ตอนที่ 91 อดีตวันวาน

"หืม? ลูกไม่ได้หลอกแม่แน่นะ? อยู่ดี ๆ ลูกไปเป็นกรรมการสมาคมการแพทย์และยาจีนได้ยังไงกัน?" เสียงเคลือบแคลงสงสัยดังมาจากปลายสาย

"ผมเคยหลอกแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ? ว่าแต่แม่ไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา มีอะไรก็ว่ามาเถอะ จะให้ผมกลับบ้านไปทำอะไรครับ?" หวังเฉินรู้ดีว่าแม่หวังต้องมีเรื่องอะไรแน่

"อืม ก็ไม่ใช่เพราะว่าลูกดังแล้วหรอกเหรอ? แล้วแม่ก็มีเพื่อนร่วมงานตั้งเยอะแยะ

ลูกสาวของพวกเขาก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูก มีตั้งหลายคนที่มาคุยกับแม่แล้วว่าอยากให้พวกเธอได้ลองเจอกัน ลูกหาเวลาว่างกลับมาเจอหน่อยสิ?"

หวังเฉินถึงกับยอมใจ "แม่ครับ เรื่องนี้พวกเราอย่าเพิ่งรีบร้อนได้ไหมครับ?"

"จะไม่ให้รีบได้ยังไง อีกไม่กี่วันลูกก็จะยี่สิบเจ็ดแล้วนะ

ตอนพ่อของลูกอายุเท่าลูกตอนนี้ ลูกก็สามขวบจนวิ่งไปซื้อซีอิ๊วได้แล้ว แต่ตอนนี้นายังไม่มีแฟนสักคนเลย"

"ไหงวกกลับมาเรื่องแฟนได้อีกล่ะครับเนี่ย?"

"ถ้าลูกแต่งงานแล้ว ก็ไม่มีเรื่องนี้ให้พูดหรอก"

"ไม่ถูกสิ คงไม่ใช่ว่าแม่เล็งลูกสาวบ้านไหนไว้แล้วหรอกนะ?"

"อ๊ะ ไม่ใช่หรอก พวกนั้นลูกก็รู้จักแทบทุกคน ถ้าจะชอบคงชอบไปนานแล้ว

แต่ที่แผนกของแม่เพิ่งมีเด็กสาวคนหนึ่งย้ายเข้ามาใหม่ อายุน้อยกว่าลูกสองปี แม่บอกเลยนะว่าหน้าตาสะสวยน่าดู ลูกต้องชอบแน่ ๆ

แม่ถามดูแล้ว ยังไม่มีแฟนด้วย ช่วงสองสามวันมานี้เห็นคลิปของลูก ก็เอาแต่ถามแม่ไม่หยุดว่าแพทย์จีนของพวกเรารักษามะเร็งได้จริง ๆ เหรอ

แถมเหมือนจะมีคนบอกเธอด้วยว่าลูกเป็นลูกชายแม่ ตอนนี้เธอก็เลยมองแม่ด้วยความชื่นชมมาก ๆ เพราะงั้นจีบติดแน่นอน"

"แม่ครับ พวกเราอย่าเพิ่งมั่นใจขนาดนั้นได้ไหมครับ? อีกอย่างเรื่องนี้ผมมีแผนของผมอยู่แล้ว แม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ

วันนี้แม่ไปทำงานมาคงเหนื่อยแย่ วันนี้ที่คลินิกยาจีนของผมคนก็แน่นจนเหนื่อยแทบขาดใจเหมือนกัน ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ แม่เองก็รีบพักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะครับ"

"แม่กำลังพูดกับลูกดี ๆ อยู่นะ ถ้าลูกไม่อยากเจอจริง ๆ ก็ได้ ถ้างั้นปีใหม่นี้ลูกต้องพาแฟนกลับบ้านมาให้แม่คนหนึ่ง"

"แม่ครับ แม่กำลังทำให้ผมลำบากใจเกินไปแล้วนะ"

"เหอะ ฉันไม่สน ไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องกลับมาจีบแม่หนูคนนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นช่วงปีใหม่ก็ต้องพาผู้หญิงกลับมาสักคน ไม่งั้นล่ะก็ คอยดูเถอะ แค่นี้นะ วางล่ะ"

หวังเฉินที่ถูกตัดสายไปยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ นี่เขาถึงวัยที่ต้องโดนเร่งรัดให้แต่งงานแล้วจริง ๆ เหรอเนี่ย?

ตัวเขาเพิ่งจะเริ่มตั้งตัวในหน้าที่การงานแท้ ๆ การหาแฟนตอนนี้ไม่ใช่ว่าเป็นการถ่วงตัวเองหรอกเหรอ?

