ตอนที่ 83 เพื่อนเตียงบน

"เรื่องเงินก็ส่วนหนึ่งครับ เสี่ยวเชียนเชียนถึงวัยต้องเข้าโรงเรียนแล้ว การได้เจอและเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกันในโรงเรียนจะมีส่วนช่วยเรื่องอาการป่วยของเธอได้ครับ"

"เข้าใจแล้วค่ะหมอหวัง ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยชีวิตลูกสาวพวกเรา" สองสามีภรรยากล่าวขอบคุณหวังเฉินไม่หยุด

"ขอบคุณค่ะคุณอา" เด็กหญิงตัวน้อยค้อมตัวขอบคุณหวังเฉินเช่นกัน

พอพ่อแม่ลูกทั้งสามคนเดินออกไปแล้ว คนอื่นๆ ก็พากันเอ่ยปากชื่นชมหวังเฉินไม่ขาดสาย จนทำเอาเขาเขินจนทำตัวไม่ถูก

ทางด้านลู่เหลียงเผิงที่กลับมาถึงโฮมสเตย์ก็กำลังปรึกษากับภรรยาเรื่องจะกลับบ้านดีหรือไม่

"เชียนเชียนถึงวัยเข้าเรียนตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ป่วย ปีนี้คงขึ้น ป.2 แล้วด้วยซ้ำ

หมอหวังพูดมีเหตุผล ควรให้เชียนเชียนได้ไปโรงเรียน อย่างมากพวกเราก็เทียวไปเทียวมาสัปดาห์ละรอบ แค่สามเดือนเอง" ถงเยวี่ยภรรยาของลู่เหลียงเผิงกล่าว

"เรียนน่ะต้องเรียนแน่อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงเปิดเทอมรับนักเรียนน่ะสิ

ตอนนี้เพิ่งจะเดือนธันวาคม อีกแค่สองเดือนก็จะถึงวันตรุษจีนแล้ว เวลานี้จะไปเข้าเรียนได้ยังไง"

"แล้วคุณจะเอายังไงล่ะ หรือจะไม่ฟังคำหมอหวัง"

"ไม่ใช่ไม่ฟังนะ ที่ผมหมายถึงคือให้เรารอเชียนเชียนฟื้นตัวดีขึ้นกว่านี้อีกหน่อย

พอถึงตอนเปิดเทอมใหม่ค่อยแทรกชั้นเรียนที่โรงเรียนประถมในตำบลนี้เลย ได้อยู่ใกล้หมอหวังที่สุดแหละดีที่สุดแล้ว"

"เด็กคนอื่นเขาเรียนกันไปเทอมหนึ่งแล้ว เชียนเชียนจะเรียนตามทันเหรอคะ"

"ตามไม่ทันก็ช่างเถอะ ผมแค่อยากรักษาอาการป่วยของเชียนเชียนเท่านั้น ถึงจะเรียนไม่เก่งแล้วมันจะทำไม ขอแค่เธอมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยแข็งแรงก็พอแล้ว"

ในที่สุดถงเยวี่ยก็ถูกสามีเกลี้ยกล่อมจนยอมตกลง เรื่องนี้จึงได้ข้อสรุปตามนั้น

เนื่องจากไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ คนไข้จึงมีไม่มากนัก ตอนนี้แหล่งที่มาของคนไข้ในคลินิกยาจีนของหวังเฉิน

มีอยู่ไม่กี่ทาง ทางหนึ่งคือชาวบ้านในตำบลนี้เดิม กับบรรดาญาติสนิทมิตรสหายในอำเภอที่รู้ข่าวผ่านพวกเขา

อีกทางหนึ่งคือคนที่ตามมาจากไลฟ์สตรีมของเซี่ยเสวี่ยกับสวี่ฉิงซือ ซึ่งคนกลุ่มนี้มักจะเดินทางมาช่วงสุดสัปดาห์

นานๆ ทีจะมีคนที่อาการหนักเป็นพิเศษและค่อนข้างเชื่อมั่นในแพทย์จีน ถึงจะเดินทางมาตรวจรักษากับหวังเฉินในวันธรรมดา

ดังนั้นในสถานการณ์ปกติ ด้วยประชากรราวหนึ่งหมื่นคนในขอบเขตตำบล แต่ละวันจึงมีคนมารักษาที่คลินิกยาจีนเพียงยี่สิบถึงสามสิบคนเท่านั้น

คนที่เจ็บป่วยอาจมีมากกว่านี้ แต่หมู่บ้านด้านล่างอยู่ค่อนข้างไกลจากตัวตำบล หากเป็นเพียงโรคเล็กๆ น้อยๆ หลายคนก็ไม่ดั้นด้นเดินทางมา คนที่มารักษาในแต่ละวันจึงมีไม่มาก

