ตอนที่ 85 เพื่อนร่วมรุ่นมาหา

"กระดูกเพิ่งจัดเข้าที่ รอสักสามนาที อาการปวดน่าจะทุเลาลงครับ

แต่ของคุณยังมีอาการปวดหลังคลอดร่วมด้วย เพราะฉะนั้นอาการปวดจะไม่หายไปหมดในทันที

พอกลับไปแล้ว ให้กินยานะครับ กินครบสองเทียบก็จะไม่ปวดแล้ว พูดง่ายๆ คือตื่นมาวันที่สามก็ไม่ปวดแล้วครับ" หวังเฉินอธิบาย

พอหญิงคนนั้นรับยาไป ก็รู้สึกตัวเบาลงมากจริงๆ แม้จะยังปวดอยู่บ้าง

แต่เห็นได้ชัดว่าดีขึ้นกว่าเดิมมาก พอกลับถึงบ้านเธอก็ต้มยากินตามวิธีที่ระบุในใบสั่งยา

พอตื่นมาในวันที่สอง ก็รู้สึกว่าอาการปวดลดลงไปอีก และพอตื่นมาในวันที่สาม อาการปวดก็หายเป็นปลิดทิ้งจริงๆ

"ให้ตายสิ เก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย บอกว่าจะหายปวดตอนไหนก็หายตอนนั้นเป๊ะเลย"

หญิงสาวไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป ตัวเธอเองก็ยังตกตะลึง

"เอวคุณไม่ปวดแล้วเหรอ" เมื่อได้ยินคำพูดของภรรยา สามีที่อยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้น

"ใช่แล้วค่ะคุณ หมอหวังบอกว่าตื่นมาวันนี้จะไม่ปวดแล้ว ก็ไม่ปวดจริงๆ"

"เขาไม่ใช่พวกต้มตุ๋นหรอกเหรอ"

"ต้มตุ๋นอะไรกันล่ะ คนเขาถึงขนาดรักษามะเร็งได้ โรคเล็กๆ แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้"

"เหอะ ไม่รู้ว่าใครกันนะที่ก่อนจะไป ยังพูดอยู่เลยว่าถ้าเกิดเป็นพวกต้มตุ๋นขึ้นมาจะทำยังไง"

หญิงสาวค้อนใส่สามีไปทีหนึ่ง "ฉันว่าเอวของคุณก็น่าจะไปให้หมอหวังดูเหมือนกันนะ รับรองว่าหายดีแน่ๆ"

เมื่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้น ชายหนุ่มก็ทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก

และในช่วงบ่ายหลังจากหญิงสาวคนนั้นกลับไปแล้ว เซี่ยเสวี่ยก็พาพ่อแม่ของเธอกับสวี่ฉิงซือกลับมาด้วยกัน ตอนมาถึงที่หน้าคลินิกยาจีนยังมีคนเข้าแถวรออยู่เลย

"คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ต้องเป็นเพราะคลิปดังแน่ๆ คนเลยตามมากัน"

พวกเขามองเข้าไปในคลินิกยาจีนแวบหนึ่ง ไม่ได้เข้าไปรบกวนหวังเฉิน แต่ไปจัดการเรื่องที่พักกันก่อน

ในเวลาเดียวกัน ตามหลังกลุ่มของสวี่ฉิงซือเพียงไม่นาน หลินฟานกับเผิงเจี๋ยที่พาแม่ของเผิงเจี๋ยมาด้วย ก็มาถึงคลินิกยาจีนเช่นกัน

เมื่อเห็นคนเข้าแถวยาวเหยียดอยู่หน้าคลินิกยาจีน เผิงเจี๋ยก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก มีชื่อเสียงย่อมไม่ไร้ฝีมือ บางทีหวังเฉินอาจจะรักษาได้จริงๆ

"เหล่าหวังนี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย จำนวนคิวตรวจนี่ไล่เลี่ยกับหัวหน้าแผนกพวกเราเลย คุณน้าครับ เผิงเจี๋ย พวกคุณรอตรงนี้สักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเข้าไปหาเหล่าหวังก่อน"

เผิงเจี๋ยได้ยินดังนั้นก็คิดจะดึงตัวหลินฟานไว้ ทว่าหลินฟานพูดจบก็สาวเท้าก้าวเร็วๆ เข้าไปในคลินิกยาจีนเสียแล้ว หวังเฉินกำลังตรวจคนไข้อยู่ โดยจับชีพจรไปพลางและซักประวัติไปพลาง

ทันทีที่หลินฟานเห็นหวังเฉินก็ตะโกนเรียก "เหล่าหวัง"

หวังเฉินได้ยินเสียงก็เพียงแค่หันไปมองแวบหนึ่ง จากนั้นจึงหันกลับมารักษาคนไข้ตรงหน้าต่อ

หลินฟานเองก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง คนเขากำลังตรวจคนไข้อยู่ ตัวเองจะไปตะโกนเรียกทำไมกัน รอให้ตรวจคนไข้คนนี้เสร็จก่อนค่อยเรียกจะไม่ดีกว่าเหรอ

