ตอนที่ 79 คำโกหกของเซี่ยเสวี่ย

ขณะเดียวกันก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดรูปตอนที่ตนเพิ่งตรวจพบว่าเป็นมะเร็งใหม่ ๆ ให้ย่าสวี่ดู ย่าสวี่มองดูโทรศัพท์ แล้วมองดูเซี่ยเสวี่ยตรงหน้า จู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะของเซี่ยเสวี่ยเบา ๆ

"เด็กที่น่าสงสารเอ๊ย คงขวัญเสียไปหมดเลยสิ ตอนนี้หายแล้ว รักษาหายแล้วก็ดีแล้วนะลูก"

พอถูกย่าสวี่ลูบศีรษะ จมูกของเซี่ยเสวี่ยก็พลันแสบขึ้งขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาหยดแหมะ ๆ ร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย

นับตั้งแต่ตรวจพบโรคมะเร็ง เธอก็ไม่กล้าโทรศัพท์กลับไปบอกที่บ้านเลย เพราะกลัวว่าพ่อแม่รู้ข่าวแล้วจะรับไม่ไหว

ดังนั้นแม้ว่าจะรักษาอยู่ที่คลินิกของหวังเฉินจนร่างกายไม่รู้สึกอึดอัดทรมานแล้ว ก็ยังไม่กล้าบอกพ่อแม่อยู่ดี

ทุกครั้งที่โทรหาก็ได้แต่บอกว่ากำลังพากรุ๊ปทัวร์อยู่ข้างนอก ชั่วคราวนี้ยังกลับบ้านไม่ได้

ตอนนี้จู่ ๆ มีผู้อาวุโสมาลูบศีรษะและเอ่ยปลอบโยน น้ำตาจึงเอ่อทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก หยุดไม่อยู่จริง ๆ

หลินยวี๋หรานเห็นหญิงสาวที่ชื่อเสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของหญิงชรา จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า

"นี่ลูกเต้าเหล่าใครกันล่ะคะเนี่ย ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย"

เนื่องจากไม่ใช่ลูกหลานในตระกูล ย่าสวี่จึงไม่สะดวกตอบคำถามของลูกสะใภ้โดยตรง ทำได้เพียงเหลือบมองเซี่ยเสวี่ยในอ้อมกอด

เซี่ยเสวี่ยได้ยินคำถามของหลินยวี๋หราน จึงผละตัวขึ้นมาจากอ้อมอกของย่าสวี่ อาจเป็นเพราะร้องไห้ในอ้อมกอดของคนแปลกหน้า พอเธอลุกขึ้นมานั่ง ใบหน้าจึงแดงก่ำไปหมด ก้มหน้าตอบไปว่า

"คุณน้า สวัสดีค่ะ หนูชื่อเซี่ยเสวี่ย เป็นเพื่อนของซือซือค่ะ ก่อนหน้านี้หนูเป็นมะเร็ง แต่คุณหมอที่รักษาบอกว่าหายดีแล้ว

หนูกับซือซือก็เลยมาตรวจเช็กดู พอดีเพิ่งได้ผลตรวจมาว่ารักษาหายขาดแล้วจริง ๆ ค่ะ"

เซี่ยเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองย่าสวี่เล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า

"หลังจากตรวจพบโรคนี้ หนูก็ไม่กล้าบอกคนในครอบครัวเลยค่ะ เมื่อกี้ย่าสวี่ลูบหัวพูดคุยกับหนู หนูก็เลยกลั้นไม่อยู่ เผลอร้องไห้ออกมาค่ะ"

พอได้ยินที่เซี่ยเสวี่ยพูด ย่าสวี่ก็กุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้อีกครั้ง

"ในใจคงต้องทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อย แถมยังไม่กล้าบอกใครอีก ตอนนี้หายดีแล้ว โทรบอกที่บ้านหรือยังล่ะลูก"

