ตอนที่ 77 สวี่ฉิงซือกลับบ้าน

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก คนที่เปิดประตูคือหญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวย ผู้มีคิ้วและดวงตาละม้ายคล้ายสวี่ฉิงซืออยู่ถึงห้าส่วน

"กลับมาแล้วเหรอ? อ้าว พาเพื่อนมาด้วยเหรอเนี่ย พ่อเธอก็ไม่ยอมพูดให้ชัดเจน บอกแค่ว่าเธอจะกลับมา รีบเข้ามาข้างในสิจะแม่หนู"

"สวัสดีค่ะคุณน้า หนูชื่อเซี่ยเสวี่ย เป็นเพื่อนของซือซือค่ะ" เซี่ยเสวี่ยค้อมตัวทำความเคารพหญิงงามผู้นั้น

สวี่ฉิงซือรีบดึงตัวเซี่ยเสวี่ยไว้ทันที แล้วกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ว่า

"เรียกพี่สิ แม่ฉันไม่ชอบให้ใครเรียกน้าหรอกนะ"

"เอ๊ะ?" เซี่ยเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

หญิงงามไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มแย้มพลางกวักมือเรียกให้เซี่ยเสวี่ยเปลี่ยนรองเท้า เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาในบ้าน

สวี่ฉิงซือถึงได้เห็นว่าคุณปู่กำลังนั่งหน้าตาเคร่งขรึมอยู่บนโซฟาและมองมาที่เธอ

เธอจึงรีบสาวเท้าเดินไปข้างคุณย่าที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามคุณปู่ แล้วกอดแขนคุณย่าพลางออดอ้อนว่า

"คุณย่าคะ หนูกลับมาแล้วค่ะ นี่เซี่ยเสวี่ยเพื่อนของหนูค่ะ" พร้อมกันนั้นยังดึงตัวเซี่ยเสวี่ยที่เดินตามมาให้นั่งลงบนโซฟาด้วย

"แม่หนู ไม่ต้องเกรงใจนะ เป็นเพื่อนของซือซือ มาบ้านเพื่อนก็เหมือนกลับบ้านตัวเอง ทำตัวตามสบายเถอะ" คุณย่าสวี่เอ่ยกับเซี่ยเสวี่ยก่อน

"ค่ะคุณย่า สวัสดีค่ะคุณย่า สวัสดีค่ะคุณปู่ หนูชื่อเซี่ยเสวี่ยค่ะ" เซี่ยเสวี่ยลุกขึ้นยืนทักทายผู้เฒ่าทั้งสอง ซึ่งทั้งสองท่านก็พยักหน้ารับ

"แม่หนู รีบนั่งลงเถอะ" คุณย่าสวี่กวักมือเรียกให้เซี่ยเสวี่ยนั่งลง

"เจ้าลิงจ๋อ ปู่เธอจ้องตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว ยังไม่รีบทักทายปู่อีก" จากนั้นจึงหันไปพูดกับสวี่ฉิงซือ

สวี่ฉิงซือหันไปมองคุณปู่ พอเห็นว่าคุณปู่กำลังจ้องเขม็งมาที่ตนก็สะดุ้งโหยง จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน ก้มหน้าก้มตาแล้วเรียกเสียงเบา "คุณปู่คะ"

"ฮึ ไม่อยากแต่งงานกับเสี่ยวเฉินขนาดนั้น ถึงกับไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเลยเรอะ?" ผู้เฒ่าสวี่แค่นเสียงฮึออกมาคำหนึ่ง

พอได้ยินคำพูดของคุณปู่ สวี่ฉิงซือก็เกิดความกล้าขึ้นมาทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณปู่แล้วกล่าวว่า

"ไม่อยากค่ะ เขาเป็นพวกเพลย์บอย หนูไม่ได้ชอบเขาแม้แต่นิดเดียว ถ้าต้องแต่งงานกับเขาจริง ๆ สู้ให้หนูอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตยังจะดีกว่า"

"เอาละ มีเสี่ยวเสวี่ยอยู่ด้วย ตาเฒ่าจะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไม ซือซือไม่ชอบก็ไม่ต้องแต่ง เจ้าเสี่ยวเฉินนั่นฉันมองมาตั้งแต่เด็กก็ไม่ถูกชะตา ทำตัวจับจดไม่ได้เรื่องได้ราวสักอย่าง" คุณย่าสวี่เลิกคิ้วขึ้นแล้วหันไปเอ็ดผู้เฒ่าสวี่

"เธอเป็นผู้หญิงจะไปรู้อะไร" ผู้เฒ่าสวี่บ่นอุบอิบประโยคหนึ่ง

จากนั้นก็แสร้งหยิบหนังสือข้างกายขึ้นมาทำทีเป็นเปิดอ่าน ตั้งแต่เกษียณอายุมา ตำแหน่งแห่งที่ของเขาในบ้านก็นับวันยิ่งตกต่ำลง ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากต่างหากที่ดูเหมือนจะเป็นประมุขของบ้านตัวจริงในตอนนี้

