ตอนที่ 69 แววตาเปี่ยมความหวัง

"คุณลุงคะ มาทำอะไรเหรอคะ" เมื่อเห็นสวี่ฉิงซือกับคุณลุงขำกันจนแทบไม่ไหว เซี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ จึงเอ่ยถามขึ้น

"อ๋อ ลุงมา เอ่อ มาจัดยาน่ะ ยาหมดแล้ว ต้องมาจัดเพิ่มอีกเทียบ"

"เอ๊ะ ก่อนหน้านี้ไม่ได้จัดไปให้ครบเลยเหรอคะ" สวี่ฉิงซือที่เริ่มหยุดขำได้แล้วจึงถามขึ้น

"บ้านอยู่ใกล้นี่เอง ลุงก็เลยกะว่าจะลองกินดูก่อน ถ้าหายแล้วจะได้ไม่ต้องกินต่อน่ะสิ"

คุณลุงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เพราะความจริงแล้วเขาไม่ชอบกินยา ก็เลยคิดว่าหมอหวังเก่งกาจขนาดนี้ เผื่อว่ากินยาเทียบเดียวแล้วจะหายเลย จึงขอจัดไปแค่เทียบเดียว

ผลสุดท้ายก็ต้องกลับมาเอาเพิ่มอีก จะไปสงสัยในฝีมือของหมอน้อยหวังไม่ได้จริง ๆ เขาบอกให้กินกี่เทียบก็ต้องกินเท่านั้นเทียบ

"ตอนนี้หวังเฉินไม่อยู่น่ะค่ะ คุณลุงค่อยมาใหม่พรุ่งนี้ดีไหมคะ"

"ลุงรู้ว่าหมอหวังไม่อยู่ แค่จะมาจัดยาเฉย ๆ แม่หนูเสี่ยวสวี่ช่วยจัดให้ลุงหน่อยได้ไหม ลุงเห็นหนูช่วยหมอหวังจัดยาอยู่บ่อย ๆ"

แค่จัดยา สวี่ฉิงซือไม่มีปัญหาอยู่แล้ว บางครั้งที่หวังเฉินยุ่งจนมือไม่ว่าง เขาก็มักจะวานให้เธอช่วยเหมือนกัน

เธอจึงรับใบสั่งยามาดู พบว่าเขียนไว้สองเทียบจริง ๆ แต่หยิบไปแค่เทียบเดียว จึงลุกขึ้นไปจัดยาให้

ส่วนสองสามีภรรยาคู่นั้น พอเห็นสวี่ฉิงซือเดินไปจัดยา ก็คิดว่าเธอต้องเป็นคนของคลินิกนี้แน่ ๆ ถึงแม้จะรักษาไม่เก่ง แต่อย่างน้อยก็น่าจะช่วยตรวจดูลูกสาวของตนก่อนได้

พอลุงรับยาแล้วเดินออกไป ทั้งคู่จึงรีบพูดกับสวี่ฉิงซือว่า "หมอสวี่ ช่วยตรวจดูลูกสาวฉันก่อนเถอะค่ะ แกทรมานมากจริง ๆ"

"เอ๊ะ ฉันตรวจรักษาไม่เป็นหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่หมอจริง ๆ นะคะ" สวี่ฉิงซือได้ยินดังนั้นก็รีบปฏิเสธทันที

"เมื่อกี้ฉันยังได้ยินคนนั้นเรียกคุณว่าหมอสวี่อยู่เลย คุณช่วยดูหน่อยเถอะค่ะ ช่วยบรรเทาอาการให้ลูกสาวฉันหน่อย"

สวี่ฉิงซือโบกมือพัลวัน "นั่นเขาพูดเล่นน่ะค่ะ เขาเป็นคนในเมืองนี้ หมอหวังเคยตรวจให้แล้ว เขาแค่แวะมารับยาเฉย ๆ"

ตอนนี้สองสามีภรรยาปักใจเชื่อไปแล้วว่า สวี่ฉิงซือคงเห็นว่าลูกสาวตนป่วยหนักเกินไป

กลัวจะต้องรับผิดชอบและกลัวถูกพวกตนตื๊อเรียกร้อง จึงเอาแต่วิงวอนขอร้องไม่หยุด น้ำเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จนดึงดูดให้ผู้คนด้านนอกหันมามอง

คนแถวนั้นยืนฟังอยู่ครู่หนึ่งก็พากันช่วยอธิบายแทนสวี่ฉิงซือ พอดีกับที่หวังเฉินกลับมาแล้วถูกฝูงชนขวางอยู่ด้านนอก จึงทำได้เพียงตะโกนบอกว่าตนกลับมาแล้ว

พอฝูงชนได้ยินว่าหวังเฉินกลับมา ก็รีบหลีกทางให้เขาเดินเข้าไปด้านในทันที หวังเฉินก้าวเข้ามาในคลินิกแล้วกวาดตามอง

