ตอนที่ 86 เฉินเฉิง ลูกศิษย์ผม!

พอหวังเฉินทำธุระเสร็จ กับข้าวก็ทำเสร็จพอดี ไม่ได้มีการเกริ่นทักทายอะไรมากความ เขาเอ่ยปากชวนทุกคนกินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วค่อยคุยกันยาวๆ

นี่นับเป็นครั้งแรกที่โต๊ะกินข้าวตัวนี้มีคนนั่งจนเต็ม ไม่ได้แบ่งลำดับที่นั่ง เพราะไม่รู้จะแบ่งอย่างไร

ดังนั้นย่าเฉิน เฉินเฉิง และหวังเฉินจึงนั่งเบียดกันด้านหนึ่ง สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยและพ่อแม่ของเซี่ยเสวี่ยนั่งคนละด้าน ส่วนเผิงเจี๋ยกับแม่ของเธอและหลินฟานก็นั่งเบียดกันอีกด้านหนึ่ง

แม้คนจะเยอะ แต่ตอนกินข้าวกลับไม่ค่อยมีใครคุยกัน มีเพียงหวังเฉินที่คอยดูแลชวนทุกคนกินข้าว

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็ไปนั่งดื่มชาในห้องรับแขก พวกสวี่ฉิงซือ หวังเฉิน และเฉินเฉิงจึงยกม้านั่งยาวมานั่งด้วยกัน

เนื่องจากมีคนสองกลุ่ม จึงยังไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องตรวจรักษา ได้แต่นั่งคุยสัพเพเหระกันไป

"นี่คือ...?" หลินฟานชี้ไปที่เฉินเฉิงแล้วถามหวังเฉิน

"เฉินเฉิง ลูกศิษย์ผมเอง" หวังเฉินตอบเรียบๆ

คนอื่นได้ยินก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ แต่เฉินเฉิงกลับตัวสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

แม้หวังเฉินจะคอยสั่งสอนเขามาตลอด แต่ไม่เคยเอ่ยปากว่าจะรับเขาเป็นศิษย์ เมื่อได้ยินหวังเฉินแนะนำว่าตนเป็นลูกศิษย์

ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที จากนั้นก็ก้มหน้าลงต่ำ ไม่ได้พูดอะไร

"นายถึงขั้นรับลูกศิษย์แล้วเหรอเนี่ย ไม่ธรรมดาจริงๆ แฮะ" หลินฟานพูดต่อ

"ตอนนี้ยังเป็นเด็กฝึกงานในคลินิกอยู่ แต่ผมตั้งใจจะรับเขาเป็นศิษย์แล้วล่ะครับ

แค่ยังไม่ได้ทำพิธีกราบไหว้ครู สาเหตุหลักคือผมยังนึกไม่ออกว่าจะเชิญใครมาร่วมพิธีเพื่อเป็นสักขีพยานดี" หวังเฉินตบหลังเฉินเฉิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เบาๆ พลางกล่าว

"ต้องยุ่งยากขนาดนั้นเลยเหรอ มีแต่แนวคิดโบราณคร่ำครึทั้งนั้น แค่ยกน้ำชาคารวะนายสักถ้วยแล้วเรียกอาจารย์ก็พอแล้วมั้ง" หลินฟานพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

คนอื่นๆ ก็พากันมองหวังเฉินเช่นกัน เพราะพิธีกราบไหว้ครูอย่างเป็นทางการแบบที่หวังเฉินว่ามานั้น ทุกคนต่างก็ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

"ถ้าเป็นการไปเรียนหนังสือ รับนักเรียน แบบนั้นเรียกอาจารย์ก็จบแล้ว

เพราะคุณครูไม่ต้องมารับผิดชอบชีวิตคุณ แค่ถ่ายทอดความรู้ให้ในห้องเรียนก็พอ

คนที่มีจรรยาบรรณครูก็อาจจะใส่ใจหน่อยว่าคุณเรียนรู้เรื่องไหม ส่วนคนที่ไม่รับผิดชอบ คุณจะเรียนรู้เรื่องหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับเขา ขอแค่เขาได้สอนไปแล้วก็พอ"

"แต่การรับศิษย์มันไม่เหมือนกัน คำที่เรียกคืออาจารย์ ซึ่งเป็นทั้งครูและพ่อ เมื่อกราบไหว้เป็นศิษย์อาจารย์กันแล้ว

หลังจากนั้นทั้งเรื่องกินอยู่หลับนอน การเรียน การทำงาน หรือแม้แต่การแต่งงานมีลูกก็ต้องคอยดูแลใส่ใจ จะไม่รอบคอบไม่ได้หรอกครับ" หวังเฉินเห็นทุกคนยังไม่เข้าใจคอนเซปต์จึงอธิบายให้ฟัง

"เด็กคนนี้ ทั้งฉลาด ทั้งขยัน พรสวรรค์ยอดเยี่ยม แถมยังรอบคอบละเอียดลออ และกตัญญูอีกด้วย

ความจริงเมื่อสองเดือนก่อนผมก็คิดจะรับเขาเป็นศิษย์แล้ว แต่ตอนนั้นเส้นสายที่นี่ยังไม่กว้าง ฐานที่มั่นยังไม่มั่นคง ก็เลยไม่ได้พูดออกมา"

หวังเฉินตบไหล่เฉินเฉิงเบาๆ คำพูดนี้ความจริงแล้วเขาตั้งใจพูดให้เด็กหนุ่มฟัง

"ตอนนี้ผมคิดว่าน่าจะพอถูไถได้แล้วล่ะ หลักๆ คือกำลังคิดเรื่องคนที่จะเชิญมาร่วมเป็นสักขีพยาน และยังต้องคำนึงด้วยว่าเขาจะเต็มใจมารึเปล่า"

นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้ยินว่าการรับลูกศิษย์มีเรื่องต้องพิถีพิถันมากขนาดนี้ นี่มันแทบไม่ต่างอะไรกับการรับเลี้ยงลูกคนหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอ

"คำว่าศิษย์อาจารย์เปรียบดั่งพ่อลูกคงมีที่มาจากแบบนี้สินะ แล้วเตรียมจะจัดพิธีกราบไหว้ครูเมื่อไหร่ล่ะ ให้พวกเรามาร่วมเป็นสักขีพยานไหมล่ะ?"

หลินฟานพยักหน้า ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่หวังเฉินพูดแล้ว

"คนที่จะมาร่วมพิธีน่ะมีเงื่อนไขอยู่นะครับ นี่เป็นการสะสมเส้นสายให้เขา

ถ้าวันข้างหน้าเขาไปถึงถิ่นของคุณ แล้วไปขอความช่วยเหลือจากคุณ คุณต้องสามารถช่วยเขาได้ ดังนั้นแค่คุณคนเดียวน่ะยังไม่พอหรอก"

"นายรู้จักผู้เฒ่าหลี่ไม่ใช่เหรอ ก็เชิญท่านสิ แล้วก็มีพี่เทียน กับฉัน แค่นี้ก็พอแล้วนี่ ดูสิ ผู้อาวุโสที่เปี่ยมด้วยบารมีก็มีแล้ว แถมยังมีผู้มีอิทธิพลในแวดวงการเมือง แล้วก็ยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจอีก ครบถ้วนแล้วล่ะ"

สวี่ฉิงซือพยักหน้าหงึกหงักพลางพูด ที่กล้าอ้างตัวเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจนี่ช่างหน้าหนาเสียจริง

"ผมพูดจริงจังอยู่นะ อีกอย่างคุณกล้าอวยตัวเองขนาดนี้ไม่อายบ้างเหรอ" หวังเฉินเหลือบมองสวี่ฉิงซือ

"รออีกหน่อยเถอะ หลังปีใหม่อาจจะมีเด็กอีกคนมากราบไหว้เป็นศิษย์ ค่อยรอทำพร้อมกัน"