สวี่ฉิงซือนั่งลงกอดแขนคุณย่าพลางออดอ้อนอีกครั้ง "คุณย่าดีที่สุดเลยค่ะ"

"จู่ ๆ ก็กลับมา มีอะไรหรือเปล่าลูก? ไปเจอเรื่องอะไรมางั้นเหรอ?" คุณย่าสวี่เอ่ยถาม

"อ๋อ เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ ก่อนหน้านี้เสวี่ยเอ๋อร์ตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง ก็เลยไปรักษาตัวอยู่ที่คลินิกในเมืองเล็ก ๆ

วันนี้คุณหมอที่คลินิกบอกว่ารักษาหายแล้ว พวกเราก็เลยกลับมาตรวจเช็กที่โรงพยาบาลค่ะ

เพียงแต่ผลตรวจต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ถึงจะได้ หนูคิดว่าไม่ได้เจอพวกท่านนานแล้ว คิดถึงพวกท่านมาก ก็เลยพาเสวี่ยเอ๋อร์กลับมานอนพักที่บ้านสักคืนค่ะ"

"อะไรนะ?" ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับไม่ดูหนังสือต่อ เขาวางหนังสือลงแล้วหันไปมองเซี่ยเสวี่ยที่นั่งอยู่ด้านข้างทันที

"เสี่ยวเสวี่ย เธอก็ดูปกติดีนี่นา? แล้วยังสาวขนาดนี้จะไปเป็นโรคนั้นได้ยังไง ซือซืออย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ" คุณย่าสวี่เองก็จ้องมองเซี่ยเสวี่ยอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวขึ้น

เมื่อเซี่ยเสวี่ยเห็นว่าผู้เฒ่าทั้งสองจ้องมองตน จึงเล่าเรื่องตั้งแต่ที่หวังเฉินตรวจดูอาการผ่านหน้าจอ ไปจนถึงเรื่องที่ตนเดินทางไปรักษาตัวที่เมืองเล็ก ๆ ให้ฟังรอบหนึ่ง

"พ่อหนุ่มคนที่เขียนอักษรพู่กันให้น่ะเหรอเป็นคนรักษา?" ทันใดนั้นก็มีเสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"พ่อ กลับมาแล้วเหรอคะ? แล้วตัวอักษรล่ะ คืนหนูมาเลยนะ" สวี่ฉิงซือไม่ต้องหันหลังกลับไปดูก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด

เห็นเพียงพ่อสวี่กำลังขยิบตาหลิ่วตาให้ผู้เฒ่าสวี่ไม่หยุด พ่อสวี่เองก็อยากได้ผลงานตัวอักษรนั้นมาก เพิ่งจะเอาไปอวดเพื่อนมาได้แค่หนเดียวเอง

พอกลับมาบ้านใครจะไปรู้ว่าดันซ่อนไว้ไม่ดี โดนท่านผู้เฒ่าเห็นเข้า จากนั้นก็ หึ ๆ โดนท่านผู้เฒ่าช่วยเก็บรักษาไปเรียบร้อย

"ไม่ต้องมาทำตาหลุกหลิก อยู่ที่ฉันนี่ ตอนนี้กำลังคุยเรื่องของเสี่ยวเสวี่ยกันอยู่" เห็นได้ชัดว่าท่านผู้เฒ่าไม่อยากจะเอาออกมาคืน

เรื่องนี้อันที่จริงก็คือ ท่านผู้เฒ่าเองก็เพิ่งจะเอาไปอวดต่อหน้ากลุ่มสหายเก่าวัยเกษียณมาเหมือนกัน

ตอนนี้มีของไม่กี่อย่างหรอกที่จะทำให้ท่านผู้เฒ่าหยิบไปอวดคนอื่นได้ ตัวอักษรนี้เขียนได้ยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ ทำให้ท่านผู้เฒ่าได้หน้าได้ตาไปไม่ใช่น้อย

สหายเก่าหลายคนต่างพากันขอร้องให้ท่านผู้เฒ่านำออกมาให้พวกเขาได้ชื่นชมอีกบ่อย ๆ ถึงขั้นมีคนเสนอเอาของมาแลก แต่ตนเองก็บ่ายเบี่ยงไปว่าเป็นของของหลานสาวเอามาแลกไม่ได้ ทว่าความจริงแล้วคือตนเองก็ตัดใจยกให้ไม่ได้ต่างหาก

"ไลฟ์ของสองคนนั้นผมก็ดูอยู่ครับ แม่หนูคนนี้ตอนนี้มองยังไงก็ไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด ฝีมือของพ่อหนุ่มคนนั้นสูงมากจริง ๆ แถมเขายังเป็นแพทย์ประจำตัวของรองผู้ว่าการกู้อีกด้วย" พ่อของสวี่ฉิงซือเห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะปล่อยให้ท่านผู้เฒ่าเอาตัวรอดเนียน ๆ ไปได้

ในเมื่อตอนนี้เจ้าของลายมือตัวจริงอยู่นี่ ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้ทวงคืนมาจากมือของท่านผู้เฒ่า วันหน้าตัวเองคงไม่มีโอกาสได้เห็นอีก แล้วตัวเองจะเอาไปอวดให้คนอื่นยกยอปอปั้นได้อย่างไร

