ตอนที่ 76 รักษามะเร็งหายแล้ว

"อ๊ะ จริงด้วย ซินหย่า เธอรอฉันอยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวฉันกับหวังเฉินไปรายงานเสร็จแล้วจะขอลางานพาเธอไปโรงพยาบาล" ไห่ชิงเทียนยกชามขึ้นซดข้าวต้มสองสามคำแล้วพูดขึ้น

"ไม่ต้องหรอก คุณไม่ได้ไปทำงานตั้งหลายวันแล้ว ละเลยไม่ได้นะ เสี่ยวหวังพูดถูกแล้ว ฉันเพิ่งจะตั้งท้องได้แค่เดือนเดียวเอง ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ถ้าจำเป็นจริงๆ เดี๋ยวฉันโทรให้แม่ไปเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ"

"ฉันไปรายงานก่อนแล้วกัน เสร็จเรื่องนี้แล้วค่อยว่ากันอีกที" ไห่ชิงเทียนเริ่มใจเย็นลงแล้วพูดขึ้น

ตอนที่ทั้งสองคนไปถึงที่ทำการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลยังไม่ถึงแปดโมงดี หวังเฉินเดินตามไห่ชิงเทียนขึ้นไปชั้นบน เวลานี้มีคนมาถึงกันไม่น้อยแล้ว คนที่เดินสวนกันระหว่างทางจึงพากันทักทายไห่ชิงเทียน ซึ่งไห่ชิงเทียนก็พยักหน้ารับทุกคน

ทั้งสองคนไปถึงได้ไม่นาน เลขาธิการเกาก็มาถึง โดยให้หวังเฉินรออยู่ข้างนอก ส่วนไห่ชิงเทียนไปเชิญกู้ชิงเหอมา

การรายงานเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จสิ้น สาเหตุหลักคือผู้เฒ่าซูค่อนข้างพอใจกับเมืองเล็กแห่งนั้น

ผู้นำใหญ่ทั้งสองท่านเดิมทีนึกว่าการที่ผู้เฒ่าซูจากไปกะทันหันเป็นเพราะไม่พอใจที่นั่น ทว่าเห็นได้ชัดว่าเมื่อวานตอนที่เจ้าหน้าที่อารักขาของผู้เฒ่าซูออกเดินทาง ยังโทรศัพท์มาขอบคุณเป็นพิเศษ

นั่นแสดงว่าไม่ใช่ปัญหาจากทางนี้ แต่เป็นเหตุผลส่วนตัวของผู้เฒ่าซูเอง จึงได้เรียกให้ทั้งสองคนมารายงานสถานการณ์ตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อทราบรายละเอียดแน่ชัดแล้วก็ให้ทั้งสองคนออกจากห้องทำงาน

ผู้นำใหญ่ทั้งสองท่านไม่รู้ว่าคุยอะไรกันข้างในต่อ หลังจากนั้นไม่นานกู้ชิงเหอก็เดินออกมา หวังเฉินจึงเดินตามหลังกู้ชิงเหอไป

เมื่อมาถึงห้องทำงานของกู้ชิงเหอ เขาก็นั่งลงและส่งสัญญาณให้หวังเฉินนั่งลงด้วย เลขานุการยังยกชามาให้หวังเฉินหนึ่งถ้วย

"ที่ให้เธอตามมาก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากถามว่าเด็กผู้หญิงที่เป็นมะเร็งที่เธอรักษาอยู่ช่วงนี้น่ะ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า" กู้ชิงเหอถามพลางเปิดดูเอกสาร

"รองผู้ว่าการกู้ เป็นเรื่องจริงครับ ตอนนั้นผู้เฒ่าซูก็นั่งดูอยู่ข้างๆ ด้วยครับ" หวังเฉินนั่งหลังตรงตอบ

"รักษาให้หายได้จริงหรือ" กู้ชิงเหอยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมา

"ตอนนี้มั่นใจว่าจะรักษาให้หายได้แปดส่วนครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน ในที่สุดกู้ชิงเหอก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองหวังเฉินอยู่หลายวินาที ราวกับกำลังดูว่าหวังเฉินพูดจริงหรือพูดโกหก

"ดี ฉันเข้าใจแล้ว เธอกลับไปเถอะ" กู้ชิงเหอละสายตากลับมาแล้วเอ่ยขึ้น

หวังเฉินเดินออกจากห้องทำงานด้วยความงุนงง ยังไม่เข้าใจว่ากู้ชิงเหอถามเรื่องนี้กับตนหมายความว่าอย่างไร มีใครจำเป็นต้องรักษาอย่างนั้นหรือ