ที่หวังเฉินพูดถึงคือลูกของถังจื่อซาน ช่วงนี้ถังจื่อซานมีเรื่องหรือไม่มีเรื่องก็มักจะโทรศัพท์หาหวังเฉิน คอยบอกเล่าว่าตอนนี้ลูกของตนเรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว

หากตนรับเฉินเฉิงเป็นศิษย์แค่คนเดียวก็คงจะไม่เหมาะ เพราะตนรับของขวัญคารวะอาจารย์มาแล้วด้วย

"มีปัญหาอะไรไหม" หวังเฉินตบบ่าเฉินเฉิงพลางถาม

"ศิษย์ไม่มีปัญหาครับ แล้วแต่อาจารย์จะตัดสินใจเลยครับ" เฉินเฉิงเงยหน้าขึ้น ตอนนี้ทุกคนถึงได้เห็นว่าบนใบหน้าของเฉินเฉิงมีหยาดน้ำตาใสๆ สองสายไหลอาบแก้มลงมา

"เอาละครับ พักพอแล้ว มาตรวจให้คุณลุงคุณน้าก่อนดีกว่าครับ" หวังเฉินเอ่ยกับพ่อแม่ของเซี่ยเสวี่ย

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ไม่เป็นไร เอาเป็นพรุ่งนี้เถอะ วันนี้ก็ดึกมากแล้ว เธอเหนื่อยมาทั้งวัน พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ พวกเราไม่รีบหรอก" แม่ของเซี่ยเสวี่ยรีบพูด

"ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่เลยครับ ตรวจเสร็จแล้วพวกคุณจะได้สบายใจด้วยไม่ใช่เหรอครับ น้ามาก่อนเลยครับ"

ไม่ได้ออกไปที่ห้องตรวจด้านนอก ในห้องนั่งเล่นมีโซฟาเดี่ยวคู่หนึ่งวางเรียงกันพอดี สามารถใช้จับชีพจรได้ หวังเฉินจึงตรวจตรงนี้เลย

หวังเฉินยื่นมือไปจับชีพจร แม่ของเซี่ยเสวี่ยก็เริ่มบอกหวังเฉินว่าตัวเองไม่สบายตรงไหนบ้าง

"เอวของน้านี่นะ ปวดมาหลายปีแล้ว แถมยังปวดท้องอยู่บ่อยๆ บางทีก็ปวดข้างซ้าย บางทีก็ปวดข้างขวา

ตอนไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าน้ามีเนื้องอกในมดลูก ก็เลยทำให้ปวดท้อง

เขาให้อัลตราซาวด์ดู แต่น้ารู้สึกว่ามันไม่ได้ปวดขนาดนั้นก็เลยไม่ได้ทำ หมอหวัง คิดว่าน้าเป็นเนื้องอกมดลูกหรือเปล่าจ๊ะ"

"แม่ ทำไมปกติแม่ไม่เคยบอกเลยล่ะคะ" เซี่ยเสวี่ยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าร้อนใจ

"ไม่ใช่เนื้องอกมดลูกครับ" หวังเฉินเอ่ยอย่างมั่นใจ

"แล้วมันคืออะไรเหรอจ๊ะ" แม่ของเซี่ยเสวี่ยถามต่อ ส่วนเผิงเจี๋ยกับหลินฟานที่อยู่ข้างๆ ต่างก็จ้องมองหวังเฉินเขม็ง

"เป็นอะไรนั้น ตอนนี้ยังไม่ทราบแน่ชัด ต้องรอผมตรวจให้เสร็จก่อน แต่ไม่ใช่เนื้องอกมดลูกแน่นอน เพราะชีพจรแสดงให้เห็นว่าไตของคุณน้ามีความเสียหายอยู่บ้างครับ"

