ตอนที่ 87 การแยกแยะกลุ่มอาการตามหกเส้นลมปราณ

ไม่นานนัก หวังเฉินก็เขียนใบสั่งยาเสร็จและส่งให้เฉินเฉิงโดยตรง พ่อของเซี่ยเสวี่ยได้นั่งลงตรงตำแหน่งที่แม่ของเธอเพิ่งลุกไปเมื่อครู่แล้ว

พ่อของเซี่ยเสวี่ยพูดไม่มาก เพียงบอกว่าช่วงนี้ตนเองมักจะรู้สึกเหนื่อยอยู่บ่อย ๆ

หลังจากหวังเฉินจับชีพจรเสร็จก็พูดขึ้นว่า "คุณอาเซี่ยครับ อาการของคุณอาเกิดจากความกังวลครุ่นคิดมากเกินไป แล้วตามด้วยดีใจสุดขีด คัมภีร์เน่ยจิงกล่าวไว้ว่า ปอดคุมความเศร้ากังวล ความกังวลจึงทำร้ายปอด ม้ามคุมความคิด การคิดมากเกินไปจึงทำร้ายม้าม หัวใจคุมความยินดี ความดีใจเกินไปจึงทำร้ายหัวใจ"

"เมื่อหัวใจได้รับผลกระทบ ปฏิกิริยาแรกคือการนอนไม่หลับ ดังนั้นคุณอาคงไม่ได้แค่เหนื่อย แต่ยังนอนหลับไม่สนิทด้วยใช่ไหมครับ"

"จริงด้วยค่ะหมอหวัง ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมสองสามวันมานี้เวลานอนเขาถึงได้พลิกตัวไปมาตลอด"

"ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรครับ เดี๋ยวผมจัดยาให้สองเทียบ กินปรับสมดุลร่างกายก็หายแล้วครับ"

เมื่อหวังเฉินเขียนใบสั่งยาเสร็จ แม่ของเผิงเจี๋ยก็เข้ามานั่งข้าง ๆ หวังเฉิน นี่ถึงจะเป็นคู่เอกของวันนี้ เผิงเจี๋ยเองก็มายืนอยู่ข้างกายแม่ในเวลานี้เช่นกัน

คราวนี้หวังเฉินไม่ได้จับชีพจรก่อน แต่เริ่มจากการถามถึงอาการ "คุณน้าชิวครับ คุณน้าลองเล่าให้ฟังก่อนนะครับว่ามีอาการอะไรบ้าง"

เผิงเจี๋ยชิงพูดขึ้นมาทันทีว่า "แม่ของฉัน เริ่มแรกมีอาการไอเป็นเลือด นอนหงายราบไม่ได้ แล้วก็แขนขาเย็นเฉียบค่ะ"

น้าชิวพูดรับขึ้นมาในตอนนี้ "โดยเฉพาะตอนกลางคืนยิ่งหนาวเย็น ไม่มีเบื่ออาหาร แถมยังไม่รู้รสชาติและไม่ได้กลิ่นเลยด้วย ไม่มีเรี่ยวมีแรงเลย

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าชีวิตไม่มีอะไรน่าอยู่อีกแล้ว มีแค่เรื่องของเผิงเจี๋ยนี่แหละที่ยังปล่อยวางไม่ลง"

"พูดอะไรแบบนั้นกันครับ วันเวลาข้างหน้าของคุณน้ายังอีกยาวไกล วางใจเถอะครับ รักษาหายได้แน่นอน"

หวังเฉินฟังแล้วก็พูดปลอบประโลม ขณะเดียวกันก็ยื่นมือไปจับชีพจร สัมผัสถึงลักษณะชีพจรอย่างละเอียด

ทุกคนเห็นดังนั้นจึงไม่มีใครส่งเสียงออกมา ด้วยกลัวว่าจะรบกวนหวังเฉิน หนึ่งนาทีผ่านไป หวังเฉินชักมือกลับแล้วถามเผิงเจี๋ยกับหลินฟานว่า "พวกนายมีความเห็นว่ายังไงบ้าง"

"พี่ชาย ก่อนหน้านี้ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ มะเร็งตับกับมะเร็งปอดไง

ยังจะมีความเห็นอะไรอีก ผลการวินิจฉัยของโรงพยาบาลก็ออกมาแล้วนี่" หลินฟานได้ยินคำถามของหวังเฉินก็ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

