ตอนที่ 78 ผลตรวจสุขภาพ

ความจริงแล้วเธอคิดมากไปเอง แม่ของสวี่ไม่ได้รู้เรื่องที่เธอชอบหวังเฉินเลย และต่อให้รู้

ก็ไม่ได้ว่าอะไรอยู่ดี ตัวแม่เองกับพ่อสวี่ก็คบหาดูใจกันเองอย่างอิสระ แล้วจะไปก้าวก่ายลูกสาวได้อย่างไร

ทว่าการตรวจสอบประวัติของหวังเฉินสักหน่อยย่อมเป็นเรื่องจำเป็น หากหวังเฉินเป็นผู้ชายสารเลวขึ้นมาจะทำอย่างไร

เรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์นั้น ไม่ใช่สิ่งที่ผู้เฒ่าสวี่รับปาก แต่เป็นคุณอาสองของสวี่ฉิงซือเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาต่างหาก

สาเหตุหลักก็เพราะพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของสวี่ฉิงซือกับตัวเขาเอง ปัจจุบันเป็นผู้เล่นการเมืองในตระกูลสวี่

หากตระกูลสวี่กับตระกูลเฉินเกี่ยวดองกันผ่านการแต่งงาน เช่นนั้นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของสวี่ฉิงซือก็จะได้แรงหนุนจากตระกูลเฉิน เพื่อก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น

ผู้เฒ่าสวี่มีนามว่าสวี่เหวินหัว เคยดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองเอกของมณฑล G

เป็นเจ้าหน้าที่ระดับรัฐมนตรีช่วย ภรรยาเวินฉางชิวเป็นครูประชาชน ทั้งสองมีบุตรด้วยกันสองคน คนโตคือสวี่กั๋วเหวินพ่อของสวี่ฉิงซือ ส่วนคนรองคือสวี่กั๋วอู่อาสองของเธอ

เพียงแต่สวี่กั๋วอู่แต่งงานเร็วกว่ามาก ลูกชายของสวี่กั๋วอู่อย่างสวี่เสี่ยวปั๋วจึงเกิดก่อน และกลายมาเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของสวี่ฉิงซือไปโดยปริยาย

พ่อสวี่ในวัยหนุ่มไม่ค่อยเอาถ่านเท่าไรนัก คบหากับแม่สวี่หมี่ปิงซินอยู่นานถึงสิบปี และถูกแม่สวี่บีบให้แต่งงานถึงได้ยอมแต่ง

สวี่กั๋วเหวินไม่เล่นการเมือง ส่วนสวี่กั๋วอู่ตำแหน่งหน้าที่ก็ไม่ได้สูงนัก หลังจากผู้เฒ่าสวี่เกษียณอายุแล้ว

ลู่ทางเติบโตในสายงานของสวี่เสี่ยวปั๋วจึงหายไปกว่าครึ่ง พอตอนนี้ได้ยินว่าตระกูลเฉินมีใจอยากเกี่ยวดอง สวี่กั๋วอู่กับสวี่เสี่ยวปั๋วย่อมต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้

ทว่าเรื่องนี้พ่อสวี่ไม่เห็นด้วย พลอยทำให้ย่าสวี่ไม่เห็นด้วยตามไปด้วย ถึงได้มีเรื่องที่สวี่ฉิงซือหนีเตลิดออกไปข้างนอกนานครึ่งปีโดยไม่มีใครตามตัวกลับมา

เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่ฉิงซือถูกเซี่ยเสวี่ยปลุกให้ตื่น สวี่ฉิงซือที่เพิ่งตื่นยังคงมีสีหน้างุนงง

เธอมองไปรอบ ๆ พอพบว่าอยู่ในบ้านตัวเองก็รีบลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อสวี่ฉิงซือจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย

ผู้เฒ่าสวี่กับย่าสวี่ก็กินมื้อเช้าเสร็จนานแล้ว ตามปกติผู้เฒ่าทั้งสองพอกินมื้อเช้าเสร็จก็จะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แต่วันนี้สวี่ฉิงซือกลับมาจึงไม่ได้ออกไป

สวี่ฉิงซือเดินออกมาพลางเกาหัวเอ่ยทักทายคุณปู่คุณย่า ผู้เฒ่าชำเลืองมองเธอแวบหนึ่งแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ มีย่าสวี่ที่เอ่ยขึ้นว่า

"รีบมากินข้าวเถอะ กินเสร็จแล้วจะได้พาเสี่ยวเสวี่ยไปรับผลตรวจ รับผลแล้วก็เอากลับมาให้พวกเราดูด้วยนะ อย่าเพิ่งรีบกลับไปล่ะ"

สวี่ฉิงซือยัดปาท่องโก๋เต็มปาก ตอบอย่างอู้อี้ "รู้แล้วค่ะคุณย่า"

พอกินข้าวเสร็จ สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล ทันทีที่ทั้งสองไปถึงโรงพยาบาลก็เปิดการไลฟ์สด

เนื่องจากเมื่อวานได้บอกกับเหล่าแฟนคลับไว้แล้ว ดังนั้นพอเริ่มไลฟ์สดวันนี้ แฟนคลับส่วนใหญ่จึงทยอยเข้ามาในห้องไลฟ์เพื่อรอชมผลตรวจของเซี่ยเสวี่ย

ไม่มีอะไรผิดพลาดแม้แต่น้อย เมื่อได้ผลตรวจมา คุณหมอดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกับเซี่ยเสวี่ยว่า "ร่างกายของคุณแข็งแรงดีมากครับ ไม่มีปัญหาอะไรเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ เซี่ยเสวี่ยก็พลันปล่อยโฮออกมา ตอนที่หวังเฉินบอกว่าเธอหายดีแล้ว เธอยังไม่ร้องไห้ขนาดนี้ด้วยซ้ำ

แต่บัดนี้พอรู้แน่ชัดว่าตัวเองหายดีจริง ๆ เธอก็หลั่งน้ำตาออกมาทันที ทำเอาหมอมองดูด้วยความงุนงงอย่างยิ่ง นี่เป็นอะไรไปนะ ไม่มีโรคแท้ ๆ ยังร้องไห้เสียใจขนาดนี้ หรือว่าตนควรจะบอกว่าจริง ๆ แล้วมีปัญหานิดหน่อยกันแน่?

แพทย์ฝึกหัดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหมอพลันเงยหน้าขึ้นมา "คุณคือสตรีมเมอร์เสวี่ยเอ๋อร์ที่ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองใช่ไหมครับ"

สวี่ฉิงซือกำลังปลอบเซี่ยเสวี่ยอยู่ พอได้ยินคำพูดของแพทย์ฝึกหัดก็สะดุ้งเงยหน้าขึ้น เห็นหมอทั้งสองคนในห้องตรวจกำลังจ้องมองพวกเธอทั้งคู่

"ใช่ค่ะ หมอที่รักษาเสวี่ยเอ๋อร์บอกว่าหายแล้ว พวกเราก็เลยมาตรวจเช็กดู พอดีคุณหมอเพิ่งบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร เสวี่ยเอ๋อร์ดีใจมากไปหน่อยเลยกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ต้องขออภัยด้วยนะคะ"

แพทย์เจ้าของไข้หันไปมองแพทย์ฝึกหัดของตน "เธอพูดว่ามะเร็งเหรอ"

"ใช่ครับอาจารย์ ในคลิปสั้นบนเน็ตดังมากเลยครับ ที่ว่าสตรีมเมอร์เสวี่ยเอ๋อร์ตรวจเจอมะเร็งแล้วไปรับการรักษาด้วยแพทย์แผนจีนที่เมืองถานมู่ เมื่อครู่ผมมองดูแล้วเห็นว่าหน้าคุ้น ๆ แต่ยังไม่แน่ใจ เลยเปิดโทรศัพท์เช็กดูก่อนแล้วค่อยถามพวกเธอครับ"

แพทย์เจ้าของไข้ตกตะลึง รีบหยิบรายงานผลบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูใหม่อย่างละเอียด พลิกดูอยู่หลายรอบ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูไม่ออกเลยว่านี่คือผลตรวจสุขภาพของคนที่เคยเป็นผู้ป่วยมะเร็งมาก่อน

คนที่ตกตะลึงไม่แพ้กันก็คือผู้ชมในห้องไลฟ์สด ในเวลานี้เนื่องจากสวี่ฉิงซือต้องคอยปลอบเซี่ยเสวี่ย

ดังนั้นโทรศัพท์จึงหันหน้าเข้าหาแพทย์เจ้าของไข้ที่กำลังอ่านรายงานผลอยู่พอดี แม้จะมองผ่านหน้าจอก็ยังดูออกว่าภายในใจของแพทย์ท่านนี้ช็อกสุดขีดขนาดไหน

"หมองงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว เดิมทีก็แค่อ่านผลตรวจสุขภาพธรรมดา อยู่ดี ๆ มาบอกว่านี่คือผลตรวจสุขภาพของคนไข้มะเร็ง แถมยังสุขภาพดีเป็นพิเศษอีก นี่ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?"

"555 ใช่เลย หมอต้องกำลังคิดแน่ ๆ ว่าเมื่อเช้าลืมตาผิดวิธีหรือเปล่า ลืมตาซ้ายก่อนหรือเปล่านะ"

"นี่ยังไม่ได้บอกเขาด้วยนะว่าเสวี่ยเอ๋อร์รักษาหายในเวลาไม่ถึงสองเดือน ไม่อย่างนั้นโลกทัศน์ของเขาคงพังทลายไปแล้ว"

"หมอหวังสุดยอดจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เห็นโรคมะเร็งรักษาหายจริง ๆ คราวนี้ไม่กลัวแล้ว ต่อให้เป็นขึ้นมาก็แค่ไปหาหมอหวังตรง ๆ เลย"

"ใช่ ๆๆ พ่อตาฉันเป็นเนื้องอกในสมอง ลังเลมาตลอดว่าจะผ่าตัดดีไหม ไม่ต้องผ่าแล้ว เดี๋ยวเก็บของไปหาหมอหวังเลย"