ด้านในมีสามีภรรยาคู่หนึ่ง และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ยาวด้านข้าง ตอนนี้สองสามีภรรยากำลังอ้อนวอนสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยให้ช่วยชีวิตลูกสาวของตน

"ฉันไม่ใช่หมอจริง ๆ ค่ะ หมอของคลินิกมีธุระออกไปข้างนอก ยังไม่กลับมา ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วยนะคะ" สวี่ฉิงซืออธิบายกับทั้งสองคน

ชาวบ้านในเมืองที่มุงดูอยู่ด้านนอกก็ช่วยพูดเสริมว่า

"น้องชาย แม่หนูเขาพูดจริง ๆ นะ หมอหวังของคลินิกออกไปข้างนอกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าหมอหวังอยู่ล่ะก็ เขาต้องช่วยลูกสาวนายแน่นอน"

ตอนนั้นเอง เสียงของหวังเฉินก็ดังแทรกเข้ามา คนแถวนั้นจึงรีบพูดขึ้นทันทีว่า "กลับมาแล้ว หมอหวังกลับมาแล้ว เขาถึงจะเป็นหมอของคลินิกนี้ รีบให้เขาดูลูกสาวพวกนายเถอะ"

หวังเฉินเหลือบไปเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าของเขาพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ทุกคนแยกย้ายกันเถอะครับ อย่ามาขวางอยู่หน้าประตู มันบังแสงสว่าง"

คนข้างนอกได้ยินคำพูดของหวังเฉินก็พากันแยกย้ายกระจายตัวออกไป ในความทรงจำของทุกคน ยังไม่เคยเจอโรคไหนที่หวังเฉินรักษาไม่หายเลยสักครั้ง

ทว่าสวี่ฉิงซือที่อยู่ด้านข้างกลับสังเกตเห็นสีหน้าของหวังเฉิน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเพียงแค่ชำเลืองมองคนไข้แวบเดียว สีหน้าก็เคร่งเครียดถึงเพียงนี้ ในใจจึงอดเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้

ผู้เฒ่าซูกับคนอื่น ๆ เดินตามเข้ามาในคลินิก ยืนมองหวังเฉินตรวจคนไข้อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นสภาพของเด็กหญิงตัวน้อยก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

หวังเฉินรีบเข้าไปตรวจดูอาการทันที ยามนี้เด็กหญิงตัวน้อยซูบผอมจนแทบเสียรูปโฉม ผิวพรรณทั่วร่างเหลืองคล้ำ ผอมแห้งอย่างยิ่ง แม้เวลานี้จะกำลังร้องไห้อยู่ แต่ก็ดูออกว่าอ่อนเพลียอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด พอลองจับมือและเท้าดู ก็พบว่าเย็นเฉียบไปทั้งหมด

หวังเฉินเอ่ยถามสองสามีภรรยาว่า "ไม่มีความอยากอาหารเลย ปัสสาวะสีเหลืองเข้ม ท้องผูก คอแห้งกระหายน้ำ แล้วก็ชอบดื่มน้ำเย็นจัดใช่ไหมครับ"

หวังเฉินจับชีพจรให้เด็กหญิงตัวน้อยไปพร้อมกัน ชีพจรที่สัมผัสได้นั้นเป็นชีพจรตึงดั่งสายพิณล้วนๆ และค่อนข้างเร็ว ผู้เป็นแม่ได้ยินคำถามของหวังเฉินก็รีบตอบทันที "ใช่ค่ะ ใช่ค่ะคุณหมอ คุณหมอพูดถูกทั้งหมดเลย"

สองสามีภรรยาได้ยินคำถามของหวังเฉิน แววตาที่เคยสิ้นหวังก็ทอประกายแห่งความหวังขึ้นมา

ทว่าในใจของหวังเฉินกลับยิ่งดิ่งลงเรื่อยๆ เขาพยายามมองหาอาการที่พอจะเป็นผลดีต่อเด็กหญิงตัวน้อยมาตลอด แต่ผลลัพธ์คือยิ่งตรวจใจก็ยิ่งดิ่งลง

คัมภีร์เน่ยจิงกล่าวไว้ว่า หากพบชีพจรตึงในฤดูสารท ย่อมเป็นลางบอกเหตุของโรคประจำปอด มิอาจมีชีวิตอยู่รอดจนถึงวันเริ่มต้นวสันตฤดูในปีถัดไป

พ่อของเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ด้านข้างหยิบประวัติการรักษาที่พวกตนเคยพาไปรักษามาก่อนหน้านี้ออกมา หวังเฉินตรวจดูคร่าวๆ พบว่ามีประวัติการรักษาของหลายโรงพยาบาลรวมอยู่ด้วยกัน

การวินิจฉัยของแพทย์ตะวันตกระบุว่าเป็นมะเร็งท่อน้ำดี และได้ทำการผ่าตัดออก ซึ่งไม่เพียงแต่ตัดถุงน้ำดีทิ้งไปเท่านั้น