"เฮ้อ" หวังเฉินมองทั้งสองคนแล้วถอนหายใจออกมา

"การไม่ให้น้าไปหาแพทย์แผนปัจจุบันเพื่อผ่าตัด ถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดของพวกนายแล้ว

แต่พวกนายเป็นผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์แผนจีนนะ จะไปใช้วิธีวินิจฉัยโรคของแพทย์แผนปัจจุบันทำไม ในศาสตร์แพทย์แผนจีนมีชื่อโรคมะเร็งตับกับมะเร็งปอดด้วยเหรอ

เฮ้อ ช่างเถอะ พวกนายใช้การแยกแยะกลุ่มอาการตามระบบเว่ย-ชี่-อิ๋ง-เสวี่ย คาดว่าตอนนี้ก็คงยังดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าโรคของน้าอยู่ในขั้นไหนแล้ว"

หวังเฉินมองคนทั้งสองแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ นี่น่ะหรือแพทย์แผนจีนที่จบมาจากวิทยาลัยการแพทย์ แพทย์แผนจีนจะไม่ตกต่ำลงได้อย่างไร

จากนั้นหวังเฉินก็พูดต่อ "อาการทั้งหมดอยู่ที่ระดับเจฺว๋อิน พิษความเย็นในร่างกายลึกถึงขีดสุด

คุณน้าครับ กระบวนการรักษานี้อาจจะนานสักหน่อย ประเมินคร่าว ๆ ว่าน่าจะต้องใช้เวลาราวครึ่งปี ประมาณหกถึงแปดเดือนครับ"

"รักษาได้ก็ดีมากแล้วจ้ะ น้าไม่มีปัญหาหรอก" น้าชิวตอบ

ทว่าเผิงเจี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ กลับถามขึ้นว่า "หวังเฉิน นายเตรียมจะรักษายังไง"

"หลายด้านร่วมกัน ด้านหนึ่งคือขับน้ำถอนพิษ ด้านหนึ่งคือทลายก้อนเนื้อ อีกด้านคือฟื้นฟูกำลังวังชา รวมทั้งช่วยขับถ่าย และยังต้องเสริมการทำงานของหัวใจบำรุงไตด้วย

ยาจีนพวกนี้ผมจะใช้สลับปรับเปลี่ยนกันไป ตอนนี้น้าอาการหนักแล้ว ผมจึงทำได้แค่ใช้ยาแรง ตำรับสือเจ่าทัง ตำรับกานสุ่ยป้านเซี่ยทัง ตำรับซื่อนี่ทัง และตำรับอื่น ๆ"

"หวังเฉิน แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ ไม่ดูฟิล์มเอกซเรย์หน่อยเหรอ จะได้รู้ว่าตรงไหนเกิดรอยโรคบ้าง"

เผิงเจี๋ยเห็นหวังเฉินแค่สอบถาม จับชีพจร แล้วก็เตรียมจะสั่งยา จึงเอ่ยถามขึ้นมา

"น้าก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว ที่โรงพยาบาลก็ดูฟิล์ม ตรวจเลือด ตรวจปัสสาวะ แล้วมันได้ผลไหมล่ะ"

คำพูดของเผิงเจี๋ยทำเอาหวังเฉินทั้งโกรธทั้งขำ เป็นแพทย์แผนจีนแท้ ๆ แต่กลับต้องพึ่งพาเครื่องจักรในการวินิจฉัยโรค แบบนี้ยังจะนับเป็นแพทย์แผนจีนได้อีกหรือ

"เหล่าหวัง เผิงเจี๋ยไม่ได้มีเจตนาอื่นหรอก แค่อยากให้นายดูฟิล์มตรวจหน่อย จะได้เข้าใจอาการป่วยมากขึ้นไง"

หลินฟานเห็นสีหน้าของหวังเฉินเคร่งขรึมลง ก็รีบเอ่ยไกล่เกลี่ยบรรยากาศทันที

"การแยกแยะกลุ่มอาการตามระบบหกเส้นลมปราณ หลินฟาน เมื่อก่อนฉันเคยดึงตัวนายมาติวให้อย่างละเอียดแล้วแท้ ๆ ตอนนี้กลับมาบอกให้ฉันดูฟิล์มตรวจเนี่ยนะ

