ตอนที่ 90 สายจากแม่

ขณะที่หวังเฉินกำลังเอนตัวพักผ่อนอยู่บนโซฟา สามสาวสวี่ฉิงซือ เซี่ยเสวี่ย และเผิงเจี๋ยก็เดินเข้ามาด้วยกัน

หวังเฉินเห็นพวกเธอเข้ามาจึงยันตัวลุกขึ้นนั่ง สวี่ฉิงซือโบกมือให้

"นายนอนไปเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พวกเราสนิทกันขนาดนี้ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกน่า"

คิดดูแล้วก็จริง หวังเฉินจึงเอนตัวลงนอนต่อ "แล้วพวกคุณมากันตอนนี้ มีธุระอะไรเหรอครับ"

"มาพาแมวไปเดินเล่นน่ะสิคะ"

"อ๋อ วันนี้ต้าโก่วลงมาวิ่งเล่นเองแล้วล่ะ ไม่ต้องพาไปเดินหรอกครับ

จริงสิ เผิงเจี๋ย คุณแม่วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง"

พอได้ยินหวังเฉินถามถึงอาการของแม่ เผิงเจี๋ยก็เดินมานั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ แล้วตอบว่า

"วันนี้นอนหงายได้แล้ว ความอยากอาหารก็ดีขึ้นบ้าง แต่อาการอย่างอื่นยังไม่เปลี่ยนเลย ต้องปรับเทียบยาไหม"

"ไม่ต้องหรอกครับ แบบนี้ถือว่าได้ผลแล้ว กินต่อไปอีกสักสองเทียบแล้วค่อยดูอีกที"

เห็นเผิงเจี๋ยนั่งลงคุยธุระ สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็นั่งลงตาม

"อืม ได้สิ วันนี้นายตรวจคนไข้ไปเยอะเลยใช่ไหม จะไม่ให้ฉันช่วยจริง ๆ เหรอ

ยังไงฉันก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นนายนะ ถึงตรวจรักษาจะไม่เก่งเท่านาย แต่ช่วยจัดยาให้น่ะพอไหวอยู่แล้ว" เผิงเจี๋ยเห็นหวังเฉินนอนแผ่ไม่ขยับตัวจึงเอ่ยถามซ้ำอีกประโยค

"การจัดยาก็ไม่ใช่งานง่าย ๆ หรอกครับ ถ้าไม่คุ้นเคยกับตัวยา จะจัดได้ช้ามาก แถมยังอาจหยิบผิดได้ด้วย"

"ตู้ยาของนายก็เขียนชื่อแปะไว้ไม่ใช่เหรอ เสี่ยวเจี๋ยจะจัดยาไม่ได้ตรงไหนกัน" สวี่ฉิงซือช่วยพูดทวงความเป็นธรรมให้เผิงเจี๋ย

"ก็จริงนะ ถือโอกาสมาทำความรู้จักตัวยาที่นี่ไปเลยไงล่ะ ยังไงฉันก็ลางานไว้ตั้งครึ่งเดือน

ถ้าเอาแต่วัน ๆ เที่ยวเล่นอย่างเดียว ถึงเวลาไปทำงานคงต้องปรับตัวกันอีกพักใหญ่ มาช่วยงานนายแถมยังได้เรียนรู้อะไรเพิ่มเติมด้วย

อีกอย่างแม่ฉันก็อยู่เฉยไม่ค่อยเป็น ให้ท่านมาช่วยย่าเฉินทำกับข้าวก็ดีต่ออาการป่วยของท่านด้วย นายยังช่วยดูอาการให้ได้ตลอดเวลา นายว่าแบบนี้โอเคไหม"

"หลินฟานบอกให้เธอมาใช่ไหม" หวังเฉินปรายตามองเผิงเจี๋ยพลางถามขึ้นลอย ๆ

หวังเฉินเดาถูกเผงจริง ๆ ตอนที่หลินฟานจะกลับ เขาได้ดึงตัวเผิงเจี๋ยไปคุยว่า คลินิกของหวังเฉินตอนนี้คนแน่นมาก แต่คนไม่พอ เธอพาคุณแม่ไปช่วยงานสิ

ส่วนเธอก็ถือโอกาสครูพักลักจำจากหวังเฉิน ได้เรียนรู้วิชาการรักษาคนจริง ๆ คุณแม่มีอะไรให้ทำยุ่ง ๆ

จะได้ไม่มัวแต่คิดพะวงเรื่องโรคของตัวเอง ร่างกายก็จะฟื้นตัวได้เร็วขึ้น แถมยังอยู่ให้หวังเฉินช่วยดูแลตลอดเวลา เธอก็สบายใจขึ้นไม่ใช่เหรอ