ในเวลาเดียวกันยังตัดตับออกไปหนึ่งในสาม ตัดตับอ่อนออกไปส่วนหนึ่ง ตัดกระเพาะอาหารออกไปเกือบหมด และยังตัดลำไส้เล็กออกไปอีกบางส่วน

หลังจากนั้นยังทำเคมีบำบัดไปอีกห้าครั้ง ประวัติการรักษาล่าสุดระบุว่า เวลานี้มะเร็งได้ลุกลามไปปรากฏที่ตับ ตับอ่อน และปอด เป็นต้น

หากนี่เป็นคนชราอายุเจ็ดสิบแปดสิบปี หวังเฉินคงจะบอกตรงๆ ว่า อยากกินอะไรดีๆ ก็ไปกิน อยากใส่เสื้อผ้าดีๆ ก็ไปใส่ แล้วเตรียมจัดงานศพเถอะ

แต่นี่เป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยวัยแปดขวบ เมื่อเห็นสายตาเปี่ยมความหวังของพ่อแม่เธอแล้ว หวังเฉินพูดคำว่าหมดทางรักษาไม่ลงจริงๆ

หวังเฉินหยุดการตรวจ ย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อย ครุ่นคิดอยู่นานจึงค่อยๆ เอ่ยปากขึ้นว่า

"อาการป่วยของเด็กคนนี้ พวกคุณเองก็ทราบสถานการณ์ดีอยู่แล้ว หากพวกคุณไม่ได้ผ่านการผ่าตัดเหล่านั้นมา และไม่ได้ทำเคมีบำบัด ผมยังพอมีความมั่นใจว่าจะรักษาให้หายได้

แต่ในตอนนี้จะรักษาหายได้หรือไม่ ผมเองก็ไม่กล้ารับปาก หากพวกคุณยินดีจะเดิมพันดูสักตั้ง ผมก็จะขอลองเสี่ยงดู

รู้ผลแพ้ชนะภายในครึ่งเดือน หากผมแพ้ พวกคุณก็คงต้องไปหาหมอท่านอื่นที่เก่งกว่าผมแล้วครับ"

ได้ยินคำพูดของหวังเฉิน ผู้เป็นภรรยาก็ปล่อยโฮออกมาทันที น้ำตาของสามีก็ไหลรินอาบสองแก้มเช่นกัน

เพียงแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น แฟ้มประวัติการรักษาที่กำอยู่ในมือถูกเขาบีบจนฉีกขาด

"คุณหมอคะ ช่วยแกด้วยเถอะค่ะ ฉันขอร้องล่ะ แกเพิ่งจะแปดขวบเอง

แกยังไม่ได้ดูโลกใบนี้ให้ดีๆ เลย ถ้าไม่มีแกแล้วฉันจะอยู่ต่อไปยังไงล่ะคะ" หญิงสาวพูดพลางคุกเข่าลงต่อหน้าหวังเฉิน อ้อนวอนไม่หยุดปาก

"คุณหมอครับ ผมไม่ปิดบังคุณหรอกนะ ก่อนหน้านี้โรงพยาบาลได้ออกหนังสือแจ้งภาวะวิกฤตใกล้เสียชีวิตให้เราแล้ว บอกให้พวกเราเตรียมจัดงานศพ

ผมรู้ว่าคุณเองก็ลำบากใจ เพราะฉะนั้นคุณวางใจเถอะครับ ต่อให้รักษาไม่หาย พวกเราก็ไม่โทษคุณหรอก ได้โปรดช่วยลองเสี่ยงเดิมพันดูสักตั้ง ช่วยแกด้วยเถอะครับ"

ชายหนุ่มลูบแก้มของลูกสาวที่อยู่ด้านข้างแล้วตัดสินใจออกมา

หวังเฉินประคองสองสามีภรรยาให้ลุกขึ้น จากนั้นจึงกล่าวว่า "ตกลงครับ เด็กคนนี้ผมรับรักษาแล้ว รีบลุกขึ้นเถอะครับ"

หลังจากทั้งสองคนลุกขึ้นยืนแล้ว หวังเฉินก็กลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรวจโรค หยิบปากกาขึ้นมาทว่ายังไม่ยอมลงมือเขียนเสียที ไม่มีใครเร่งรัดเขาสักคน

แม้กระทั่งคนอย่างผู้เฒ่าซูที่เห็นการเกิดแก่เจ็บตายจนชินชา ยังผ่อนเสียงลมหายใจให้เบาลง ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนความคิดของหวังเฉิน

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ในสภาพใด ตอนนี้หวังเฉินไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย หากพลาดพลั้งไป เด็กหญิงตัวน้อยคงไม่มีชีวิตอยู่ถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า

ในที่สุดหลังจากไตร่ตรองอยู่นาน หวังเฉินก็จรดปากกาเขียนใบสั่งยาออกมา ผู้เฒ่าซูเห็นหวังเฉินหยิบเทียบยาขึ้นมาพิจารณา จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "มั่นใจไหม ต้องลองถามผู้เฒ่าเฉินดูหน่อยไหม"