"พี่จ้าว" พอออกมาหวังเฉินก็ทักทายเลขานุการของกู้ชิงเหอ ตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่ไม่สะดวกจะคุย จึงทำได้เพียงพยักหน้าให้

"น้องหวัง วันนี้จะกลับเลยหรือ" จ้าวหย่งเห็นหวังเฉินเดินออกมาก็รีบลุกขึ้นยืนถาม

แม้หวังเฉินจะไม่ได้เป็นสมาชิกในทีมดูแลสุขภาพของกู้ชิงเหอ แต่เรื่องที่หวังเฉินเป็นแพทย์ประจำตัวส่วนตัวของกู้ชิงเหอนั้น จ้าวหย่งย่อมรู้อยู่แก่ใจ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างหวังเฉินกับกู้หมิงเจี๋ยก็ไม่ธรรมดา ย่อมไม่มีทางกล้าเสียมารยาทกับหวังเฉินอยู่แล้ว

"ครับ วันนี้กลับเลย ที่คลินิกยังมีเรื่องต้องจัดการครับ" หวังเฉินพยักหน้าตอบ

"งั้นฉันไม่ไปส่งนะ ไว้คราวหน้าว่างๆ พวกเราค่อยมานั่งคุยกัน" จ้าวหย่งเอียงศีรษะไปทางประตูห้องทำงานพลางเอ่ยกับหวังเฉิน

"พี่จ้าวตามสบายเลยครับ ผมขอตัวก่อน"

หวังเฉินเดินออกจากที่ทำการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลแล้วโทรหาไห่ชิงเทียน "พี่เทียน ผมจะกลับตำบลแล้วนะครับ"

ไห่ชิงเทียนคิดครู่หนึ่ง "นายกลับไปเถอะ มีอะไรเดี๋ยวฉันโทรหา ตอนนี้เดินทางเข้าเมืองก็สะดวกแล้ว"

ตอนที่หวังเฉินกลับมาถึงคลินิกยาจีนก็เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงกว่าเท่านั้น ทว่าพอมาถึงก็มีคนไข้นั่งรออยู่ข้างในอีกแล้ว

หวังเฉินไม่รอช้า เริ่มตรวจรักษาทันที

แต่พอกลุ่มคนไข้ตรวจเสร็จ สวี่ฉิงซือที่รอทานข้าวอยู่ข้างในก็หิวจนหน้าตาหมดอาลัยตายอยาก นอนฟุบอยู่กับโต๊ะแล้ว

พอเห็นหวังเฉินเดินเข้ามา เธอก็เอียงคอชำเลืองมองแวบหนึ่ง

หวังเฉินนั่งลงแล้วยิ้มเจื่อน "รีบกินเถอะ คราวหน้าไม่ต้องรอผมแล้วนะ"

สวี่ฉิงซือยันตัวลุกขึ้นนั่ง "ไม่ได้หรอกค่ะ กฎระเบียบก็ยังต้องมีสิคะ"

พอกลับมาที่คลินิกยาจีน หวังเฉินก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก แม้ว่าช่วงนี้คนมารักษาจะเยอะขึ้น

เวลาพักผ่อนจะน้อยลงไปไม่น้อย แต่พอได้อยู่ในถิ่นของตัวเอง ไม่ว่าจะอย่างไรก็สบายใจที่สุด

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยเสวี่ยกินยาเทียบสุดท้ายหมดแล้ว เช้าตรู่วันนี้เธอจึงมาอยู่ที่คลินิกยาจีนแต่เช้า จิตใจกระวนกระวายอย่างยิ่ง กังวลว่าหวังเฉินจะบอกว่ายังไม่หาย

แต่สถานการณ์เช่นนั้นกลับไม่ได้เกิดขึ้น หวังเฉินตรวจดูแล้วจึงเอ่ยกับเธอว่า "หายแล้วครับ ไม่ต้องกินยาต่อแล้ว"

สวี่ฉิงซือที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น "จริงเหรอ หวังเฉิน คุณดูชัดเจนดีแล้วแน่นะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นมะเร็งเชียวนะคะ"

"คุณอยากให้เธอหาย หรือไม่อยากให้หายกันแน่ครับ" หวังเฉินชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง

เซี่ยเสวี่ยยังคงเหม่อลอย มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ว่าตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งจนถึงตอนนี้ ในใจของเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง พอได้ยินหวังเฉินบอกว่าตัวเองหายดีแล้วจริง ๆ เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง

จู่ ๆ เซี่ยเสวี่ยก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้หวังเฉิน น้ำเสียงเจือสะอื้น "ขอบคุณค่ะ ขอบคุณนะคะ..."

