ตอนที่ 75 ชอบเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง

"คุณมาอยู่ที่เมืองนี้นานขนาดนี้ ไม่รู้เรื่องครูซูที่เป็นครูอาสาอยู่โรงเรียนประถมเหรอครับ" หวังเฉินถามกลับประโยคหนึ่ง

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คุณบอกว่าอดีตนายพลแซ่ซูเหรอ หรือว่าจะเป็นท่านผู้นั้น"

สวี่ฉิงซือเดินมาถึงข้างโต๊ะและกำลังจะนั่งลง จู่ๆ ก็ชะงัก ชะโงกหน้าเอียงคอมองหวังเฉินแล้วถาม

"ครับ ก็ท่านที่คุณคิดนั่นแหละ" หวังเฉินเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งลงพลางตอบ

"เอาละ กินข้าวกันเถอะครับ" หวังเฉินยกชามข้าวขึ้นมาพลางพูด คนอื่นๆ ก็พากันหยิบตะเกียบขึ้นมา เมื่อหวังเฉินเริ่มลงมือ ทุกคนจึงไม่รออีกต่อไป

"ผู้เฒ่าซูมาที่นี่ได้ยังไงกัน บุคคลระดับท่านเวลาเดินทางไปไหน ไม่ใช่ว่าต้องปิดถนน คุมคลื่นสัญญาณวิทยุหรอกเหรอ เงียบเชียบขนาดนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ" ข้าวก็อุดปากสวี่ฉิงซือไว้ไม่อยู่แล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่ฉิงซือ ความอยากรู้อยากเห็นของเซี่ยเสวี่ยก็ถูกกระตุ้นขึ้นมา "พวกเธอพูดถึงใครกันเหรอคะ ชายชราคนเมื่อกี้นี้เหรอ"

"พอเถอะครับ นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราควรคุยกัน ที่ผมบอกสถานะของท่านไปก็ถือว่าผิดกฎแล้ว"

พอเห็นหวังเฉินไม่ยอมให้พูดต่อ สวี่ฉิงซือก็ทำได้เพียงเอาข้าวยัดปากตัวเอง ทว่าดวงตาที่กลอกไปมาบ่งบอกว่าในใจยังไม่ยอมแพ้

ผ่านไปเพียงแค่วันเดียว พอถึงวันจันทร์ ผู้เฒ่าซูก็บอกว่าจะกลับปักกิ่ง

ไห่ชิงเทียนแอบกังวลอยู่บ้างว่าเป็นเพราะต้อนรับขับสู้ไม่ดีพอหรือเปล่า ทว่าหวังเฉินและบรรดาผู้บริหารระดับสูงของคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลที่ได้รับข่าว ต่างก็พากันถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่

ผู้เฒ่าซูขึ้นรถไฟความเร็วสูงที่สถานีในเมืองเล็กได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนขบวน ตอนหนึ่งทุ่มก็ถึงปักกิ่งแล้ว

ท่านไม่ได้ให้พวกผู้บริหารระดับสูงของคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลมาส่ง ทว่าไห่ชิงเทียนกับหวังเฉินที่ได้รับคำสั่ง จำเป็นต้องติดตามผู้เฒ่าซูไปจนถึงปักกิ่ง

ตลอดทางไม่มีเหตุการณ์ฉุกเฉินใดๆ ทั้งกลุ่มเดินทางถึงปักกิ่งอย่างราบรื่น

เมื่อกลับถึงปักกิ่งแล้ว ผู้เฒ่าซูก็ไม่ได้เอ่ยปากชวนทั้งสองคนไปบ้าน สาเหตุหลักยังคงเป็นเพราะสถานะของทั้งคู่ยังไม่ถึงขั้น

ขั้นตอนการเข้าไปนั้นซับซ้อนมาก เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้เฒ่าซูเป็นหลัก หน่วยรักษาความปลอดภัยจำเป็นต้องรับผิดชอบต่อผู้นำทุกคน

หลังจากออกจากสถานี ผู้เฒ่าซูก็ขึ้นรถที่หน่วยรักษาความปลอดภัยจัดเตรียมไว้ ก่อนขึ้นรถท่านได้กำชับหวังเฉินไว้ประโยคหนึ่งว่าให้ช่วยดูแลซูจือด้วย แล้วก็จากไปทันที

ทิ้งให้ไห่ชิงเทียนกับหวังเฉินยืนมองหน้ากันพูดไม่ออกอยู่ที่สถานี

"พี่เทียน ตอนนี้พวกเราจะเอายังไงกันต่อครับ"

"ไปเถอะ ตรงไปสนามบินเลย ลองเช็กดูในโทรศัพท์ก่อนว่ามีเที่ยวบินไหม ถ้ามีพวกเราก็นั่งเครื่องบินกลับกันเลย"

"หืม นั่งเครื่องบินกลับ ผมคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่"

