ตอนที่ 88 แผนขยายคลินิกยาจีน

"เหล่าหวัง เมื่อกี้คำพูดพวกนั้นมาบอกฉันตอนนี้ไม่ได้หรือไง ทำไมต้องพูดต่อหน้าน้าเขาด้วยวะ"

หลินฟานมองหวังเฉินด้วยสีหน้าตัดพ้อ

"มีสองเหตุผล อย่างแรกคือโมโหจริง อย่างที่สองคือสร้างความมั่นใจให้น้าชิว"

หลินฟานเกาหัว "จะให้ทำยังไงล่ะ มหาวิทยาลัยเขาสอนมาแบบนั้น พวกฉันไม่ได้เหมือนนายนี่

มีปู่ระดับมือหนึ่งของประเทศ หรือไม่ฉันลาออกแล้วมาเริ่มเรียนใหม่กับนายดีไหม"

หวังเฉินได้ยินก็กะพริบตาปริบ ๆ "ที่นายพูดมาก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะ

แต่ต้องตกลงกันก่อนนะ เฉินเฉิงเป็นศิษย์เอกคนโตของฉัน ถ้านายมา ค่อยดูอีกทีว่าจะได้อยู่อันดับสองหรืออันดับสาม"

"ไสหัวไปเลย กล้าพูดออกมาได้นะ ฉันเป็นพี่น้องเตียงบนของนายนะโว้ย"

หลินฟานร้อนรนขึ้นมา ฉันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นนายนะ จะให้ฉันเรียกเด็กคนหนึ่งว่าศิษย์พี่เนี่ยนะ

"อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย วันก่อนตอนนายโทรมาฉันเพิ่งเห็นว่ายังไม่ได้เปลี่ยนชื่อบันทึกเบอร์เลย

ฉันตั้งชื่อนายไว้ว่าลูกชายเตียงบน เพราะเมื่อก่อน เพื่อของกินสักคำ นายเรียกฉันว่าพ่อไปตั้งกี่ครั้งแล้ว"

"พรืด ฮ่าๆๆๆ... หอพักชายพวกนายเป็นแบบนี้กันจริงเหรอคะเนี่ย"

สวี่ฉิงซือที่นั่งฟังทั้งสองคนคุยกันอยู่ข้าง ๆ ถึงกับพ่นน้ำชาออกมา หัวเราะจนตัวงออยู่บนโซฟา

หลินฟานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกัดฟันพูดว่า "เหล่าหวัง ถ้านายเปลี่ยนชื่อบันทึกเดี๋ยวนี้ เราก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่"

หลินฟานแค้นใจนัก ถูกหวังเฉินแฉต่อหน้าสาวสวยแบบนี้ คนแซ่หลินอย่างฉันไม่ต้องเอาหน้าไว้ที่ไหนแล้วหรือไง

ฮึ่ม ใจเย็นไว้ ยังต้องพึ่งเขาช่วยรักษาว่าที่แม่ยาย ต้องใจเย็นเข้าไว้

หวังเฉินหัวเราะหึ ๆ แต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปลี่ยนชื่อบันทึกเป็นพี่น้องเตียงบนต่อหน้าต่อตาหลินฟาน

พอเห็นหวังเฉินยอมเปลี่ยนชื่อบันทึก สีหน้าของหลินฟานถึงค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

จากนั้นหลินฟานก็ถามหวังเฉินด้วยสีหน้าจริงจังว่า

"พูดจริง ๆ นะ ถ้าฉันลาออกแล้วมาตามเรียนกับนายจริง ๆ นายจะรับไหม"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหลินฟาน หวังเฉินก็รู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีความคิดนี้จริง ๆ

"เงื่อนไขการจบหลักสูตรของฉันเข้มงวดมากนะ ไม่ได้ง่ายเหมือนจบมหาวิทยาลัยหรอก"

"พอได้ยินที่นายพูด ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลก็แค่คนอยู่ไปวัน ๆ เพราะนายเคยสอนวิธีรักษาไข้หวัดให้ฉัน

ตอนนี้ฉันแทบจะรักษาหายได้ในยาสามเทียบ แค่นี้ฉันยังลำพองใจในโรงพยาบาลตั้งนาน แต่พอดูวิธีที่นายรักษา ฉันมันก็แค่คนอยู่ไปวัน ๆ จริง ๆ"

หลินฟานไม่ได้ตอบคำพูดของหวังเฉินตรง ๆ แต่กลับพูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมา

"มาอยู่ที่นี่ เงินเดือนไม่สูงนะ อันนี้ต้องตกลงกันไว้ก่อน"

"ฉันก็แค่อยากอาศัยช่วงที่ยังหนุ่ม ถ้าได้วิชาความรู้จริง ๆ บางทีฉันอาจมีโอกาสเป็นปรมาจารย์แพทย์แห่งชาติกับเขาบ้างก็ได้ใช่ไหม" หลินฟานทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของหวังเฉิน

"ถ้านายอยากมาจริง ๆ ก็ได้ ฉันรับไว้ ไม่ต้องกราบเป็นอาจารย์หรอก ถือว่าฉันจ้างนายมาทำงาน อะไรที่ควรสอนฉันก็จะไม่กั๊กไว้ ฉันทำได้เท่านี้แหละ"

"งั้นก็สวยสิ แล้วเฉินเฉิงก็ยังต้องเรียกฉันว่าอาจารย์อาใช่ไหม" พอได้ยินหวังเฉินตอบตกลง หลินฟานก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

หวังเฉินยกถ้วยชาขึ้นมา ชำเลืองมองเขาตาขวางโดยไม่พูดอะไร

"ที่ว่าเงินเดือนไม่สูงเนี่ย เดือนละเท่าไรล่ะ" หลินฟานถามต่อด้วยสีหน้าทะเล้น

"รวมกินอยู่ เต็มที่เดือนละห้าพัน ไม่มีประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพนะ"

"เชี่ย เหล่าหวังพี่น้องที่แสนดี ได้ขนาดนี้ก็โอเคแล้ว ที่โรงพยาบาลฉันได้สุทธิเดือนละสี่ห้าพันเอง แถมไม่รวมกินอยู่ด้วย คลินิกเล็ก ๆ ของนายนี้ทำเงินดีไม่เบานี่"

พอหลินฟานได้ยินเรื่องเงินเดือน ก็เอื้อมมือไปกอดคอหวังเฉินทันที

"ตอนนี้คนไข้ที่คลินิกค่อย ๆ เพิ่มขึ้นแล้ว ก็ถือว่าพอไปได้

ที่สำคัญคือที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น การมาตรวจที่ฉันต้องจ่ายค่าตรวจด้วย เหมือนกับค่าลงทะเบียนของโรงพยาบาล แค่ถูกกว่าเท่านั้นเอง"

"ได้ ตกลงตามนี้นะ ถ้าฉันลาออกแล้วนายไม่รับล่ะก็ ฉันเคืองจริง ๆ ด้วย"

"อืม นายอยากมาเมื่อไหร่ก็มาเถอะ ที่นี่กำลังขาดหมออยู่พอดี ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะไปหาจากที่ไหน

นายดันเสนอตัวมาเองพอดี แต่นายต้องทำงานจิปาถะไปก่อนนะ

ประเด็นหลักคือเฉินเฉิงอยู่คลินิกแค่วันหยุดสุดสัปดาห์ ไว้ปีหน้านักศึกษาฝึกงานมาแล้ว นายค่อยมานั่งตรวจข้าง ๆ ฉันได้"

"หืม นักศึกษาฝึกงานเหรอ" หลินฟานนึกว่าตัวเองหูฝาด

"ใช่ นักศึกษาฝึกงานจากมหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีนมณฑล G จะมีสามคนมาฝึกงานที่คลินิก"

"ทำไมถึงมาฝึกงานที่คลินิกได้ล่ะ ทางมหาวิทยาลัยยอมรับด้วยเหรอ แล้วจะมีนักศึกษาอยากมาจริง ๆ เหรอ"

หลินฟานอึ้งไปทันที คลินิกเล็กแค่นี้ จะมีนักศึกษาฝึกงานมาจริง ๆ ด้วยเหรอ

"อืม คุยตกลงกับผู้เฒ่าหลี่ไว้แล้วน่ะ หลี่ตุนหมิ่นแห่งมณฑล G นายเคยได้ยินชื่อผู้เฒ่าหลี่ใช่ไหมล่ะ

ผู้เฒ่าหลี่เป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัย ท่านพูดไว้ตอนมาคลินิกคราวก่อน"

"นายนี่แน่จริง ๆ" หลินฟานยกนิ้วโป้งให้หวังเฉิน

"ถ้าอย่างนั้นหวังเฉิน หากมีนักศึกษาฝึกงานมาจริง ๆ ที่นี่ของนายก็คงจะแคบไปแล้วใช่ไหมคะ" สวี่ฉิงซือเอ่ยขึ้นในจังหวะนี้

"อืม ก็แคบไปหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ ประเด็นหลักคือเรื่องที่พัก จัดการยากน่าดู

ฉันกำลังคิดว่าจะไปคุยกับเพื่อนบ้านฝั่งซ้ายดูสักหน่อย ว่าจะขอเช่าบ้านพวกเขาได้หรือเปล่า อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่กันแล้ว" หวังเฉินพยักหน้า

สวี่ฉิงซือหรี่ตาลง คราวนี้เรื่องอักษรพู่กันอาจไม่ต้องเอาชีวิตแมวของต้าโก่วกับเอ้อร์โก่วมาขู่หวังเฉินแล้ว จัดการได้ทันทีเลย

