ตอนที่ 80 ความรักของพ่อดั่งขุนเขา

"พ่อของลูกพูดไม่ค่อยเก่ง แต่ลูกสาวน่ะเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาเลยนะ

รู้ไหมว่าตอนที่ลูกเพิ่งเริ่มสตรีมใหม่ ๆ มีเสี่ยอันดับหนึ่งในตารางคนหนึ่ง คอยส่งของขวัญให้ตลอด แต่ไม่เคยพูดอะไรเลย"

"เอ๊ะ!"

"ตอนนั้นพ่อเขาได้ยินคนอื่นบอกว่า สมัยนี้เด็กสาวโดนพวกเสี่ยอันดับหนึ่งรังแกกันเยอะ เขากลัวว่าลูกจะเจอเข้าเหมือนกัน

เลยวานให้คนอื่นสอนว่าใช้แอปยังไง ส่งของขวัญยังไง พอดูเป็นแล้วก็คอยส่งของขวัญให้ลูกมาตลอด ตั้งแต่วันที่ลูกเริ่มไลฟ์ เขาก็เฝ้าดูอยู่ตลอดเลยนะ"

"ขอแค่ลูกเปิดไลฟ์ เขาจะรีบเข้ามาดูเป็นคนแรกเสมอ ตอนที่ลูกตรวจเจอโรคนั้น พ่อของลูกแทบจะเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า ที่บอกให้ลูกไปหาหมอหวังรักษาโรคนั่นแหละ คือครั้งแรกที่เขาพิมพ์ในห้องไลฟ์ของลูก"

"เขาไม่กล้าโทรหาลูก แล้วลูกก็ไม่ได้โทรหาพวกเรา พ่อกับแม่รู้ว่าลูกกลัวพวกเราจะเป็นห่วง

เขาก็ไม่กล้าโทรไป เพราะกลัวว่าลูกจะยิ่งเครียด วันนี้เขาบอกว่าลูกไปตรวจมาแล้ว รักษาหายแล้ว แม่ก็คิดว่าลูกน่าจะโทรกลับมาหาที่บ้านได้แล้ว

รออยู่ตั้งนานสองนานก็ไม่เห็นโทรมา แม่ก็เลยโทรหาลูกเองนี่ไง"

น้ำเสียงของแม่เซี่ยเสวี่ยฟังดูสงบ ทว่าเห็นได้ชัดว่ากำลังข่มอารมณ์อย่างหนักเพื่อไม่ให้หลุดเสียงสะอื้นออกมา

พอฟังคำพูดของแม่จบ เซี่ยเสวี่ยก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และร้องไห้ออกมาเป็นครั้งที่สามของวัน "แม่... ฮือ..."

"ลูกเอ๊ย อย่าร้องไห้เลยนะ กลับบ้านเถอะ พ่อเขาคิดถึงลูกมานานแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของลูกสาว น้ำเสียงของแม่เซี่ยก็เจือด้วยเสียงร้องไห้ตามไปด้วย

"ค่ะ หนูจะเก็บของเดี๋ยวนี้ วันนี้จะกลับเลยค่ะ ตอนนี้พ่อเป็นยังไงบ้างคะ"

"วันนี้เขาอารมณ์ดีมาก รู้ว่าลูกหายป่วยก็กินข้าวเพิ่มไปตั้งสองชาม ยังบอกอยู่เลยว่าถ้าลูกไม่กลับมา พวกเราสองคนก็จะไปหาลูกเอง จะได้ถือโอกาสไปขอบคุณหมอหวังด้วย"

"หนูจะกลับบ้านตอนนี้เลยค่ะ พ่อกับแม่รอหนูอยู่ที่บ้านนะ" ความรู้สึกคิดถึงบ้านของเซี่ยเสวี่ยพุ่งขึ้นถึงขีดสุด พอพูดกับแม่จบ เธอก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของทันที

"เสวี่ยเอ๋อร์จะไปตอนนี้เลยเหรอ" สวี่ฉิงซืออยู่ข้างกายเซี่ยเสวี่ยตลอด และได้ยินบทสนทนาระหว่างเซี่ยเสวี่ยกับแม่

เมื่อเห็นเซี่ยเสวี่ยร้องไห้ ขอบตาของเธอก็แดงเรื่อเช่นกัน เมื่อช่วงเช้าอาจเป็นเพราะกำลังโมโหอยู่เลยไม่ทันรู้สึกอะไร ทว่าเวลานี้กลับพลอยซึ้งตามเซี่ยเสวี่ยไปด้วย

"อื้อ ซือซือ ขอบใจเธอนะที่คอยดูแลฉันตลอดช่วงที่ผ่านมา ตอนนี้ฉันจะกลับบ้านแล้ว คิดถึงพ่อกับแม่น่ะ"

"ฉันไปเป็นเพื่อนนะ ยังไงอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว"

