ตอนที่ 82 ศึกชิงไหวชิงพริบครั้งนี้ฉันชนะ

"ฉันไม่ยอมให้แกมาว่าพ่อตาของฉันแบบนี้นะ พ่อตาผู้ยิ่งใหญ่โปรดรับการคารวะจากลูกเขยคนนี้ด้วยเถอะครับ"

"ฉันว่าแล้วไงว่าเสวี่ยเอ๋อร์กับซือซือไม่ใช่คนแบบนั้น"

เมื่อสวี่กั๋วเหวินเห็นว่าเรื่องราวสงบลงแล้ว เขาก็ส่งของขวัญต่อทันที เพราะอย่างไรเสียลายมือพู่กันก็สำคัญกว่า

เหล่าชาวเน็ตเห็นสวี่กั๋วเหวินยังคงก้มหน้าก้มตาส่งของขวัญอย่างไม่ยอมแพ้ ก็พากันพูดไม่ออกไปตาม ๆ กัน

รอจนกระทั่งตัวเองขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในอันดับของขวัญ สวี่กั๋วเหวินจึงพิมพ์ข้อความลงในห้องไลฟ์ว่า "ลูกสาว จำเรื่องลายมือพู่กันด้วยนะ สองแผ่น"

ไม่นานก็มีคนหัวไวคิดออกทันทีว่า ลายมือพู่กันที่พ่อของสวี่พูดถึง น่าจะเป็นลายมือของหวังเฉิน

"ท่านพ่อตาครับ หมายถึงลายมือของหมอหวังใช่ไหมครับ"

"ไสหัวไปเลย อย่ามาพูดมั่ว นั่นพ่อตาฉันโว้ย"

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะมีสายอินเทอร์เน็ตคั่นกลางอยู่ สวี่กั๋วเหวินคงทุบตีไอ้พวกชอบเอาเปรียบพวกนี้จนแม้แต่พ่อตาของพวกมันยังจำหน้าไม่ได้แน่

ผู้ดูแลห้องไลฟ์ปรากฏตัวขึ้น พร้อมสั่งห้ามไม่ให้มีคำว่าพ่อตาโผล่มาอีก ไม่อย่างนั้นจะโดนแบน บรรยากาศในห้องไลฟ์ถึงค่อยดีขึ้นมาบ้าง

"หึ ๆ วันนี้พ่อทำตัวดีมาก ส่วนเรื่องลายมือพู่กัน หนูจะลองคิดดูนะคะ"

พอได้ยินที่สวี่ฉิงซือพูด สวี่กั๋วเหวินก็ทนไม่ไหวทันที เขารีบโทรศัพท์เข้ามาตรง ๆ แต่ก็โดนสวี่ฉิงซือกดตัดสายทิ้งทันควัน

ส่วนแฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างก็พากันขำชอบใจ

แต่ก็ยังมีแฟนคลับบางคนที่ชอบลายมือพู่กันของหวังเฉินเป็นพิเศษเอ่ยถามไล่บี้ว่า "ซือซือ เธอหาลายมือของหมอหวังมาได้จริงเหรอ"

"ใช่แล้ว ซือซือ ถ้าเธอหามาได้จริง ๆ แบบไม่เอาใบสั่งยานะ ฉันยอมทุ่มเงินซื้อต่อในราคาสูงเลย"

"ซือซือ ฉันก็อยากได้สักแผ่นเหมือนกัน ฉันจะเปย์ของขวัญให้ เธอต้องการเท่าไหร่บอกมาเลย ฉันเปย์ให้หมด"

เซี่ยเสวี่ยทำสีหน้าแบบฉันช่วยเธอไม่ได้จริง ๆ "นี่ดีนะที่หมอหวังไม่ดูไลฟ์ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้กินข้าวแหง ๆ ลายมือพู่กันที่คุณพ่อสวี่อยากได้ ฉันว่าเธอคงหนีไม่พ้นหรอก คอยดูสิว่าเธอจะทำยังไง"

"ซือซือ นี่เธอกำลังแกล้งพ่อตัวเองอยู่ใช่ไหมเนี่ย"

"ฮ่า ๆ ๆ... ชัดเจนเลย ซือซือกำลังแกล้งพ่อตัวเองจริง ๆ"

สวี่ฉิงซือมองเซี่ยเสวี่ยด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ "ฉันมีวิธีจริง ๆ นะ เขายอมเขียนให้แน่นอนอยู่แล้ว แต่ฉันบอกไม่ได้หรอก เผื่อเขาเปิดดูไลฟ์ขึ้นมา แผนมันจะไม่ได้ผลน่ะสิ"

หวังเฉินไม่ได้ดูไลฟ์อยู่แน่นอน เวลานี้ในคลินิกไม่มีคนไข้แล้ว เขาจึงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ โดยไม่รู้เลยว่าสวี่ฉิงซือกำลังวางแผนเล่นงานเขาอยู่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวทั้งสองปิดไลฟ์ก่อนจะลงจากรถ แล้วกลับไปถึงบ้านของเซี่ยเสวี่ย

เป็นอีกครั้งที่เกิดภาพฉากสะเทือนอารมณ์ สองแม่ลูกกอดคอกันร้องไห้โฮ เซี่ยจื้อผู้เป็นพ่อของเซี่ยเสวี่ยยังพอมีสติเอ่ยทักทายสวี่ฉิงซือ พร้อมกับกล่าวขอบคุณสวี่ฉิงซือที่ช่วยดูแลลูกสาวของเขามาตลอดช่วงเวลานี้

เข้าสู่วันรุ่งขึ้น ทางด้านหวังเฉินเดิมทีตั้งใจว่าหลังจากตรวจคนไข้ที่นั่งรออยู่เสร็จแล้ว จะไปดูลู่เชียนเชียนที่โฮมสเตย์ ทว่าเพิ่งตรวจคนไข้ไปได้เพียงไม่กี่คน

ลู่เหลียงเผิงกับภรรยาก็พาลู่เชียนเชียนมาที่คลินิกแล้ว คราวก่อนที่มาแม่หนูน้อยยังต้องให้อุ้มมา แต่คราวนี้กลับค่อย ๆ เดินมาด้วยตัวเอง

คนที่รู้เรื่องของแม่หนูน้อยคนนี้ต่างก็พากันมองดูเธอด้วยความประหลาดใจ

ชาวบ้านในตำบลเกือบทุกคนรู้ดีว่าตอนที่แม่หนูน้อยมาถึงนั้นมีสภาพเป็นอย่างไร และในตอนนี้เธอกลับเดินมาที่คลินิกได้ด้วยตัวเอง

นั่นแสดงว่าหวังเฉินได้ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ได้แล้ว หวังเฉินกำลังเปลี่ยนการรับรู้ของพวกเขาที่มีต่อวิชาแพทย์ของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

คนไข้ที่ยังคงนั่งรอหวังเฉินเรียกคิวต่างพากันหลีกทางให้แม่หนูน้อย เพื่อให้แม่หนูน้อยได้ลัดคิวตรวจก่อน ลู่เหลียงเผิงบอกปฏิเสธว่าไม่ต้องหรอก เข้าคิวรอก็แป๊บเดียวเท่านั้น

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราล้วนเป็นคนไข้เก่า ส่วนคนที่เพิ่งมาใหม่ก็ไม่ได้เป็นอะไรหนัก ให้แม่หนูน้อยตรวจก่อนเถอะ"

เมื่อเห็นลู่เหลียงเผิงเกรงใจไม่อยากแซงคิวไปข้างหน้า ก็มีคนไข้เอ่ยขึ้นมา

แน่นอนว่าตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเดินเข้าประตูมา หวังเฉินก็มองเห็นแล้ว และคนไข้ที่ตรวจอยู่ตรงนี้ก็ตรวจเสร็จพอดี

คนไข้คนอื่น ๆ ต่างบอกให้หวังเฉินตรวจแม่หนูน้อยก่อน หวังเฉินไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เขาโบกมือเรียกลู่เหลียงเผิงพลางกล่าวว่า

"เข้ามาตรวจก่อนเถอะครับ พ่อแม่พี่น้องทุกคนใจดีกันทั้งนั้น ทนเห็นเด็กน้อยต้องทรมานไม่ได้หรอกครับ"

หวังเฉินเดินออกมาจากหลังโต๊ะ เดินเข้าไปข้างกายแม่หนูน้อย ยื่นมือไปบีบนวดแขนกับน่องของเธอเบา ๆ แล้วสัมผัสดูอุณหภูมิของมือ

จากนั้นก็ตรวจดูดวงตา ก่อนจะกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อจับชีพจรให้แม่หนูน้อย พร้อมกับเอ่ยถามว่า

"ยังปวดท้องอยู่ไหมครับ ตอนกลางคืนนอนหลับสบายดีหรือยัง แล้วตามตัวยังรู้สึกหนาวอยู่ไหมครับ"

พอหวังเฉินถามจบ เสียงใสซื่อไร้เดียงสาก็ดังขึ้น "คุณอาคะ หนูไม่ปวดพุงแล้วค่ะ ขอบคุณคุณอานะคะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หวังเฉินได้ยินแม่หนูน้อยยอมเอ่ยปากพูด อาจเป็นเพราะเขาทำให้เธอหายปวดท้อง

ทำให้เธอรู้สึกสบายตัวขึ้นมาได้ในที่สุด จนเริ่มแสดงความไว้วางใจในตัวหวังเฉินออกมา

รู้สึกว่าหวังเฉินคงจะไม่ทรมานเธอเหมือนหมอคนก่อน ๆ จึงยอมพูดกับหวังเฉิน

เมื่อได้ยินเสียงของแม่หนูน้อย แม้แต่หวังเฉินเองก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้ ตอนที่ตรวจดูเมื่อครู่

เขาก็เห็นแล้วว่าดวงตาทั้งสองข้างของแม่หนูน้อยกลับมามีประกายสดใสเหมือนคนปกติ อีกทั้งเธอยังพูดคุยกับเขาได้อย่างเป็นปกติ แม้เสียงจะไม่ดังและดูไม่มีแรง

