ตอนที่ 68 คลินิกถูกล้อม

พอกลับมาถึงตัวตำบลแล้ว จริง ๆ หวังเฉินอยากกลับไปดูที่คลินิกสักหน่อย เพราะถึงอย่างไรเขาอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดี

ร่างกายของผู้เฒ่าซูก็ใช่ว่าจะเกิดเรื่องปุบปับเสียเมื่อไร แต่หากเขาจะขอตัวกลับ บรรดาการ์ดกับไห่ชิงเทียนคงไม่ยอมแน่

ผู้เฒ่าซูพักผ่อนอยู่ในเรือนรับรองครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าไปคุยกับพวกการ์ดและไห่ชิงเทียนอย่างไร สรุปคือมีผู้เฒ่าซู การ์ดสองนาย ไห่ชิงเทียน และหวังเฉิน

ทั้งห้าคนพากันเดินออกจากเรือนรับรอง เวลานี้เพิ่งจะสิบโมงกว่า โรงเรียนยังไม่เลิกเรียน ผู้เฒ่าซูจึงเดินเล่นดูรอบ ๆ ตัวตำบล

เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมของตำบล ผู้เฒ่าซูก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยกับไห่ชิงเทียนว่า

"เสี่ยวไห่ ฉันได้ยินว่านี่เป็นผลงานการวางผังของเธอหรือ ทำได้ไม่เลวเลยนะ"

ไห่ชิงเทียนได้ยินคำชมของผู้เฒ่าซูก็ดีใจเป็นล้นพ้น ใช่ว่าใคร ๆ จะได้รับคำชมจากผู้เฒ่าซูเสียเมื่อไร

"ผู้เฒ่าซูครับ ผมก็แค่อยากทำอะไรเพื่อชาวบ้านบ้างเท่านั้นครับ"

ได้ยินคำตอบของไห่ชิงเทียน ผู้เฒ่าซูก็พยักหน้ารับ จากนั้นจึงหันไปถามหวังเฉินที่อยู่ข้าง ๆ

"เสี่ยวหวัง คลินิกของเธออยู่ที่ไหนล่ะ พวกเราไปดูที่คลินิกของเธอกันหน่อยดีกว่า"

"อยู่ถนนเส้นข้าง ๆ นี่เองครับ" หวังเฉินตอบพลางนำทางผู้เฒ่าซูเดินไปยังคลินิก

พอเดินมาจนเหลือระยะห่างจากคลินิกราวสามสี่สิบเมตร ทุกคนก็เห็นว่ามีคนกลุ่มใหญ่ยืนล้อมอยู่หน้าประตูคลินิก

หวังเฉินเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวเขาไม่อยู่คลินิกแท้ ๆ คนพวกนี้จะมาล้อมคลินิกทำไมกัน

"ผู้เฒ่าซูครับ ตรงที่คนมุงเยอะ ๆ ฝั่งนั้นคือคลินิกของหวังเฉินครับ" ไห่ชิงเทียนเอ่ยแนะนำผู้เฒ่าซูอยู่ด้านข้าง

"เสี่ยวหวัง รีบไปดูเถอะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า" ผู้เฒ่าซูเอ่ยกับหวังเฉินที่อยู่ตรงหน้า

หวังเฉินพยักหน้ารับกับผู้เฒ่าซู แล้วรีบสาวเท้าตรงไปยังคลินิกทันที เมื่อมาถึงหน้าประตูคลินิก

ก็พบว่าถูกล้อมไว้จนแน่นขนัด ตัวเขาอยากจะเดินเข้าไปก็เข้าไม่ได้ ทำได้เพียงตะโกนเสียงดังว่า "ผมเป็นหมอของคลินิกครับ ทุกคนช่วยหลีกทางหน่อย ให้ผมเข้าไปก่อนครับ"

เรื่องนี้ต้องย้อนไปตั้งแต่ช่วงเช้า ราว ๆ แปดโมงตรง

มีสามีภรรยาคู่หนึ่งพาลูกสาวมาที่คลินิก ทว่าหวังเฉินไม่อยู่ ในคลินิกจึงมีย่าเฉินอยู่เพียงลำพัง

คนในตำบลต่างรู้กันดีว่าทุกสิ้นเดือนช่วงเวลานี้ หวังเฉินจะเดินทางไปเมืองเอก

ย่าเฉินจึงแค่เปิดประตูทิ้งไว้ แล้วง่วนอยู่กับงานของตัวเองข้างใน เพราะคงไม่มีใครมารักษา ทว่าวันนี้กลับมีข้อยกเว้น

ย่าเฉินได้ยินเสียงจากข้างในจึงเดินออกมาดู ก็พบกับครอบครัวนี้ จึงบอกพวกเขาไปว่าหมอไม่อยู่ หากจะตรวจรักษาขอให้มาวันหลัง แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมไปไหน

สาเหตุที่สองสามีภรรยาพาลูกมาที่นี่ เป็นเพราะพวกเขาตระเวนพาลูกไปรักษามาหลายที่แล้ว

ขอเพียงรู้ว่าที่ไหนมีหมอดัง สองสามีภรรยาก็จะพาลูกเดินทางไปขอรับการรักษา ครั้งนี้ก็เช่นกัน พวกเขาเห็นคลิปวิดีโอที่หวังเฉินรักษามะเร็งให้เซี่ยเสวี่ยบนโทรศัพท์มือถือ จึงเก็บสัมภาระออกเดินทางข้ามคืนมายังตำบลเล็ก ๆ แห่งนี้

พอตามมาจนถึงคลินิกกลับถูกย่าเฉินบอกว่าหมอไม่อยู่ แต่ทั้งสองคนไม่คิดจะถอย ตั้งใจจะรอหมออยู่ที่นี่

ทว่าในตอนนั้นเอง สวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็มาถึงคลินิก เพราะเซี่ยเสวี่ยต้องมากินยาที่คลินิก

ตอนแรกสองสามีภรรยานึกว่าทั้งคู่ก็มารักษาเหมือนกัน แต่พอมองเห็นทั้งสองคนเดินตรงเข้าไปยังห้องด้านหลัง ก็เริ่มนั่งไม่ติด นึกว่าหมออยู่ข้างใน ฝ่ายสามีจึงปรี่จะบุกเข้าไปในห้องด้านหลังทันที

สวี่ฉิงซือเห็นผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาจึงร้องทักว่า "คุณเข้ามาทำไมคะ ตรงนี้เป็นห้องด้านหลัง ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า คุณเป็นใครกันคะ"

"ผมแค่เข้ามาดูว่าหมออยู่ข้างในหรือเปล่าครับ" ชายคนนั้นยังคงเหลียวซ้ายแลขวาไปมา

"คุณหมอไม่อยู่ค่ะ แต่วันนี้น่าจะกลับมา แค่ไม่รู้ว่าจะเป็นช่วงบ่ายหรือตอนเย็น

พวกคุณกลับไปก่อนได้นะคะ ช่วงบ่ายหรือพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่" สวี่ฉิงซือเห็นว่าชายคนนั้นไม่ได้เดินลึกเข้ามาอีก จึงเอ่ยอย่างใจเย็น

เวลานี้ ย่าเฉินยกถ้วยยาเดินออกมา วางลงบนโต๊ะ พลางเอ่ยกับเซี่ยเสวี่ยว่า

"เพิ่งต้มเสร็จใหม่ ๆ คงต้องรอสักพักถึงจะดื่มได้นะ"

ตอนนี้ชายคนนั้นเห็นยาที่ย่าเฉินยกมา ก็คิดว่าย่าเฉินนี่แหละคือหมอของคลินิก เพราะดูจากอายุก็น่าจะใช่ แม้ว่าก่อนหน้านี้ย่าเฉินจะบอกพวกเขาไปแล้วว่าหมอไม่อยู่ก็ตาม

ทั้งที่ย่าเฉินก็บอกแล้วว่าตัวเองไม่ใช่หมอ แต่ชายคนนั้นกลับคิดว่าย่าเฉินต้มยาให้เซี่ยเสวี่ยก็ต้องเป็นหมอแน่ ๆ "คุณหมอ ช่วยตรวจดูลูกสาวผมก่อนเถอะครับ"

คำพูดนี้ทำให้คนทั้งสามคนถึงกับอึ้งไป เซี่ยเสวี่ยได้สติก่อนจึงพูดขึ้นว่า

"พวกคุณมาจากต่างถิ่นใช่ไหมคะ คนแถวนี้เขารู้กันหมดว่าหมอของคลินิกเป็นชายหนุ่ม ย่าเฉินเป็นคนทำอาหาร คุณจะให้ย่าเฉินตรวจโรคลูกสาวคุณได้ยังไงคะ"

"ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนสั่งยาให้คุณเหรอครับ" ชายคนนั้นถาม

ย่าเฉินส่ายหน้าแล้วเดินกลับเข้าครัวไป ส่วนสวี่ฉิงซือกับเซี่ยเสวี่ยก็สบตากัน

"พวกเราเข้าใจความรู้สึกที่คุณอยากช่วยลูกสาวนะคะ แต่ใจเย็น ๆ ก่อน การตัดสินใจขั้นพื้นฐานคุณยังต้องมีอยู่นะคะ"

ชายคนนั้นคงรู้สึกตัวว่าเข้าใจผิด จึงเอ่ยขอโทษแล้วเดินกลับออกไปข้างนอก

สองสาวที่อยู่ข้างในยักไหล่ "เธอเห็นไหม เด็กผู้หญิงคนนั้นดูท่าจะป่วยหนักมาก สภาพแบบนั้นเลยนะ"