"นายคิดอะไรอยู่ ไม่ต้องไปรายงานผู้ใหญ่ทั้งสองท่านหรือไง จะกลับคลินิกยาจีนไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ"

"ก็ได้ครับ" พอได้ยินคำพูดของไห่ชิงเทียน หวังเฉินก็รู้ว่าตนเองจำเป็นต้องไปที่เมืองเอกสักเที่ยว จะกลับคลินิกยาจีนไปเลยคงเป็นไปไม่ได้

ยังดีที่ทั้งสองคนดวงดี ยังมีเที่ยวบินขากลับอยู่ ตอนที่นั่งบนเครื่องบิน หวังเฉินก็รำพึงออกมา "น่าเสียดายจัง เพิ่งเคยมาปักกิ่งครั้งแรกแท้ๆ ยังไม่ได้ไปเดินในตัวเมืองเลย"

"นายเพิ่งเคยมาปักกิ่งครั้งแรกเหรอ เมื่อก่อนตอนไปเที่ยว นายไปที่ไหนมาบ้างเนี่ย" ไห่ชิงเทียนประหลาดใจมากที่ได้ยินว่าหวังเฉินไม่เคยมาปักกิ่ง

"เปล่าครับ ผมเลือกไปแต่ที่ห่างไกลความเจริญ ไม่อย่างนั้นจะไปลงเอยที่ตำบลเราได้ยังไง" หวังเฉินส่ายหน้า

"ต่อไปนายคงได้มาปักกิ่งอีกบ่อยๆ ไว้คราวหน้าค่อยไปดูก็เหมือนกัน"

ไห่ชิงเทียนเองก็มองเห็นท่าทีที่ผู้เฒ่าซูมีต่อหวังเฉิน บางทีตอนนี้อาจเป็นเพียงเพราะหวังเฉินยังอายุน้อยเกินไป

พอหวังเฉินอายุมากขึ้น ย่อมมีโอกาสสูงมากที่จะได้รับการเสนอชื่อเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักคุ้มครองสุขภาพส่วนกลาง ถึงตอนนั้นก็กลายเป็นหมอหลวงของจริงแล้ว

กว่าทั้งคู่จะกลับมาถึงมณฑล G ก็เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว เวลานี้ไม่เหมาะที่จะไปรบกวนท่านผู้นำ ไห่ชิงเทียนจึงพาหวังเฉินกลับมาที่บ้านของตัวเอง ตอนที่ทั้งสองคนไปถึง หยางซินหย่าก็หลับไปแล้ว

ด้วยความกลัวว่าจะรบกวนหยางซินหย่า ทั้งสองคนจึงอาบน้ำล้างหน้ากันอย่างเบามือ ยังดีที่จนกระทั่งหวังเฉินล้มตัวลงนอนในห้องพักแขก ก็ไม่ได้ทำให้หยางซินหย่าตื่นขึ้นมา

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเฉินถูกไห่ชิงเทียนปลุกให้ตื่น พอนายหวังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย

ไห่ชิงเทียนก็กินมื้อเช้าไปครึ่งหนึ่งแล้ว อันที่จริงความเร็วของหวังเฉินไม่ได้ช้าเลย มีแต่ต้องบอกว่าไห่ชิงเทียนกินมื้อเช้าเร็วเกินไปต่างหาก

ทันทีที่หวังเฉินนั่งลงที่โต๊ะ หยางซินหย่าก็ยกข้าวต้มหนึ่งชามพร้อมกับซาลาเปาหนึ่งจานมาวางตรงหน้าเขา

หวังเฉินไม่เกรงใจอีกต่อไป ลงมือทานทันที โดยมีหยางซินหย่านั่งลงตรงข้าม

อาจเพราะเธอไม่ต้องไปทำงานแต่เช้าขนาดนี้ จึงยังไม่ได้ล้างหน้าแต่งตัว หวังเฉินซดข้าวต้มไปคำหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นพูดขอบคุณหยางซินหย่า

ทว่าเพิ่งจะพูดจบ หวังเฉินก็จ้องหยางซินหย่าเขม็ง ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินต่อ

ไห่ชิงเทียนเห็นหวังเฉินหยุดกินข้าว จึงยกมือซ้ายขึ้นเขย่านาฬิกาข้อมือพลางเอ่ยว่า

"น้องชาย พี่ขอร้องล่ะ รีบหน่อยเถอะ เรื่องแรกของวันนี้ที่ท่านผู้นำใหญ่ทั้งสองท่านจะทำก็คือฟังรายงานจากพวกเราสองคนนะ

ถ้าพวกเราปล่อยให้ท่านผู้นำใหญ่ทั้งสองท่านต้องรอ ตำแหน่งหัวหน้าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลของพี่คงถึงคราวสิ้นสุดแล้วล่ะ"