พอได้ยินคำพูดของหวังเฉิน หลินฟานก็คันไม้คันมือ อยากจะลองจับชีพจรดูบ้าง

ทว่าตอนนี้หวังเฉินยังวินิจฉัยไม่เสร็จ จึงทำได้เพียงสะกดกลั้นไว้ก่อน

หวังเฉินลุกขึ้นยืน แล้วกดลงที่จุดซานอินเจียว "น้าครับ ตรงนี้เจ็บไหมครับ"

"ไม่เจ็บจ้ะ"

"ตรงนี้ล่ะครับ" เขากดที่จุดหลานเหว่ยต่อ

"ไม่เจ็บจ้ะ" แม่ของเซี่ยเสวี่ยยังคงส่ายหน้า

หวังเฉินกดลงที่จุดเซิ่นสือต่อ คราวนี้ยังไม่ทันได้ถาม แม่ของเซี่ยเสวี่ยก็ร้องเสียงดัง "โอ๊ยๆๆ เจ็บๆ ตรงนี้พอกดแล้วเจ็บมากเลย"

"ก่อนหน้านี้คุณน้าเคยมีอาการปัสสาวะปนเลือดบ้างไหมครับ" หวังเฉินนั่งกลับลงบนโซฟาแล้วถาม

แม่ของเซี่ยเสวี่ยพยายามนึกย้อนดูแล้วตอบ "อืม ดูเหมือนจะเคยมีนะ"

"คุณน้าเป็นนิ่วในไตครับ อาการปวดเอวกับปวดท้องล้วนเกิดจากนิ่วทั้งนั้น

เพราะคุณน้าเคลื่อนไหวร่างกายอยู่ตลอด บางเวลานิ่วก็ขยับตามจนไปอุดตันท่อทางเดินปัสสาวะ คุณน้าถึงได้ปวดท้อง แถมยังปวดสลับซ้ายขวาด้วยครับ"

พอได้ยินคำพูดของหวังเฉิน เซี่ยเสวี่ยกับพ่อของเซี่ยเสวี่ยต่างก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เมื่อเทียบกับเนื้องอกมดลูกแล้ว นิ่วในไตถือว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

"คุณน้าจะรักษาที่นี่ก็ได้ หรือจะไปโรงพยาบาลก็ได้ครับ ถ้ารักษาที่นี่อาจจะช้ากว่าหน่อย ก็คือจะฝังเข็มตามจุดให้

จากนั้นก็เสริมด้วยยาต้มเพื่อขับนิ่วออกมา การขับออกมาอาจจะช้าหน่อย ถ้าไปโรงพยาบาล พวกเขาจะสลายนิ่วเป็นก้อนเล็กๆ แล้วค่อยขับออกมา แบบนั้นจะเร็วกว่า คุณน้าอยากรักษาแบบไหนครับ"

"คุณน้าครับ ยาแผนตะวันตกมีผลข้างเคียงต่อร่างกาย ใช้ยาจีนดีกว่าครับ ไม่มีผลข้างเคียงอะไร"

หวังเฉินเพิ่งพูดจบ หลินฟานก็เสริมขึ้นมาทันที เขาก็เป็นคนที่เชื่อมั่นในแพทย์จีนอย่างแน่วแน่คนหนึ่ง จึงช่วยเกลี้ยกล่อม

แม่ของเซี่ยเสวี่ยหันไปมองสามีกับลูกสาว เห็นลูกสาวพยักหน้าให้ด้วย จึงพูดกับหวังเฉินว่า "หมอหวัง ถ้างั้นก็รักษาที่นี่แหละจ้ะ"

"ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะจ่ายยาก่อน พอตรวจให้คุณลุงกับคุณน้าชิวเสร็จแล้ว สักครู่ค่อยฝังเข็มให้นะครับ"

ขณะที่หวังเฉินกำลังพูด เฉินเฉิงก็นำกระดาษกับปากกามายื่นให้ข้างกายหวังเฉินแล้ว หวังเฉินมองเฉินเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มรับกระดาษกับปากกามาลงมือเขียน