแอบเพ้อฝันถึงภาพที่บ้านเรากลายเป็นตระกูลแพทย์แผนจีนรุ่นต่อรุ่นอีกด้วย"

"แล้วคุณป้าล่ะ ถึงพวกเราจะอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก แต่ก็ไม่ได้อยู่ข้างกายท่านอยู่ดี โบราณว่าลูกเดินทางพันลี้แม่ย่อมเป็นห่วง คุณป้าไม่มีทางยอมง่าย ๆ แน่

ขนาดฉันมาอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่กล้าบอกแม่ฉันเลย ถ้าไม่ได้ดังในเน็ต ป่านนี้แม่ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมาเปิดคลินิกยาจีนอยู่ที่นี่"

"จริง ๆ สักเจ็ดวันฉันก็มาได้แล้วล่ะ ยังไงในมือฉันก็ไม่มีคนไข้ในอยู่แล้ว แต่ก็เพราะแม่ฉันนี่แหละ ถึงได้ถ่วงเวลาช้าไปอีกหลายวัน"

"ถ้าอย่างนั้นนายยังจะมาอีก นายกลับไปเถอะ ฉันกลัวว่าพรุ่งนี้คุณป้าจะบุกมาถึงนี่ ฉันรับมือไม่ไหวหรอกนะ"

"ฉันบอกแม่ไปว่า ถ้าไปคราวนี้โชคดี ปีใหม่นี้อาจจะได้พาลูกสะใภ้กลับไปให้แม่สักคน ถ้าโชคไม่ดี อย่างช้าปีหน้าก็น่าจะพากลับไปคืนแม่ได้เหมือนกัน แม่คิดว่าควรให้ผมไปไหมล่ะ"

หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้หลินฟานทันที

"เพื่อนเอ๋ย ถ้านายยังขี้ขลาดตาขาวอยู่อย่างนี้ ฉันว่านายไม่ต้องกลับบ้านแล้วล่ะ ยังจะพาลูกสะใภ้กลับไปอีก นายสารภาพรักกับเขาให้ได้ก่อนเถอะ"

"นายก็รอให้ฉันเตรียมตัวก่อนสิ"

"เอาเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว ไปนอนได้แล้ว" หวังเฉินลุกขึ้นพลางโบกมือให้หลินฟาน แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปทันที

เขาไม่อยากฟังอีกฝ่ายหาข้ออ้างให้ตัวเอง ในเมื่อได้คำตอบที่อยากรู้แล้วก็เป็นอันพอ

ส่วนเรื่องของทั้งสองคน ตอนนี้หวังเฉินยังไม่อยากพูดอะไรกับเขา ถ้าหลินฟานยังไม่ยอมสารภาพรักเสียที ไว้รอให้แม่ของเผิงเจี๋ยรักษาหายดีแล้ว ค่อยคุยกับเขาอีกทีก็แล้วกัน

พอมีหลินฟานเข้ามาร่วมด้วย หวังเฉินก็เบาแรงลงไปได้เกือบครึ่ง เขาทำหน้าที่แค่ตรวจวินิจฉัยโรค ส่วนเรื่องจัดยานั้นแทบไม่ต้องแตะเลย

มีเพียงตอนที่หลินฟานมีคนไข้หลายคนที่ต้องฝังเข็มพร้อมกันเท่านั้น หวังเฉินถึงจะไปจัดยาด้วยตัวเอง

ส่วนเรื่องการฝังเข็มของหลินฟานนั้น ตราบใดที่หวังเฉินเขียนใบสั่งยาและระบุจุดฝังเข็มเอาไว้อย่างชัดเจน ก็แทบไม่จำเป็นต้องให้หวังเฉินเข้าไปก้าวก่ายเลย

ด้านหลินฟานเองก็ไม่ได้มีความคิดเห็นคัดค้านการจัดแจงของหวังเฉินแต่อย่างใด เพราะหลังมื้อเย็นของทุกวัน

หวังเฉินจะนำเคสคนไข้ที่ได้รับการฝังเข็มในวันนั้นมาอธิบายให้หลินฟานฟังอย่างละเอียดอีกรอบ ซึ่งทำให้หลินฟานรู้สึกว่า ทุกวันที่อยู่ที่นี่เปรียบเสมือนการเติมความรู้ใส่สมองไม่หยุดหย่อน