ทำไม พวกนายจำได้แต่วิชาการวินิจฉัยโรคของแพทย์แผนปัจจุบันอย่างนั้นเหรอ แล้วการแยกแยะกลุ่มอาการของแพทย์แผนจีนลืมไปหมดแล้วหรือไง" ใบหน้าของหวังเฉินปรากฏรอยยิ้มขื่น

"พวกนายสองคนก็เป็นหมอ ผู้เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีนในโรงพยาบาลของพวกนายก็ดูฟิล์มเหมือนกันใช่ไหมล่ะ แล้วพวกเขารักษาโรคนี้หายไหมล่ะ"

"ก่อนหน้านี้ฉันเคยพาแม่ไปตรวจกับผู้เชี่ยวชาญที่โรงพยาบาลของเรา ปฏิกิริยาแรกของเขาคือบอกให้ส่งไปรักษาด้วยแพทย์แผนปัจจุบัน

บอกว่าในสถานการณ์แบบนี้ แพทย์แผนจีนทำได้แค่ช่วยเสริม ต้องใช้แพทย์แผนปัจจุบันเป็นหลัก ให้พวกเขาผ่าตัดส่วนที่มีรอยโรคออกไปก่อน แล้วค่อยใช้แพทย์แผนจีนช่วยฟื้นฟูร่างกาย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน เผิงเจี๋ยจึงนึกถึงตอนที่พาแม่ไปหาผู้เชี่ยวชาญก่อนหน้านี้ขึ้นมา

"ผมไม่ได้ปฏิเสธแพทย์แผนปัจจุบัน แต่แพทย์แผนปัจจุบันมีการศึกษาวิจัยที่ลงลึกเฉพาะด้านการรักษาบาดแผล ซึ่งในจุดนี้จริงอยู่

ที่แพทย์แผนจีนของเราสู้พวกเขาไม่ได้ ทว่าหากพูดถึงเรื่องการรักษาโรคแล้วล่ะก็ แพทย์แผนปัจจุบันที่พัฒนามาเพียงสองสามร้อยปี มีความห่างชั้นกับแพทย์แผนจีนอยู่ไม่ใช่แค่นิด ๆ หน่อย ๆ เลย"

"ทว่าแพทย์แผนจีนของพวกเราในตอนนี้ กลับถูกการศึกษาแบบแพทย์แผนปัจจุบันหยั่งรากลึกตั้งแต่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย วิชาการวินิจฉัยโรคยังต้องพึ่งผลตรวจเลือด อัลตราซาวด์

แล้วจะรักษาโรคให้หายได้ยังไง แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรให้คนไข้ได้บ้าง คนไข้ก็ยิ่งหมดความเชื่อมั่นในแพทย์แผนจีนเข้าไปใหญ่"

"พวกนายเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของผม ผมถึงอยากจะบอกพวกนายว่า ในฐานะแพทย์แผนจีนต้องละทิ้งแนวคิดแบบแพทย์แผนปัจจุบันให้ได้

ต้องใช้วิธีการของแพทย์แผนจีนในการตรวจรักษาโรคโดยสิ้นเชิง ขอแค่พวกนายแยกแยะกลุ่มอาการได้ชัดเจน ตรงตามตำรา ยังไงก็ต้องรักษาคนไข้ให้หายได้อย่างแน่นอน"

"สาเหตุแท้จริงที่ทำให้แพทย์แผนจีนเสื่อมถอยไม่ใช่แพทย์แผนปัจจุบัน แต่เป็นแพทย์แผนจีนพวกเราเองต่างหาก เมื่อเหล่าแพทย์แผนจีนพากันใช้วิธีการของแพทย์แผนปัจจุบันมาวินิจฉัยโรค แล้วมันจะไม่เสื่อมถอยได้ยังไง"

"ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้กับพวกนายแล้ว"

"หมอหวัง อย่าโกรธไปเลยนะ เสี่ยวเจี๋ยเขาก็แค่เป็นห่วงป้า ก็เลย..."

