ตอนที่ 72 สำเร็จไปครึ่งทาง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงวันเสาร์ ผู้เฒ่าหลี่กับซุนจิ้งฉินนั่งรถไฟเที่ยวแรกสุดมาถึงตำบล ตอนที่ทั้งสองมาถึงคลินิกยังไม่ถึงแปดโมงครึ่งด้วยซ้ำ

แม้จะได้เห็นในอินเทอร์เน็ตมาแล้ว แต่พอซุนจิ้งฉินมายืนอยู่หน้าประตูคลินิกจริง ๆ

เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่า คลินิกเล็ก ๆ แค่นี้จะมีหมอแพทย์จีนที่เทียบชั้นระดับปรมาจารย์แพทย์แห่งชาติอยู่จริง ๆ

หวังเฉินกำลังนั่งตรวจคนไข้อยู่ที่ห้องโถงด้านหน้า ผู้เฒ่าหลี่ไม่ได้เข้าไปรบกวน เพียงยืนมองหวังเฉินตรวจรักษาอยู่ข้าง ๆ ตอนที่ผู้เฒ่าหลี่มาถึงคลินิก

หวังเฉินก็จำเขาได้ทันที แม้จะไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน แต่เขาก็เคยเห็นรูปถ่ายและคลิปวิดีโอของผู้เฒ่าหลี่มานับไม่ถ้วน

เดิมทีเขาคิดจะลุกขึ้นมาทักทาย แต่ผู้เฒ่าหลี่โบกมือส่งสัญญาณบอกให้หวังเฉินตรวจคนไข้ให้เสร็จก่อน

พอดูแลคนไข้ในคลินิกเสร็จเรียบร้อย หวังเฉินก็รีบลุกขึ้นประสานมือคารวะผู้เฒ่าหลี่ "ผู้น้อยหวังเฉิน คารวะผู้เฒ่าหลี่ครับ"

เมื่อเห็นท่าทางของหวังเฉิน ผู้เฒ่าหลี่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ห้วงความคิดพลันย้อนกลับไปเมื่อหกสิบกว่าปีก่อน

ในตอนนั้นผู้เฒ่าหลี่วัยยี่สิบเศษยังคงติดตามร่ำเรียนวิชาแพทย์กับอาจารย์ อยู่มาวันหนึ่งก็มีคนหนุ่มวัยยี่สิบเศษรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่งมาที่คลินิกของอาจารย์

ก้าวพ้นประตูมาก็ประสานมือคารวะอาจารย์แล้วกล่าวว่า "ผู้น้อยหวังจิ้น คารวะผู้อาวุโส ทราบมาว่าผู้อาวุโสมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศดั่งเทวะ จึงตั้งใจมาขอคำชี้แนะ"

ในตอนนั้นหวังจิ้นเองก็สำเร็จวิชาและมีฝีมือการแพทย์ที่ไม่ธรรมดาแล้วเช่นกัน

เขาอยู่ที่คลินิกเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้นานกว่าหนึ่งเดือน ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกันและมีพรสวรรค์โดดเด่นไม่แพ้กัน จึงคบหาเป็นสหายกันในที่สุด

ยังจำได้ว่าอาจารย์เคยกล่าวไว้ว่า "ในวันข้างหน้า บรรดาคนรุ่นเดียวกัน คนที่พอจะประมือกับเจ้าได้ ย่อมมีเขาเป็นหนึ่งในนั้น"

คำพูดนั้นแม่นยำดั่งตาเห็น ยี่สิบปีให้หลัง ทั้งสองต่างสังกัดคนละสายในเรื่องแนวทางการสืบทอดแพทย์จีน จนต้องประลองวิชาแพทย์กันอยู่หลายครา

หลังจากสายของเขาพ่ายแพ้ไป ก็เร้นกายหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย พอได้ยินข่าวคราวอีกครั้ง สหายผู้นั้นก็ขี่กระเรียนสู่สรวงสวรรค์ไปเสียแล้ว ช่างน่าเสียดายที่โลกนี้ไร้ความแน่นอน ท้ายที่สุดก็ไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีก

"ยังจำได้ว่าตอนที่ฉันเจอคุณปู่ของเธอครั้งแรก เขาก็คารวะแบบนี้นี่แหละ ตอนนั้นเขาอายุก็พอ ๆ กับเธอตอนนี้นี่เอง

เพียงแต่วิชาแพทย์ของเธอยังเหนือกว่าคุณปู่ของเธอและฉันในวัยนี้อยู่ไม่น้อย คนรุ่นหลังนี่น่าเกรงขามจริง ๆ" ผู้เฒ่าหลี่เอ่ยรำพึงหลังจากหลุดจากห้วงความทรงจำ

"ผู้เฒ่าหลี่ชมเกินไปแล้วครับ ผู้น้อยมิบังอาจเทียบกับผู้เฒ่าหลี่และคุณปู่หรอกครับ" หวังเฉินรีบกล่าว

ผู้เฒ่าหลี่ส่ายหน้า "ตรงนี้นี่ไม่เหมือนปู่เธอเอาเสียเลย เอาล่ะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคุยเล่น ไว้ข้างหน้าค่อยหาเวลาคุยกันยาว ๆ"

"นี่คือซุนจิ้งฉิน นักศึกษาของมหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีนมณฑล G ฉันพาเขามาเปิดหูเปิดตาหน่อย คงไม่มีปัญหานะ" ผู้เฒ่าหลี่ชี้ไปที่ซุนจิ้งฉินแล้วเอ่ย

"ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ ผู้เฒ่าหลี่เชิญทางนี้ครับ คนไข้อยู่อีกที่หนึ่ง พวกเราไปกันตอนนี้เลยครับ"

ครู่เดียว ทั้งสามคนก็มาถึงโฮมสเตย์ซีซี หวังเฉินเดินไปที่หน้าประตูห้องตามปกติ เขาเคาะหนึ่งครั้ง หยุดไปจังหวะหนึ่ง แล้วเคาะอีกสองครั้ง

ไม่นานประตูก็เปิดออก ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น "หมอหวังมาแล้วหรือครับ รีบเข้ามาข้างในเถอะครับ"

หวังเฉินไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่เอี้ยวตัวพูดกับผู้เฒ่าหลี่ "ผู้เฒ่าหลี่ครับ ท่านนี้คือคุณลู่เหลียงเผิง คุณพ่อของคนไข้ครับ"

แล้วหันกลับไปพูดกับลู่เหลียงเผิง

"คุณลู่ครับ ท่านนี้คือปรมาจารย์แพทย์แห่งชาติ อธิการบดีกิตติมศักดิ์มหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีนประจำมณฑล หลี่ตุนหมิ่น หรือผู้เฒ่าหลี่ครับ ส่วนท่านนี้คือหมอซุนจิ้งฉิน ลูกศิษย์ของผู้เฒ่าหลี่ ทั้งสองท่านเห็นคลิปวิดีโอของเชียนเชียน เลยตั้งใจเดินทางมาจากเมืองเอกเพื่อร่วมตรวจวินิจฉัยครับ"

ลู่เหลียงเผิงรีบยื่นสองมือออกไปกุมมือผู้เฒ่าหลี่ไว้แล้วกล่าวขอบคุณไม่หยุด อาจเป็นเพราะได้ยินว่าหวังเฉินมา แม่ของเด็กหญิงก็เดินออกมาเช่นกัน

ลู่เหลียงเผิงรีบแนะนำ "นี่ภรรยาผมครับ ถงเยวี่ย"

"คุณ นี่คือผู้เฒ่าหลี่ ตั้งใจมาช่วยตรวจวินิจฉัยให้เชียนเชียนโดยเฉพาะเลยนะ" ลู่เหลียงเผิงหันไปบอกภรรยาอีกรอบ

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ" ถงเยวี่ยเอ่ยขอบคุณผู้เฒ่าหลี่ไม่ขาดสาย

"คุณลู่ พวกเราเข้าไปดูเด็กน้อยก่อนดีไหมครับ" ผู้เฒ่าหลี่เอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยนเปี่ยมเมตตา

