ตอนที่ 81 ความรักของพ่อยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขาถล่มทลาย

"ลูกสาวเอ๋ย ไม่ใช่ว่าพ่อไม่อยากเปย์นะ แต่เปย์ไปแล้วเงินมันก็ไม่ได้เข้ากระเป๋าลูกทั้งหมดนี่นา ถ้าให้ลูกตรง ๆ พ่อไม่พูดพร่ำทำเพลงสักคำ แต่นี่มันต้องแบ่งให้แพลตฟอร์มด้วยไม่ใช่เหรอ?"

"เหอะ พ่อก็แค่ไม่อยากเปย์นั่นแหละ เดิมทีหนูยังคิดว่าพ่อชอบลายพู่กันของหวังเฉินมากเสียอีก

หนูว่าจะให้เขาเขียนให้สักสองสามแผ่น พอเขียนเสร็จแล้วจะแบ่งให้พ่อสักสองแผ่น ช่างเถอะ หนูขี้เกียจไปรบกวนเขาแล้วค่ะ"

"ฮ่าๆ พ่อจะบอกอะไรให้นะ ไม่ใช่ว่าพ่ออยากได้ลายมือนั่นหรอก กะแค่อันดับหนึ่งตารางของขวัญไม่ใช่เหรอ

ไลฟ์สตรีมที่ลูกสาวพ่อเปิด อันดับหนึ่งจะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง ลูกรอเลย เดี๋ยวพ่อจะเปย์ขึ้นอันดับหนึ่งให้เดี๋ยวนี้"

"อื้อหือ จะรอนะคะ"

"เดี๋ยวก่อนสิลูก แล้วที่บอกเรื่องลายพู่กันนั่น เรื่องจริงเหรอ?"

"อื้อฮึ"

"ได้เลย ลูกรอพ่อแป๊บเดียวนะ"

เซี่ยเสวี่ยหันไปมองสวี่ฉิงซือด้วยสีหน้ากังวล

"ซือซือ เธอจะให้หมอหวังเขียนให้จริงเหรอ แถมยังตั้งหลายแผ่น หลอกคุณอาแบบนี้จะไม่ค่อยดีมั้ง?"

"ฉันมีวิธีน่า ฮึ ให้หวังเฉินเขียนพู่กันจะไปยากอะไร แต่จะให้พ่อฉันหรือเปล่า อันนี้ยังไม่แน่

ฉันจะลองดูว่าจะให้หวังเฉินเขียนสักสามถึงห้าแผ่นได้ไหม ถึงตอนนั้นพวกเราสองคนแบ่งกันคนละแผ่นก่อนเลย"

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องหรอก ถ้าเขียนมาจริง ๆ เธอก็ให้คุณอาสวี่เถอะ ดูท่าทางคุณอาจะชอบมากจริง ๆ"

"เขาเนี่ยนะ เขาไม่ได้ชอบลายมืออะไรหรอก เขาชอบเอาไปอวดต่างหาก"

ฝั่งสวี่กั๋วเหวินพอวางสายจากลูกสาว ก็รีบโทรหาภรรยาทันที

"ที่รัก มีเรื่องจะปรึกษาหน่อยน่ะ"

"อืม ว่ามาสิ มีเรื่องอะไรเหรอ" หมี่ปิงซินกำลังจัดการเอกสารอยู่พอดี

เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่สามีโทรมาเวลานี้ ปกติถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เขาก็จะไม่โทรมาตอนที่เธอกำลังทำงาน

"เอ่อ... คือยังงี้นะ โอนเงินให้ผมสักหน่อยได้ไหม" สวี่กั๋วเหวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยคำขอออกมา

"คุณอยากจะซื้ออะไรอีกล่ะ ลายพู่กัน ภาพวาด หรือว่าของโบราณ" เมื่อได้ยินคำพูดของสามีจากปลายสาย

หมี่ปิงซินก็มีสีหน้าอ่อนใจ มีเพียงเวลาที่สวี่กั๋วเหวินอยากซื้อของพวกนี้เท่านั้นแหละถึงจะโทรมาขอเงินเธอ ปกติเงินค่าขนมแต่ละเดือนที่ให้ไปก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วแท้ ๆ

เนื่องจากทั้งภรรยาและลูกสาวต่างก็ทำธุรกิจ สวี่กั๋วเหวินจึงเปิดร้านขายของโบราณของตัวเองขึ้นมา ทว่าร้านนี้โดยพื้นฐานแล้วมีแต่ขาดทุน ไม่ค่อยเห็นขายอะไรออกไปได้เท่าไร แต่ของที่รับซื้อเข้ามาน่ะเยอะทีเดียว

เพราะทั้งภรรยาและลูกสาวต่างก็ทำธุรกิจ แต่ละเดือนทั้งสองคนจึงให้เงินค่าขนมแก่สวี่กั๋วเหวินก้อนหนึ่ง

ปกติเขาจึงไม่ขัดสนเรื่องเงิน แต่ละวันถ้าไม่ได้ไปสิ่งที่เรียกว่าเสพงานศิลปะ ก็รวมกลุ่มกับเพื่อนสองสามคนเพื่อตรวจประเมินของโบราณหรือภาพวาดอะไรทำนองนั้น