สามสาวที่มองดูหวังเฉินคุยโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ นั้น เซี่ยเสวี่ยกับเผิงเจี๋ยยังพอทำเนา เพียงแค่จ้องมองเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียง ส่วนสวี่ฉิงซือนั้นนั่งตัวตรงแน่วจ้องหวังเฉินตาไม่กะพริบ พร้อมกับเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

เสียงจากลำโพงโทรศัพท์ของหวังเฉินไม่ได้เบาเลย ประกอบกับบนถนนของเมืองเล็ก ๆ ไม่มีรถราแล่นผ่าน และไม่มีพวกคุณป้ามาเต้นระบำกลางแจ้ง

บรรยากาศจึงเงียบสงบเป็นพิเศษ อีกทั้งแม่หวังยังเป็นคนเสียงดัง สิ่งที่เธอพูด ทั้งสามสาวจึงได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

พอเห็นว่าสายถูกตัดไปแล้ว พวกเธอก็พากันหัวเราะร่า ก่อนหน้านี้ต้องกลั้นขำกันอย่างหนัก พอถึงตอนนี้จึงหัวเราะกันจนตัวโยกตัวคลอน

หวังเฉินเดินกลับมานั่งเอนกายลงตามเดิม พอคุยโทรศัพท์สายนี้เสร็จ เขาก็รู้สึกปวดหัวตึ้บขึ้นมาทันที

สามสาวหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าหวังเฉินไม่สนใจพวกเธอ จึงค่อย ๆ หยุดลง เซี่ยเสวี่ยเอ่ยปากขึ้นว่า "คุณป้าเสียงดีจังเลยนะคะ เสียงดังกังวานมากเลยค่ะ"

หวังเฉินได้ยินแล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ จะไม่ดังกังวานได้ยังไงกันล่ะ?

เพราะเรื่องเสียงดังนี่แหละ ตอนที่แม่หวังเพิ่งแต่งงานเข้ามาในบ้าน ยังเคยมีเรื่องขัดแย้งกับคุณย่าของหวังเฉินอยู่หลายหน

คุณย่าของหวังเฉินไม่รู้ว่าเสียงดังแบบนี้ของลูกสะใภ้เป็นมาตั้งแต่เกิด ก็เลยมักจะคิดว่าลูกสะใภ้กำลังตะคอกใส่ตน แต่ตัวย่าเองก็ไม่ยอมพูดออกมา

จนกระทั่งหวังเฉินอายุได้สิบกว่าขวบถึงค่อยเล่าให้หวังเฉินฟัง หวังเฉินจึงไปคุยกับแม่หวัง ถึงได้รู้ว่าก่อนหน้านั้นแม่หวังเองก็นึกว่าแม่สามีรังเกียจเธอมาตลอด

ทว่าผู้หญิงเมืองซานเฉิงนั้น คนที่เสียงเบามีน้อยจริง ๆ ไม่อย่างนั้นประโยคขู่ว่า 'ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม' จะไปข่มสามีกับลูกชายได้อย่างไร พวกผู้ชายกลัวเมียแห่งเมืองซานเฉิงล้วนโดนเสียงดังแบบนี้ปราบมาทั้งนั้น

เผิงเจี๋ยเป็นคนเดียวในบรรดาสามสาวที่เคยเจอแม่หวัง ตอนนี้จึงเอ่ยปากขึ้นว่า

"ฉันเคยเจอคุณป้าอยู่นะคะ แต่ตอนนั้นก็ไม่รู้สึกว่าคุณป้าจะเสียงดังเลยนี่นา"

สวี่ฉิงซือได้ยินคำพูดของเผิงเจี๋ยก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที "เธอเคยเจอด้วยเหรอ? เธอเคยไปบ้านของหวังเฉินด้วยเหรอ? คุณป้าเป็นคนยังไงเหรอคะ?"

"เปล่าค่ะ ฉันจำได้ว่าเป็นตอนไปรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นคุณป้าน่าจะไปส่งหวังเฉินรายงานตัวมั้งคะ

ตอนนั้นคุณป้าใส่ชุดเดรสกระโปรงลายดอกไม้สีฟ้าคราม ดูเหมือนรุ่นพี่สาวสวยเลยล่ะค่ะ ดูเด็กมากจริง ๆ

ตอนนั้นฉันรายงานตัวเสร็จ เลือกหอพักแล้ว แต่รอบข้างไม่มีรุ่นพี่คนอื่นอยู่เลย

ฉันก็นึกว่าคุณป้าเป็นรุ่นพี่ เลยเข้าไปถามคุณป้าว่าช่วยพาฉันไปที่หอพักได้ไหม ตอนนั้นฉันเรียกคุณป้าว่ารุ่นพี่ ยังจำได้เลยว่าคุณป้าหัวเราะชอบใจใหญ่"

"แล้วไงต่อ แล้วไงต่อล่ะ?" ความอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบของพวกผู้หญิง ทำเอาหวังเฉินส่ายหน้าไปมา

"คุณป้าก็ชี้ไปที่หวังเฉินแล้วบอกว่า นั่นลูกชายป้าเอง เขาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของหนูจ้ะ"

พอเผิงเจี๋ยนึกถึงภาพในตอนนั้น บนใบหน้าก็ยังมีความกระดากอายอยู่เล็กน้อย

"หวังเฉิน นายจำไม่ได้เหรอ? ฉันจำได้ว่านายยังหันกลับมามองแวบหนึ่งด้วยซ้ำ" เผิงเจี๋ยเอ่ยถามหวังเฉิน

