ตอนที่ 74 ผู้เฒ่าซูเป็นหวัด

ผู้เฒ่าหลี่ได้รู้ว่าเซี่ยเสวี่ยคือคนแรกที่มารักษามะเร็งกับหวังเฉินที่นี่

หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาจึงตรวจวินิจฉัยเซี่ยเสวี่ยเป็นพิเศษ และดูขั้นตอนการรักษาที่ผ่านมาของเธอกับหวังเฉิน

"อาการของคุณกินยาต่ออีกไม่กี่เทียบก็พอแล้ว ตอนนี้ถือว่ารักษาหายเกือบสมบูรณ์แล้วล่ะ" ผู้เฒ่าหลี่พูดกับเซี่ยเสวี่ย

"เอ๊ะ? หมอหวัง จริงเหรอคะ" เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหลี่ เซี่ยเสวี่ยก็หันขวับไปถามหวังเฉินทันที

"ครับ กินยาห้าเทียบที่ผมสั่งรอบนี้หมด คุณก็ไม่ต้องกินยาต่อแล้ว"

หวังเฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบ นี่คือกิจวัตรประจำวันที่เขาขาดไม่ได้

"ความจริงคุณเองก็น่าจะรู้สึกตัวตั้งนานแล้ว อาการต่าง ๆ ก่อนกินยาน่าจะหายไปหมดแล้วนี่"

คราวนี้ผู้เฒ่าหลี่ก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบบ้าง

เซี่ยเสวี่ยลองนึกทบทวนดู อาการก่อนจะมาที่นี่อย่างอ่อนเพลียไม่มีแรงหรือท้องผูกก็ดูเหมือนจะหายไปหมดแล้วจริง ๆ

เธอเอาแต่คิดมาตลอดว่าโรคของตนคงต้องรักษากันยาวนาน จึงไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่มาดื่มยาทุกวันจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอาการพวกนั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ตลอดช่วงบ่าย ผู้เฒ่าหลี่นั่งดูหวังเฉินรักษาโรคอยู่ข้าง ๆ พอดีมีคนที่เห็นฝีมือการแพทย์ของหวังเฉินจากการไลฟ์สดของสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ย

เนื่องจากเป็นช่วงสุดสัปดาห์จึงมีคนมาไม่น้อย ทำให้หวังเฉินได้แสดงทั้งการฝังเข็มและตำรับยาจิงฟางให้ผู้เฒ่าหลี่ได้ดูจนครบถ้วน

หลังจากเฝ้าดูอยู่ทั้งบ่าย ผู้เฒ่าหลี่ยิ่งรู้สึกว่าควรส่งลูกศิษย์มาเรียนรู้กับหวังเฉินตั้งแต่ตอนนี้เลยจริง ๆ

เมื่อหวังเฉินตรวจคนไข้เสร็จ ผู้เฒ่าหลี่จึงเอ่ยปากขอตัวลา และด้วยความคะยั้นคะยอของหวังเฉิน ผู้เฒ่าหลี่กับซุนจิ้งฉินจึงได้ขึ้นรถของสวี่ฉิงซือ

โดยมีหวังเฉินกับสวี่ฉิงซือไปส่งถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง ตอนขากลับ หวังเฉินก็ถือโอกาสขับรถ TT ของตัวเองกลับมาด้วย

ตอนที่ทั้งคู่กลับมาถึงลานจอดรถ หวังเฉินเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง ทำเอาสวี่ฉิงซือถึงกับงง "คุณจะไปไหนน่ะ"

"ผมไปเอารถน่ะครับ ครั้งก่อนไปเมืองเอกแล้วจอดทิ้งไว้ตรงนี้ ยังไม่ได้ขับกลับไปเลย" หวังเฉินล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋าแล้วแกว่งไปมา

"คุณมีรถตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เถียนเฟิงให้น่ะครับ ผมไม่ได้บอกคุณเหรอ"

"คุณเคยบอกฉันที่ไหนกันเล่า"

สวี่ฉิงซือไม่ยอมขึ้นรถของตัวเอง แต่เดินตามหวังเฉินมาจนถึงหน้ารถ TT

"เขาให้คันนี้กับคุณเนี่ยนะ เพราะคุณรักษาอาการนกเขาไม่ขันให้เขางั้นสิ"

"คุณเป็นผู้หญิงนะ พูดจาช่วยระวังปากหน่อยไม่ได้เหรอครับ"

"ฉันพูดความจริงนี่นา แล้วเขาไม่มีปัญญาส่งคันที่ดีกว่านี้มาให้หรือไง นี่มันแค่รุ่นเริ่มต้นเองนะ คุณชอบแบบนี้เหรอ"

"ก็พอได้ครับ ผู้ชายเราก็ต้องชอบของเล่นชิ้นใหญ่แบบนี้อยู่แล้ว"