หวังเฉินไม่รู้เลยว่า ตอนที่สวี่ฉิงซือซื้อตึกนั้น เธอได้ซื้อไว้ทั้งฝั่งซ้ายและขวา ฝั่งขวาทำเป็นร้านชุดฮั่นฝู ส่วนฝั่งซ้ายยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไร จึงปล่อยว่างไว้อย่างนั้นมาตลอด

"ฮิ ๆ หวังเฉิน ถ้านายยอมเขียนอักษรพู่กันให้ฉันสักสองสามแผ่นล่ะก็ ปัญหาเรื่องบ้าน คุณหนูอย่างฉันช่วยนายจัดการได้นะ" สวี่ฉิงซือยักคิ้วให้หวังเฉิน

"ฉันจะเช่าบ้านฝั่งซ้าย ต้องให้เธอช่วยอะไรด้วย เธอรู้เหรอว่าเจ้าของบ้านอยู่ที่ไหน อ๋อ แค่ข้อมูลอย่างเดียว เธอคิดราคาเป็นอักษรพู่กันตั้งสองสามแผ่นเลยเหรอ"

"ฮึ ฉันขอบอกนายไว้ก่อนนะ ถ้าตอนนี้นายไม่ยอมตกลงล่ะก็ ถึงตอนนั้นอาจจะไม่ใช่แค่สองสามแผ่นแล้วนะ"

หวังเฉินมองสวี่ฉิงซือด้วยความสงสัย หรือว่าบ้านหลังนั้นจะถูกเธอเช่าไปแล้ว เป็นไปไม่ได้น่า ถ้าเช่าแล้วทำไมเธอถึงไม่เปิดทำอะไรสักอย่างล่ะ

แต่ท่าทางมั่นอกมั่นใจของสวี่ฉิงซือก็ทำให้หวังเฉินเริ่มไม่แน่ใจ หากถูกเธอเช่าไปจริง ๆ แล้วเธอยืนกรานว่าต้องให้เขาเขียนอักษรพู่กันถึงจะยอมปล่อยให้เช่าต่อ เขาคงต้องยอมเขียนให้จริง ๆ เสียแล้ว

หลินฟานที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ เขาหันไปพูดกับหวังเฉินว่า

"เหล่าหวัง ถ้านายขยายพื้นที่ออกไป ก็ต้องจัดผังใหม่ใช่ไหม ตึกนี้สร้างยังไงล่ะ เจาะประตูให้ทะลุถึงกันได้หรือเปล่า

ถึงตอนนั้นก็ตั้งโต๊ะตรวจให้ฉันข้างห้องสักตัว ฉันจะอยู่ข้าง ๆ ตรวจคนไข้ดูก่อนรอบหนึ่ง แล้วค่อยให้นายตรวจซ้ำ นายคิดว่ายังไง"

"ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เดิมทีก็เป็นบ้านเช่าอยู่แล้ว ผู้เช่าบ้านที่ไหนจะมาทุบกำแพงตามใจชอบได้ แล้วที่สำคัญยังไม่ใช่กำแพงของเจ้าของคนเดียวกันอีก เลิกคิดไปได้เลย"

"ได้สิ ขอแค่นายเขียนให้ฉัน ฉันอนุญาตให้นายทุบได้เลย" สวี่ฉิงซือรู้สึกว่าหลินฟานนี่เป็นตัวช่วยชั้นยอดจริง ๆ

คำพูดนี้ทำให้หวังเฉินฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที ยัยคนนี้ คงไม่ได้ซื้อฝั่งซ้ายไว้ด้วยหรอกนะ

"หืม ฝั่งซ้ายคงไม่ได้ถูกเธอซื้อไปแล้วเหมือนกันหรอกนะ"

"ฮิ ๆ ทายสิ" สวี่ฉิงซือยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"เฮ้อ เอาสักกี่แผ่นล่ะ"

"แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย ห้าแผ่นเป็นไง ไม่เยอะไปใช่ไหม"

"คุณคิดสวยหรูไปหน่อยมั้ง"

"อย่างนั้นเหรอ" สวี่ฉิงซือถึงกับล้วงกุญแจพวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วเอานิ้วสอดห่วงหมุนควงเล่นไปมา

"ขอน้อยกว่านี้หน่อยได้ไหม เขียนพวกนี้มันเปลืองพลังงานมากนะ" หวังเฉินพูดอย่างจนใจ

"น้อยกว่านี้ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันรับปากว่าจะให้พ่อสองแผ่น แล้วถ้าให้พ่อแต่ไม่ให้คุณปู่ ฉันก็คงไม่ต้องกลับบ้านกันพอดี" สวี่ฉิงซือส่ายหน้าตอบ

"เธอยกนี้ชนะไป แต่ต้องรอให้ฉันมีเวลาว่างก่อนค่อยเขียน ไม่มีปัญหาใช่ไหม"

"อืม เรื่องนี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้วค่ะ" สวี่ฉิงซือได้ยินว่าหวังเฉินตกลง ก็โยนกุญแจในมือให้หวังเฉินด้วยความดีใจทันที