"จำไม่ได้เลย ไม่สิ ความจำเธอจะดีเกินไปแล้วมั้ง เรื่องมันตั้งแปดเก้าปีมาแล้วนะ เรื่องของวันนั้นผมจำได้แค่วินาทีที่เดินเข้าหอพักแล้วตกตะลึงแค่นั้นเอง"

"อาจเป็นเพราะมันขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีละมั้งคะ เลยจำได้แม่นขนาดนี้ ฉันยังจำได้เลยว่าพอคุณป้าพูดจบ หน้าฉันแดงก่ำไปหมด หัวร้อนผ่าวไปทั้งหัวเลย ต้องลากแม่ตัวเองไปหาหอพักเอง"

"งั้นคุณป้าต้องดูเด็กขนาดไหนกันเนี่ย? หวังเฉิน ที่บ้านนายมีสูตรลับบำรุงผิวใช่ไหม? รีบส่งมอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"ก็ชาระบายบำรุงผิวกับชาบำรุงผิวพรรณที่เคยบอกคุณไปก่อนหน้านี้ไง ก็แค่นั้นแหละ แม่หวังไม่ได้ใช้อย่างอื่นบำรุงเลย"

"มีแค่สองอย่างนี้เองเหรอ? ไม่มีอย่างอื่นแล้วเหรอ? หรือว่าเป็นสูตรลับที่ต้องปิดเป็นความลับ ก็เลยไม่ยอมบอกพวกเรา?" สวี่ฉิงซือยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร

"มีแค่สองอย่างนี้จริง ๆ ถ้าคิดว่ายังไม่พอก็เพิ่มอวี้จีซ่านเข้าไปอีกตัว ตำรับยาก็เขียนให้คุณไปแล้วนี่ ถ้าอยากได้ก็ไปจัดยาที่ตู้ยาเอาเอง"

"ได้เลย เสวี่ยเอ๋อร์ เสี่ยวเจี๋ย พวกเธอจะเอาด้วยไหม?"

สองสาวพยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็วราวกับลูกไก่จิกข้าวสาร จากนั้นทั้งสามคนก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยถึงเคล็ดลับการดูแลผิวพรรณกันยกใหญ่

"ที่จริงผมก็ไม่ควรถามหรอกนะ แต่ผมคิดว่าตัวเองคงต้องถามสักหน่อย เผิงเจี๋ย เธอรู้สึกยังไงกับหลินฟานกันแน่?"

คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันของหวังเฉิน ทำให้ทั้งสามสาวเงียบกริบลงในพริบตา สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็หันไปมองเผิงเจี๋ยพร้อมกัน

เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตน เผิงเจี๋ยก็เม้มปากเบา ๆ "ฉันรอให้เขาพูดก่อนมาตลอดค่ะ"

"เธอสบายใจได้ ไม่ว่าคำตอบของเธอจะเป็นแบบไหน เรื่องคุณป้าผมก็ทุ่มสุดตัวอยู่แล้ว เพราะงั้นผมถึงอยากได้คำตอบจริง ๆ จากเธอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน สีหน้าของเผิงเจี๋ยก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป "ยังจำตอนเรียนได้ไหมคะ ที่หลินฟานชอบเล่นบาสเกตบอลน่ะ ทุกครั้งที่ห้องเราแข่ง ฉันไปดูตลอดเลยนะ แล้วฉันก็เอาน้ำไปให้เขาทุกครั้งด้วย"

ความหมายของการเอาน้ำไปให้ตอนแข่งบาสเกตบอล ทุกคนต่างเข้าใจดี แต่หวังเฉินกลับพูดขึ้นว่า "คนที่เอาน้ำไปให้ไม่ใช่ชุ่ยเอ๋อร์หรอกเหรอ?"

"ฉันเป็นคนซื้อทั้งหมดค่ะ แค่ตัวเองเขินอายไม่กล้าเอาไปให้ ชุ่ยเอ๋อร์ก็เลยช่วยเอาไปให้แทน ถ้านายไม่เชื่อจะโทรไปถามชุ่ยเอ๋อร์ดูก็ได้นะ?"

"หวังเฉิน นายทำเกินไปแล้วนะ" สวี่ฉิงซือเอ่ยปรามหวังเฉิน

"ผมเชื่อแล้วล่ะ แต่ผมจะไม่บอกหลินฟานหรอกนะ เธอวางใจได้เลย ฮิ ๆ ดีจัง ผมแค่ต้องการรู้ว่าเธอคิดยังไงก็พอแล้ว"

ประโยคนี้ของหวังเฉินทำเอาสามสาวถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก จะมาหัวเราะฮิ ๆ อะไรกันเนี่ย

ในใจของเผิงเจี๋ยคิดจริง ๆ ว่า ฉันก็บอกไปแล้วว่าคิดยังไง นายก็ไปบอกหลินฟานตรง ๆ เลยสิ

หรือยังจะให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนอีกหรือไง? ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา มีหรือจะยอมให้เขาเดินทางมาที่นี่เป็นเพื่อนกันเล่า