ตอนที่ 89 คลินิกคนแน่นขนัด

"ให้กุญแจเขาไปแบบนี้เลยเหรอ ไม่กลัวเขาเบี้ยวหรือไง" หลินฟานเห็นการกระทำของสวี่ฉิงซือก็รีบถามขึ้นมาทันที

"พวกคุณเป็นเพื่อนร่วมเตียงสองชั้นกันไม่ใช่เหรอ คุณไม่รู้จักผู้ชายคนนี้หรือไงคะ"

"ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน เหล่าหวัง เราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันแท้ ๆ ทำไมช่องว่างมันถึงได้ห่างขนาดนี้เนี่ย"

"เหล่าหวัง" เมื่อเห็นว่าหวังเฉินไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ หลินฟานจึงร้องเรียกอีกครั้ง

"อะไรนะ" หวังเฉินมองกุญแจในมือ เขายังคงคิดอยู่ว่าจะจัดวางอย่างไรดี พอมีตึกเพิ่มขึ้นมาอีกหลัง ความคิดบางอย่างก็เริ่มลงมือทำได้แล้ว

ชั้นล่างของตึกข้าง ๆ ไม่ได้กั้นแบ่งเป็นสองส่วน แต่เป็นห้องโถงโล่งยาว ความยืดหยุ่นในการจัดผังจึงมีมากกว่าเยอะ แถมยังเป็นบ้านของสวี่ฉิงซือเอง จะปรับปรุงอะไรก็ทำได้เลย

ตอนนี้คนที่มารักษาตัวกับเขามีมากขึ้นเรื่อย ๆ หลายครั้งต้องยืนรอด้านนอก ถ้าเป็นวันที่แดดออกก็ยังพอทำเนา

แต่วันที่ฝนตก นอกจากในบ้านจะแน่นขนัดแล้ว ใต้ชายคาด้านนอกก็เต็มไปด้วยผู้คน ร้านชุดฮั่นฝูข้าง ๆ เอง หลายครั้งก็เบียดเสียดไปด้วยคนที่เข้ามาหลบฝน

หรือว่าจะย้ายห้องตรวจไปไว้ข้าง ๆ ดี พอนึกถึงคนที่จะตามมาในภายหลัง เขาก็รู้สึกว่าอาจจะต้องตั้งโต๊ะตรวจสักสามตัว

รอจนหลินฟานมีฝีมือถึงเกณฑ์ที่เขากำหนด ก็จะสามารถนั่งตรวจประจำโต๊ะคนเดียวได้ ส่วนเก้าอี้สำหรับนั่งรอก็จะได้วางเพิ่มได้อีกหลายตัว

เพราะมัวแต่คิดเรื่องพวกนี้ บทสนทนาของทั้งสองคน หวังเฉินจึงไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"นายคิดอะไรอยู่น่ะ"

"ไม่ได้คิดอะไร แล้วเมื่อกี้แกถามว่าอะไรนะ" หวังเฉินเก็บกุญแจเข้าที่

"ฉันบอกว่าเราก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันแท้ ๆ ทำไมช่องว่างถึงห่างกันขนาดนี้" หลินฟานทำได้เพียงถามซ้ำอีกรอบ

"หืม มีช่องว่างอะไรเหรอ"

"ก็อย่างวิชาแพทย์ไง ถึงนายจะมีปู่คอยสอน แต่การศึกษาภาคบังคับเก้าปีนายก็ไม่ได้ทิ้งนี่นา

ม.ปลาย มหาวิทยาลัย ทุกคนก็เรียนผ่านมาเหมือนกันหมด ทำไมตอนนี้นายถึงรักษาโรคมะเร็งได้แล้ว ส่วนฉันรักษาได้แค่อาการหวัด ส่วนเผิงเจี๋ยคิดว่าแม้แต่หวัดก็คงยังรักษาไม่เคลียร์เลยมั้ง"

"จริง ๆ แล้วความรู้ในตำราไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น เวลาสี่ปีก็เพียงพอแล้ว แต่ประสบการณ์ไม่ใช่สิ่งที่จะสะสมได้จากการฝึกงานแค่ปีเดียวนะ