เซี่ยเสวี่ยส่ายหน้า "หนูไม่คิดจะบอกที่บ้านแล้วค่ะ ในเมื่อรักษาหายแล้ว ก็ไม่อยากให้พวกท่านต้องเป็นกังวลเปล่า ๆ ค่ะ"

"อืม ก็ดีเหมือนกัน ซือซือ ดูเสี่ยวเสวี่ยเขาเสียบ้างสิว่ารู้ความขนาดไหน เธอน่ะแต่ละวันมีแต่ทำให้คนอื่นเขาไม่สบายใจ หนีเตลิดไปครึ่งปีไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องสักครั้ง" คำพูดนี้เป็นหลินยวี๋หรานที่พูดขึ้นมา

พอคำนี้หลุดออกมา ผู้เฒ่าสวี่ก็เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร มีเซี่ยเสวี่ยอยู่ที่นี่ เขาเองก็ไม่อยากว่ากล่าวอะไรลูกสะใภ้คนนี้ให้เสียหน้า

ทว่าหลินยวี๋หรานกลับไม่คิดจะหยุดปาก หันไปพูดกับสวี่ฉิงซือที่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า

"ซือซือเอ๊ย กว่างเฉวียนเขาบอกกับน้าแล้วนะว่าแอบชอบเธอมานานมากแล้ว พวกเธอสองคนก็โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ถ้าได้คบกันจะดีแค่ไหนกันล่ะ คนที่รักมั่นคงขนาดนี้น่ะหาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ"

ได้ยินที่หลินยวี๋หรานพูด สวี่ฉิงซือก็มีโทสะขึ้นมาทันที ก็แหม ไม่ใช่ตัวเธอที่ต้องแต่งนี่ ถึงได้พูดออกมาง่าย ๆ แบบนี้ เธอจึงเชิดหน้าเถียงกลับไปว่า "เขาชอบฉัน แล้วฉันต้องแต่งงานกับเขาด้วยเหรอคะ อาศัยเหตุผลอะไรกัน"

"เธอก็อายุอานามไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว ยังไงก็ต้องออกเรือนอยู่ดี กว่างเฉวียนเขาก็เป็นคนดี ฐานะครอบครัวก็ทัดเทียมสมกัน แถมยังชอบเธอมาตั้งหลายปี ออกจะรักเดียวใจเดียวขนาดนี้

เธอแต่งกับเขาไป วันข้างหน้าเขาก็ต้องตามใจเธอแน่ ๆ ครึ่งชีวิตหลังของเธอจะมีความสุขมากเชียวนะ อาการสะใภ้อย่างฉันจะไปคิดร้ายกับเธอได้ยังไงกัน"

"เหอะ คำนี้คุณน้ายังกล้าพูดออกมาได้นะคะ เขาเนี่ยนะรักเดียวใจเดียว นี่น้าคงไม่เคยเห็นข่าวกอสซิปคาว ๆ ของเขาเลยสินะคะ" สวี่ฉิงซือโมโหจนหลุดหัวเราะออกมา

"เรื่องพวกนั้นมันก็แค่ข่าวลือทั้งนั้นแหละ คุณชายตระกูลใหญ่ขอแค่มีความเกี่ยวข้องกับพวกดารา

คนไหนบ้างไม่มีข่าวซุบซิบฉาวโฉ่หลุดออกมา ขนาดอาสองของเธอยังเคยมีข่าวเลย เธอเห็นฉันเคยใส่ใจไหมล่ะ"

"นั่นมันคุณน้าค่ะ ยังไงฉันก็ไม่มีทางตกลงเด็ดขาด ฉันไม่มีวันแต่งงานกับเฉินกว่างเฉวียนหรอก

อย่าว่าแต่ตอนนี้ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วเลย ต่อให้ไม่มี และต้องขึ้นคานไปตลอดชีวิต ฉันก็ไม่มีทางแต่งกับเขาแน่"

"พอได้แล้ว อย่าพูดอีกเลย ไม่ขายหน้าเขาหรือไง เรื่องนี้ชั่วคราวนี้ไม่ต้องพูดถึงอีก"

