ตอนที่ 71 สาเหตุของการเกิดมะเร็ง

ณ ห้องเรียนในมหาวิทยาลัยการแพทย์และยาจีน นักศึกษาคนหนึ่งกำลังยกมือถามผู้เฒ่าหลี่

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ แพทย์จีนรักษาโรคมะเร็งได้จริงๆ หรือครับ ท่านเคยรักษาผู้ป่วยมะเร็งจนหายขาดบ้างไหมครับ"

ผู้เฒ่าหลี่ยิ้มบางๆ พลางตอบอย่างหนักแน่น "รักษาได้ และผมก็เคยรักษาหายมาไม่น้อยแล้วด้วย"

"พวกเธอขึ้นปีสี่กันแล้ว ตำราแพทย์จีนที่ควรเรียนก็แทบจะเรียนกันหมดแล้ว เคยเห็นมีบันทึกชื่อโรคมะเร็งไว้ในนั้นบ้างไหม ไม่มีใช่ไหมล่ะ"

"งั้นผมถามทุกคนอีกข้อ พวกเธอรู้ไหมว่ามะเร็งเกิดขึ้นมาได้อย่างไร"

เหล่านักศึกษาด้านล่างต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทว่าก็มีบางคนที่กระตือรือร้นอยากจะตอบ

"เกิดจากพฤติกรรมการใช้ชีวิตที่ไม่ดีครับ เช่น สูบบุหรี่ ดื่มสุราดีกรีสูงในปริมาณมาก รับประทานอาหารที่ให้พลังงานและไขมันสูง น้ำดื่มมีการปนเปื้อน หรืออาหารขึ้นราครับ"

ผู้เฒ่าหลี่มองนักศึกษาที่ตอบ "คำตอบของเธอมันต่างอะไรกับการไม่ตอบกันล่ะ นั่นเป็นคำพูดมาตรฐานที่การแพทย์แผนปัจจุบันใช้บอกกับคนทั่วไปที่ไม่ใช่บุคลากรทางการแพทย์ต่างหาก แต่แพทย์จีนไม่ได้อธิบายพยาธิสภาพของโรคแบบนั้น"

"ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง มะเร็งกระเพาะอาหาร ผมเคยแลกเปลี่ยนพูดคุยกับผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้องอกวิทยามา สาเหตุที่ทำให้เกิดมะเร็งกระเพาะอาหารมีอยู่ไม่กี่ข้อ

ข้อแรกเลยคือดื่มสุรามากเกินไป รองลงมาคือชอบตามกระแสดื่มพวกกาแฟ อีกข้อก็คือชอบกินของหวาน ต้องรู้ไว้นะว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับความเป็นกรดทั้งสิ้น สุรามีฤทธิ์เป็นกรด ส่วนกาแฟยิ่งเป็นกรดแก่

ส่วนพวกชานมหรือเค้กครีมสดที่พวกเธอชอบดื่มชอบกินกัน น้ำตาลที่ใช้ล้วนเป็นน้ำตาลทรายฟอกขาว น้ำตาลทรายฟอกขาวหลังผ่านกรรมวิธีแล้วอนุภาคจะเล็กลง จนแบคทีเรียในร่างกายมนุษย์สามารถกินได้ และสารเมแทบอไลต์ที่พวกมันขับถ่ายออกมาหลังกินเข้าไปก็เป็นสารที่เป็นกรดเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ เมื่อมีความเป็นกรดมากเกินไปตกค้างอยู่ในร่างกายนานเกินไป กรดชนิดนี้ไม่เหมือนกับกรดในกระเพาะอาหารทั้งยังต้านกันเอง จึงก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ร้ายแรงตามมา"

"และเวลาที่ทุกคนไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษากับแพทย์ตะวันตก สิ่งที่แพทย์ตะวันตกมักใช้รักษาโรคก็คือพวกยาปฏิชีวนะกับยาแก้ปวด