ยังจำได้ไหม ตอนปีหนึ่งกับปีสามช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ฉันเคยถามว่าอยากไปรักษาคนบนเขากับฉันไหม นายเป็นคนบอกเองว่าไม่ไป"

"พี่ชาย นั่นมันประกอบวิชาชีพเวชกรรมเถื่อนชัด ๆ ไหมล่ะ"

"ถ้านายจะพูดแบบนั้น ฉันก็จนปัญญาแล้ว"

"อีกอย่าง แค่เพิ่มช่วงปิดเทอมหน้าร้อนมาสองครั้ง จะไปได้ประสบการณ์เพิ่มขึ้นสักเท่าไรกันเชียว"

"แล้ววันหยุดสุดสัปดาห์ล่ะ ถ้านายเริ่มนั่งดูเคสในคลินิกทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ตั้งแต่ตอนปีหนึ่ง ป่านนี้นายก็คงไม่เป็นแบบนี้เหมือนกัน"

"อ๋อ วันหยุดสุดสัปดาห์นายไปตรวจคนไข้ที่คลินิกมาเหรอ ไหนนายบอกว่าไปทำงานพาร์ตไทม์ไง"

"ก็พาร์ตไทม์ไง แค่ไม่ได้เงิน ฉันแค่แสดงฝีมือให้หมออาวุโสท่านนั้นดู

หลังจากนั้นตลอดสี่ปี ฉันก็ใช้ใบอนุญาตของคุณหมอท่านนั้นตรวจคนไข้ในคลินิกมาตลอด ฉันตรวจเสร็จเขาก็แค่เซ็นชื่อกำกับ"

"แล้วทำไมนายไม่ชวนฉันไปด้วยเล่า" หลินฟานตบขาพลางตัดพ้ออย่างเจ็บใจ

"พูดแบบนี้ไร้จิตสำนึกไปหน่อยมั้ง ฉันชวนนายตั้งหลายรอบ นายไม่ยอมไปเองต่างหาก"

"ตอนไหนกันล่ะ ทำไมฉันจำไม่ได้เลย"

"พอถามทีไร ไม่บอกว่านอนไม่พอก็บอกว่านัดคนเล่นเกมไว้ หรือไม่ก็ต้องไปตามจีบสาว"

"อ๊าก เฮ้อ ตอนนั้นทำไมฉันถึงไม่ตามนายไปดี ๆ นะ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ" หวังเฉินแบมือทั้งสองข้าง

"ยิ่งคุยยิ่งหงุดหงิด ไม่คุยแล้ว กลับไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้บ่ายฉันก็จะกลับแล้ว

เผิงเจี๋ยกับคุณน้าฉันฝากนายด้วยนะ ช่วยดูแลให้ดีด้วยล่ะ ฉันทำเรื่องเสร็จแล้วจะรีบกลับมา" หลินฟานลุกขึ้นพลางปัดกางเกงแล้วพูดขึ้น

"นายคิดดูให้ดีอีกทีเถอะ อีกอย่างก็ปรึกษาคุณลุงคุณน้าด้วย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะ" หวังเฉินยังคงเอ่ยเตือนสติไปคำหนึ่ง

"เรื่องของฉันเอง ฉันรู้ดีน่า เอาละ ไปล่ะ บ๊ายบายครับบอสสวี่" หลินฟานพูดจบก็ลุกเดินออกไปทันที

พอหลินฟานกลับไปแล้ว หวังเฉินกับสวี่ฉิงซือก็จ้องตากันปริบ ๆ สายตาของหวังเฉินสื่อความหมายชัดเจนว่า 'ทำไมเธอยังไม่กลับอีก'

ส่วนสวี่ฉิงซือก็ส่งสายตากลับมาว่า 'มองฉันทำไมยะ'

