ตอนที่ 84 ระยะห่างระหว่างชายหญิง

"ตอนนั้นไม่ได้ไป โกหกพวกนายน่ะ เธอกับผมไม่ได้อยู่เมืองเดียวกันหรอกเหรอ

แค่อยู่คนละโรงพยาบาล ดังนั้นเธอแต่งงานหรือยัง มีแฟนหรือยังผมก็ยังพอรู้อยู่

ก่อนหน้านี้มันไม่มีข้ออ้างไม่ใช่เหรอ คราวนี้เธอติดต่อมาเอง ก็มีข้ออ้างแล้วไม่ใช่หรือไง"

"นายนี่มันจริง ๆ เลย เพื่อรักษาหน้า ถึงกับยอมโกหกพวกเราเนี่ยนะ

เอาเถอะ คุณแม่ของเธอมีอาการยังไง เล่าให้ผมฟังซิ แต่ถ้าจำเป็นต้องใช้ยา ยังไงก็ต้องมารักษาที่ผมอยู่ดี"

"ผมรู้อยู่แล้วว่าเหล่าหวังใจนักเลง เรื่องมันเป็นอย่างนี้

คุณน้าตรวจพบมะเร็งตับตั้งแต่สามปีก่อน แล้วเมื่อสัปดาห์ก่อนก็เพิ่งตรวจพบมะเร็งปอดที่โรงพยาบาลของพวกเผิงเจี๋ยอีก แถมยังใกล้ระยะสุดท้ายแล้วด้วย"

"พอแล้ว นายไม่ต้องพูดแล้ว ให้พวกเธอมาที่นี่เลยดีกว่า

สถานการณ์แบบนี้ ผมวิเคราะห์อาการทางโทรศัพท์กับนายไม่ได้หรอก" หวังเฉินพูดตัดบททันที

ได้ยินที่หวังเฉินพูด ปลายสายก็เงียบไปครู่หนึ่ง

"หลินฟาน ผมไม่ได้ล้อเล่นกับนายนะ"

"ผมรู้ ที่ผมอยากถามก็คือ นายรักษาได้ไหม เธอเหลือแค่แม่คนเดียวแล้ว ถ้ารักษาไม่หาย เธอจะกลายเป็นเด็กกำพร้านะ"

"แล้วนายมัวพูดจาไร้สาระอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะ"

"ผมแค่กลัวจะได้ยินคำว่ารักษาไม่ได้จากปากนายน่ะสิ นี่คือเหตุผลที่ผมไม่กล้าให้เบอร์โทรไปตรง ๆ" น้ำเสียงของหลินฟานพลันหนักอึ้งขึ้นมา

หวังเฉินเองก็นิ่งเงียบไป หลินฟานเป็นเพื่อนไม่กี่คนของหวังเฉินสมัยเรียน

การที่จะคบกันเป็นเพื่อนได้ นิสัยใจคอจึงไม่ต่างกันมากนัก ทั้งคู่ต่างเรียนหมอ มีจิตใจเมตตาของแพทย์

ในแง่ของการปฏิบัติต่อคนไข้ ทั้งสองคนแทบไม่ต่างกันเลย หลินฟานไม่เคยเอาคนไข้มาล้อเล่น เพียงแต่คนไข้คราวนี้คือแม่ของคนที่เขาแคร์ เขาจึงเกิดความกลัวขึ้นมา

สมัยเรียน หลินฟานได้เรียนรู้ศาสตร์แห่งจิงฟางจากหวังเฉินไปไม่น้อย ในบรรดาเพื่อนร่วมรุ่นด้วยกัน

เขาน่าจะเป็นคนที่เข้าใจระดับฝีมือการแพทย์ของหวังเฉินมากที่สุด แต่ในความรับรู้ของเขาที่มีต่อหวังเฉิน เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าสถานการณ์แบบนี้หวังเฉินจะรักษาได้จริงหรือไม่

ดังนั้นตอนที่เผิงเจี๋ยขอเบอร์โทรของหวังเฉินจากเขา เขาถึงไม่ได้ให้เธอไปในทันที

และหลังจากโทรหาหวังเฉิน ก็พูดเฉไฉไปมา ทั้งยังบอกหวังเฉินว่าเป็นผู้หญิงที่ตนชอบ ก็เพราะไม่อยากให้หวังเฉินพูดออกมาคำเดียวว่ารักษาไม่ได้

"สถานการณ์โดยละเอียด นายพอจะรู้ไหม ถ้ารู้ก็เล่าให้ผมฟังอย่างละเอียดหน่อย" หวังเฉินเอ่ยขึ้น

"สถานการณ์โดยละเอียด เอาจริง ๆ ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่นายใส่ใจมาก

