ตอนที่ 73 จุดทดลองฝึกงาน

"ผู้เฒ่าหลี่ พวกเรากลับคลินิกกันก่อนดีไหมครับ พวกคุณสองคนดูหน่อยว่าใครจะตามผมกลับไปเอาเทียบยาที่คลินิก" หวังเฉินพูดกับผู้เฒ่าหลี่จบ ก็หันไปพูดกับสองสามีภรรยา

เมื่อทุกคนกลับมาถึงคลินิก หวังเฉินก็ยื่นใบสั่งยาให้เฉินเฉิงเพื่อจัดยาก่อน จากนั้นจึงเชิญผู้เฒ่าหลี่และซุนจิ้งฉินไปดื่มชาที่บริเวณรับรองแขก

ตอนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในคลินิก ผู้เฒ่าหลี่ก็เห็นเฉินเฉิงนั่งอยู่บนม้านั่งข้างเก้าอี้ของหวังเฉินแล้ว

ในมือถือคัมภีร์เสินหนงเปิ่นเฉ่าจิงอ่านอยู่ พอนั่งลงเรียบร้อยจึงเอ่ยถามหวังเฉินว่า "เด็กคนนั้นเป็นเด็กฝึกงานของเธอหรือ"

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่เขายังเรียนหนังสืออยู่ แค่ช่วงสุดสัปดาห์กลับมาแล้วจะมาช่วยงาน

ตอนนี้ผมก็เลยแค่ให้เขาท่องจำตำราโบราณ ยังไม่ได้สอนวิชาตรวจรักษาโรคให้เขาจริงจังครับ" หวังเฉินรินชาให้ทั้งสองคนพลางตอบ

"ฉันได้ยินว่าเธอเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นานไม่ใช่หรือ เด็กนั่นก็จัดยาคนเดียวได้แล้วงั้นรึ แถมเขายังเรียนหนังสืออยู่อีก" ผู้เฒ่าหลี่ถือถ้วยชาค้างไว้ยังไม่ยอมดื่ม

"เด็กคนนี้ขยันขันแข็ง พรสวรรค์ก็ไม่เลว หรือผู้เฒ่าหลี่จะรับเขาไว้ดีครับ" หวังเฉินยิ้มบางๆ เอ่ยกับผู้เฒ่าหลี่

หากผู้เฒ่าหลี่ยอมรับเฉินเฉิงเป็นศิษย์จริงๆ สำหรับเฉินเฉิงแล้วย่อมเป็นโอกาสครั้งใหญ่ที่ไม่ธรรมดา

แพทย์จีนให้ความสำคัญกับการสืบทอดวิชาจากอาจารย์ หากมีสายวิชาที่ดี หนทางข้างหน้าย่อมราบรื่นขึ้นมาก การติดตามเขาย่อมเทียบไม่ได้กับการติดตามผู้เฒ่าหลี่ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้า

ผู้เฒ่าหลี่โบกมือแล้วกล่าวว่า "ฉันไม่ได้เปิดคลินิก ติดตามฉันมันสัมผัสเคสคนไข้ได้ยาก ไม่เอื้อต่อการเรียนรู้ หากมีพรสวรรค์ดีแล้วปล่อยให้เสียเปล่าก็น่าเสียดายแย่ วงการแพทย์จีนทนรับความสูญเปล่าแบบนี้ไม่ไหวอีกแล้ว"

"ปู่ของเธอในตอนนั้นสนับสนุนว่าการสืบทอดแพทย์จีนต้องสอนกันแบบตัวต่อตัว ส่วนฉันกลับคิดว่าสอนแบบนั้นมันช้าเกินไป

คนน้อยเกินไป ก้าวตามจังหวะของแพทย์ตะวันตกไม่ทัน จะถูกแพทย์ตะวันตกเบียดบังพื้นที่ยืนจนหมด สุดท้ายฝ่ายของฉันก็เป็นฝ่ายชนะ

พวกเราในตอนนี้จึงเป็นแบบแพทย์ตะวันตกที่บ่มเพาะคนจำนวนมาก เพียงแต่พอผ่านไปหลายสิบปี ถึงได้รู้ว่าฉันคิดผิด ทว่าแพทย์จีนฝีมือดีในภาคประชาชนกลับล้มหายตายจากไปเกือบหมดแล้ว"

"ส่วนพวกลูกศิษย์หรือลูกหลานของพวกเขา ไม่สอบใบประกอบโรคศิลปะไม่ผ่าน

ก็โรงพยาบาลใหญ่ไม่รับเข้าทำงาน ผลลัพธ์ก็คือแพทย์จีนในภาคประชาชนร่วงโรยจนแทบไม่เหลือหลอ" ผู้เฒ่าหลี่พูดถึงประเด็นนี้ด้วยสีหน้าละอายใจ

"ผู้เฒ่าหลี่ บางทีนี่อาจเป็นลิขิตฟ้า ท่านอย่าได้โทษตัวเองมากเกินไปเลยครับ" ซุนจิ้งฉินเอ่ยเกลี้ยกล่อม

ผู้เฒ่าหลี่ได้ยินเข้า นี่คือคนที่ตนเองให้ความสำคัญ ไฉนจึงพูดจาเช่นนี้ออกมาได้

"เธอกำลังจะเป็นคนที่แย่งชิงชีวิตคนจากพญายม จะพูดว่าลิขิตฟ้าได้อย่างไรกัน"

คำพูดของผู้เฒ่าหลี่ทำให้ซุนจิ้งฉินลนลานขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นยืน แต่คำพูดมาจุกอยู่ที่คอหอยไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร

หวังเฉินส่งสัญญาณมือกดลงเบาๆ ให้ซุนจิ้งฉินนั่งลง

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ไม่จำเป็นต้องตำหนิรุนแรงขนาดนั้นหรอกครับ เขาก็แค่ไม่อยากให้คุณโทษตัวเองมากเกินไป เจตนาดีน่ะครับ"

"นั่งลงเถอะ คราวหน้าอย่าพูดจาแบบนี้อีก ถ้าเธอพูดแบบนี้ ใจเธอก็จะคิดแบบนี้

หากวันหน้าเธอเจออาการป่วยแบบแม่หนูคนนั้น เธอก็จะคิดว่ามันเป็นลิขิตฟ้า แรงคนมิอาจฝืน

แต่หวังเฉินได้พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่า ลิขิตฟ้าบางคราก็ฝืนได้"

"ศิษย์จะจำใส่ใจไว้ครับ"

"เสี่ยวหวัง ถ้าให้เธอสอนลูกศิษย์ เธอคิดจะสอนอย่างไร"

หวังเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เริ่มจากสอนฝังเข็ม ตามด้วยคัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง จากนั้นเป็นเสินหนงเปิ่นเฉ่าจิง แล้วค่อยตามด้วยซางหานกับจินคุ่ยครับ"

"ไอ้หนูข้างนอกนั่น เธอเตรียมจะสอนแบบนี้รึ อย่างอื่นจะไม่สอนแล้วหรือไง"

"ครับ กะไว้แบบนี้ครับ อย่างอื่นตัวผมเองค่อนข้างต่อต้านก็เลยเรียนมาได้ไม่ดีนัก ไม่กล้าสอนครับ"

"ถ้าอย่างนั้นเขาก็สอบใบประกอบโรคศิลปะไม่ผ่านน่ะสิ สอนไปจะมีประโยชน์อะไร"

"เอ่อ..." หวังเฉินถูกถามจนจนมุม ตอนนั้นที่เขาสอบใบประกอบโรคศิลปะก็เพราะอ่านคลื่นไฟฟ้าหัวใจกับฟิล์มเอกซเรย์ไม่เป็น จึงต้องสอบอยู่หลายรอบ