คนที่พูดแบบนี้มีเยอะ แต่คนที่ไปหาหวังเฉินจริง ๆ กลับมีไม่กี่คน เพราะอย่างไรนี่ก็เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของคนในครอบครัว

คลินิกเล็ก ๆ ของหวังเฉินย่อมไม่อาจทำให้คนรู้สึกอุ่นใจได้เท่ากับโรงพยาบาลใหญ่ และอีกอย่าง นอกจากคนไม่กี่สิบคนที่ดูไลฟ์สดมาตั้งแต่แรกแล้ว คนที่เข้ามาทีหลังส่วนใหญ่ต่างคิดว่านี่เป็นแค่การสร้างกระแสเรียกความสนใจเท่านั้น

เซี่ยเสวี่ยที่ร้องไห้เสร็จแล้วค่อย ๆ สงบลง เธอหยิบรายงานผลตรวจสุขภาพแล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไปพร้อมกับสวี่ฉิงซือ

เนื่องจากคุณย่าสวี่บอกไว้ว่าเมื่อได้ผลตรวจแล้วให้กลับไปที่บ้านสักรอบ ทั้งสองจึงปรึกษากันว่าจะกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านตระกูลสวี่ก่อนแล้วค่อยกลับไปที่เมือง

เมื่อทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านตระกูลสวี่ ผู้เฒ่าทั้งสองกำลังนั่งคุยอยู่กับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งบนโซฟา

หญิงคนนั้นนั่งหันหลังให้ทางเข้า สวี่ฉิงซือจึงจำไม่ได้ในทันทีว่าเป็นใคร ได้แต่เอ่ยกับผู้เฒ่าทั้งสองอย่างดีใจว่า

"คุณปู่ คุณย่าคะ ผลตรวจสุขภาพของเสวี่ยเอ๋อร์ปกติทุกอย่างเลยค่ะ พอเล่าเรื่องให้หมอฟัง หมอยังอึ้งจนอ้าปากค้างไปเลยค่ะ"

"ซือซือกับเสี่ยวเสวี่ยกลับมาแล้วเหรอ รีบมานั่งเร็วเข้า" คุณย่าสวี่กวักมือเรียกสวี่ฉิงซือ

จังหวะนั้นหญิงบนโซฟาก็หันหน้ามา "ซือซือกลับมาแล้วเหรอ"

ตอนนี้สวี่ฉิงซือถึงได้เห็นว่าหญิงคนนั้นคือหลินอวี๋หรัน ภรรยาของอาสอง หรือก็คืออาสะใภ้ของเธอนั่นเอง

รอยยิ้มที่เปี่ยมใบหน้าพลันเหือดหายไปในพริบตา ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอาสะใภ้มาทำไม ก่อนหน้านี้ไม่มา หลังจากนี้ไม่มา พอเธอกลับมาปุ๊บก็มาปั๊บ ต้องมาเป็นคนกลางเกลี้ยกล่อมเพื่อเฉินกว่างเฉวียนแน่นอน

สวี่ฉิงซือหยุดฝีเท้า ยืนนิ่งอยู่กับที่ คุณปู่สวี่เห็นสวี่ฉิงซือไม่ยอมเดินเข้ามา และไม่ทักทายหลินอวี๋หรัน จึงเอ่ยเสียงขรึมว่า

"เป็นอะไรไป ผู้หลักผู้ใหญ่ก็ไม่ทักทายแล้วเหรอ เธอเป็นอาสะใภ้ของหลานนะ ยังยืนทื่ออยู่ตรงนั้นทำไม เดินมาทักทายสิ"

สวี่ฉิงซือจำต้องขยับตัวเข้ามาอย่างเชื่องช้า แล้วเอ่ยทักทาย "สวัสดีค่ะอาสะใภ้"

เซี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกกระอักกระอ่วนใจจนทำตัวไม่ถูก จะเดินหนีก็ไม่ใช่ จะยืนอยู่ต่อก็ไม่เชิง

"เสี่ยวเสวี่ย มานั่งเล่าให้ย่าฟังหน่อยสิ หายดีจริง ๆ แล้วเหรอ"

คุณย่าสวี่ไม่ได้สนใจที่คุณเฒ่ากำลังดุหลานสาว เพราะสวี่ฉิงซือเห็นหน้าคนแล้วไม่ยอมทักทาย ต่อให้หลานจะไม่ชอบแค่ไหน อีกฝ่ายก็ยังเป็นผู้ใหญ่ จะแสดงความไม่ลงรอยกันออกมาต่อหน้าคนนอกได้อย่างไร

"คุณปู่สวี่ คุณย่าสวี่คะ หายดีจริง ๆ แล้วค่ะ คุณหมอบอกว่าผลตรวจสุขภาพของหนูไม่มีปัญหาอะไรเลย เป็นคนปกติทั่วไปแล้วค่ะ" เซี่ยเสวี่ยรีบก้าวเข้าไปข้างกายคุณย่าสวี่แล้วเอ่ยขึ้น