หยางซินหย่าเห็นหวังเฉินยังคงจ้องตนเองอยู่ จึงก้มหน้าลงสำรวจดูบ้าง ก็พบว่าตนไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา

เธอจึงยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง "เป็นอะไรไปคะ ฉันไม่แต่งหน้าแล้วดูน่าเกลียดเหรอ"

"พี่ซินหย่า ช่วงนี้พี่ง่วงนอนตลอดเวลา ร่างกายไม่มีแรง บางครั้งยังเวียนศีรษะ แล้วก็เบื่ออาหารใช่ไหมครับ"

ไห่ชิงเทียนได้ยินดังนั้นก็ไม่เร่งให้หวังเฉินกินข้าวอีก ดึงตัวหยางซินหย่ามามองสำรวจ ก่อนจะหันไปพูดกับหวังเฉินว่า

"น้องชาย มีเรื่องอะไรหรือ ซินหย่าเป็นอะไรตรงไหนหรือเปล่า"

หยางซินหย่าคิดดูแล้วพูดว่า "เพิ่งเป็นเมื่อไม่กี่วันนี้นี่เองค่ะ ทั้งวันไม่มีแรงเลยจริงๆ เอาแต่อยากจะนอน แล้วก็มีบางครั้งที่เบื่ออาหารด้วยมั้งคะ"

"พี่เทียน อย่าเพิ่งร้อนใจไปครับ พี่ซินหย่า ยื่นมือออกมาสิครับ ผมจะจับชีพจรให้" หวังเฉินพูดพลางยื่นมือไปวางบนโต๊ะ

หยางซินหย่าก็รีบวางมือลงบนโต๊ะเช่นกัน วันนี้หวังเฉินใช้เวลาจับชีพจรนานขึ้นเล็กน้อย

รออยู่ครู่หนึ่ง หวังเฉินถึงยิ้มแล้วเอ่ยถามไห่ชิงเทียน "พี่เทียน พี่ชอบเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงครับ"

"ตอนนี้กำลังพูดเรื่องพี่สาวนายอยู่นะ จะไปพูดถึงเด็กผู้ชาย..." ไห่ชิงเทียนพูดไปได้ครึ่งเดียวก็ชะงักค้าง

"เสี่ยวหวัง เธอหมายความว่าพี่ท้องเหรอจ๊ะ" หยางซินหย่ารู้สึกตัวขึ้นมาได้เช่นกัน เพียงแต่เธอยังดูเหมือนคาดไม่ถึงอยู่บ้าง

"ซินหย่า เดือนนี้ประจำเดือนคุณมารึยัง" ไห่ชิงเทียนรีบกุมมือหยางซินหย่าไว้พลางเอ่ยถามเสียงเบา

"น่าจะยังนะคะ ช่วงนี้งานยุ่งมากเลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย เดี๋ยวฉันขอนึกดูก่อนนะคะ" หยางซินหย่าเอียงคอทำท่าครุ่นคิด

"ไม่ต้องนึกแล้ว คนอื่นอาจจะเชื่อไม่ได้ แต่หวังเฉินจะเชื่อไม่ได้เชียวหรือ เขาบอกว่าท้องก็ต้องท้องแน่นอน"

"น้องชาย นายจับชีพจรดูออกไหมว่ากี่สัปดาห์แล้ว" ไห่ชิงเทียนหันไปถามหวังเฉิน

"ถ้าจับชีพจรไม่ผิด ก็น่าจะห้าสัปดาห์แล้วครับ แต่เรื่องระยะเวลาที่แน่นอนอาจจะต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกที

เรื่องขนาดของตัวอ่อน ทางฝั่งนั้นยังแม่นยำกว่าผมอยู่บ้างครับ" ตอนนี้หวังเฉินกำลังกินข้าวไปด้วยและพูดคุยกับทั้งสองคนไปด้วย

ทว่าทั้งสองคนในเวลานี้ไม่มีเวลามาสนใจหวังเฉินแล้ว ต่างพากันปรึกษาหารือไม่หยุด

ทั้งเรื่องที่ว่าหยางซินหย่าจะต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือไม่ จะไปบำรุงครรภ์ที่ไหนดี จะกลับไปอยู่บ้านปู่ย่าของไห่ชิงเทียน หรือจะไปอยู่บ้านพ่อแม่ของหยางซินหย่า แล้วต้องเตรียมของอะไรให้ลูกบ้าง

"ผมว่าทั้งสองคนครับ ปรึกษาเรื่องพวกนี้มันเร็วไปหน่อยไหมครับ พี่เทียน ท่านผู้นำใหญ่ทั้งสองท่านยังรอพวกเราอยู่นะ ตอนนี้ไม่รีบแล้วหรือครับ"

หวังเฉินเห็นทั้งสองคนไม่ยอมกินข้าว มัวแต่ปรึกษาเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่หยุด จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทักขึ้นมา