"คุณปู่ อยู่ที่คุณปู่เองเหรอคะ คุณปู่ คืนให้หนูเถอะนะ" สวี่ฉิงซือไม่สนเรื่องกลัวปู่แล้ว เธอลุกขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ท่านผู้เฒ่า

"ไม่ใช่ว่าแกคอยเฝ้าคนเขียนตัวอักษรอยู่หรอกเรอะ จะยังอยากได้แผ่นนี้ไปทำไมอีก อ้อใช่ พ่อหนุ่มคนนั้นแกต้องสนิทด้วยแน่ ๆ เอาอย่างนี้สิ แกไปบอกให้เขาเขียนให้อีกสักสองสามแผ่น ตาแก่ในลานบ้านหลายคนอยากได้กันทั้งนั้น"

"เขาไม่ยอมเขียนหรอกค่ะ ลายมือแผ่นนี้น่ะหนูต้องตื๊ออยู่นานสองนาน หมอนั่นเป็นพวกไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครเลย คุณปู่ คืนให้หนูเถอะนะ นะคะ" สวี่ฉิงซือทำปากยื่น ออดอ้อนท่านผู้เฒ่าไม่หยุด

"พ่อหนุ่มคนนี้หมายความว่ายังไงกัน" พ่อของสวี่ฉิงซือชักไม่พอใจ ลูกสาวสุดที่รักของตนแค่อยากได้ลายมือสักแผ่น ยังต้องไปเทียวไล้เทียวขื่อตามตื๊อ เจ้าหนุ่มนี่ชักจะเล่นตัวไม่รู้ที่ต่ำที่สูงไปหน่อยแล้วมั้ง

เซี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ จึงเล่าเหตุผลที่หวังเฉินไม่ยอมเขียนตัวอักษรออกมาให้ฟังรอบหนึ่ง

"พ่อหนุ่มคนนี้ใช้ได้ มีหลักการ เขาชื่ออะไรล่ะ" ผู้เฒ่าสวี่ฟังจบก็พยักหน้ารับอย่างจริงจังพลางเอ่ยถาม

"ชื่อหวังเฉินใช่ไหมจ๊ะ" ตอนนี้เอง แม่ของสวี่ฉิงซือที่ช่วยงานอยู่ในครัวก็ยกกับข้าวออกมาและพูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"แม่ แม่รู้ได้ยังไงคะ อย่าบอกนะว่ารู้จากดูไลฟ์ ในไลฟ์พวกเราไม่เคยพูดชื่อเลย มีแต่เรียกว่าหมอหวังกันทั้งนั้น" สวี่ฉิงซือจ้องแม่ของเธอตาเขม็งพลางถาม

"แม่ก็ต้องมีช่องทางของแม่สิ กินข้าวได้แล้ว ทุกคนรีบมานั่งเร็วเข้า"

พอนั่งกันครบทุกคน สวี่ฉิงซือก็กินข้าวไปพลาง จ้องหน้าแม่ของเธอไปพลาง

"ลูกสาวฉันหายตัวไปครึ่งปี ไปเฝ้าอยู่ที่นั่น ฉันจะไม่ให้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยได้ยังไง ก็มีแต่พ่อนั่นแหละที่เป็นพวกทึ่มทึบไม่เคยสนใจอะไร"

โดนสวี่ฉิงซือจ้องจนทนไม่ไหว แม่ของสวี่ฉิงซือจึงพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

สวี่ฉิงซือไม่ได้กังวลว่าคนในครอบครัวจะรู้ว่าหวังเฉินชื่ออะไรหรือทำงานอะไร เธอเพียงแต่กังวลว่าแม่จะรู้เรื่องที่เธอชอบหวังเฉินด้วยหรือเปล่า

ถ้าหากเป็นข่าวที่ได้มาจากเยี่ยถงหรือหวังซินละก็ จบเห่แน่

สวี่ฉิงซือตักข้าวเข้าปากไปพลาง ลอบสังเกตท่าทีของแม่ไปพลาง จู่ ๆ แม่ก็สบสายตากับเธอตรง ๆ แถมยังส่งยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งมาให้อีกด้วย

คืนนั้นสวี่ฉิงซือนอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืน แม้ว่าจะกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่สุดอยู่ก็ตาม

แม่รู้แล้ว แม่ต้องรู้แล้วแน่ ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้ด้วยหรือเปล่า พวกเขาจะไปสืบประวัติของหวังเฉินไหม แล้วจะกีดกันไม่ให้เธอกับหวังเฉินคบกันหรือเปล่า

คิดไปคิดมาอยู่นานจนเหนื่อยและผล็อยหลับไป แล้วเธอก็ฝัน เธอฝันว่าตนเองพาหวังเฉินกลับมาบ้าน ทุกคนต่างไม่เห็นด้วย ย่าที่รักและตามใจเธอที่สุดก็ไม่เห็นด้วย ซ้ำยังไล่หวังเฉินออกจากบ้านไปอีกต่างหาก