ผู้เฒ่าหลี่ยิ้มบางๆ "เธอสอนแบบนั้นน่ะดีแล้ว ไม่ต้องไปคิดเรื่องอื่นหรอก

ก่อนหน้านี้ที่ให้เธอไปรักษาคุณกู้ ก็เพราะฉันติดประชุมอยู่ที่ปักกิ่ง และเนื้อหาการประชุมที่ว่า

หลักๆ ก็คือเรื่องการสืบทอดแพทย์จีนนี่แหละ เดือนหน้าจะมีเอกสารประกาศลงมา การสอบใบประกอบวิชาชีพได้เพิ่มหมวดใหม่ขึ้นมาหมวดหนึ่ง นั่นคือการสืบทอดสายวิชาแพทย์จีนและความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง

ที่เธอสอนไปเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ส่วนรายละเอียดมีอะไรบ้าง เธอค่อยไปหาดูเอาเอง"

หวังเฉินลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะผู้เฒ่าหลี่พลางกล่าวว่า

"ขอบคุณมากครับผู้เฒ่าหลี่ ถ้าไม่ได้ผู้เฒ่าหลี่ช่วยเตือน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องไม่มีการเพิ่มหมวดนี้ขึ้นมา ผมคงเกือบจะทำให้เด็กคนนี้เสียโอกาสไปแล้ว"

"ที่ฉันบอกเรื่องนี้กับเธอ ก็เพราะในการประชุมยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับระบบการสืบทอดสายวิชาอาจารย์ศิษย์

เป็นเรื่องเกี่ยวกับการส่งนักศึกษาในมหาวิทยาลัยไปฝึกงานและอบรมเฉพาะทางตามคลินิกภาคเอกชน ถ้าจะให้คลินิกยาจีนของเธอเข้ามาเป็นหนึ่งในหน่วยงานฝึกงานของมหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีนของเรา เธอว่าอย่างไรล่ะ"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ผมยังเด็กเกินไปหรือเปล่า คงไม่มีใครอยากมาที่นี่หรอกครับ อีกอย่างผมก็ไม่เคยสอนคนอื่นมาก่อน ไม่รู้ว่าจะสอนได้ดีไหม ถ้าไปทำให้คนอื่นเขาเสียเวลาก็คงไม่ดี"

"ทำไมถึงไม่มีความมั่นใจในตัวเองขนาดนั้นล่ะ ออกมาฝึกงานแล้วจะต้องสอนอะไรกันอีกล่ะ

วิชาแพทย์ระดับเธอน่ะมีโรคที่รักษาไม่หายอยู่ไม่กี่อย่างแล้ว แค่เธอคอยให้คำแนะนำในการตรวจรักษาคนไข้จริงในทางคลินิกก็พอ

ให้นักศึกษาได้สัมผัสกับคนไข้ตั้งแต่เริ่มต้นไปจนถึงรักษาหาย ให้พวกเขาได้ผ่านประสบการณ์จริงตลอดทั้งกระบวนการ ปู่ของเธอไม่ได้สอนเธอมาแบบนี้หรอกหรือ"

"ก็สอนผมมาแบบนี้ครับ แต่ว่า..."

"ไม่ต้องมาแต่แล้ว เธอบอกแค่ว่ายินดีจะสอนไหมก็พอ ขอแค่เธอยินดี เรื่องอื่นก็ไม่ต้องไปกังวล ทางฉันจะจัดการให้เรียบร้อยเอง"

"ท่านพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะครับ แต่ถ้าไม่มีใครยอมมาที่นี่ ท่านจะมาโทษผมไม่ได้นะครับ"

"เสี่ยวซุน ถ้าให้เธอมาเรียนกับหวังเฉิน เธอจะยอมไหม"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ผมยินดีครับ"