เผิงเจี๋ยฟังแล้วเห็นว่าเป็นความคิดที่ดี บ่ายวันนั้นจึงแวะมาถามดูรอบหนึ่ง แต่ตอนนั้นหวังเฉินยุ่งมากเลยปฏิเสธไป เดิมทีเผิงเจี๋ยคิดว่าเขาปฏิเสธแล้วก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย

แต่พอวันนี้มาเห็นว่าคลินิกมีคนไข้เยอะจริง ๆ หวังเฉินคนเดียวจะไปรับมือไหวได้อย่างไร

ตอนนี้พอดีคุยถึงเรื่องนี้เข้า เผิงเจี๋ยจึงเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง

"งั้นพรุ่งนี้เธอค่อยมาแล้วกันครับ แต่ผมต้องดูความรู้พื้นฐานของเธอก่อนว่าถึงขั้นไหน แล้วค่อยดูว่าจะให้ทำอะไร"

"ฮึ คนสวยอย่างเผิงเจี๋ยอุตส่าห์รีบมาช่วยแท้ ๆ นายยังจะเลือกมากอีก มิน่าล่ะตอนเรียนถึงหาแฟนไม่ได้" สวี่ฉิงซือปรายตามองหวังเฉินแล้วกล่าว

"เอ๋ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็มีแฟนไม่ใช่เหรอ" เผิงเจี๋ยได้ยินที่สวี่ฉิงซือพูดก็รีบเอ่ยแย้งทันที

"เหอะ นายหลอกฉันเหรอเนี่ย ไหนบอกว่าไม่เคยมีแฟนไง" สวี่ฉิงซือได้ยินคำพูดของเผิงเจี๋ยก็ชักจะร้อนรนขึ้นมาทันควัน

"ผมไปหลอกคุณตอนไหนกัน เดิมทีก็ไม่มีจริง ๆ นี่ เผิงเจี๋ย เธออย่ามาใส่ร้ายกันนะ เธอเคยเห็นผมมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" หวังเฉินลุกขึ้นมานั่งแล้วตอบกลับ

"ไม่ใช่เหรอ ฉันยังจำได้เลยว่าตอนนั้นมีสาวสวยคนหนึ่งมาตามหานายถึงห้องเรียน"

"เธอความจำดีจริง ๆ นั่นมันตอนเพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่งไม่ใช่เหรอ ผมเกือบจะลืมไปแล้ว เธอดันจำได้ซะงั้น"

พอได้ยินที่เผิงเจี๋ยพูดและเข้าใจว่าหมายถึงเรื่องไหน หวังเฉินก็เอนตัวนอนลงไปใหม่

"ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ นั่นเป็นครั้งเดียวในชีวิตมหา'ลัยเลยนะที่มีสาวสวยมาตามหาคนถึงห้องเรียนในชั่วโมงเรียน"

"ก็ผู้หญิงคนเดียวกับที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังนั่นแหละ พอปิดเทอมหน้าร้อนเธอก็ไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่นแล้ว คุณลองถามเผิงเจี๋ยดูสิว่านอกจากคนนั้นแล้วยังเคยเห็นคนอื่นอีกไหม"

"พอซือซือถามเข้าหน่อยก็รีบร้อนแก้ตัวเชียวนะ คนก็อยู่กันครบตรงนี้ บอกมาซะดี ๆ ว่าชอบซือซือใช่ไหม" เผิงเจี๋ยถามย้อน

"ก็คำพูดของคุณมันกระทบต่อความน่าเชื่อถือของผมแล้วนี่ครับ

คนอย่างผมยึดถือความจริงใจต่อผู้อื่นเป็นหลัก ก็ต้องรีบอธิบายสิครับ"

เผิงเจี๋ยเตรียมจะพูดอะไรต่อ ทว่าเพิ่งอ้าปาก

เสียงโทรศัพท์มือถือของหวังเฉินก็ดังขึ้น หวังเฉินที่นอนแผ่อยู่บนโซฟาแทบไม่อยากจะรับสาย

เขาถอนหายใจพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นชื่อ "นางฟ้าประจำบ้าน" ก็สะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที รีบทำท่าจุ๊ปากบอกทุกคนให้เงียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนรับสาย "แม่ครับ"

"เหอะ ยังรู้อีกเหรอว่าฉันเป็นแม่แกน่ะ" เสียงดังลั่นสายมาจากปลายทาง ทำเอาเขาตกใจจนต้องรีบยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู

"แม่พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ ลูกชายน่ะต่อให้ลืมเมีย ก็ไม่มีทางลืมคุณแม่นางฟ้าคนสวยหรอกครับ"

หวังเฉินพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

สามสาวที่อยู่ข้าง ๆ พากันส่งสายตาให้กันเลิ่กลั่กเหมือนเห็นผี พวกเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหวังเฉินที่ดูสุภาพอ่อนโยนและมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมอจะมีมุมแบบนี้ด้วย

"บอกมาซิ ไม่ได้โทรหาแม่มากี่เดือนกี่วันแล้ว

บอกว่าจะไปเที่ยว ไปทีก็ล่อไปครึ่งค่อนปี ช่วงแรก ๆ ยังรู้จักโทรมาสามวันดีสี่วันไข้

แต่สี่ห้าเดือนหลังนี้ไม่มีโทรมาสักสาย นี่แกไม่ได้ลืมฉันไปแล้วเหรอไง"

"ขอโทษครับแม่ ผมยุ่ง ๆ ไปหน่อยก็เลยเผลอลืมไปน่ะครับ" หวังเฉินยิ้มเจื่อนพลางพูดเอาใจ

"แกลืมจริงเหรอ แกแค่ไม่รู้จะพูดกับฉันยังไงมากกว่ามั้ง

ตอนที่แกลาออก ฉันไม่ได้ว่าอะไรแก แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันไม่คิดอะไรนะ

แกไม่บอกไม่กล่าวสักคำ ดันไปเปิดคลินิกยาจีนไกลขนาดนั้น แกคิดจะทำอะไรกันแน่"

ไม่มีใครรู้จักลูกดีเท่าแม่อีกแล้วจริง ๆ หวังเฉินไม่รู้จะพูดยังไงกับแม่หวังจริง ๆ นั่นแหละ

เขาถึงไม่ได้โทรหา กะว่าจะรอจนถึงช่วงตรุษจีนแล้วค่อยหาจังหวะบอกเธอ

"แม่รู้หมดแล้วเหรอครับ"

"พูดจาไร้สาระ ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง แกดังไปทั่วทั้งเน็ตขนาดนั้นแล้ว ถ้าฉันไม่โทรหา แกก็กะจะไม่บอกฉันเลยใช่ไหมล่ะ"

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่จริง ๆ ผมแค่ยังคิดไม่ออกว่าจะบอกแม่ยังไงดี กลัวแม่จะไม่เห็นด้วยน่ะครับ"

"เฮอะ แกพูดถูกแล้วล่ะ ฉันไม่เห็นด้วยจริง ๆ นั่นแหละ ใช่ เรื่องของแกที่โรงพยาบาลฉันก็รู้หมดแล้ว

แกไม่อยากทำที่โรงพยาบาล แม่ไม่คัดค้านหรอก แต่ถ้าแกจะเปิดคลินิกยาจีน แกเปิดที่เมืองซานเฉิงไม่ได้หรือไง

ต้องถ่อไปไกลขนาดนั้น ทำไม ไม่เอาแม่คนนี้แล้วใช่ไหม"

"เปล่าครับ มันเป็นเรื่องบังเอิญ อธิบายคำสองคำก็คงไม่เข้าใจ เอาไว้ตรุษจีนผมกลับบ้านแล้วค่อยอธิบายให้ฟังดีไหมครับ"

"ตาแกก็ไม่ติดบ้านตลอดทั้งปีทั้งชาติ ตอนนี้แกก็จะเอาแบบนั้นด้วยเหรอ

ฉันนี่มันชะตาอาภัพจริง ๆ ตั้งแต่เด็กพ่อก็ไม่อยู่ข้างกาย พอตอนนี้ลูกเพิ่งจะโตเป็นผู้เป็นคน ก็ไม่อยู่ข้างกายอีกแล้ว"

"แม่ครับ แม่เป็นถึงหัวหน้าแผนกแพทย์จีนของโรงพยาบาลประชาชนประจำเขต ทำตัวตัดพ้อเหมือนเด็กสาวแบบนี้มันไม่ค่อยดีมั้งครับ

" หวังเฉินได้ยินคำพูดแกล้งตัดพ้อของแม่แล้วก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"งั้นแกปิดคลินิกยาจีน แล้วกลับมาทำงานกับแม่ที่นี่ดีไหมล่ะ"

พอได้ยินคำพูดของแม่ หวังเฉินก็ขมวดคิ้ว แม่หวังไม่ใช่พวกแม่ที่ชอบประคบประหงมลูกสักหน่อย

ไม่ได้ต้องการให้ลูกชายมาตัวติดอยู่ข้างกายตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้หวังเฉินไม่โทรหาเธอสี่ห้าเดือน แล้วเธอก็ไม่โทรหาหวังเฉินเหมือนกันหรอก

"แม่กำลังบีบให้ผมทำเรื่องลำบากใจแล้วนะ เอาเป็นว่า ลูกชายของแม่ตอนนี้เป็นกรรมการสมาคมการแพทย์และยาจีนมณฑล G แล้ว เพราะงั้นเรื่องปิดคลินิกยาจีนแล้วกลับไปทำงานน่ะ แม่เลิกคิดไปได้เลยครับ"

เพราะมีคนนอกอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นหวังเฉินคงพูดไปตรง ๆ แล้วว่าตอนนี้เขาเป็นแพทย์ประจำตัวของผู้ว่าการมณฑล