"เอาเถอะ ฉันขับคันนี้เอง ส่วนคุณขับของฉัน ฉันไม่ได้ขับรถสปอร์ตมาตั้งนานแล้ว ถึงคันนี้จะด้อยไปหน่อยก็เถอะ"

สวี่ฉิงซือแย่งกุญแจในมือของหวังเฉินไปทันที แล้วโยนกุญแจรถของตัวเองให้เขา ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไปหน้าตาเฉย

หวังเฉินจึงได้แต่บอกว่า "คุณขับช้า ๆ หน่อยนะ ถนนแถวนี้มันไม่กว้าง"

สวี่ฉิงซือไม่ตอบคำ เธอสตาร์ตเครื่องยนต์ทันที เหยียบคันเร่งมิดจนหวังเฉินเห็นแค่ท้ายรถลิบ ๆ จึงต้องรีบไปเปิดประตูขับรถของสวี่ฉิงซือตามไป

พอหวังเฉินเห็นสวี่ฉิงซืออีกครั้ง ก็ถึงลานจอดรถในตัวเมืองแล้ว เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"คุณขับช้าเกินไปแล้วนะ ฉันยืนรอคุณตั้งนาน รถคันนี้มาอยู่ในมือคุณนี่เสียของจริง ๆ"

"งั้นคุณก็เอาไปขับสิครับ ยังไงผมก็แทบไม่ได้ขับอยู่แล้ว"

"คุณพูดเองนะ ตกลง งั้นคุณก็ขับรถของฉันไปแล้วกัน"

ทั้งสองคนจอดรถเรียบร้อยแล้วเดินทอดน่องกลับมาที่คลินิก พอถึงคลินิกก็ใกล้จะได้เวลาอาหารเย็นพอดี

ขณะที่กำลังเตรียมจะกินข้าว ผู้เฒ่าซูกับซูจือก็มาที่คลินิก พอเข้ามาด้านในซูจือก็ร้องเรียกขึ้นว่า

"หมอหวังคะ คุณรีบออกมาดูหน่อยค่ะ คุณปู่ของฉันเหมือนจะเป็นหวัด"

หวังเฉินที่อยู่ข้างหลังพอได้ยินก็รีบเดินออกมาทันที สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยที่ได้ยินเสียงก็พากันเดินตามออกมาด้วย

"ผู้เฒ่าซู คุณนั่งลงก่อนครับ เดี๋ยวผมตรวจดูให้" หวังเฉินออกมาถึงก็เอ่ยชวนผู้เฒ่าซู

"เฮ้อ ไม่มีอะไรหรอก แค่ไอนิดหน่อยเอง เสี่ยวจือไปได้ยินเสี่ยวจางบอกว่าก่อนหน้านี้เธอเคยบอกว่าฉันห้ามเป็นหวัดเด็ดขาดไม่งั้นจะเป็นอันตราย ก็เลยดึงดันจะลากฉันมาให้เธอดูให้ได้นี่แหละ" ผู้เฒ่าซูพูดด้วยท่าทางไม่ใส่ใจนัก

"เมื่อคืนตอนเจอคุณยังไม่มีอาการเลย ตอนนอนเมื่อคืนห่มผ้าน้อยไปหรือเปล่าครับ" หวังเฉินถามพลางจับชีพจร

"ก็น่าจะใช่นะ" ผู้เฒ่าซูตอบกลับมาคำหนึ่ง

"ไม่ได้มีปัญหาอะไรร้ายแรงครับ แค่โดนความเย็น น่าจะเป็นเพราะเมื่อเช้าตื่นมาแล้วไม่ได้สวมเสื้อผ้าเพิ่มให้ทันเวลา

เดี๋ยวผมจะจัดยาให้เทียบหนึ่ง กินคืนนี้แล้วพรุ่งนี้ก็หายเป็นปกติครับ" หวังเฉินเอ่ยหลังจากตรวจเช็กอย่างละเอียด

"เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไร ประเดี๋ยวเสี่ยวหวังก็ไปที่เรือนรับรองแล้ว ยังจะต้องรีบร้อนมารบกวนพวกเสี่ยวหวังกินข้าวอีก" ผู้เฒ่าซูบ่นกับซูจือ

"ไม่ได้รบกวนเลยครับ มีปัญหาก็แวะมาได้ หรือจะโทรศัพท์ตามให้ผมไปหาโดยตรงก็ได้

ถ้าเกิดคุณเป็นอะไรขึ้นมา ผมคงโดนเล่นงานแน่ เลขาธิการเกากับรองผู้ว่าการกู้คงได้ฉีกอกผมเป็นชิ้นๆ แน่ครับ"

"หมอหวังคะ คุณปู่เขาอยากจะลงไปดูหมู่บ้านข้างล่าง คุณพอจะร่วมเดินทางไปกับท่านด้วยได้ไหมคะ" ซูจือไม่สนใจคำพูดของปู่ แต่หันไปถามหวังเฉิน