"อ้อ จริงสิ พาเจ้าหมาสองตัวไปเดินเล่นหรือยังคะ" สวี่ฉิงซือเพิ่งนึกขึ้นได้

"หืม ยังเลย ไปสิ พาหมาไปเดินเล่น" พอได้ยินคำพูดของสวี่ฉิงซือ หวังเฉินถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้พาสองเหมียวออกไปข้างนอก จึงลุกขึ้นแล้วเอ่ยชวน

คนละตัว ทั้งสองจูงสายจูงแมวเดินเล่นไปตามริมลำธารเล็ก ๆ

"ฉันเห็นปกติกุ้ยจือก็อยากลงมาชั้นล่างอยู่นะคะ คุณอย่าขังมันไว้สิ ปล่อยให้มันลงมาเล่นเองบ้าง" สวี่ฉิงซือมองแมวสองตัวที่กระตือรือร้นทันทีที่ได้ออกมาพลางเอ่ย

"อืม ก็ได้อยู่ แต่เอ้อร์โก่วยังกลัวอยู่ คนเยอะมันก็ไม่กล้าลงมา ถ้าต้าโก่ววิ่งลงมาเล่น เหลือมันอยู่ข้างบนตัวเดียวคงยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ ผมถึงไม่ยอมให้ต้าโก่วลงมาไง"

"พอกุ้ยจือลงมาบ่อยเข้า ถวนจื่อก็อาจจะตามลงมาด้วยก็ได้นะคะ พอบ่อย ๆ เข้า ก็อาจจะไม่กลัวแล้วไงคะ"

"ค่อยว่ากัน ตอนกลางวันผมไม่ปิดประตูก็แล้วกัน ดูพวกมันเองแล้วกัน อยากลงมาก็ลงมา"

วันต่อมา คนที่มารักษาอาการป่วยยิ่งเยอะกว่าเดิม แค่ช่วงเช้าช่วงเดียว หวังเฉินก็คาดว่าตรวจคนไข้ไปแล้วราวเจ็ดแปดสิบคน

พอถึงเวลาอาหาร ด้านนอกก็ยังมีคนต่อแถวอยู่ สุดท้ายก็เป็นหลินฟานที่ออกไปบอกว่าให้พวกเขาค่อยกลับมาใหม่ตอนบ่ายโมง ให้คุณหมอได้กินข้าวพักผ่อนสักหน่อย คนด้านนอกถึงยอมแยกย้ายกันไป

นี่ขนาดมีเฉินเฉิงกับหลินฟานคอยช่วย ถ้าปล่อยให้หวังเฉินทำคนเดียวจริง ๆ ละก็

แค่คนกลุ่มนี้ก็คงทำให้หวังเฉินต้องตรวจเกือบทั้งวัน แม้คนที่มาจะไม่มีโรคมะเร็งหรืออะไรทำนองนั้น แต่โรคเรื้อรังและโรคยากซับซ้อนกลับมีมาไม่น้อยเลย

นั่นเพราะวันนี้หวังเฉินมีหน้าที่แค่ตรวจวินิจฉัย เฉินเฉิงรับผิดชอบจัดยา ส่วนหลินฟานรับผิดชอบฝังเข็ม

หวังเฉินเพียงแค่ตรวจวินิจฉัยเสร็จ เขียนใบสั่งยาแล้วส่งให้เฉินเฉิง ส่วนคนที่ต้องฝังเข็ม หลังจากหวังเฉินกำชับแล้วก็ตามหลินฟานไปห้องรักษาได้เลย

ด้วยวิธีนี้หวังเฉินถึงตรวจคนไข้ได้มากขนาดนี้ ทว่าพอบ่าย ปัญหาก็ตามมา เพราะหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ หลินฟานก็ไปทักทายร่ำลากับเผิงเจี๋ยแล้วเดินทางกลับไป

พอไม่มีหลินฟานช่วยฝังเข็ม หวังเฉินก็ต้องทั้งตรวจโรคและฝังเข็มเอง ยิ่งพอเฉินเฉิงไปโรงเรียน หวังเฉินก็ต้องคอยปลีกตัวไปจัดยาด้วยอีก

แม้สวี่ฉิงซือจะมาช่วย แต่ความเร็วในการจัดยากลับช้าเกินไป บางครั้งหวังเฉินจึงต้องเดินไปช่วยจัดยาเอง