ได้ยินสวี่ฉิงซือพูดเช่นนั้น เซี่ยเสวี่ยก็วางเสื้อผ้าที่กำลังเก็บลง เดินตรงเข้าไปกอดสวี่ฉิงซือไว้ "ขอบใจนะ"

ทั้งสองคนเก็บของเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง ตอนเดินผ่านคลินิกยังแวะเข้าไปทักทายหวังเฉินด้วย

"หมอหวังคะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้" เซี่ยเสวี่ยค้อมคำนับเก้าสิบองศาให้หวังเฉิน

"รักษาคนไข้ช่วยชีวิตคนเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้พวกเราก็นับเป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ไม่ต้องขอบคุณซ้ำแล้วล่ะ" หวังเฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองเซี่ยเสวี่ยขึ้นมา

"พวกคุณสองคน นี่จะไปไหนกันครับ" หวังเฉินเห็นทั้งคู่ตาแดงก่ำ แถมยังลากกระเป๋าเดินทางมาด้วยจึงเอ่ยถาม

"ตอนนี้ฉันหายป่วยแล้ว คิดถึงพ่อแม่ก็เลยเตรียมจะกลับบ้านค่ะ ซือซือจะไปเป็นเพื่อนฉันด้วย"

"ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวจะตกรถเอา"

"เอากุญแจรถฉันคืนมาสิ รถของนายใส่สัมภาระไม่พอหรอก" สวี่ฉิงซือแทรกขึ้นมา

หลังจากรับกุญแจจากมือของหวังเฉินแล้ว สองสาวก็ออกเดินทางทันที

ส่วนคนไข้หลายคนที่กำลังนั่งรอหวังเฉินตรวจอยู่ในคลินิกต่างก็เอ่ยถามเขาว่า

"หมอหวัง แม่หนูคนนั้นรักษาหายแล้วเหรอครับ นั่นมะเร็งไม่ใช่หรือ ดูเหมือนไม่นานเท่าไรก็รักษาหายแล้วเหรอเนี่ย"

หวังเฉินยิ้มบาง ๆ "ครับ เป็นมะเร็ง แต่ยังเป็นระยะแรกและยังไม่เคยผ่าตัด ก็เลยรักษาหายได้เร็วครับ"

ทว่าเรื่องระยะแรกหรือยังไม่เคยผ่าตัดที่หวังเฉินพูดออกมานั้น ถูกคนไข้เหล่านั้นคัดทิ้งไปจากหูทันที

"หมอหวังนี่เป็นหมอเทวดาจริง ๆ มะเร็งยังรักษาให้หายได้ การที่คุณหมอมาอยู่ที่ตำบลเรานี่เป็นโชคดีของพวกเราจริง ๆ เลยนะ"

"ไม่ถึงขั้นหมอเทวดาหรอกครับ ผมก็แค่หมอธรรมดาคนหนึ่ง ทุกท่านอย่าเพิ่งยกย่องผมเป็นหมอเทวดาเลย เดี๋ยวเกิดมีคนไข้ประเภทที่ต้องให้เซียนบนสวรรค์ช่วยเท่านั้นมารักษา ผมจะลำบากเอานะครับ" หวังเฉินเอ่ยอย่างติดตลก

"ใช่ ๆ หมอหวังพูดถูก ตอนนี้ก็มีคนต่างถิ่นมารักษาตัวกับหมอหวังเยอะมากอยู่แล้ว ถ้าคนต่างถิ่นแห่กันมามากกว่านี้ พวกเราจะมารักษากันคงต่อคิวไม่ทันแน่"

"นั่นสิ ถ้ามีแต่คนเป็นโรคร้ายแรงมาเยอะ ๆ หมอหวังจะตรวจไหวได้ยังไง หมอหวังก็เป็นคนนะ เรี่ยวแรงก็มีจำกัดเหมือนกัน"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหวังเฉิน คนไข้หลายคนก็เห็นพ้องต้องกัน ไม่พูดเรื่องหมอเทวดาอีก และยังตั้งใจจะไปบอกคนในตำบลด้วยว่าอย่าได้เที่ยวไปป่าวประกาศว่าหมอหวังเป็นหมอเทวดาหรืออะไรทำนองนั้น

หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ การถูกยกย่องเป็นหมอเทวดามันมีข้อดีอยู่หรอก แต่ข้อเสียกลับเห็นได้ชัดว่ามีมากกว่า เพราะอย่างไรเขาก็เป็นคน คำโบราณกล่าวไว้ว่า ยารักษาได้เฉพาะคนที่ยังไม่ถึงฆาต หากเจอเคสที่ถึงคราวตายจริง ๆ หวังเฉินเองก็ไร้หนทางเยียวยาเช่นกัน

ส่วนสองสาวที่ขึ้นรถไฟความเร็วสูงขบวนสุดท้ายมุ่งหน้าไปยังซีจิง กำลังคุยกันเรื่องที่พ่อของเซี่ยเสวี่ยเคยเป็นท็อปโดเนทอันดับหนึ่งก่อนที่พวกเธอสองคนจะดัง