เซี่ยเสวี่ยตอบกลับ "เห็นตั้งแต่แวบแรกแล้วล่ะ น่าสงสารจริง ๆ เอ๊ะ พวกเขารู้จักที่นี่ได้ยังไงนะ ไม่ใช่ว่าดูคลิปของพวกเราแล้วตามมาหรอกนะ"

"เป็นไปได้นะ เฮ้ พวกเราช่วยโปรโมตให้หวังเฉินด้วยนี่นา อื้ม ต้องไปเก็บค่าโปรโมตจากเขาแล้วล่ะ"

"ซือซือ เธอปล่อยหมอหวังไปเถอะน่า เขาตั้งราคาที่นี่ไว้ต่ำอยู่แล้ว ฉันรักษามาตั้งนาน เพิ่งจะหมดไปไม่ถึงพันหยวนเอง"

"เขาหาเงินได้แค่นั้น หักค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแล้วก็น่าจะไม่เหลืออะไรเลยมั้ง"

"ตอนนี้คนในเมืองเริ่มเยอะขึ้น ค่าครองชีพก็สูงขึ้นตามไปด้วย หมอหวังจะไม่ขึ้นราคาหน่อยเหรอ"

"ล้อเล่นน่า จะไปขอค่าโปรโมตจากเขาจริง ๆ ได้ยังไง เขาไม่น่าจะขึ้นราคาหรอก"

"ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเขาหาเงินไม่ได้ ก็ยังมีฉันอยู่นี่ไง ฉันเลี้ยงเขาได้สบายอยู่แล้ว" สวี่ฉิงซือขยิบตาให้เซี่ยเสวี่ยไปสองที

เซี่ยเสวี่ยได้ยินก็หัวเราะคิกคัก "ผ่านมาตั้งนานแล้ว เธอสารภาพรักกับหมอหวังหรือยังล่ะ ฉันว่าหมอหวังไม่ใช่คนที่จะยอมเกาะผู้หญิงกินหรอกนะ"

พอสวี่ฉิงซือได้ยินคำพูดของเซี่ยเสวี่ยก็ทำหน้ามุ่ยทันที "เสวี่ยเอ๋อร์ เธอว่าฉันแสดงออกไม่ชัดเจนเหรอ"

"ต่อให้เขาเป็นท่อนไม้ก็ควรจะดูออกได้แล้ว ทำไมถึงไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดล่ะ หรือว่าจะต้องให้ฉันพูดตรง ๆ กันแน่"

"เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้สิ หมอหวังอาจจะมีความคิดอย่างอื่นอยู่ก็ได้มั้ง"

เมื่อเซี่ยเสวี่ยดื่มยาหมด ทั้งสองคนก็เดินออกมาที่ห้องโถงด้านหน้า สองสามีภรรยาคู่นั้นยังคงรออยู่ ดูท่าว่าวันนี้ถ้าไม่ได้พบหวังเฉินก็คงไม่ยอมกลับแน่

สองสาวไม่ได้สนใจพวกเขา เซี่ยเสวี่ยตั้งโทรศัพท์เตรียมเริ่มไลฟ์สดของวันนี้ ส่วนสวี่ฉิงซือก็เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ของหวังเฉิน ทำท่าเลียนแบบหวังเฉิน ดูไปแล้วก็เข้าทีอยู่เหมือนกัน

ตอนนั้นเอง มีชาวบ้านในตำบลเดินเข้ามาข้างใน พอเห็นสวี่ฉิงซือนั่งอยู่ตรงนั้นก็เอ่ยแซวขึ้นว่า

"โอ้ วันนี้เป็นหมอสวี่มานั่งตรวจเองเลยเหรอครับ มา ช่วยตรวจให้ผมหน่อยสิ"

พูดพลางเดินมานั่งลงหน้าโต๊ะ แถมยังวางมือลงบนหมอนตรวจชีพจรด้วย เนื่องจากกำลังไลฟ์สดอยู่ สวี่ฉิงซือจึงนึกสนุกขึ้นมา

เธอจึงทำท่าเลียนแบบหวังเฉินโดยการวางนิ้วจับชีพจร "อืม โรคของคุณเนี่ย ทำไมเพิ่งจะมาเอาป่านนี้คะ"

"อ้าว หมอสวี่ ผมเป็นโรคอะไรครับ ร้ายแรงมากไหม"

คนคนนี้ก็เล่นละครเก่งใช่ย่อย พอเห็นสวี่ฉิงซือแสดง เขาก็ร่วมแสดงตามไปด้วย

"ถ้าคุณมาช้ากว่านี้อีกนิด มันก็จะหายเองแล้วค่ะ" ตอนแรกสวี่ฉิงซือยังพอจะเก๊กหน้าขรึมได้อยู่ แต่พอพูดประโยคหลังจบก็หลุดขำออกมาเอง