จนกระทั่งหวังเฉินส่งใบสั่งยาของคนไข้ไปให้เฉินเฉิงที่อยู่ด้านหลังจัดยา เขาถึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับหลินฟานว่า "นายมาได้ยังไงกันเนี่ย แล้วเผิงเจี๋ยกับคุณน้าล่ะ"

"ยังอยู่ข้างนอกน่ะ ฉันแค่แวะเข้ามาทักทายก่อน แล้วก็อยากจะหาเก้าอี้สักตัว

พวกเราไม่เป็นไรหรอก แต่คุณน้าไม่มีแรงไปทั้งตัว จำเป็นต้องนั่งพัก เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ ไม่ได้เจอกันนานเลยตื่นเต้นไปหน่อย เข้ามารบกวนนายเลย"

พูดจบหลินฟานก็ค้อมตัวขอโทษคนไข้ตรงหน้าหวังเฉิน "ขอโทษด้วยนะครับ"

คนไข้รีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร"

"ตอนนี้ม้านั่งที่มีในคลินิกยาจีนถูกยกออกไปข้างนอกหมดแล้ว เอาแบบนี้ นายพาคุณน้ากับเผิงเจี๋ยไปที่ห้องรับแขกด้านหลังเถอะ

ตรงนั้นมีโซฟาอยู่ พวกนายไปพักผ่อนกันก่อนนะ รอผมตรวจตรงนี้เสร็จแล้ว จะตรวจดูอาการของคุณน้าให้อย่างละเอียดครับ"

"ได้เลย นายยุ่งต่อเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา" หลินฟานก็ไม่เกรงใจ พูดจบก็เดินกลับไปหาเผิงเจี๋ย

"ตอนนี้คนค่อนข้างเยอะ หวังเฉินให้พวกเราเข้าไปพักที่ห้องโถงหลังคลินิกยาจีนก่อน รอเขาตรวจคนไข้พวกนี้เสร็จแล้ว ค่อยตรวจดูอาการของคุณน้าให้อย่างละเอียด"

"เสี่ยวหลิน ขอบใจเธอมากนะ" แม่ของเผิงเจี๋ยเอ่ย เธอรู้ว่าหลินฟานคิดอะไร แต่ไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอคิดอย่างไร จึงทำได้เพียงกล่าวขอบคุณหลินฟานซ้ำๆ

"คุณน้าครับ ไม่เป็นไรเลยครับ คุณน้าขอบคุณผมตั้งหลายรอบแล้ว ผมกับเผิงเจี๋ยเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน หวังเฉินข้างในก็ด้วย คุณน้าป่วยอยู่ พวกเราจะไม่ช่วยดูได้ยังไงกันครับ"

ทั้งสามคนเดินเข้ามาในคลินิกยาจีน หวังเฉินก็มองเห็นเช่นกันแต่เพียงแค่พยักหน้ารับ ทั้งสามคนนั่งลงในห้องรับแขกด้านหลัง เมื่อย่าเฉินเห็นคนเข้ามา ก็ยกน้ำมาเสิร์ฟให้ด้วย

ทว่าการรอคอยครั้งนี้กลับยาวนานไปสักหน่อย รอจนถึงหกโมงครึ่ง สวี่ฉิงซือกับครอบครัวของเซี่ยเสวี่ยก็มาถึงตั้งแต่หกโมงแล้ว ตอนนี้ม้านั่งยาวของโต๊ะกินข้าวว่างพอดี จึงยกกลับไป

ครอบครัวของเซี่ยเสวี่ยนั่งลงข้างโต๊ะกินข้าว ส่วนสวี่ฉิงซือเดินเข้าไปในครัว "ย่าเฉินคะ คนที่อยู่ในห้องรับแขกเป็นใครเหรอคะ"

"เสี่ยวหวังบอกว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของเขาน่ะ มาตรวจรักษาเหมือนกัน แต่เสี่ยวหวังให้พวกเขารอสักเดี๋ยว"

"อ๋อ ย่าเฉินคะ พวกเขากินข้าวที่นี่ด้วยเหรอคะ"

"ใช่จ้ะ ตอนหุงข้าวฉันไปถามเสี่ยวหวังมา เขาบอกว่าให้อยู่กินด้วยกันเลย แต่พวกเธอจะกลับมาเนี่ย โทรมาบอกสักคำสิลูก ฉันจะได้ไม่ต้องมาเพิ่มข้าวอีกรอบ"

"อ้าว ย่าเฉินไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนแรกเสวี่ยเอ๋อร์บอกว่าจะกินที่โฮมสเตย์ หนูเป็นคนลากมาเอง พวกเรากลับไปกินที่โฮมสเตย์ก็ได้ค่ะ ย่าจะได้ไม่ต้องหุงเพิ่ม"

"ข้าวซาวเสร็จหมดแล้ว กินที่นี่แหละ นั่งพอกันอยู่"