แม่ของเผิงเจี๋ยเอ่ยปากอธิบาย เพียงแต่ยังพูดไม่ทันจบ หวังเฉินก็โบกมือห้ามไว้ บอกเป็นนัยว่าตนเข้าใจดี เพียงแต่รู้สึกเสียดายอยู่บ้างเท่านั้น

หวังเฉินสงบจิตใจลงแล้วเอ่ยว่า "คุณป้าครับ ผมขออธิบายสักหน่อย เรื่องอาหารการกินของคุณป้าก็จำเป็นต้องปรับควบคู่ไปกับการรักษาด้วย

ทุกวันให้ดื่มน้ำผลไม้คั้นสด ไม่ต้องไปซื้อจากข้างนอก ให้ซื้อผลไม้สดมาคั้นเองโดยตรง ส่วนข้าวที่กินตามปกติ ก็ให้ไปหาซื้อข้าวกล้องตามชนบทมาทานครับ"

ข้าวกล้องก็คือข้าวเปลือกที่กะเทาะเปลือกออกแล้วไม่ผ่านการขัดสีหรือขัดสีเพียงเล็กน้อย เป็นเมล็ดข้าวเต็มเมล็ดที่ประกอบด้วยรำข้าว คัพภะ และเอนโดสเปิร์มเป็นสามส่วนหลัก เมื่อเทียบกับข้าวขาวแล้ว ข้าวกล้องสามารถรักษาคุณค่าทางโภชนาการทั้งหมดของเมล็ดข้าวไว้ได้ในระดับที่สูงกว่ามาก

"ผักกับปลาต้องกินให้มาก ส่วนเนื้อสัตว์ ให้เน้นเนื้อแพะเป็นหลัก เนื้อวัวเป็นรอง เพราะเนื้อแดงสามารถช่วยบำรุงเลือดได้

จำไว้ว่าอาหารการกินสำคัญมาก หากให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ระยะเวลาการฟื้นตัวของโรคก็จะเร็วขึ้นได้ครับ"

"ได้ค่ะ พวกเราจำไว้แล้ว มีอย่างอื่นอีกไหมคะ"

หลังจากถูกหวังเฉินตักเตือนไปชุดใหญ่ เผิงเจี๋ยก็ไม่คิดจะเสนอความเห็นอะไรอีก และทำตามที่หวังเฉินบอกอย่างว่าง่าย เพราะอย่างไรเสียหวังเฉินก็เคยรักษาโรคมะเร็งหายมาก่อนแล้ว

"ผมจะสั่งยาก่อน ให้คุณป้ากินดูอาการ แล้วพวกคุณก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนนะครับ"

หลังจากหวังเฉินฝังเข็มให้แม่ของเซี่ยเสวี่ยเสร็จ สวี่ฉิงซือก็พาพวกเขาไปยังโฮมสเตย์ด้วยกัน

ยังดีที่สวี่ฉิงซือรู้ว่าหวังเฉินอาจมีคนไข้ประเภทที่ต้องพักรักษาระยะยาวแบบนี้ จึงเก็บห้องพักเผื่อไว้สองสามห้อง ทำให้เข้าพักได้ทันที

เดิมทีพวกเผิงเจี๋ยจองห้องพักของโรงแรมข้างนอกเอาไว้ แต่ระยะทางค่อนข้างไกล

อีกทั้งแม่ของเผิงเจี๋ยยังต้องรับการรักษาระยะยาว คิดดูแล้วจึงตอบตกลงเข้าพักที่โฮมสเตย์

ผ่านไปครู่หนึ่ง สวี่ฉิงซือก็กลับมา โดยมีหลินฟานตามมาด้วย

"จัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยดีไหม" เมื่อเห็นหลินฟานมาด้วย หวังเฉินจึงเอ่ยถาม

"อืม เรียบร้อยดี ต้องขอบคุณบอสสวี่ด้วยนะ" หลินฟานพยักหน้า พลางเอ่ยขอบคุณสวี่ฉิงซือ

"ไม่ต้องเกรงใจค่ะ" สวี่ฉิงซือโบกมือพลางเอ่ย

"นายไม่ต้องไปทำงานเหรอ ทำไมถึงตามมาด้วยล่ะ" หวังเฉินชงชากังฟู เทให้ทั้งสองคนคนละจอก พร้อมกับถามหลินฟานไปด้วย

"วันนี้วันหยุด แล้วฉันก็ลาเพิ่มอีกสองวันด้วย" หลินฟานจิบชาพลางตอบ