มีเพียงตอนที่เจอของดีแล้วอยากรับซื้อไว้เท่านั้น ถึงจะเอ่ยปากขอเงินจากภรรยา

แต่สถานการณ์ส่วนใหญ่ก็เป็นการแลกเปลี่ยนกัน จึงมีโอกาสขอเงินไม่บ่อยนัก และนับตั้งแต่สวี่ฉิงซือทำธุรกิจชุดฮั่นฝูจนทำกำไรได้

เขาก็ขอเงินภรรยาน้อยลง ส่วนใหญ่จะไปขอจากลูกสาวแทน ทว่าในสถานการณ์ตอนนี้ จะไปขอเงินจากลูกสาวก็คงไม่เหมาะแล้ว

"ไม่ได้จะซื้อของหรอก ก็ลูกสาวโทรมาบอกว่าพ่อของเสี่ยวเสวี่ยเปย์ของขวัญจนอยู่อันดับหนึ่งในห้องไลฟ์ของเสี่ยวเสวี่ยน่ะสิ

แต่ผมกลับไม่แม้แต่จะเข้าไปดูไลฟ์ของลูก ลูกก็เลยโกรธแล้วบอกให้ผมเปย์ขึ้นอันดับหนึ่งบ้าง นี่ผมไม่มีเงินพอ ก็เลยลองมาถามคุณดูไงล่ะ"

หมี่ปิงซินสัมผัสได้ถึงความกระอักกระอ่วนของสามีตัวเองแม้จะอยู่คนละฝั่งของหน้าจอก็ตาม

"คุณเคยเข้าไปดูห้องไลฟ์ของพวกซือซือหรือเปล่า ถ้าจะเปย์ให้ถึงอันดับหนึ่ง คุณมิต้องเปย์เป็นล้านเลยเหรอ เงินของภรรยาคุณมันลอยมาจากฟ้าหรือไงคะ"

"ดูแล้วน่า ถึงได้ลองถามคุณดูนี่ไงว่ามีไหม ถ้ามี โอนให้ผมสักหนึ่งล้านเป็นไง

ในมือผมยังมีของดีอยู่อีกหลายชิ้น เดี๋ยวสองสามวันนี้ผมจะปล่อยออกไปบ้าง พอปล่อยได้แล้วจะรีบคืนให้คุณเลย ดีไหมล่ะ"

"ฮึ ๆ คุณทำให้ฉันขำได้สำเร็จแล้วนะ ของที่ตกไปอยู่ในมือคุณ เคยปล่อยออกไปตอนไหนกันล่ะ ชาติก่อนฉันคงติดหนี้สองพ่อลูกพวกคุณจริง ๆ นั่นแหละ"

"ซินซิน นะครับ นะ ธุรกิจของคุณออกจะดีไม่ใช่เหรอ หนึ่งล้านสำหรับคุณไม่ได้เยอะอะไรเลยนะ"

สวี่กั๋วเหวินเพื่อให้ได้เงินมา ถึงขนาดยกชื่อเล่นสมัยรักกันดูดดื่มขึ้นมาเรียกเลยทีเดียว

หมี่ปิงซินฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว "พอเลย ๆ รอเดี๋ยวแล้วกัน เดี๋ยวโอนให้"

"อย่าเดี๋ยวสิคุณ ลูกสาวกำลังรอนะ"

"ได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

ไม่นานเงินก็เข้าบัญชี สวี่กั๋วเหวินจึงรีบจัดการทันที

สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยกำลังแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวสนุก ๆ จากมณฑล G ไปจนถึงซีจิงให้เหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ฟังอยู่ จู่ ๆ ในห้องไลฟ์ก็มีบัญชีผู้ใช้ชื่อ "จอมคลั่งรักลูกสาว" โผล่ขึ้นมารัวส่งของขวัญปราสาทในฝันไม่หยุด

ทำเอาคนในห้องไลฟ์ต่างพากันตกตะลึง นี่มันมหาเศรษฐีจากไหนกัน สวี่กั๋วเหวินรวดเดียวส่งไปถึงหนึ่งร้อยหลัง

เขารู้สึกเมื่อยมือขึ้นมา แต่ก็ส่งจนติดอันดับสามของตารางของขวัญสะสม และอยู่อันดับหนึ่งของการไลฟ์ครั้งนี้แล้ว จึงหยุดพักสักครู่

สวี่ฉิงซือเช็กข้อมูลบัญชีผู้ใช้ดู เมื่อยืนยันแล้วว่าเป็นสวี่กั๋วเหวิน ก็เอ่ยปากขึ้นมา "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ แต่แค่นี้ยังไม่พอนะคะ?"