"ก็ได้ค่ะ" สวี่ฉิงซือเห็นข้าวที่ซาวเสร็จแล้วในมือของย่าเฉิน ก็ไม่กล้าพูดปฏิเสธอะไรอีก

สวี่ฉิงซือเดินออกจากห้องครัวมาที่ห้องรับแขก แล้วเอ่ยถามพวกหลินฟานว่า "สวัสดีค่ะ พวกคุณเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของหวังเฉินเหรอคะ เพื่อนมัธยมปลายเหรอคะ"

ตอนที่หลินฟานเห็นสวี่ฉิงซือกับครอบครัวของเซี่ยเสวี่ยเดินเข้ามา เขาก็รู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกัน

หรือว่านี่จะเป็นเพื่อนของหวังเฉินที่พาพ่อแม่มารักษาเหมือนกัน ไม่ใช่เพื่อนมหาวิทยาลัยแน่ๆ หรือว่าจะเป็นเพื่อนมัธยมปลาย

ความคิดของสวี่ฉิงซือคือ หวังเฉินเรียนแพทย์ตอนมหาวิทยาลัย เพื่อนร่วมรุ่นของเขาก็ต้องเรียนแพทย์เช่นกัน

เช่นนั้นก็ไม่น่าจะมาหาหวังเฉินเพื่อรักษาโรค จึงน่าจะเป็นเพื่อนมัธยมปลาย เธอถึงได้เอ่ยถามเช่นนี้

หลินฟานที่ได้ยินคำถามยิ่งงงหนักกว่าเดิม "อ้าว ไม่ใช่นะครับ พวกเราเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของเขา พวกคุณไม่ใช่เพื่อนมัธยมปลายของเขาเหรอครับ"

เผิงเจี๋ยกระแอมเบาๆ อยู่ด้านข้าง "สวัสดีค่ะ คุณคือซือซือใช่ไหมคะ ฉันเคยเห็นคุณในคลิปน่ะค่ะ"

"ค่ะ ฉันเอง สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสวี่ฉิงซือ เป็นเพื่อนของหวังเฉินค่ะ" สวี่ฉิงซือเลียนแบบท่าทางของหวังเฉินด้วยการประสานมือคารวะทั้งสามคน

"สวัสดีครับ สวัสดีครับ" หลินฟานได้ยินคำพูดของเผิงเจี๋ย ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสาวสวยตรงหน้าที่ตนมองอยู่

ไม่ใช่หนึ่งในสตรีมเมอร์ในคลิปหรอกหรือ นั่นไง คนตรงนั้นก็คือตัวเอกในคลิป แม่ของเผิงเจี๋ยก็เอ่ยตอบรับสวี่ฉิงซือเช่นกัน

"นี่คุณเลียนแบบมาจากเหล่าหวังใช่ไหมครับ" เมื่อเห็นท่าทางของสวี่ฉิงซือ หลินฟานก็หัวเราะออกมา

"พวกคุณที่เรียนแพทย์จีน ไม่ได้ทักทายกันแบบนี้ทุกคนหรอกเหรอคะ"

นอกจากหวังเฉินแล้ว สวี่ฉิงซือก็ไม่เคยสัมผัสกับแพทย์จีนรุ่นใหม่คนอื่นเลย จึงนึกว่าคนที่เรียนแพทย์จีนจะทักทายกันแบบนี้ทุกคน

"ไม่ใช่หรอกครับ มีแค่หวังเฉินคนเดียวนี่แหละที่เป็นแบบนี้ ยังจำได้เลยว่าวันแรกที่เปิดเทอม ตอนที่เขาแนะนำตัว ก็ประสานมือทักทายทุกคนแบบนี้เหมือนกัน"

เผิงเจี๋ยก็หัวเราะตามไปด้วย เธอนึกถึงตอนที่เจอหวังเฉินครั้งแรก ตอนที่เขาประสานมือคารวะไปรอบทิศ จนทำเอาเพื่อนร่วมชั้นหัวเราะกันทั้งห้อง

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" สวี่ฉิงซือเอามือลงอย่างเก้อเขิน

ทว่าตอนที่สวี่ฉิงซือเอามือลงนั้นเอง หลินฟานกับเผิงเจี๋ยกลับลุกขึ้นยืน

หลินฟานประสานมือคารวะสวี่ฉิงซือ "สวัสดีครับ หลินฟาน พี่น้องเตียงบนของหวังเฉินครับ"

ส่วนเผิงเจี๋ยยื่นมือออกมา "สวัสดีค่ะ เผิงเจี๋ย เพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัยของหวังเฉินค่ะ"

สิ่งนี้ทำเอาสวี่ฉิงซือถึงกับอึ้งไปเลย พวกคุณเพิ่งพูดไปหยกๆ ไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้ทักทายกันแบบนี้น่ะ

เมื่อเห็นท่าทางยืนอึ้งของสวี่ฉิงซือ หลินฟานก็หัวเราะออกมา

สวี่ฉิงซือที่ได้สติกลับมาจึงจับมือกับเผิงเจี๋ย "สวัสดีค่ะ สวี่ฉิงซือค่ะ"