ผู้เฒ่าสวี่เห็นหลินยวี๋หรานยิ่งพูดยิ่งออกนอกลู่นอกทาง อีกทั้งยังมีเซี่ยเสวี่ยที่เป็นคนนอกอยู่ด้วย กลับพูดจาออกมาหมดเปลือก จึงเอ่ยปากขัดขึ้น

พอได้ยินผู้เฒ่าเปิดปาก หลินยวี๋หรานจึงจำต้องหุบปากลงอย่างไม่เต็มใจ แต่ในใจยังคงคิดอยู่ว่า

วันข้างหน้าต้องหาโอกาสมาเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าทั้งสองบ่อย ๆ คอยพูดเรื่องดี ๆ ของเฉินกว่างเฉวียนให้ทั้งสองฟัง ขอเพียงผู้เฒ่าทั้งสองเห็นดีเห็นงามด้วย

ความเห็นของสวี่ฉิงซือก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ส่วนเรื่องที่ว่ามีคนที่ชอบแล้วนั้น เมื่อก่อนตนเองก็เคยมี แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ?

หลินยวี๋หรานเห็นว่าวันนี้ไม่อาจพูดอะไรได้อีกแล้ว จึงลุกขึ้นบอกลาผู้เฒ่าทั้งสอง แล้วจากไป

แม้จะไม่มีความคืบหน้าอันใด แต่ก็ยังต้องรายงานสถานการณ์ให้เฉินกว่างเฉวียนทราบสักหน่อย

พอกลับถึงบ้าน หลินยวี๋หรานก็โทรศัพท์หาเฉินกว่างเฉวียนทันที โดยบอกเล่าเป็นหลักว่าตนเริ่มเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าทั้งสองแล้ว

หลังจากนี้ก็จะไปหาบ่อย ๆ มั่นใจว่าจะต้องเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าทั้งสองได้สำเร็จแน่นอน พร้อมกันนั้นยังบอกเรื่องที่สวี่ฉิงซือบอกว่ามีคนที่ชอบแล้วให้เฉินกว่างเฉวียนฟังอีกด้วย

เฉินกว่างเฉวียนที่วางสายไปมีสีหน้าเขียวคล้ำขึ้นมาบ้าง สวี่ฉิงซือไม่เคยมีคนที่ชอบเลยจนกระทั่งเมื่อครึ่งปีก่อน

ตอนนี้จู่ ๆ ก็บอกว่ามีแล้ว ไม่ใช่เพื่อปัดสวะหลินยวี๋หราน ก็ต้องเกิดเรื่องขึ้นในช่วงครึ่งปีนี้เป็นแน่

และช่วงครึ่งปีนี้เธอก็อยู่ที่เมืองเล็ก ๆ มาโดยตลอด หากมีใครสักคน คนคนนั้นก็ต้องเป็นคนในเมืองเล็ก ๆ ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงหวังเฉินขึ้นมา

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าระหว่างหวังเฉินกับสวี่ฉิงซือจะเป็นไปได้ เขารู้สึกว่าสวี่ฉิงซือไม่มีทางมองหมอยากจนที่เปิดคลินิกยาจีนเล็ก ๆ ในเมืองเล็ก ๆ อย่างหวังเฉินหรอก แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนต้องพิจารณาหวังเฉินใหม่อย่างจริงจังเสียแล้ว

ก่อนหน้านี้แม้จะเคยตรวจสอบหวังเฉินไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ตรวจอย่างละเอียด หากเป็นเจ้าหวังเฉินนี่จริง ๆ ที่ดึงดูดใจสวี่ฉิงซือ เช่นนั้นก็คงต้องตรวจสอบดูให้ดีเสียแล้ว

คิดถึงตรงนี้ เฉินกว่างเฉวียนก็เรียกลูกน้องเข้ามา สั่งให้พวกเขาไปสืบเรื่องของหวังเฉินอย่างจริงจัง