แถมยังชอบให้กินวิตามินรวมอีก ความเสียหายของกระเพาะอาหารจึงเกิดขึ้นจากการใช้ยาปฏิชีวนะเกินความจำเป็นจนทำให้ภูมิต้านทานของกระเพาะอาหารอ่อนแอลง

บวกกับวิตามินรวมที่คอยส่งเสริมเซลล์มะเร็ง นานวันเข้า มะเร็งจึงถูกกระตุ้นให้เกิดขึ้น"

"นี่คือกระบวนการสืบหาสาเหตุของโรคมะเร็งกระเพาะอาหารของผม เมื่อหาสาเหตุพบแล้ว

ก็รักษาที่ต้นเหตุ จัดการกับแหล่งกำเนิดกรด ตัดการสนับสนุนเซลล์มะเร็ง แล้วแก้ปัญหาความเสียหายของกระเพาะอาหาร เท่านี้ก็รักษาโรคมะเร็งให้หายได้แล้วไม่ใช่หรือ"

ผู้เฒ่าหลี่กล่าวจบประโยคยาวเหยียดนี้ก็ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ มองลงไปยังด้านล่างพลางถามอีกครั้ง "เข้าใจกันหรือยัง"

เสียงตอบ "เข้าใจแล้วครับ" "เข้าใจแล้วค่ะ" ดังขึ้นประปรายจากเบื้องล่าง

จนใจที่ผู้เฒ่าหลี่ต้องอธิบายให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นอีกรอบ พอกล่าวจบ เสียงกริ่งหมดคาบเรียนก็ดังขึ้นพอดี

"เอาละ คาบเรียนวันนี้พอแค่นี้ ใครมีข้อสงสัยค่อยมาถามผมทีหลัง" กล่าวจบผู้เฒ่าหลี่ก็หยิบแก้วน้ำเดินออกจากห้องเรียนไป

ตอนนั้นเอง นักศึกษาที่ถามคำถามก่อนหน้านี้ก็รีบวิ่งตามออกจากห้องเรียน ปรี่เข้ามาข้างกายผู้เฒ่าหลี่

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ผมยังมีอีกคำถามอยากจะรบกวนถามท่านหน่อยครับ"

"ซุนจิ้งฉิน เธอชื่อนี้ใช่ไหม มีปัญหาอะไรก็ถามมาสิ" ผู้เฒ่าหลี่กวาดตามองผู้มาใหม่อย่างพิจารณาก่อนเอ่ย

ซุนจิ้งฉินนึกไม่ถึงว่าผู้เฒ่าหลี่จะจำนักศึกษาระดับปริญญาตรีอย่างตนได้ จึงเอ่ยอย่างตื่นเต้น "ผู้เฒ่าหลี่ ท่านจำผมได้ด้วยหรือครับ"

"หึๆ รายชื่อรับทุนการศึกษาทุกปีมีชื่อเธออยู่ มีหรือที่ผมจะไม่รู้ วงการแพทย์จีนนานทีปีหนจะมีต้นกล้าชั้นดีโผล่มาสักสองสามคน ผมจะไม่จำไว้ให้ดีได้อย่างไร" ผู้เฒ่าหลี่หัวเราะหึๆ พลางเอ่ย

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ผม..." ซุนจิ้งฉินได้ยินคำชมของผู้เฒ่าหลี่ก็พลันประหม่าจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"เธออยากจะถามอะไรล่ะ" เมื่อเห็นว่าซุนจิ้งฉินค่อนข้างประหม่า ผู้เฒ่าหลี่จึงเอ่ยถาม

"อ้อ คืออย่างนี้ครับ..." ซุนจิ้งฉินพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนหาครู่หนึ่งแล้วยื่นให้ผู้เฒ่าหลี่ดู

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ วิดีโอนี้ท่านเคยดูหรือยังครับ ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตกำลังดังมากเลยครับ

เป็นวิดีโอของหมอหนุ่มที่คลินิกยาจีนแห่งหนึ่งกำลังรักษาโรคมะเร็งครับ"

ผู้เฒ่าหลี่ที่เดิมทีตั้งใจจะแค่กวาดตามองผ่านๆ พอได้ยินคำพูดของซุนจิ้งฉินก็รับโทรศัพท์มาถือไว้ตรงๆ แล้วตั้งใจดูอย่างละเอียด

ขณะที่ซุนจิ้งฉินซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ยังคงพูดต่อไปไม่หยุด

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ท่านดูแล้วคิดว่าเรื่องนี้จริงหรือเท็จครับ ตอนนี้วิดีโอนี้ส่งผลกระทบอย่างมากบนโลกออนไลน์ หากเขาแอบอ้างชื่อของแพทย์จีนมาต้มตุ๋นหลอกลวงละก็ นั่นอาจเป็นการสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับวงการแพทย์จีนอีกระลอกหนึ่งเลยนะครับ"

ขณะนี้ผู้เฒ่าหลี่ยังคงดูวิดีโออยู่ ช่วงที่หวังเฉินตรวจวินิจฉัยให้เด็กหญิงในวิดีโอนั้นถูกตัดต่อแยกออกมาเป็นพิเศษ ผู้เฒ่าหลี่จึงได้เห็นสภาพของเด็กหญิงเช่นกัน

ตอนท้ายยังแนะนำด้วยว่าคลินิกยาจีนแห่งนี้อยู่ที่เมืองถานมู่ ทั้งยังเห็นป้ายหน้าร้านของคลินิกในวิดีโออีกด้วย ป้ายที่มีเพียงคำว่าคลินิกยาจีนสองตัวนั้นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

ผู้เฒ่าหลี่ส่งโทรศัพท์คืนให้ซุนจิ้งฉินพลางตอบว่า

"เธอเป็นต้นกล้าแพทย์จีนที่ไม่เลว เอาสมาธิไปทุ่มเทให้กับการพัฒนาวิชาแพทย์เถอะ เรื่องพรรค์นี้ยังไม่ใช่เรื่องที่เธอในตอนนี้ควรเข้าไปยุ่ง"

"แต่ว่า ผู้เฒ่าหลี่ครับ..."

ซุนจิ้งฉินยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นมา "ฉันเข้าใจความหมายของเธอ รอเดี๋ยวนะ ฉันจะโทรศัพท์สักหน่อย"

พูดจบผู้เฒ่าหลี่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเลื่อนหาเบอร์อยู่ครู่หนึ่ง

เวลานี้หวังเฉินไม่มีคนไข้ กำลังนั่งเปิดอ่านบันทึกประวัติการรักษาที่ปู่ทิ้งไว้ให้อยู่ตรงโต๊ะตรวจ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

อาจเป็นเพราะถูกขัดจังหวะความคิด หวังเฉินจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เมื่อเห็นคำว่าผู้เฒ่าหลี่บนหน้าจอ เขาก็กดรับสายทันที "ฮัลโหล สวัสดีครับผู้เฒ่าหลี่"

"เสี่ยวหวังหรือ ไม่ได้รบกวนใช่ไหม"

"ไม่เลยครับ ท่านมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

"คืออย่างนี้นะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งเห็นวิดีโอหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต เป็นเรื่องที่หมอหนุ่มของคลินิกยาจีนในเมืองถานมู่ตรวจรักษามะเร็งให้เด็กหญิงคนหนึ่ง หมอในนั้นคือเธอใช่ไหม"

"น่าจะเป็นผมครับ" สองวันมานี้หวังเฉินไม่ได้สนใจโลกออนไลน์เลย เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับอาการป่วยของเด็กหญิง

ทว่าตอนกินข้าว สวี่ฉิงซือเคยบอกกับหวังเฉินว่า วิดีโอตอนที่เขาตรวจเด็กหญิงโด่งดังมากในอินเทอร์เน็ต

"เรื่องราวเป็นอย่างไร สะดวกเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม"

"ได้แน่นอนครับ เอ่อ เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ..."