"เสี่ยวหวังงานยุ่งขนาดนี้ แล้วยังมีแม่หนูคนนั้นที่ต้องพึ่งเสี่ยวหวังช่วยชีวิตอีก ฉันแค่ไปเดินดูโน่นดูนี่ จะต้องให้เขาตามไปด้วยทำไมกัน"

"คุณปู่คะ ต่อให้หนูยอมตกลง ปู่จะลงไปได้เหรอคะ

นายกตำบลไห่กับคุณลุงจางก็ไม่มีทางยอมหรอกค่ะ ปู่ก็รู้อยู่ว่าหมอหวังต้องรักษาคนไข้ ถ้างั้นปู่จะรออีกหน่อยค่อยไปดูไม่ได้เหรอคะ" ซูจือพูดกับผู้เฒ่าซูด้วยสีหน้าจริงจัง

"ก็ในตำบลมันดูจนทั่วแล้วนี่นา ฉันก็แค่อยากลงไปดูว่าพวกพี่น้องชาวบ้านมีความเป็นอยู่อย่างไรบ้าง

ฟังคนอื่นเล่ามันก็สู้เห็นด้วยตาตัวเองไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างร่างกายฉันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรสักหน่อยนี่" ผู้เฒ่าซูเมื่ออยู่ต่อหน้าหลานสาวสุดที่รัก สุดท้ายก็ไม่อาจพูดจาเด็ดขาดแข็งกร้าวใส่ได้

"ผู้เฒ่าซูพักอยู่ที่ตำบลอีกสักหนึ่งสัปดาห์ ถึงตอนนั้นผมจะร่วมเดินทางลงไปกับคุณด้วย ทุกคนจะได้สบายใจ แบบนี้ดีไหมครับ"

"แม่หนูคนนั้นรักษาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์ก็จะหายแล้วงั้นรึ" ผู้เฒ่าซูมองหวังเฉินแล้วถามด้วยความจริงจัง

หวังเฉินส่ายหน้า "ตรวจรักษาอีกสักสัปดาห์ก็น่าจะยื้อชีวิตกลับมาได้แล้วครับ หลังจากนั้นก็ไม่นับว่าเป็นอาการวิกฤตฉุกเฉินแล้ว ไม่จำเป็นต้องดูอาการทุกวัน สามารถตรวจประมาณสัปดาห์ละครั้งได้ครับ"

"ช่างเถอะ ชีวิตตาแก่อย่างฉันไม่ได้สำคัญไปกว่าแม่หนูคนนั้น ฉันไม่ไปแล้ว"

ผู้เฒ่าซูได้ยินคำพูดของหวังเฉินก็ปฏิเสธทันที แม่หนูคนนั้นอุตส่าห์มีโอกาสรอดชีวิตขึ้นมาได้

จะให้มาดับโอกาสที่ได้มาแสนยากเย็นเพราะคนแก่วัยใกล้ลงโลงคนหนึ่งอย่างเขาไม่ได้

"จริงเหรอคะ" ซูจือมองผู้เฒ่าซูอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ทำไม คิดว่าปู่เป็นตาแก่หัวดื้อไม่ยอมฟังใครหรือไง"

"เปล่าค่ะ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ คุณปู่ดีที่สุดเลย" ซูจือดึงแขนผู้เฒ่าซูเขย่าพลางออดอ้อน

"เอาละ ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วพวกเราก็กลับกันเถอะ พวกเสี่ยวหวังยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย

แล้วก็นะ เสี่ยวหวัง คืนนี้เธอไม่ต้องไปหาฉันแล้วล่ะ ฉันตรวจดูเรียบร้อยแล้วนี่" ผู้เฒ่าซูเอ่ยกับหวังเฉิน

"ได้ครับ ผู้เฒ่าซู ครูซู กลับดีๆ นะครับ" หวังเฉินลุกขึ้นพูด พร้อมกับยื่นยาที่สวี่ฉิงซือช่วยหยิบเตรียมไว้ให้แก่ซูจือ

ซูจือมองดูสวี่ฉิงซือ สวี่ฉิงซือเองก็มองดูซูจือ ทั้งสองคนต่างไม่ได้พูดอะไร

หลังจากซูจือพาผู้เฒ่าซูเดินออกไป สวี่ฉิงซือก็เหลือบตามองหวังเฉินพลางเอ่ยถาม "นั่นใครน่ะ"

"นายพลเฒ่าแซ่ซู เธอน่าจะรู้นะว่าใคร" หวังเฉินตอบพลางเดินไปทางด้านหลัง

"ไม่ได้ถามถึงผู้เฒ่าท่านนั้นสักหน่อย ถามถึงแม่สาวคนนั้นต่างหากล่ะ ไม่เห็นว่าพวกนายจะเคยติดต่อกันเท่าไหร่เลย แต่ทำไมรู้สึกเหมือนเธอสนิทกับนายจัง"