เวลานี้ข้อมูลของหวังเฉินในมณฑล G สืบหาได้ง่ายขึ้นมากแล้ว เพราะอย่างไรเสียข้อมูลจำนวนมากก็เป็นเรื่องเปิดเผย

อย่างเช่นข่าวแรกที่สืบรู้มา ก็คือเรื่องที่หวังเฉินรักษากู้ชิงไห่จนหาย กู้หมิงเจี๋ยยังจัดงานเลี้ยงต้อนรับหวังเฉินด้วยตัวเองที่โรงแรมวีนัส และกู้ชิงเหอก็เอ่ยปากชมหวังเฉินว่าดีติดต่อกันถึงสี่ครั้งในโรงพยาบาล

ขณะเดียวกัน หวังเฉินกับไห่ชิงเทียนก็มีความสัมพันธ์สนิทสนมกันอย่างยิ่ง ส่วนฐานะของไห่ชิงเทียนในตอนนี้ก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อก่อนเป็นแค่นายกตำบลเล็ก ๆ ช่างมันเถอะ แต่ตอนนี้เขาเป็นถึงหัวหน้าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล ย่อมไม่อาจมองข้ามได้อีกต่อไป

นี่เทียบเท่ากับว่าหวังเฉินเป็นคนที่บอสใหญ่แห่งศาลากลางมณฑลรู้จัก ส่วนเรื่องที่หวังเฉินเป็นแพทย์ประจำตัวของกู้ชิงเหอนั้น

เนื่องจากเป็นเพียงแพทย์ประจำตัวส่วนบุคคล ไม่ได้ถูกจัดเข้ากลุ่มดูแลสุขภาพ จึงสืบไม่พบ และเรื่องการเดินทางของผู้เฒ่าซูก็สืบไม่พบเช่นกัน สาเหตุหลักคือระดับชั้นความลับสูงเกินไป มีเพียงผู้มีอำนาจระดับสูงไม่กี่คนในคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเท่านั้นที่รู้

หากสืบพบเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด เฉินกว่างเฉวียนก็คงจะดับความคิดที่จะไปหาเรื่องหวังเฉินในทันที ทว่าเพียงแค่ข้อมูลที่เปิดเผยอยู่ตรงหน้า

เฉินกว่างเฉวียนก็ไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าแล้ว ไม่กลัวหมื่นแต่กลัวหนึ่ง เกิดหวังเฉินยังสามารถพูดคุยกับบรรดาผู้มีอำนาจระดับสูงได้ขึ้นมา การไปหาเรื่องหวังเฉินก็อาจจะกลายเป็นขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารไปเปล่า ๆ

หลังจากหลินยวี๋หรานกลับไป ผู้เฒ่าทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไรสวี่ฉิงซืออีก เพียงแต่รั้งให้ทั้งสองคนอยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกัน พอตกบ่ายก็ให้ทั้งคู่กลับไปที่เมืองเล็ก

พอกลับถึงเมืองเล็ก โทรศัพท์มือถือของเซี่ยเสวี่ยก็ดังขึ้น เป็นแม่ของเซี่ยเสวี่ยโทรมา

พอกดรับสาย ก็ได้ยินเสียงของแม่เซี่ยดังมาจากปลายสาย "ลูกสาว เมื่อไหร่จะกลับบ้านล่ะ"

"แม่คะ หนูพากรุ๊ปทัวร์นี้เที่ยวเสร็จอีกสองวันก็กลับแล้วค่ะ" เซี่ยเสวี่ยกล่าวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

"โรครักษาหายแล้ว ยังไม่ยอมพูดความจริงกับแม่อีกเหรอ?"

"โรคอะไรกันคะ หนูไม่ได้ป่วยสักหน่อย" ได้ยินคำพูดของแม่ เซี่ยเสวี่ยก็ตกใจขึ้นมาในใจ แต่ยังคงดื้อดึงแก้ตัวต่อไป