ผู้เฒ่าหลี่มองหน้าหวังเฉิน แววตาคู่นั้นสื่อความหมายชัดเจนว่า 'เห็นไหมล่ะว่ามีคนอยากมา'

"ไม่ได้จะให้เธอสอนเหมือนเป็นศิษย์สืบทอดสายวิชาโดยตรงเสียหน่อย ขอแค่เธอสอนให้พวกเขากลายเป็นแพทย์จีนที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมได้ก็พอแล้ว"

"ปีหน้าก็จะเริ่มดำเนินการแล้ว ถึงตอนนั้นจะจัดสรรคนมาให้ที่คลินิกยาจีนของเธอสักสองสามคน

เธอก็ช่วยดูแล ช่วยสอนให้ดี ทางเราจะต้องเอาไปเปรียบเทียบดูด้วยว่ามีความแตกต่างกับคนที่จบมาจากโรงพยาบาลอย่างไรบ้าง ว่าแต่ เธอรับดูแลพร้อมกันได้กี่คนล่ะ"

"สักสามถึงห้าคนมั้งครับ"

"งั้นก็จัดสรรมาให้เธอสามคนก็แล้วกัน"

หวังเฉินเกาหัว "ผู้เฒ่าหลี่ครับ คลินิกยาจีนเล็กๆ ของผมคงไม่ต้องเยอะขนาดนั้นมั้งครับ สักคนหนึ่งหรือสองคนได้ไหมครับ"

ไม่ใช่ว่าหวังเฉินไม่อยากรับเพิ่มหลายคน แต่คลินิกมีขนาดแค่นี้ แม้การฝึกงานจะไม่ต้องจ่ายเงินเดือน ทว่าก็ต้องรับผิดชอบเรื่องอาหารและที่พักให้พวกเขา เรื่องกินน่ะไม่เท่าไร แต่เรื่องอยู่นี่สิค่อนข้างลำบาก เพราะห้องพักมีไม่พอน่ะสิ

ถ้ารับแค่คนเดียวยังพอทำเนา ชั้นบนยังมีห้องว่างอยู่อีกหนึ่งห้อง แต่ถ้าเป็นสามคน สงสัยคงต้องหาเตียงสองชั้นแบบในโรงเรียนมาตั้ง แถมยังจะเบียดเสียดกันอีก

"สามคนนั่นแหละ น้อยกว่านี้ไม่ได้แล้ว เจ้าหนุ่มอย่างเธอมีวิชาแพทย์เก่งกาจขนาดนี้ จะไม่ช่วยออกแรงเพื่อวงการแพทย์จีนของพวกเราให้มากกว่านี้ได้ยังไง"

พอได้ยินว่าหวังเฉินขอปรับลดจำนวนคน ผู้เฒ่าหลี่ก็ไม่ยอมขึ้นมาทันที อายุก็ยังน้อยทำไมถึงไม่อยากช่วยออกแรงให้มากกว่านี้ โดยที่ไม่ได้คิดถึงปัญหาเรื่องที่พักเลยแม้แต่น้อย

หวังเฉินฟังแล้วก็คิดว่าเอาเถอะ ท่านว่ากี่คนก็กี่คน ถึงตอนนั้นค่อยหาทางเอาแล้วกัน อย่างไรก็ยังมีเวลาอีกตั้งครึ่งค่อนปี

ตอนเที่ยงผู้เฒ่าหลี่และซุนจิ้งฉินก็ร่วมรับประทานอาหารมื้อธรรมดากับหวังเฉินที่นี่ นี่นับเป็นครั้งแรกที่นั่งกันจนแทบจะเต็มโต๊ะอาหาร

ระหว่างทานอาหาร พอเห็นสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ย ผู้เฒ่าหลี่ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่ไม่ได้เอ่ยปากถาม เป็นสวี่ฉิงซือที่จำผู้เฒ่าหลี่ได้ จึงทักทายและแนะนำตัวเองรวมถึงเซี่ยเสวี่ยให้ท่านรู้จัก