ความเร็วในการตรวจจึงช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ในระยะเวลาห้าชั่วโมงเท่ากัน ช่วงบ่ายกลับตรวจได้ไม่ถึงสี่สิบคน สุดท้ายจึงทำได้เพียงกินมื้อเย็นแล้วตรวจต่อ

คนที่มาจากหมู่บ้านบางส่วนเห็นว่าเย็นมากแล้ว จึงไม่ได้เดินทางมาที่คลินิก

เดิมทีช่วงบ่ายเผิงเจี๋ยตั้งใจจะมาช่วย แต่หวังเฉินปฏิเสธไป เหตุผลแรกคือเขาไม่รู้ว่าฝีมือการฝังเข็มของเผิงเจี๋ยอยู่ในระดับไหน หากไม่ถึงเกณฑ์ที่เขาต้องการ ก็ยังต้องให้เขาคอยยืนเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ซึ่งจะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิม

เหตุผลที่สองคืออีกฝ่ายตั้งใจพามารดามาหาหมอ แม้จะเป็นเพื่อนร่วมรุ่น แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก การจะให้เธอมาช่วยงานตอนนี้ หวังเฉินรู้สึกว่าไม่เหมาะสม

คนที่ยังรออยู่หลังมื้อเย็นล้วนเป็นคนที่เดินทางมาจากต่างถิ่น ที่ตรวจเสร็จแล้วจำเป็นต้องรีบเดินทางกลับ

ต้องง่วนอยู่อีกสองชั่วโมง จนกระทั่งเวลาสองทุ่มครึ่ง หวังเฉินถึงเสร็จสิ้นการตรวจประจำวัน

หวังเฉินที่เสร็จจากงานเอาแต่นวดคลึงศีรษะตัวเองไม่หยุด พลางคิดในใจว่าพรุ่งนี้คงไม่มีคนเยอะขนาดนี้แล้ว เพราะอย่างไรวันนี้ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

คืนนี้หวังเฉินไม่ได้ออกไปพาแมวเดินเล่น สวี่ฉิงซือเองก็เห็นว่าเขาเหนื่อยจริง ๆ จึงลากเซี่ยเสวี่ยไปพาพวกมันเดินเล่นแทน

วันต่อมาก็เข้าสู่วันจันทร์ หลังจากตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟันแล้ว หวังเฉินก็แวะไปดูที่ห้องตรวจ

พอเห็นว่ามีคนรออยู่แค่ไม่กี่คน เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอ่ยขอตัวก่อนจะไปกินอาหารเช้าแล้วค่อยออกมาเริ่มตรวจ

ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาโล่งใจเร็วเกินไป แม้จะดูเหมือนมีแค่ไม่กี่คน แต่พอตรวจไม่กี่คนนี้เสร็จ คนอื่นก็ทยอยตามกันมาเรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย

พอถึงเวลาสิบโมงเช้า ในห้องตรวจก็นั่งไม่พออีกครั้ง และด้านนอกก็เริ่มตั้งแถวกันแล้ว

แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง แต่หวังเฉินก็ไม่กล้าผ่อนปรนแม้แต่น้อย ยังคงตรวจวินิจฉัยและรักษาคนไข้แต่ละคนอย่างละเอียดรอบคอบ

ทั้งวันนี้ตรวจไปเกือบแปดสิบคน หวังเฉินที่เพิ่งมีเวลาว่างได้พักรู้สึกสิ้นหวังในใจจริง ๆ นี่มันวันจันทร์นะ ทำไมคนถึงเยอะขนาดนี้ ก่อนหน้านี้แม้วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังไม่มีคนมาเยอะขนาดนี้เลย

ไม่ได้การ ต้องรีบจัดการห้องข้าง ๆ ให้เสร็จโดยเร็ว เรื่องคนช่วยก็ต้องรีบหามาให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นลำพังตัวเขาคนเดียว ต่อให้เหนื่อยจนตัวตายก็คงตรวจไม่หวาดไม่ไหวแน่