หากคนไข้มาพร้อมๆ กัน หวังเฉินใช้เวลาอย่างมากแค่วันละสามชั่วโมงก็ตรวจเสร็จหมด ทั้งการจัดยาและฝังเข็มก็จัดการเรียบร้อยครบถ้วน

ช่วงสุดสัปดาห์จริงๆ ก็ไม่ได้แย่นัก เพราะมีเฉินเฉิงเพิ่มมาอีกคน แม้คนไข้จะเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว แต่หวังเฉินไม่ต้องคอยจัดยาเอง จึงไม่ถึงกับหัวหมุนเท่าไร

เวลานี้หวังเฉินนั่งว่างอยู่บนเก้าอี้โดยไม่มีอะไรทำ แม้จะหาเลี้ยงชีพด้วยวิชาแพทย์ แต่หวังเฉินกลับมีความปรารถนามาตั้งนานแล้วว่า 'ขอเพียงคนในใต้หล้าไร้โรคา ยอมให้หยูกยาบนชั้นวางเกาะฝุ่นจับ'

สาเหตุหลักคือเขาได้เห็นภาพการพลัดพรากจากเป็นจากตายมามากเกินไป ไม่ใช่ว่าหวังเฉินมีวิชาแพทย์เก่งกาจแล้วจะทำให้คนไม่ตายได้ เขาก็เคยพบเจอสถานการณ์ที่ยากล่อมเกลาเกินเยียวยาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

ทว่าสภาวะกึ่งว่างงานเช่นนี้กำลังจะหมดไปในไม่ช้า คลิปวิดีโอที่เขารักษามะเร็งของเซี่ยเสวี่ยจนหายถูกตัดต่อออกมาเป็นฉบับสมบูรณ์

และแพร่สะพัดไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต แม้แต่คนที่ไม่ค่อยเล่นโทรศัพท์อย่างหวังเฉินยังเลื่อนผ่านเจอตั้งหลายครั้ง

ตอนนี้หวังเฉินกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่พอดี และบังเอิญเลื่อนมาเจอวิดีโอนี้เข้า พอเปิดดูคอมเมนต์ก็พบว่ามีคนจำนวนมากถามหาพิกัดที่ตั้งที่แน่นอนของคลินิกยาจีน

คอมเมนต์อวยพรเซี่ยเสวี่ยหรือที่ด่าหาว่าเป็นพวกต้มตุ๋นส่วนใหญ่จมหายไปหมดแล้ว คอมเมนต์ยอดนิยมล้วนเป็นของคนที่ต้องการความช่วยเหลือและถามหาคลินิกยาจีนทั้งสิ้น

หลังจากอ่านคอมเมนต์จบ หวังเฉินก็กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วถอนหายใจออกมา ยังดีที่เสี่ยวเชียนเชียนไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ในทันที ไม่อย่างนั้นเขาคงเหนื่อยแทบตายจนดูแลไม่ไหวแน่

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว อีกไม่กี่วัน วันเวลาอันแสนสบายของเขาก็คงจะจบสิ้นลงอย่างสิ้นเชิง

ถ้าคนเยอะเกินไป เขารับมือไม่ไหวแน่ๆ นั่นก็แค่ส่วนหนึ่ง แต่อีกด้านหนึ่งคือถ้าเขาไม่มีเวลาตรวจจนเผลอทำให้คนไข้เสียเวลาเสียโอกาสในการรักษาจะทำอย่างไร

หวังเฉินวางโทรศัพท์ลง ประสานสองมือเข้าหากัน นิ้วหัวแม่มือหมุนวนชนกันเบาๆ พลางครุ่นคิดอย่างละเอียดรอบคอบว่าปัญหานี้ควรจะจัดการอย่างไรต่อไป

สถานการณ์ในตอนนี้ หากไม่ต้องทำการรักษาด้วยการฝังเข็ม หวังเฉินตรวจคนไข้วันละหนึ่งร้อยคนก็ถือว่าเต็มกลืนแล้ว

ใช้เวลาราวหกชั่วโมงก็พอรับมือไหว แต่ถ้าเพิ่มการฝังเข็มเข้าไปด้วย อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาแปดถึงเก้าชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ

หากมีผู้ช่วย มีคนคอยช่วยจัดยาและฝังเข็มโดยเฉพาะ หวังเฉินจะสามารถตรวจคนไข้ได้ถึงวันละสองร้อยคน

ถ้าคนไข้เยอะกว่านั้นก็มีแต่ต้องเพิ่มหมอ ทว่าตอนนี้อย่าว่าแต่เพิ่มหมอเลย แม้แต่คนช่วยสักคนเขาก็ยังไม่มี

แม้แต่การจัดยา ในเวลาที่ปริมาณยามากขนาดนั้นก็ยังต้องอาศัยประสบการณ์ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา นั่นก็คือการไม่รับผิดชอบต่อคนไข้

ขณะที่หวังเฉินกำลังคิดว่าจะไปหาคนช่วยจากที่ไหนดี เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏชื่อ "ลูกชายเตียงบน"