หวังเฉินเล่าอาการของเด็กหญิงให้ผู้เฒ่าหลี่ฟังอย่างละเอียดรอบหนึ่ง รวมถึงบอกตำรับยาที่ตนเองใช้ออกไปจนหมด

หลังจากฟังคำพูดของหวังเฉินจบ ผู้เฒ่าหลี่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าเคสนี้รับมือได้ยากมากจริง ๆ

หากตกมาถึงมือให้ตนเองรักษา ตนเองก็ไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย จึงเอ่ยถามหวังเฉินไปว่า "เสี่ยวหวัง เธอมีความมั่นใจไหม"

ทุกคนต่างก็ถามหวังเฉินว่ามั่นใจไหม ขอเพียงดูจากการที่หวังเฉินมีตำราแพทย์และบันทึกประวัติการรักษาติดมืออยู่ไม่เว้นแต่ละวัน

ก็รู้ได้เลยว่าแม้จะไม่ถึงกับไม่มีความมั่นใจเลย แต่ก็ไม่ได้มั่นใจมากนักจริง ๆ หวังเฉินจึงตอบไปตามตรงว่า "ผู้เฒ่าหลี่ครับ ผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรครับ"

เมื่อได้ยินหวังเฉินบอกว่าไม่ค่อยมั่นใจ หัวใจของผู้เฒ่าหลี่ก็กระตุกวูบ

"เอาอย่างนี้ เสี่ยวหวัง วันสุดสัปดาห์ฉันจะไปหาที่ตำบล พวกเรามาแลกเปลี่ยนความเห็นกันหน่อย"

"ดีเลยครับ มีผู้เฒ่าหลี่คอยชี้แนะ ผมคิดว่าผมน่าจะมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกหน่อยครับ"

"เอาเถอะ เธอไม่ต้องมายกย่องเยินยอฉันหรอก ฉันน่ะไม่มีความมั่นใจเลยตรง ๆ อาจจะไม่กล้าสั่งยาด้วยซ้ำ

อย่างน้อยเธอยังมีความมั่นใจอยู่บ้าง และกล้าใช้ยา แค่นี้ก็เก่งกว่าฉันแล้ว ฉันแค่จะแวะไปแลกเปลี่ยนความเห็นด้วยเท่านั้นแหละ"

พอกดวางสาย ผู้เฒ่าหลี่ก็หันไปมองซุนจิ้งฉินที่ยังคงยืนอยู่ข้างกาย

"เสี่ยวซุน สนใจจะไปดูด้วยกันกับฉันในวันสุดสัปดาห์ไหมล่ะว่าจริงหรือเท็จ"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ ท่านรู้จักหมอคนนี้ด้วยหรือครับ"

"หลานชายของเพื่อนเก่าน่ะ ฉันยังไม่เคยเจอตัวจริงของเขาหรอก แต่จากการวินิจฉัยกลุ่มอาการและการสั่งยาเมื่อครู่ จะเห็นได้ถึงระดับวิชาแพทย์ของเขา ซึ่งในบางด้านอาจจะอยู่เหนือกว่าฉันไปแล้วด้วยซ้ำ"

"ผู้เฒ่าหลี่ครับ เป็นไปได้อย่างไรกันครับ"

ผู้เฒ่าหลี่ส่ายหน้า "เธอจะไปไหม"

"ผมไปครับ"

"อืม ดี งั้นสุดสัปดาห์ค่อยติดต่อฉัน" หลังจากทั้งสองคนแลกเบอร์โทรศัพท์กันแล้ว ผู้เฒ่าหลี่ก็เดินจากไป ปล่อยให้ซุนจิ้งฉินยืนเหม่อตะลึงงันอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง