ตอนที่ 70 ทุ่มสุดตัว

หวังเฉินหันไปมองผู้เฒ่าซูแล้วส่ายหน้าตอบว่า

"คุณตาไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้เห็นอาการจริงของเด็กคนนี้ โรคนี้ตรวจรักษาทางไกลไม่ได้ครับ

ต่อให้ผมเล่าอาการทั้งหมดก็ไม่ได้ คลาดเคลื่อนเพียงเส้นขน ผิดเพี้ยนไปพันลี้ เทียบยานี้ผมใคร่ครวญอย่างละเอียดแล้ว ยังพอมีความมั่นใจอยู่บ้างครับ"

เมื่อแน่ใจว่าเทียบยาของตนไม่มีข้อผิดพลาด หวังเฉินจึงจัดยาทันที แล้วนำไปต้มที่ครัวด้านหลัง

ตลอดกระบวนการรักษาของหวังเฉิน เซี่ยเสวี่ยได้ไลฟ์สดอยู่ตลอด ในช่องคอมเมนต์ต่างถกเถียงกันจนแทบแตก

แต่เดิมก็รู้กันอยู่แล้วว่าเซี่ยเสวี่ยมาที่นี่เพื่อรักษามะเร็งต่อมน้ำเหลือง ตอนนี้ยังมีมะเร็งมาอีกราย ทุกคนจึงพากันถกเถียงว่าตกลงหวังเฉินจะรักษาเด็กหญิงตัวน้อยหายหรือไม่

แน่นอนว่ามีคนหาว่าหวังเฉินเรียกร้องความสนใจ ทว่าพูดยังไม่ทันพ้นสองประโยคก็ถูกแอดมินสั่งแบนทันที

พอยาต้มเสร็จ หวังเฉินก็ให้เด็กหญิงดื่มทันทีหนึ่งครั้ง และนำยาที่เหลือบรรจุใส่ถุงสุญญากาศไว้

"พวกคุณหาที่พักก่อนเถอะครับ พักสักครึ่งเดือนก่อน เอายานี้ไปด้วย กินก่อนอาหารเย็น

อย่าเพิ่งให้เด็กน้อยต้องเดินทางไปไหนอีก ให้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ผมจะไปตรวจซ้ำให้ถึงที่พักครับ" หวังเฉินกล่าวกับสองสามีภรรยา

สวี่ฉิงซือเอ่ยแทรกขึ้นมาว่า "ไปพักที่ของฉันเถอะค่ะ ที่นั่นยังมีห้องว่างพอดี ตอนนี้โรงแรมในตำบลจองยากมาก"

สองสามีภรรยาขอบคุณหวังเฉินแล้ว จึงเดินตามสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยไปยังโฮมสเตย์ซีซี

ระหว่างทาง เซี่ยเสวี่ยก็บอกพวกเขาว่าตนเองก็รักษามะเร็งกับหวังเฉินเหมือนกัน บอกให้พวกเขาสบายใจได้ อย่าให้เด็กหายดีแล้วแต่ผู้ใหญ่กลับล้มป่วยไปเสียก่อน

ภายในคลินิก ผู้เฒ่าซูกล่าวกับหวังเฉินว่า "เสี่ยวหวัง เธอไม่ต้องมาคอยตามตาแก่คนนี้หรอก ที่นี่ต้องการเธอมากกว่า สภาพร่างกายของฉันเธอก็รู้ดี อีกอย่างก็มีหมอคอยตามฉันอยู่แล้ว เธออยู่ประจำที่คลินิกเถอะนะ?"

หวังเฉินมองคนไข้ที่ทยอยเข้ามาในคลินิก แล้วหันไปมองไห่ชิงเทียนกับเจ้าหน้าที่คุ้มกันจางสง

คำสั่งของรองผู้ว่าการกู้คือ ตลอดเวลาที่ผู้เฒ่าซูอยู่ในมณฑล G หวังเฉินต้องอยู่เคียงข้างผู้เฒ่าซูตลอด

หากระหว่างที่ตนอยู่คลินิกเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้เฒ่าซู ไม่ใช่แค่ตนเอง แม้แต่ไห่ชิงเทียนก็คงหนีความรับผิดชอบไม่พ้น

"ไม่ต้องไปมองพวกเขา คำพูดของฉันพวกเธอจะไม่ฟังหรือไง

นี่เป็นคำสั่ง อีกอย่างฉันก็อยู่ในตำบล ชั่วคราวนี้ยังไม่ไปไหน ใกล้แค่นี้จะเกิดเรื่องอะไรได้"

ผู้เฒ่าซูเห็นหวังเฉิน ไห่ชิงเทียน และจางสงทั้งสามคนทำหน้าลำบากใจ จึงปั้นหน้าขรึมพูดขึ้น

เมื่อได้ยินผู้เฒ่าซูพูดเช่นนั้น จางสงก็พยักหน้าให้หวังเฉินและไห่ชิงเทียน ตราบใดที่หวังเฉินหรือผู้เฒ่าซูไม่ได้แยกตัวออกจากตำบลเพียงลำพัง ภายในตำบลนี้ไกลแค่ไหนหวังเฉินก็รุดไปถึงได้ภายในสิบนาที

"ตกลงครับผู้เฒ่าซู ถ้าอย่างนั้นผมตรวจคนไข้ทางนี้เสร็จแล้วจะไปรายงานตัวกับท่านนะครับ" หวังเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป เอ่ยตอบทันที

ผู้เฒ่าซูยิ้มพลางพยักหน้า "เอาล่ะ พวกเราไม่รบกวนเวลาเธอรักษาคนไข้แล้ว ไป กลับกันได้แล้ว เสี่ยวจือน่าจะใกล้เลิกเรียนแล้ว"

พอกลับถึงเรือนรับรอง ผู้เฒ่าซูก็บอกให้จางสงกับไห่ชิงเทียนไปรับซูจือที่โรงเรียนทันที

เหตุผลหลักคือให้จางสงไปคนเดียวอาจจะเข้าโรงเรียนไม่ได้ ครั้นจะให้ไห่ชิงเทียนไปคนเดียวก็ดูไม่ค่อยเหมาะ ผู้เฒ่าซูจึงให้ทั้งสองคนไปด้วยกัน

ซูจือกับเหมิงเจียถือกล่องข้าวเพิ่งก้าวออกจากอาคารเรียน ก็มองเห็นจางสงกับไห่ชิงเทียนยืนรออยู่ด้านนอก

"เอ๊ะ ลุงจาง ทำไมคุณถึงมาได้คะ"

"นายกตำบลไห่ คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" ซูจือกับเหมิงเจียเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

"ครูซู คุณปู่ของคุณมาครับ รออยู่ที่เรือนรับรอง"

มีคนนอกอยู่ด้วย จางสงจึงไม่สะดวกเอ่ยถึงผู้เฒ่าซู ไห่ชิงเทียนจึงได้แต่ตอบแทน "ครูเหมิงสวัสดีครับ ผมเพิ่งกลับมาวันนี้น่ะ มีธุระนิดหน่อย"

ซูจือเบิกตากว้าง "คุณปู่มาเหรอคะ"

จางสงยิ้มพลางพยักหน้า มีเพียงต่อหน้าซูจือที่เขาเฝ้าดูเติบโตมาตั้งแต่เด็กเท่านั้น จางสงถึงจะเผยรอยยิ้มออกมา

"รีบไปเถอะ คุณปู่ของเธออุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อมาหาเธอ อย่าให้ผู้ใหญ่รอนานเลย"

เหมิงเจียปล่อยมือที่คล้องแขนซูจือออก ทั้งยังช่วยรับกล่องข้าวของซูจือมาถือไว้พลางเอ่ย

"อื้อ ถ้าอย่างนั้นเธอรีบไปตักข้าวนะ เดี๋ยวกับข้าวจะหมดเสียก่อน" ซูจือตอบ

เมื่อทั้งสามคนเดินพ้นโรงเรียนออกมา ซูจือถึงค่อยถามว่า "ทำไมคุณปู่มาถึงไม่โทรบอกฉันล่วงหน้าก่อนล่ะคะ"

"ท่านผู้บัญชาการบอกว่าจะสร้างความประหลาดใจให้คุณ ก็เลยสั่งไม่ให้พวกเราแจ้งคุณล่วงหน้าครับ"

"นายกตำบลไห่ ลำบากคุณแล้วนะคะ คงเพราะคุณปู่ของฉันจะมาที่นี่ คุณเลยได้รับมอบหมายให้ติดตามกลับมาด้วยใช่ไหมคะ"

ซูจือมองดูไห่ชิงเทียนที่เดินตามมาข้างๆ พลางนึกขึ้นได้ว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร

"ไม่ลำบากเลยครับ ได้เป็นผู้นำทางให้ผู้เฒ่าซูถือเป็นเกียรติของผมครับ"

การจะให้หัวหน้าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลมาทำหน้าที่ผู้นำทางได้ คงมีแต่คนที่มีฐานะระดับผู้เฒ่าซูเท่านั้นที่ผู้คนต่างแย่งชิงกันมารับใช้

เมื่อซูจือมาถึงเรือนรับรอง ทันทีที่เห็นผู้เฒ่าซู เธอก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของผู้เฒ่าซูทันที "คุณปู่คะ"

ผู้เฒ่าซูลูบหลังซูจือเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม มีเพียงซูจือเท่านั้นที่ทำให้ผู้เฒ่าซูมีรอยยิ้มเช่นนี้ได้

หากเป็นคนอื่น แค่ผู้เฒ่าซูไม่ทำหน้าบึ้งตึงใส่ก็ถือว่าไว้หน้ามากแล้ว

"เหนื่อยไหมลูก ดูสิ ดื้อดึงจะมาเป็นครูอาสาในที่ไกลขนาดนี้ ลำบากแล้วใช่ไหมล่ะ"