ผมถามดูแล้ว ไม่เคยผ่านการรักษาจากแพทย์ตะวันตกเลย คุณน้าไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้ามาตลอดชีวิต พฤติกรรมการใช้ชีวิตปกติ มีแค่วัยหมดประจำเดือนที่เริ่มกินฮอร์โมนเพศหญิงเรื่อยมาจนถึงตอนนี้

นี่เป็นยาแผนปัจจุบันตัวเดียวที่เธอกิน ส่วนเรื่องอาการอื่น ๆ อย่างละเอียด คงต้องให้เผิงเจี๋ยคุยกับนายเองแล้ว"

"ไม่ต้องแล้วล่ะ ผมรักษาได้ ให้พวกเธอมาหาผมเถอะ" หวังเฉินพอได้ยินว่าตรวจพบมะเร็งตับตั้งแต่สามปีก่อนแต่กลับไม่เคยไปรักษาด้วยแพทย์ตะวันตกเลย

เรื่องโรคภัยไข้เจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั่วไปยิ่งไม่ต้องพูดถึง เคสแบบนี้เมื่อเทียบกับเด็กหญิงอย่างลู่เชียนเชียนแล้ว แทบจะรักษาง่ายกว่ากันมาก ดังนั้นน้ำเสียงของหวังเฉินจึงมั่นใจอย่างยิ่ง

"จริงเหรอ"

"ผมไม่เคยเอาคนไข้มาล้อเล่น"

"ดี ผมจะโทรหาเธอตอนนี้เลย ให้เธอพาคุณน้าไปหานายโดยตรง"

"ได้"

หวังเฉินที่วางสายไปแล้วรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง พลางคิดว่าพอยอดวิวคลิปพุ่งสูงขึ้น คนที่จะมาหาเขาคงไม่ใช่มีแต่ผู้ป่วยมะเร็งหรอกนะ

แบบนี้ก็ยุ่งยากแย่ คลินิกยาจีนเล็ก ๆ ของเขาคงไม่กลายเป็นศูนย์มะเร็งไปหรอกนะ

โรคพรรค์นี้เวลารักษา อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะต้องใช้เวลาครึ่งปี เว้นเสียแต่ว่าจะเจอเคสระยะเริ่มต้นเพิ่งเป็นอย่างเซี่ยเสวี่ย ถึงจะรักษาหายได้ในหนึ่งหรือสองเดือน

พูดถึงเซี่ยเสวี่ย หลังจากสองสาวอยู่ที่บ้านของเซี่ยเสวี่ยมาได้หนึ่งวัน อารมณ์ความรู้สึกของทุกคนก็สงบลง

เซี่ยเสวี่ยกับสวี่ฉิงซือปรึกษากันว่าจะอยู่อีกสองสามวัน แล้วจะพาพ่อแม่ไปที่ตำบลด้วยกัน

ตอนนี้เธอเชื่อมั่นในตัวหวังเฉินอย่างยิ่ง คิดอยากให้หวังเฉินช่วยตรวจดูว่าพ่อแม่มีปัญหาสุขภาพอะไรหรือไม่ หากมีจะได้รีบรักษาตั้งแต่เนิ่น ๆ

หวังเฉินที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาได้สองสามวัน คิดว่าพวกคนที่บอกในอินเทอร์เน็ตว่าจะมารักษาโรคกับเขาคงแค่พูดไปเรื่อยเท่านั้น

และแล้วสุดสัปดาห์ก็เวียนมาถึงอีกครั้ง วันนี้หวังเฉินตื่นแต่เช้ากว่าปกติเช่นเคย เริ่มออกตรวจตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง

ตรวจดูไปเรื่อย ๆ ก็พบว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติ แม้ว่าช่วงสุดสัปดาห์จะมีคนต่างถิ่นมามากอยู่แล้ว แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าเยอะเกินไปหน่อย

เมื่อก่อนช่วงเช้าวันสุดสัปดาห์จะมาประมาณสามสิบคน แต่วันนี้เพิ่งจะสิบโมงก็ตรวจไปแล้วสามสิบคน และคนที่รออยู่ข้างหลังก็เห็นได้ชัดว่ามีมากกว่าสามสิบคนแน่ ๆ

ภายในคลินิกนั่งได้เต็มที่ราวสิบคนเท่านั้น เฉินเฉิงจึงยกม้านั่งยาวที่ใช้กินข้าวออกไปข้างนอก ทว่าด้านนอกก็ยังมีคนยืนอยู่อีกไม่น้อย

แถมยังเป็นโรคเรื้อรังไปแล้วตั้งหลายคน เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้แท้ ๆ แต่เมื่อมองหญิงสาวแต่งหน้าประณีตที่มาตรวจตรงหน้า หวังเฉินก็อดสงสัยไม่ได้ว่า คนพวกนี้ดูคลิปวิดีโอแล้วตามมากันจริง ๆ หรือ