สวี่ฉิงซือถึงกับอึ้ง พอนึกถึงพ่อของเซี่ยเสวี่ยแล้วย้อนมามองพ่อที่ไม่ค่อยได้เรื่องของตัวเอง โทสะก็แล่นพล่านขึ้นมาทันที

เรื่องที่ควรจะอบอุ่นหัวใจ กลับทำให้สวี่ฉิงซือหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิดแล้วกดโทรศัพท์หาพ่อตัวเองทันที พอปลายสายรับ สวี่ฉิงซือก็ยิงคำถามใส่ "พ่อ พ่อได้ดูหนูไลฟ์สดบ้างไหมเนี่ย"

"หือ ไม่ได้ดูสิ พ่อจะไปดูทำไมกันล่ะ" พ่อของสวี่ฉิงซือที่กำลังชมภาพวาดอยู่กับเพื่อนรับสายด้วยสีหน้างุนงง

"เหอะ หนูยังเป็นลูกสาวสุดที่รักของพ่ออยู่ไหมเนี่ย พ่อของเสวี่ยเอ๋อร์เขาเป็นท็อปโดเนทอันดับหนึ่งมาตั้งแต่เสวี่ยเอ๋อร์เริ่มไลฟ์เลยนะ พ่อกลับไม่แม้แต่จะดูด้วยซ้ำ"

"เอาละ ๆ ต่อไปถ้าลูกไลฟ์ พ่อจะดูทุกครั้งเลย ดีไหม" มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ตัวเองเป็นคุณลุงวัยกลางคน วัน ๆ ว่างไม่ได้ทำอะไรมานั่งถือมือถือดูเด็กสาวไลฟ์สดเนี่ยนะ

คนอื่นไม่มองว่าเป็นลุงโรคจิตหรอกเหรอ แต่ในเมื่อลูกสาวเอ่ยปากสั่งแล้ว ต่อไปก็คงต้องดูจริง ๆ นั่นแหละ

"ฮึ ยังจะรอต่อไปอีก ตอนนี้หนูจะเปิดไลฟ์ พ่อเข้ามาเปย์ของขวัญเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"ได้ ๆๆ เปย์ก็เปย์ เดี๋ยวพ่อเปย์ให้เดี๋ยวนี้แหละ" ผู้เป็นพ่อคิดในใจ กะอีแค่เปย์ขึ้นอันดับ มันจะเรื่องใหญ่อะไรนักหนา อายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้วยังทำตัวเป็นเด็กน้อยเอาแต่ใจไปได้

ทว่าพอเขาทำตามคำแนะนำของสวี่ฉิงซือจนเปิดเข้ามาในห้องไลฟ์ได้ ก็ถึงกับยืนอึ้ง ผู้ติดตามหลายล้านคน แถมท็อปโดเนทอันดับหนึ่งด้านบนนั่น แค่ดูของขวัญที่ส่งก็ปาเข้าไปหลายแสนแล้ว แล้วจะให้เขาเปย์สู้ยังไงไหว

เขารีบกดโทรศัพท์หาลูกสาวอีกรอบทันที "เดี๋ยวนะลูก อันดับหนึ่งนั่นคือพ่อของเสี่ยวเสวี่ยเหรอ บ้านเขาทำมาหากินอะไรถึงได้รวยขนาดนั้น ของขวัญที่เปย์ไปนั่นเกือบล้านแล้วนะ แล้วจะให้พ่อเปย์แซงได้ยังไง"

"หนูไม่สน พ่อไปหาวิธีเอาเองก็แล้วกัน" สวี่ฉิงซือพูดจบก็ตัดสายไปทันที

"ซือซือ หลอกคุณลุงแบบนี้จะดีเหรอ อันดับหนึ่งไม่ใช่พ่อฉันตั้งนานแล้ว อีกอย่างพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องส่งของขวัญเปย์กันเองสักหน่อยนะ"

"หลอกตรงไหนกันล่ะ ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าอันดับหนึ่งตอนนี้ยังเป็นคุณลุงอยู่น่ะ"

ทางด้านสวี่กั๋วเหวิน เนื่องจากเห็นเขาคุยโทรศัพท์ไม่หยุด เพื่อนสองสามคนจึงเอ่ยถาม "เหล่าสวี่ มีธุระอะไรหรือเปล่า ถ้ามีธุระนายก็ไปจัดการก่อนเถอะ คราวหน้าฉันค่อยเอาภาพมาให้นายดูใหม่"

"ไม่มีอะไร เรื่องเล็กน้อยน่ะ พวกนายดูไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา"

หลังจากคุยกับเพื่อนเสร็จ เขาก็กดโทรศัพท์หาสวี่ฉิงซืออีกครั้ง กะว่าจะลองต่อรองดูสักหน่อยว่าเปย์ให้น้อยลงหน่อยได้ไหม เงินเก็บส่วนตัวของพ่อกว่าจะหามาได้มันไม่ง่ายเลยนะ