แต่นี่ก็แสดงว่าการประลองยุทธ์ยื้อแย่งชีวิตกับพญายมราชที่กินเวลานานถึงครึ่งเดือนนี้ ในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายชนะแล้ว

ความยินดีของหวังเฉินฉายชัดออกมาบนใบหน้า ลู่เหลียงเผิงกับภรรยาเห็นหวังเฉินมีสีหน้าเปี่ยมสุข จึงมองหวังเฉินด้วยความคาดหวัง

"ทั้งสองท่านวางใจได้ชั่วคราวแล้วครับ เสี่ยวเชียนเชียนถือว่าก้าวพ้นประตูนรกมาได้แล้ว"

พอได้ยินคำพูดของหวังเฉิน ลู่เหลียงเผิงก็เม้มปากแน่นไม่หยุด ส่วนภรรยาของเขาก็ยกมือปิดปาก น้ำตาเริ่มร่วงเผาะลงมา

ลู่เหลียงเผิงกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณหวังเฉิน ก็ได้ยินหวังเฉินพูดต่อขึ้นมาว่า

"แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้แล้ว แต่โรคของเสี่ยวเชียนเชียนถือว่าเพิ่งเริ่มต้นรักษาเท่านั้น นี่จะเป็นกระบวนการระยะยาว ทั้งสองท่านยังต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะครับ"

"หมอหวังครับ ไม่ทราบว่าพอจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนหรือครับ" ลู่เหลียงเผิงถาม

"ตอนนี้ผมยังบอกแน่ชัดไม่ได้ แต่จะนับเป็นหลักปีครับ สั้นหน่อยก็ปีสองปี ยาวหน่อยก็สามถึงห้าปี ในช่วงนี้เสี่ยวเชียนเชียนจำเป็นต้องกินยาจีนทุกวัน"

สำหรับเสี่ยวเชียนเชียนที่ก่อนหน้านี้เหลือเวลาชีวิตมากที่สุดเพียงครึ่งปี การจะยืดอายุขัยไปได้สามถึงห้าปี ในสายตาของลู่เหลียงเผิงและภรรยาก็ถือเป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่แทบไม่กล้าคิดแล้ว

ทว่าตอนนี้แค่ใช้เวลาสามถึงห้าปีก็มีโอกาสรักษาหายขาดได้ ย่อมเป็นข่าวดีที่ยิ่งใหญ่ล้นฟ้าแล้ว

ขณะเดียวกัน พวกเขาไม่มีความสงสัยในคำพูดของหวังเฉินแม้แต่น้อย แค่เวลาครึ่งเดือนก็ฟื้นฟูสภาพของลูกสาวมาได้ถึงขนาดนี้ ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

"ช่วงสองเดือนแรกนี้ ให้มาตรวจซ้ำทุกเจ็ดวัน พ้นสามเดือนไปแล้วถ้าอาการเป็นไปตามที่ผมคาดไว้

ก็สามารถเปลี่ยนเป็นมาตรวจซ้ำเดือนละครั้งได้ พอผ่านไปหนึ่งปี ก็จะเป็นครึ่งปีมาตรวจซ้ำหนึ่งครั้ง ดังนั้นพวกคุณไม่จำเป็นต้องพักอยู่ที่นี่ตลอดเวลา กลับบ้านไปได้แล้วครับ ขืนปักหลักผลาญเวลาอยู่ที่นี่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่"

ลู่เหลียงเผิงดูแล้วน่าจะมีฐานะอยู่พอตัว แต่หวังเฉินคิดว่าช่วยให้คนไข้ประหยัดได้สักนิดก็ยังดีจึงได้พูดไปเช่นนั้น อีกทั้งการกลับไปยังสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยก็ส่งผลดีต่อตัวแม่หนูน้อยด้วย

"ไม่ต้องหรอกครับหมอหวัง พวกเราจะพักอยู่ที่นี่จนกว่าเชียนเชียนจะหายดี ไม่กล้าบอกว่าพวกเรารวยล้นฟ้าอะไร แต่ทุนรอนแค่นี้พวกเรายังมีพอครับ"

ลู่เหลียงเผิงไม่อยากให้ลูกสาวเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีก ตอนนี้อุตส่าห์มีโอกาสรักษาหายขึ้นมาแล้ว ยิ่งไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ลู่เหลียงเผิงมีบริษัทรับเหมาก่อสร้างอยู่แห่งหนึ่ง ขนาดไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่รายได้ต่อปีก็ยังมีสองถึงสามล้านหยวน

พ่อตาของเขาเกษียณมาจากสถาบันออกแบบ สองปีมานี้เขาพาลูกสาวตระเวนรักษาตัว บริษัทจึงมีพ่อตาคอยช่วยดูแลมาตลอด แถมฝีมือของชายชราก็ไม่ธรรมดา

ธุรกิจในช่วงสองปีนี้ยังมากกว่าตอนที่ลู่เหลียงเผิงบริหารเองเสียอีก และนี่ก็คือความมั่นคงที่เป็นหลักประกันให้ลู่เหลียงเผิงพาลูกสาวตระเวนรักษาตัวไปทั่วได้