หวังเฉินหลุดขำพรืด นี่เป็นชื่อที่บันทึกไว้ตั้งแต่สมัยเรียน ไม่ได้ติดต่อกันนานจนลืมเปลี่ยนไปเสียสนิท

เขากดรับสาย "ฮัลโหล นึกยังไงถึงโทรมาหาฉันได้เนี่ย"

"ไอ้นี่ ช่วงนี้ดังใหญ่แล้วนะ เลื่อนดูคลิปสิบอันก็เจอแกไปแล้วอันนึง"

"ฉันก็ไม่ได้อยากดังขนาดนี้หรอก แต่ฝีมือมันอยู่ตรงนี้ จะให้ซ่อนยังไงก็ซ่อนไม่มิดน่ะสิ"

"เหอะ ชมหน่อยทำเป็นได้ใจนะแก"

"ฮิๆ เอาละ ไม่ล้อเล่นแล้ว แกโทรมาคงไม่ใช่แค่จะคุยเล่นเฉยๆ ใช่ไหม ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรมาเลยนะแก สองสามปีมานี้ไม่เห็นโทรหาฉันสักสาย"

"แกไม่ใช่สาวๆ นี่หว่า ทำไมฉันต้องโทรหาแกด้วยล่ะ แล้วตอนฉันไม่โทรหา แกโทรหาฉันไม่เป็นหรือไง"

"พูดเข้าสิ แกก็ไม่ใช่สาวๆ เหมือนกัน ทำไมฉันต้องโทรหาแกด้วย ผู้ชายอกสามศอกสองคนโทรคุยสัพเพเหระกัน บ้าไปแล้วหรือเปล่า"

"แค่วันนี้วันเดียวก็มีคนโทรมาถามเรื่องแกตั้งสามสาย ฉันก็เลยโทรหาแกนี่ไง"

"ถามเรื่องฉันทำไม"

"ก็ใครใช้ให้แกทำตัวโลว์โปรไฟล์ขนาดนั้นตอนอยู่มหา'ลัยล่ะ โลว์โปรไฟล์จนมีแค่พวกเราไม่กี่คนในห้องพักที่รู้ว่าแกฝีมือแพทย์ไม่เลว

ขนาดพวกเรายังไม่รู้เลยว่าไอ้เวรนี่เก่งถึงขั้นรักษามะเร็งได้ นับประสาอะไรกับเพื่อนคนอื่น

คนที่คิดแค่ขอให้สอบผ่านหกสิบแต้มจงเจริญอย่างแก ดันเป็นถึงยอดฝีมือมือหนึ่งของวงการแพทย์จีน แม่งเอ๊ย เป็นคนเหมือนกันแท้ๆ ทำไมช่องว่างมันถึงได้ห่างชั้นขนาดนี้วะ"

"ระวังคำพูดคำจาหน่อย อย่ามาพ่นคำหยาบใส่ฉัน"

"ก็คนอื่นเห็นแกในเน็ตแล้วไม่มีเบอร์แก ก็เลยโทรมาหาฉันน่ะสิ สงสัยคงมีแค่ฉันมั้งที่ยังมีเบอร์แกอยู่"

"โทรมาแค่เรื่องนี้เนี่ยนะ"

"เปล่า เผิงเจี๋ยก็โทรหาฉันเหมือนกัน"

พอได้ยินชื่อนี้ หวังเฉินก็นิ่งคิดไปพักใหญ่ กว่าจะนึกเค้าโครงใบหน้าในความทรงจำออกมารำไร

"ผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้ามีเบบี้แฟตหน่อยๆ แต่ออกแนวน่ารักจิ้มลิ้มคนนั้นน่ะเหรอ ฉันจำได้ว่าเหมือนแกจะชอบเธอใช่ไหม"

"อ่า ใช่ คนนั้นแหละ เมื่อกี้เธอเพิ่งโทรมาหาฉัน ถามเรื่องของแก"

"ฉันแทบไม่เคยคุยกับเธอเลยมั้ง ถามเรื่องฉันทำไม แล้วยังไงต่อ"

"แม่เธอป่วย เลยอยากถามว่าแกรักษาได้ไหม"

"แกก็ให้เบอร์ฉันกับเธอไปสิ ให้เธอโทรหาฉันโดยตรงก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ"

"นี่ฉันก็มาถามแกก่อนไง แกบอกฉันแล้วฉันค่อยไปบอกต่อเธอ มันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง"

"ยังชอบเขาอยู่อีกเหรอ ตอนเรียนจบแกบอกว่าไปสารภาพรักแล้วโดนปฏิเสธมาไม่ใช่หรือไง

ผ่านมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว แกก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานไปแล้วหรือยัง ตอนนี้ยังจะเอาตัวเข้าไปเสนอหน้าจะมีประโยชน์อะไร"