"หมอหวังคะ ฉันคลอดลูกมาได้ห้าเดือนแล้ว แต่ปวดหลังช่วงเอวตลอดเลย รักษาที่โรงพยาบาลอยู่พักใหญ่ก็ไม่หาย ช่วยดูให้หน่อยค่ะ"

"ผมขอจับชีพจรดูก่อนนะครับ" นี่แหละคือสาเหตุที่เวลาตรวจคนไข้ยาวนานขึ้น

ถ้าไม่แต่งหน้า บางทีอาจไม่ต้องจับชีพจร แค่ดูใบหน้าก็รู้แล้ว แต่ตอนนี้ทำได้แค่จับชีพจรเท่านั้น

"ยังให้นมลูกอยู่หรือเปล่าครับ"

"ยังให้อยู่ค่ะ แต่ตอนนี้เป็นแบบให้นมผงสลับด้วยแล้ว"

พอได้ยินว่ายังให้นมลูกอยู่ หวังเฉินแทบไม่ต้องคิดเลย จรดพู่กันเขียนตำรับเสี่ยวไฉหูทังทันที หญิงตั้งครรภ์และหญิงหลังคลอดที่อยู่ระหว่างให้นมบุตรมีเพียงตำรับนี้ที่ใช้ได้

"ก่อนหน้านี้ไม่เคยไปโรงพยาบาลแพทย์จีนเหรอครับ" หวังเฉินนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายอาจมีภาวะกระดูกเคลื่อน จึงเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"เคยไปค่ะ แต่ไปเอายาขับน้ำนมเฉย ๆ"

"ถ้าอย่างนั้นผมอาจต้องคลำตรวจกระดูกของคุณสักหน่อย ตรงช่วงเอวกับสะโพก เพื่อดูว่ามีการเคลื่อนหรือเปล่า"

"ได้ค่ะ คลำตรวจได้เลยค่ะ"

"ไปกันเถอะครับ ไปห้องรัก... หรือไม่คุณรอสักครู่ก่อน ตอนนี้ที่นี่ไม่มีผู้หญิงอยู่เลย รอสักพักย่าเฉินกลับมาก่อน ผมค่อยตรวจให้คุณนะครับ"

เดิมทีหวังเฉินเตรียมจะตรงไปที่ห้องตรวจรักษาเพื่อคลำตรวจดู หากมีปัญหาก็จะได้จัดกระดูกให้เลย

แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้เวลาตรวจหญิงสาวแบบนี้ สวี่ฉิงซือจะอยู่ด้วยตลอด ต่อให้สวี่ฉิงซือไม่อยู่ที่คลินิก ก็จะไปเรียกเธอมาอยู่ด้วยก่อนค่อยตรวจ

หากเขาเข้าไปตามลำพัง ข้อแรกคือเกรงว่าคนไข้จะอึดอัดจนเกร็งตัว ทำให้เขาคลำตรวจได้ยาก ข้อสองคือหากถูกกล่าวหาว่าลวนลาม เขาคงไม่มีทางอธิบายแก้ต่างได้เลย

บางทีอาจมองเห็นความกังวลใจของหวังเฉิน หรืออาจเป็นเพราะตอนตั้งครรภ์ไปตรวจที่โรงพยาบาลมักมีหมอผู้ชายเป็นคนตรวจให้อยู่บ่อย ๆ เธอจึงพูดขึ้นว่า

"หมอหวังคะ วางใจตรวจเถอะค่ะ ตอนท้องฉันไปทำอัลตราซาวด์ทางช่องคลอดยังเป็นหมอผู้ชายเลย"

"เอาเถอะครับ ไปที่ห้องตรวจรักษากัน เสี่ยวเฉิงไปด้วยกันกับฉัน" หวังเฉินเห็นอีกฝ่ายพูดเช่นนี้แล้ว หากจะให้เขารอก็คงไม่เหมาะ ทว่าหวังเฉินก็ยังเรียกเฉินเฉิงที่กำลังจัดยาอยู่ให้ไปด้วยกัน

ไม่นานนัก หวังเฉินก็คลำตรวจพบว่ากระดูกเชิงกรานของอีกฝ่ายเคลื่อนไปเล็กน้อย หญิงสาวเองก็ไม่ได้ประหม่าแต่อย่างใด เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียงตรวจรักษาอย่างผ่อนคลายตลอดกระบวนการ

หลังจากบอกหญิงสาวว่าจำเป็นต้องจัดกระดูกและได้รับความยินยอมแล้ว เขาก็จัดการรักษาเสร็จสิ้นภายในไม่กี่ขั้นตอน

"ซี้ด... ซี้ด... หมอหวังคะ ทำไมพอดัดเสร็จแล้วฉันยังเจ็บอยู่อีกล่ะคะ ฉันเห็นคนอื่นพอดัดเสร็จก็ไม่เจ็บแล้วไม่ใช่เหรอคะ"

หญิงสาวเดินออกมา พลางสูดปากซี้ดซ้าดไปด้วยขณะก้าวเดิน