ตอนที่ 92 ใจตรงกัน

พอยืนยันได้ว่าเผิงเจี๋ยเองก็มีใจให้หลินฟานเหมือนกัน หวังเฉินก็ไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่ายอีก

ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่กังวลว่าหลินฟานจะแอบรักข้างเดียว แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน

ทั้งสองคนจะเปิดอกคุยกันเมื่อไหร่ก็ไม่เกี่ยวกับเขาเท่าไหร่แล้ว อีกอย่างหวังเฉินก็อยากจะรอดูเหมือนกันว่าหลินฟานจะทนเก็บงำความรู้สึกไปได้ถึงเมื่อไหร่

อาจเป็นเพราะชอบมากเกินไป อยากได้มาเคียงคู่มากเกินไป ถึงไม่กล้าเอ่ยปากเสียที กลัวว่าพอพูดออกไปแล้วจะสูญเสียเธอไป จนกระทั่งแม้แต่เพื่อนก็ยังเป็นไม่ได้

หวังเฉินตั้งใจจะไม่บอกหลินฟานจริง ๆ แถมยังหันไปกำชับสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยเป็นพิเศษอีกว่า

"พวกคุณสองคนก็ห้ามบอกนะ ไอ้หมอนั่น ตอนนั้นมันปลอบใจผมด้วยการหัวเราะเยาะเย้ย คราวนี้ผมต้องเอาคืนบ้าง"

"พวกฉันจะไปพูดอะไรกับเขาล่ะคะ พวกเราแทบไม่ได้คุยกันเลย แล้วก็ไม่มีช่องทางติดต่อด้วย"

"วันนั้นเขาไม่ได้บอกเหรอครับว่าจะมาที่คลินิก"

"อืม เขาตัดสินใจแน่นอนแล้วเหรอคะว่าจะมาจริง ๆ"

"เรื่องแบบนี้ พวกผมไม่เอามาล้อเล่นหรอกครับ"

"ฉันนึกว่าพูดเล่นซะอีก พวกคุณนี่มันยังไงกัน งานดี ๆ ในโรงพยาบาลใหญ่ไม่เอา ดันแห่กันมากระจุกตัวอยู่ที่คลินิกเล็ก ๆ แห่งนี้เนี่ยนะ"

"หลินฟานจะมาทำงานที่คลินิกเหรอ"

"อ๊ะ จริงสิ ลืมบอกเธอไปเลย คืนวันที่พวกเธอมาถึงน่ะ สองคนนี้เขาคุยกัน หลินฟานบอกว่าอยากมาเรียนวิชากับหวังเฉิน"

พอได้ยินคำพูดของสวี่ฉิงซือ เผิงเจี๋ยก็เงียบไป เธอฉุกคิดถึงเหตุผลที่หลินฟานจะมาทำงานที่คลินิกได้ในทันที

ตัวเธอเองลางานได้แค่ครึ่งเดือน คิดว่าพอพ้นครึ่งเดือนไปแล้ว แม่คงพอจะอยู่ที่นี่คนเดียวได้โดยไม่มีปัญหาอะไรมาก

แต่หลินฟานต้องคิดเผื่อไว้แน่ ๆ ว่าแม่ของเธอคงต้องใช้เวลารักษาตัวอยู่ที่นี่อีกนาน

เธอไม่อาจอยู่ดูแลแม่ได้ตลอดเวลา แต่เขากลับทำได้ เพียงแค่เอ่ยปากกับหวังเฉิน ขอมาเรียนวิชาแพทย์ที่คลินิก ก็จะได้ช่วยดูแลแม่แทนเธอได้อย่างถูกต้องเปิดเผย

ขอบตาของเผิงเจี๋ยแดงเรื่อ "คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ ซื่อบื้อจริง ๆ"

"เขาไม่ได้โง่สักหน่อย เอาชนะใจแม่ยายได้แล้ว ยังต้องกลัวเธอจะไม่ตกลงอีกเหรอ แบบนี้ก็ได้ครองใจสาวงามสบาย ๆ น่ะสิ