พอได้ยินคำพูดของสวี่ฉิงซือ ห้องไลฟ์ก็แทบแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาทันที อะไรกันเนี่ย แค่ส่งของขวัญแบบนี้ สตรีมเมอร์ก็ยอมเรียกพ่อแล้วเหรอ

คอมเมนต์บนหน้าจอชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าของขวัญกลับเริ่มมีคนส่งเข้ามา ย่อมมีพวกชอบเกาะกระแสส่งปราสาทในฝันตามบ้าง

ทว่าสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยเพียงแต่วุ่นอยู่กับการกล่าวขอบคุณของขวัญของคนนั้นคนนี้

"ทำไมล่ะ ของขวัญที่ผมส่งยังไม่พอเหรอ ทำไมถึงไม่เรียกพ่อบ้าง ผมก็อยากให้เรียกนะ"

"คนนู้นเขาเป็นมหาเศรษฐีส่งทีเดียวหนึ่งร้อยหลัง นายส่งแค่หลังเดียว จะมาให้เขาเรียกอะไร"

สวี่กั๋วเหวินยังคงดูไลฟ์อยู่ พอเห็นว่ามีคนคิดจะมาฉวยโอกาสเอาเปรียบลูกสาวตนเอง ก็โมโหจนควันออกหู "ไสหัวไป นั่นลูกสาวแท้ ๆ ของฉันโว้ย"

พูดจบก็กดยิงของขวัญต่อทันที แต่คนพวกนั้นกลับไม่เชื่อเลยสักนิด ต่างพากันพิมพ์คอมเมนต์ลอยขึ้นมา

มีทั้งคำพูดทำนองว่า ดูถูกกันหรือไง มีเสี่ยเลี้ยงหรือเปล่า อะไรเทือกนั้น

สวี่ฉิงซือโมโหกับคำพูดพวกนี้จนเตรียมจะด่าสวนกลับ แต่ถูกเซี่ยเสวี่ยดึงรั้งเอาไว้ ก่อนที่เธอจะช่วยอธิบายให้คนในห้องไลฟ์ฟัง

"คุณจอมคลั่งรักลูกสาวท่านนี้เป็นคุณพ่อของซือซือจริง ๆ ค่ะ ทุกคนอย่าคิดไปเอง อย่าพูดจาเรื่อยเปื่อย แล้วก็ไม่ต้องส่งของขวัญตามนะคะ"

บางคนพอได้ยินเซี่ยเสวี่ยอธิบายก็เชื่อทันที แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ยอมเชื่ออยู่ดี

"ฉันไม่เชื่อหรอก ตอนแรกนึกว่าสองสตรีมเมอร์จะเป็นสายใสสะอาด นึกไม่ถึงว่าจะรับงานนอกรอบด้วย"

"นอกจากจะโชว์บัตรประชาชน ไม่อย่างนั้นฉันไม่มีทางเชื่อหรอก"

"ซือซือ อย่าไปฟังคนพวกนั้นนะ อย่าโชว์เด็ดขาด ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก"

ในห้องไลฟ์เริ่มเกิดการโต้เถียงกัน คนกลุ่มน้อยฝั่งนั้นบอกว่าเป็นเรื่องโกหก ส่วนอีกฝั่งก็ตอกกลับว่าเรื่องจริง

เซี่ยเสวี่ยไม่กล้าให้สวี่ฉิงซือพูด เพราะเวลานี้สวี่ฉิงซือต้องด่าคนแน่ ๆ

เธอจึงอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอีกรอบ ว่าเรื่องราวมันเป็นแบบนี้

"'ขุนเขาสายน้ำคนละเส้นทาง' ก็คือคุณพ่อของฉันเองค่ะ ตั้งแต่ฉันเริ่มไลฟ์สตรีมเขาก็ครองอันดับหนึ่งมาตลอด ตอนนั้นไลฟ์ของฉันมีคนดูแค่ไม่กี่สิบคน เขาก็เข้ามาดูทุกครั้ง"

พอได้ฟังคำพูดของเซี่ยเสวี่ย หลายคนต่างก็นึกภาพตาม

ชายคนหนึ่งที่แม้แต่ใช้สมาร์ตโฟนยังไม่ค่อยคล่อง แต่เพื่อที่จะดูไลฟ์สตรีมของลูกสาว กลับต้องคอยเที่ยวขอให้คนอื่นช่วยสอนวิธีใช้แอปพลิเคชันให้

คนส่วนใหญ่หลังจากฟังเซี่ยเสวี่ยอธิบายแล้วก็ไม่พูดจาแปลก ๆ อีก ส่วนพวกที่ยังเหลืออีกไม่กี่คนก็ถูกผู้ดูแลห้องเตะออกไปทันที

"ฟังที่เสวี่ยเอ๋อร์พูดแล้ว ฉันรู้สึกว่าความรักของพ่อยิ่งใหญ่จริง ๆ"

"ใช่เลย ใช่เลย!"

"คุณพ่อของเสวี่ยเอ๋อร์ทำให้ฉันนึกถึงคำว่า 'ความรักของพ่อมั่นคงดั่งขุนเขา' ส่วนคุณพ่อของซือซือเนี่ยสิ..."

"แค่ส่งของขวัญยังลากเรื่องวุ่นวายมาได้ขนาดนี้ นี่มันเรียกว่า 'ความรักของพ่อหนักแน่นดั่งแผ่นดินไหวภูเขาถล่ม' หรือเปล่านะ"