ที่จริงผู้เฒ่าซูพอใจมากที่ซูจือมาเป็นครูอาสาที่นี่ แม้ในใจจะไม่ปรารถนาให้หลานสาวต้องมาทนลำบากก็ตาม

แต่เรื่องที่ซูจือแอบหนีมาเป็นครูอาสานั้น ก็เป็นท่านผู้เฒ่าที่ออกปากสั่งไม่ให้คนในครอบครัวเข้าไปยุ่ง ซูจือจึงไม่ถูกบังคับพากลับบ้าน

"ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ตอนหนูมาถึงที่ตำบลก็ปรับปรุงไปเกือบหมดแล้ว สิ่งแวดล้อมก็ดี แต่คุณปู่เถอะค่ะ แอบหนีออกมาใช่ไหมคะ

หนูเห็นมีทหารคุ้มกันแค่สิบกว่าคน นี่ไม่ใช่ระดับการอารักขาของคุณปู่เลยนะ คุณย่ายอมปล่อยให้มาได้ยังไงคะ" ซูจือผละออกจากอ้อมกอดของผู้เฒ่าซู แล้วทั้งสองก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา

"ฮึ ย่าของแกจะมาคุมปู่ได้ยังไง อีกอย่างเสี่ยวจือเป็นแก้วตาดวงใจของปู่นี่นา นี่ก็ไม่เจอกันเกือบปีแล้ว ปู่จะมาดูหน่อยไม่ได้หรือไง

แกเองก็ใจร้าย ปิดเทอมหน้าร้อนก็ไม่ยอมกลับบ้านไปดูเสียหน่อย ทำไม กลัวจะไม่ให้กลับมาอีกเหรอ"

ผู้เฒ่าซูมองสำรวจซูจือตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้แน่ใจว่าซูจือยังคงเหมือนตอนที่ออกจากบ้านไป

มีเพียงผอมลงไปนิดหน่อย แต่แค่นิดเดียวนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ท่านผู้เฒ่าปวดใจแล้ว

"ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน หนูต้องติวพิเศษให้พวกเด็กๆ ค่ะ เด็กที่นี่ไม่เหมือนในเมือง พวกเขาไม่ได้มีทรัพยากรทางการศึกษามากมายขนาดนั้น

หนูสอนพวกเขาได้เพิ่มอีกนิดก็ยังดี อีกอย่างปิดเทอมฤดูหนาวหนูก็จะกลับบ้านอยู่แล้วนี่คะ เหลือเวลาแค่อีกเดือนกว่าๆ เอง" เมื่อได้ยินคำพูดของซูจือ ผู้เฒ่าซูก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"เด็กพวกนี้ มีกี่คนที่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้"

เมื่อได้ยินคำถามของผู้เฒ่าซู รอยยิ้มบนใบหน้าของซูจือก็จางหายไปเช่นกัน

"น้อยมากค่ะ เท่าที่หนูรู้ ทั้งตำบลจนถึงตอนนี้ มีคนจบมหาวิทยาลัยแค่สองสามคนเอง ส่วนใหญ่พอจบมัธยมต้นก็กลับบ้านไปทำไร่ทำนากันหมด

ทางบ้านไม่ยอมให้เรียนต่อ เพิ่งจะมีช่วงไม่กี่ปีมานี้ที่พอจะมีเงินกันบ้าง ถึงค่อยมีคนไปเรียนมัธยมปลายเยอะขึ้นค่ะ"

"แกไม่กลับบ้านน่ะถูกแล้ว ถ้าผลการเรียนของเด็กพวกนั้นดีขึ้นมาบ้าง ไม่แน่ว่าทางบ้านอาจจะยอมให้พวกเขาได้เรียนหนังสือต่อ สิ่งที่แกทำก็ถือว่ามีความหมาย"

"เอาละ ลงไปกินข้าวกันเถอะ กินเสร็จอีกเดี๋ยวแกยังต้องไปสอนหนังสือ ปู่ยังอยู่ที่นี่อีกสักพัก ไม่รีบไปไหนหรอก" ผู้เฒ่าซูลูบมือของซูจือพลางเอ่ย

พอกว่าหวังเฉินจะตรวจคนไข้ที่รออยู่จนเสร็จ สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็เพิ่งกลับมา พอเดินเข้ามาในคลินิก สวี่ฉิงซือก็เอ่ยถามทันที

"หวังเฉิน คุณมั่นใจไหม เด็กผู้หญิงคนนั้นยังมีทางรักษาให้หายได้หรือเปล่า พวกเขาน่าสงสารมากเลยนะ"

"เมื่อกี้ก็บอกไปแล้ว ผมไม่ได้มั่นใจมากนัก ตอนนี้ก็แค่ทุ่มสุดตัวลองดูสักตั้ง

ต่อให้ชนะก็แค่ช่วยให้เด็กคนนั้นประคองตัวผ่านพ้นช่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าไปได้ ถ้าคิดจะรักษาให้หายขาดจริงๆ คงต้องเป็นสงครามยืดเยื้อแน่" หวังเฉินถอนหายใจพลางเอ่ย