เธอไม่ลองปล่อยให้เขารอต่อไปอีกหน่อยล่ะ จะได้ช่วยฉันแก้แค้นเรื่องสมัยนั้นด้วย"

เมื่อเห็นท่าทางของเผิงเจี๋ย หวังเฉินก็อดอิจฉาไม่ได้ ไอ้หมอนี่โชคดีเป็นบ้าเลย

ส่วนสวี่ฉิงซือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของหวังเฉินก็ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ อยากจะเปิดอกคุยกับหวังเฉินเสียตอนนี้เลยจริง ๆ

แต่พอลองคิดดูแล้ว ทำไมคุณหนูอย่างฉันจะต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยเล่า อดทนไว้ รอให้เขาเป็นคนเอ่ยปากก่อนถึงจะถูก

เดิมทีทั้งสามคนตั้งใจจะพาแมวออกมาเดินเล่น แต่กลับยืนคุยกันอยู่ตั้งนาน พอคุยกันเสร็จ

เวลาก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว จึงไม่ได้เดินเล่นต่อ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับไปนอน

เช้าวันใหม่ที่อากาศสดชื่นมาถึงอีกครั้ง ตอนที่หวังเฉินเดินลงมาข้างล่างเพื่อกินอาหารเช้า

เผิงเจี๋ยกับแม่ก็มาถึงคลินิกแล้ว โดยแม่ของเผิงเจี๋ยกำลังช่วยย่าเฉินทำอาหารเช้าอยู่

ส่วนเผิงเจี๋ยนั่งตรวจคนไข้อยู่ด้านหน้า เธอได้บอกกับคนที่มารักษาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าตนเองเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหวังเฉิน

ต่อไปจะมาช่วยงานที่คลินิก ตอนนี้แค่ตรวจดูอาการเบื้องต้นให้ก่อน ส่วนคนที่รักษาให้ทุกคนจริง ๆ ก็ยังคงเป็นหวังเฉิน

ตอนที่หวังเฉินลงมาถึงข้างล่าง คนไข้เจ็ดแปดคนที่นั่งรออยู่ในห้อง เผิงเจี๋ยก็ตรวจใกล้จะเสร็จครบทุกคนแล้ว

วันนี้สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็มาแต่เช้าเช่นกัน หวังเฉินเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ทั้งสองคนก็เดินเข้ามา พร้อมกับร้องขอกินข้าวต้มกับย่าเฉิน

"อรุณสวัสดิ์ครับ" หวังเฉินเห็นทั้งสองคนนั่งลง จึงพยักหน้าทักทาย

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ หมอหวัง" เซี่ยเสวี่ยตอบกลับหวังเฉิน

"หวังเฉิน ตึกข้าง ๆ คุณคิดไว้หรือยังว่าจะจัดการยังไง ดูทรงแล้วคุณคงไม่มีเวลาทำแน่ ๆ ให้ฉันช่วยจัดการให้เอาไหมคะ" สวี่ฉิงซือยกถ้วยข้าวต้มขึ้นมาซดไปคำหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

หวังเฉินเงยหน้าขึ้นมองสวี่ฉิงซือ นิ่งมองอยู่นานพอสมควร

สวี่ฉิงซือถูกมองจนนึกว่าตัวเองแต่งตัวไม่เรียบร้อยหรือมีอะไรผิดปกติ จึงหันไปมองเซี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ "เสวี่ยเอ๋อร์ ฉันมีอะไรแปลกไปเหรอ"

"ไม่มีนี่คะ"

สวี่ฉิงซือหันกลับมามองหวังเฉิน "คุณมองฉันแบบนี้ทำไมคะ"

"ว่ามาสิครับ มีข้อแลกเปลี่ยนอะไร"

"คะ ข้อแลกเปลี่ยนอะไรกัน"

"ตกลงกันไว้ก่อนนะ อักษรพู่กันจีนห้าภาพที่คุณขอ ห้ามเพิ่มไปมากกว่านี้แล้ว ถ้าคุณจะขอเพิ่มอีก ตึกข้าง ๆ คุณก็เอาคืนไปเลย"

สวี่ฉิงซือถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโหเมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน "ฉันมีน้ำใจหวังดีจะช่วยคุณแท้ ๆ คุณกลับมองฉันแบบนี้เนี่ยนะ"

"จะไม่ขอเพิ่มจริง ๆ นะครับ"

"ไปเลย ฉันไม่ช่วยแล้ว หวังดีแท้ ๆ ดันมองเป็นเจตนาร้าย" สวี่ฉิงซือยกถ้วยข้าวต้มขึ้นมาซดด้วยความหงุดหงิดแก้มป่อง

เมื่อเห็นว่าตนเองคงเข้าใจผิดไปจริง ๆ หวังเฉินจึงรีบลุกขึ้นยืนประสานมือขออภัย

"ขอโทษด้วยครับ เป็นผมเองที่เอาใจคนพาลไปวัดใจวิญญูชน หวังว่าคุณหนูจะใจกว้างให้อภัยผมสักครั้งนะครับ"

เมื่อเห็นท่าทีจริงใจขนาดนี้ของหวังเฉิน สวี่ฉิงซือจึงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ฮึ จำไว้เลยนะ ครั้งนี้ฉันยกโทษให้ก็ได้ แต่ถ้ามีคราวหน้าอีกล่ะก็ หึ ๆ"

"ว่ามาสิ ข้างบ้านจะจัดการยังไง"

หวังเฉินเล่าความคิดของตนให้สวี่ฉิงซือฟังรอบหนึ่ง

"ไม่ต้องตกแต่งใหม่เหรอคะ เวลายังเหลืออีกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ กว่าเด็กฝึกงานจะมาก็อีกตั้งครึ่งปี"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นครับ หลัก ๆ แค่ทุบผนังเชื่อมให้สองฝั่งเดินทะลุกันได้ก็พอ นอกนั้นก็แค่เรื่องจัดวางโต๊ะเก้าอี้

แค่อยากขยายพื้นที่นั่งคอย ให้ทุกคนมีที่นั่งรอ แล้วก็เพิ่มโต๊ะตรวจอีกสักสองตัวก็พอแล้วครับ"

หวังเฉินโบกมือ เขาไม่อยากทำอะไรเยอะเกินไป ประเดี๋ยวทำไปมากเข้าแล้วเขาจะไม่มีเงินจ่าย

คุณหนูสวี่เป็นประเภทที่ควักเงินลงทุนหลักล้านได้สบาย ๆ แบบตาไม่กะพริบ หากเธอจัดงานตกแต่งใหม่ให้หวังเฉินจนต้องจ่ายหลายแสนขึ้นมา หวังเฉินคงได้กุมขมับทำอะไรไม่ถูกแน่

"ก็ได้ ในเมื่อยกตึกให้คุณใช้แล้ว คุณก็ตัดสินใจเอาเองแล้วกัน"

พอกินข้าวเช้าเสร็จ หวังเฉินก็ออกไปตรวจคนไข้ที่ด้านหน้า โดยมีเผิงเจี๋ยยืนดูอยู่ข้าง ๆ ขณะที่เขาทำการรักษา

ช่วงเวลานี้คนยังไม่เยอะเท่าไร จึงไม่ได้ให้เผิงเจี๋ยไปจัดยาทุกครั้งที่ตรวจเสร็จหนึ่งคน แต่รอให้ตรวจไปได้สองสามคนก่อนค่อยให้เธอไปจัดยา

เหมือนเช่นเมื่อวาน ผู้คนมารับการรักษาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเผิงเจี๋ยจัดยาอยู่ด้านหลังแทบไม่ทัน ไม่มีเวลาปลีกตัวมาดูว่าหวังเฉินตรวจรักษาคนไข้อีกเลย

แต่ยังดีที่หวังเฉินจะอธิบายสาเหตุของโรคให้คนไข้ฟังทุกครั้ง เผิงเจี๋ยจึงได้คิดทบทวนตามสาเหตุที่หวังเฉินบอกไปด้วยขณะจัดยา ทำให้เธอได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นไม่น้อยจริง ๆ

ตอนกินข้าวกลางวัน หวังเฉินได้ทบทวนสาเหตุและแนวทางการรักษาของคนไข้สองสามคนที่ตรวจไปตอนช่วงแรกให้ฟังอีกรอบ พร้อมบอกให้เผิงเจี๋ยถามได้เลยหากมีตรงไหนที่ยังไม่เข้าใจ

ตลอดทั้งวันนี้ เผิงเจี๋ยรู้สึกว่าตนเองได้ความรู้มากกว่าตอนอยู่โรงพยาบาลครึ่งเดือนเสียอีก เมื่อก่อนตอนอยู่โรงพยาบาลไม่มีโอกาสแบบนี้เลย

โดยเฉพาะคนไข้ที่มีอาการปวดตามร่างกายบางคน หวังเฉินฝังเข็มไปเพียงไม่กี่เล่มต่อหน้าต่อตาเธอก็หายปวดแล้ว ทำเอาเธอถึงกับสงสัยว่าสิ่งที่ตนเรียนมาก่อนหน้านี้คือแพทย์แผนจีนจริง ๆ หรือ

หากไม่ได้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา แต่เป็นการดูผ่านคลิปวิดีโอ เธอคงคิดว่าหวังเฉินเป็นพวกต้มตุ๋นไปแล้ว

เมื่อมองดูคนไข้ที่ก้าวเข้ามาในคลินิกด้วยสีหน้าหม่นหมอง แต่ตอนเดินออกไปกลับมีสีหน้าผ่อนคลายโล่งอก เมื่อเปรียบเทียบกับตอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว เธอรู้สึกเหมือนว่าวิชาแพทย์ที่ตนร่ำเรียนมานั้น เหมือนจะเรียนมาแต่ก็เหมือนไม่ได้เรียนอะไรเลย

พอปรับตัวเข้ากับชีวิตประจำวันได้เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความช่วยเหลือของเผิงเจี๋ยทำให้หวังเฉินผ่อนแรงไปได้มาก ยิ่งช่วงสุดสัปดาห์ที่เฉินเฉิงกลับมา หวังเฉินก็สามารถให้เผิงเจี๋ยลองจับชีพจรคนไข้ดูก่อนได้ด้วย

รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน แต่ความจริงกลับล่วงเลยไปสิบกว่าวันแล้ว วันนี้เป็นวันที่สิบสี่ที่เผิงเจี๋ยลางานมา และหลินฟานก็เดินทางมาที่คลินิกอีกครั้ง

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในคลินิกและเห็นเผิงเจี๋ยกำลังจัดยาอยู่ เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พยักหน้าทักทายหวังเฉินทีหนึ่ง แล้วเดินไปด้านหลังเพื่อวางสัมภาระ ล้างหน้าล้างมือ ก่อนจะเดินมาช่วยเผิงเจี๋ยจัดยา

"คุณนั่งรถมาตั้งนาน ไปพักผ่อนสักหน่อยก่อนสิคะ" เผิงเจี๋ยเอ่ยกับหลินฟานขณะที่มือยังคงจัดยาอยู่

"ไม่เป็นไร ผมไม่เหนื่อยหรอก ก็นั่งมาตลอดทางไม่ได้เดินสักหน่อย คุณจัดยาอยู่ตรงนี้คงยืนมานานแล้ว คุณไปพักสักหน่อยไหมล่ะ"

เผิงเจี๋ยไม่ได้ตอบคำ เพียงแค่ส่ายหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อไป