ไม่มีคำพูดอื่นใด มีเพียงคำขอบคุณที่เอ่ยกับหวังเฉินไม่หยุด หวังเฉินแย้มยิ้ม "พอแล้วครับ รีบลุกขึ้นเถอะ"

สวี่ฉิงซือช่วยประคองเซี่ยเสวี่ยขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ พวกเราไปเมืองเอกกันตอนนี้เลยดีไหม ไปตรวจดูให้แน่ใจสักหน่อย"

"ไม่ต้องหรอก ฉันเชื่อคุณหมอหวัง ในเมื่อเขาบอกว่าหายแล้วก็ต้องหายแน่นอน" เซี่ยเสวี่ยส่ายหน้า นึกตำหนิสวี่ฉิงซืออยู่ในใจเล็กน้อยว่าพูดแบบนี้ต่อหน้าหวังเฉินได้อย่างไร

"ต้องไปสิ พวกเราไปตรวจแล้วยังต้องเปิดไลฟ์ บอกแฟนคลับเรื่องที่เธอรักษาหายแล้วด้วยนะ มีคนตั้งมากมายกำลังรอผลอยู่นะ"

"ไปตรวจดูสักหน่อยเถอะครับ จะได้สบายใจ นานขนาดนี้แล้ว บ้านก็ไม่กล้ากลับ โทรศัพท์ก็ไม่กล้าโทรสักสาย

ถ้าตรวจแล้วผลออกมาไม่มีปัญหา คุณจะได้กลับบ้าน หรืออย่างน้อยก็โทรหาที่บ้านได้" หวังเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางโบกมือแล้วเอ่ย

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน เซี่ยเสวี่ยก็พยักหน้า ทว่ายังคงรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง ส่วนสวี่ฉิงซือที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดึงตัวเซี่ยเสวี่ยเดินออกไปทันที

ทั้งสองคนเดินทางไปสถานีรถไฟความเร็วสูงด้วยความเร็วสูงสุด ขึ้นรถไฟขบวนที่เร็วที่สุดเพื่อมุ่งหน้าสู่เมืองเอก

ทว่าพอไปถึงเมืองเอกเวลาก็เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว ดังนั้นการตรวจหลายอย่างจึงยังไม่ได้ทำ ต้องใช้เวลาตรวจตลอดช่วงบ่ายจึงจะเสร็จเรียบร้อย

ทั้งสองคนเหนื่อยกันแทบแย่ เซี่ยเสวี่ยยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง สวี่ฉิงซือคิดดูแล้วจึงตัดสินใจพาเซี่ยเสวี่ยกลับบ้านของเธอ

ตัวเธออยู่ข้างนอกมาครึ่งปีแล้วไม่เคยกลับบ้านเลย อุตส่าห์กลับมาถึงเมืองเอกแล้วถ้ายังไม่กลับบ้านก็คงดูไม่ดี อีกอย่างเธอก็คิดถึงคุณปู่คุณย่าจริง ๆ

สวี่ฉิงซือโทรศัพท์หาที่บ้านสายหนึ่ง แล้วพาเซี่ยเสวี่ยรีบตรงกลับบ้าน พอไปถึงเขตบ้านพักข้าราชการบำนาญ เซี่ยเสวี่ยถึงเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า พี่น้องสาวที่ไลฟ์สตรีมร่วมกับเธอคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นถึงลูกหลานตระกูลข้าราชการชั้นผู้ใหญ่

บ้านพักแห่งนี้ไม่ได้มีมาตรการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดเท่ากับเขตบ้านพักคณะกรรมการมณฑล แต่ก็เข้มงวดกว่าหมู่บ้านจัดสรรทั่วไปมาก คราวนี้กลับมาไม่ได้ขับรถ สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยจึงทำได้เพียงเดินเข้าไป

ตอนอยู่ที่ป้อมยาม เจ้าหน้าที่รปภ. เห็นสวี่ฉิงซือกลับมาก็ประหลาดใจไม่น้อย แม่หนูคนนี้ไม่ได้กลับมาตั้งครึ่งปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงแต่ให้เซี่ยเสวี่ยลงทะเบียนเท่านั้น เนื่องจากมาด้วยกันกับสวี่ฉิงซือ จึงไม่ต้องให้คนข้างในออกมารับ

ทั้งสองคนเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนมาถึงบ้านของสวี่ฉิงซือ เคาะประตูแล้วยืนรออยู่หน้าประตู ดูออกได้ว่าสวี่ฉิงซือรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง นับตั้งแต่เรียนจบมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้กลับบ้านนานขนาดนี้