"ได้ครับ ได้ครับ เชิญทั้งสามท่านเข้ามาเลยครับ" ลู่เหลียงเผิงรีบปล่อยมือผู้เฒ่าหลี่แล้วเบี่ยงตัวหลบทางให้หน้าประตู

ทั้งหมดเดินมาที่ข้างเตียงของลู่เชียนเชียน หวังเฉินตรวจดูอาการเบื้องต้นก่อน จากนั้นจึงให้ผู้เฒ่าหลี่และซุนจิ้งฉินก้าวเข้ามาตรวจวินิจฉัย

ผู้เฒ่าหลี่ตรวจดูสีหน้าและฝ้าบนลิ้นของเสี่ยวเชียนเชียนเช่นกัน จากนั้นจึงเริ่มจับชีพจร ส่วนซุนจิ้งฉินเพียงยืนมองการตรวจของผู้เฒ่าหลี่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้ลงมือตรวจด้วยตัวเอง

รออยู่ราวสองนาที ผู้เฒ่าหลี่ก็ชักมือกลับ ทั้งสี่คนจึงเดินไปนั่งลงที่บริเวณพื้นที่พักผ่อนด้านข้าง

"เสี่ยวหวัง ใช้ยาไปกี่เทียบแล้วล่ะ" พอผู้เฒ่าหลี่นั่งลงก็เอ่ยถามหวังเฉินทันที

"กินยาต้มไปสี่เทียบแล้วครับ" หวังเฉินตอบ

" 'เน่ยจิง' กล่าวไว้ว่า ทั้งรูปกายและจิตวิญญาณล้วนสูญสิ้น" ผู้เฒ่าหลี่มองหวังเฉินพลางเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง

หวังเฉินกลับยิ้มเล็กน้อย "ผู้เฒ่าหลี่ครับ แม้ตอนนี้ภายนอกจะยังเห็นเป็นกล้ามเนื้อลีบซูบจนกระดูกโผล่ แต่จิตวิญญาณนั้นต่างไปจากตอนเพิ่งมาถึงแล้ว แววตามีสัญญาณของการฟื้นตัว อีกทั้งคนไข้ก็เริ่มรู้สึกหิวได้แล้ว นี่จึงเป็นสัญญาณที่ดีครับ"

"อ้อ หากเป็นอย่างที่เธอว่า ก็เป็นสัญญาณที่ดีจริง ๆ"

"เรี่ยวแรงของเธอฟื้นกลับมาบ้างแล้ว ทั้งยังรับรู้ถึงความหิวได้ อุจจาระก็ขับถ่ายออกมาได้มาก การนอนหลับก็ดีขึ้น

อาการปวดท้องก็ลดลง มือเท้าเริ่มอุ่นขึ้นมาบ้าง แม้จะยังรู้สึกว่าภายในร่างกายหนาวเย็น และตัวเหลืองยังมีอยู่ แต่ก็จางลงไปบ้างแล้วครับ"

"เมื่อครู่ฉันจับชีพจรของแกดู ยังคงอ่อนแรง เล็กละเอียด และไร้กำลัง ตอนนี้ชีพจรกับอาการสอดคล้องกัน หากจิตวิญญาณเริ่มฟื้นตัวขึ้นมา นั่นก็แสดงว่าตำรับยาของเธอได้ผลแล้ว"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ท่านลองดูตำรับยานี้หน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้างครับ" หวังเฉินเขียนตำรับยาขึ้นมาใหม่อีกใบแล้วยื่นให้ผู้เฒ่าหลี่

ผู้เฒ่าหลี่รับใบสั่งยาไปพิจารณาอย่างละเอียด หวังเฉินยังคงใช้ตำรับเดิม เพียงแต่เพิ่มตัวยาเข้าไปใหม่อีกหนึ่งชนิด ซึ่งยานี้สามารถเพิ่มพลังความร้อนขึ้นได้อีกราวหนึ่งเท่าตัวเป็นอย่างน้อย

"อืม ฉันว่าดีมาก หมัดแรกทำให้เห็นได้ว่าภาวะอินแน่นทึบในอวัยวะภายในเริ่มคลายตัวลงแล้ว ตอนนี้สมควรไล่บดขยี้ซ้ำให้เด็ดขาด

หากสามารถขจัดภาวะอินแน่นทึบในอวัยวะภายในออกไปได้จนหมด แม่หนูน้อยก็รอดชีวิตแล้ว ดูท่าการเสี่ยงลงมือสุดกำลังของเธอครั้งนี้ จะสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่งนะ"

ความสนใจของหวังเฉินจดจ่ออยู่กับเรื่องนี้ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อาการป่วยระดับนี้หากพลาดพลั้งไปแม้เพียงครั้งเดียว ก็อาจไม่มีโอกาสให้ลงมือเป็นครั้งที่สองอีก

ดังนั้นเขาจึงคอยเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดว่า ห้ามผิดพลาดโดยเด็ดขาด ยาทุกเทียบต้องเข้าเป้าตรงโรค

หวังเฉินส่ายหน้าเบา ๆ "ตอนนี้จะพูดถึงความสำเร็จยังเร็วเกินไปครับ ต่อให้โชคดีขจัดภาวะอินแน่นทึบออกไปได้ แต่การรักษาที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

"ถ่อมตัวเป็นเรื่องดี แต่ถ้าถ่อมตัวเกินไปก็กลายเป็นเสแสร้งแล้ว แม่หนูน้อยคนนี้ถ้ามาเจอฉันเข้า ก็อาจจะงัดเอาภาวะอินแน่นทึบนี้ให้ขยับไม่ได้ด้วยซ้ำ

สิ่งที่ยากที่สุดคือก้าวแรกนี้ ขอแค่ก้าวนี้เดินถูกทาง ด้วยฝีมือแพทย์ของเธอ เรื่องหลังจากนั้นยังจะมีปัญหาอะไรอีกหรือ"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ คำพูดของท่านนี้แทบจะยกยอผู้น้อยจนลอยขึ้นฟ้าไปแล้วครับ"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ หมอหวังครับ ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ผมฟังที่ทั้งสองท่านคุยกันไม่เข้าใจจริง ๆ ตกลงว่าอาการป่วยของลูกสาวผมเป็นอย่างไรบ้างแล้วครับ"

ลู่เหลียงเผิงยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ตั้งนาน ทว่าก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี

ผู้เฒ่าหลี่หัวเราะหึ ๆ "คุณลู่โชคดีมากนะที่ตามหาหวังเฉินจนเจอ อาการป่วยของแม่หนูน้อยน่ะ ตอนนี้คุณพอจะวางใจลงได้ชั่วคราวแล้วล่ะ ตัวยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ขอเพียงไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น การรักษาให้หายก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น"

หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ลู่เหลียงเผิง ในตอนนี้สำหรับลู่เหลียงเผิงแล้ว สิ่งที่ทำได้มีเพียงการสร้างความมั่นใจให้เขาเท่านั้น

พอได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหลี่ และเห็นหวังเฉินพยักหน้า น้ำตาของลู่เหลียงเผิงก็พลันไหลรินออกมาอย่างไม่อาจกลั้น พลางสะอึกสะอื้นกล่าวว่า

"ขอบคุณครับ... ขอบคุณจริง ๆ นี่เป็นข่าวดีที่สุดที่ผมได้ยินมาตลอดหลายปีนี้เลยครับ"

พูดพลางจะคุกเข่าลงตรงหน้าหวังเฉินอีกครั้ง โชคดีที่หวังเฉินตาไวและมือไว รีบประคองเขาเอาไว้ได้ทัน

"คุณลู่ครับ ตอนนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นที่ดีเท่านั้น คุณสองคนสามีภรรยายังต้องรักษาสุขภาพร่างกายของตัวเองให้ดีด้วย อย่าเพิ่งดีใจหรือเสียใจจนเกินไป ตัวผมหวังเฉินจะทุ่มเทรักษาอย่างสุดความสามารถแน่นอนครับ"