ตอนที่ 67 คุณตาของหวังเฉิน

เกาเหวินอวี้กับกู้ชิงเหอต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างหาได้ยาก เดิมทีพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะพบหวังเฉินแล้ว

กะว่าจะโทรศัพท์ไปคุยกับหวังเฉินทีหลัง เรื่องแรกก็เพื่อสุขภาพของผู้เฒ่าซู

ส่วนอีกเรื่องก็คือให้เป็นหูเป็นตาแทนคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล ใครจะไปรู้ว่าผู้เฒ่าซูก็เป็นคนรู้ทัน พอพวกเขาเอ่ยปากว่าจะให้หวังเฉินติดตามไปด้วย ท่านก็เข้าใจทันที ซ้ำยังเรียกตัวคนมาพบตรงนี้เพื่อให้ชี้แจงคำสั่งต่อหน้าเสียเลย

หวังเฉินอยู่ไม่ไกล ไม่นานก็เดินมาถึง กู้ชิงเหอยื่นเอกสารเรื่องเมื่อคืนให้หวังเฉิน แล้วพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมว่า

"เสี่ยวหวัง ช่วงเวลาที่ผู้เฒ่าซูอยู่ในมณฑล G เรื่องสุขภาพของท่านผมขอยกให้คุณดูแล มีสถานการณ์อะไรให้รายงานกับผมหรือเลขาธิการเกาโดยตรงได้เลย คุณเข้าใจไหม"

หวังเฉินพยักหน้าเล็กน้อย "เลขาธิการเกา รองผู้ว่าการกู้ ผมจำใส่ใจไว้แล้วครับ"

"ผู้เฒ่าซูกำลังรอคุณอยู่ ไปเถอะ" สิ้นคำ บิ๊กเนมทั้งสองท่านก็ให้หวังเฉินเดินไปยังห้องของผู้เฒ่าซู

เวลานี้ผู้เฒ่าซูกำลังถือเอกสารฉบับหนึ่งไว้ในมือ อ่านด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ดูท่าคงยังอ่านไม่จบ เมื่อเหลือบตาเห็นหวังเฉินเดินเข้ามา จึงส่งสัญญาณมือให้เขานั่งลงตามสบาย

หวังเฉินวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะข้างตัวผู้เฒ่าซู แล้วนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ เพื่อรอให้ท่านอ่านเสร็จ

ชั่วครู่ต่อมา ผู้เฒ่าซูก็คว่ำเอกสารลงบนเอกสารที่หวังเฉินเพิ่งนำมาวางไว้ โดยไม่ได้มีทีท่าจะเปิดเอกสารของหวังเฉินดูแม้แต่น้อย

ท่านชี้ไปยังเอกสารที่เพิ่งวางลงแล้วเอ่ยกับหวังเฉินว่า "เธออยากดูหน่อยไหม"

หวังเฉินส่ายหน้าทันควัน "ผู้เฒ่าซูครับ เอกสารระดับที่ท่านอ่าน หมอตัวเล็ก ๆ อย่างผมจะดูได้ยังไงกัน ท่านอย่าล้อผมเล่นเลยครับ"

"นี่เป็นข้อมูลเกี่ยวกับตัวเธอที่สำนักอารักขาส่งมาเมื่อเช้า เธอคิดว่าใครนึกจะมานั่งข้างฉันก็มาได้งั้นหรือ"

หวังเฉินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

"ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นหลานตาของผู้เฒ่าเฉิน ฝีมือแพทย์ก็นับว่าไม่ธรรมดา ทำไมเขาถึงไม่เคยพูดถึงเธอเลยสักคำ

ถ้าฉันมีหลานอย่างเธอ ป่านนี้คงเอาไปอวดพวกเพื่อนเก่าเพื่อนแก่จนทั่วแล้ว" ผู้เฒ่าซูจ้องมองหวังเฉินพลางเอ่ย

"ผู้เฒ่าซูครับ ผู้เฒ่าเฉินที่ท่านพูดถึงคือ..." หวังเฉินรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก

ตาของตนรู้จักบุคคลระดับยอดคนเบื้องบนขนาดนี้เชียวหรือ ทำไมที่บ้านไม่เคยพูดถึง และคุณตาก็ไม่เคยเอ่ยถึงเลยสักครั้ง

"ในข้อมูลเขียนไว้แบบนี้ ไม่มีทางผิดแน่ เธอไม่รู้หรือว่าตาของเธอทำงานอะไร" ผู้เฒ่าซูขมวดคิ้วเล็กน้อยเช่นกัน

หวังเฉินส่ายหน้าเบา ๆ "ผมกับคุณตาไม่ค่อยได้เจอกันครับ ท่านไม่เคยบอกว่าทำอะไร นานหลายปีถึงจะได้พบกันสักครั้ง แล้วแม่กับลุงของผมก็ไม่มีใครรู้รายละเอียดเรื่องงานของคุณตาเลยครับ"

"ผู้เฒ่าเฉินคิดอะไรอยู่กันแน่ งานของเขาแม้จะจัดเป็นชั้นความลับ แต่แค่ไม่พูดรายละเอียดก็พอแล้ว ทำงานอะไรก็น่าจะบอกคนในครอบครัวได้นี่นา"

หวังเฉินไม่รู้จะต่อบทสนทนานี้อย่างไรดี

"ตาของเธอ อืม เอาเป็นว่ารู้จักหมอหลวงไหมล่ะ ตอนนี้เขาทำงานอยู่ที่สำนักคุ้มครองสุขภาพส่วนกลาง รับผิดชอบงานดูแลสุขภาพด้วยการแพทย์แผนจีนให้แก่บรรดาผู้นำยุคปัจจุบัน"

หวังเฉินส่ายหน้าอีกครั้ง "ผมไม่เคยได้ยินคุณตาพูดถึงเลยครับ ทำไมท่านถึงไม่ยอมบอกพวกเรากันนะ"

"เรื่องที่ว่าทำไมผู้เฒ่าเฉินถึงไม่อยากบอก ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ไว้เธอเจอเขาค่อยถามเอาเองเถอะ

เมื่อกี้ฉันเพิ่งเอาเรื่องงานของเขามาบอกเธอ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมาหาเรื่องฉัน แล้วแกล้งฝังเข็มแถมให้ฉันอีกสักสองทีก็ได้" ผู้เฒ่าซูพูดติดตลก

"วันนี้พวกเราจะไปเมืองถานมู่กัน เธอมีธุระอะไรที่ยังไม่เสร็จก็รีบไปจัดการซะ"

"ผมจัดการเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ พร้อมออกเดินทางได้ตลอดเวลา"

หวังเฉินรีบตอบทันที พอพูดจบก็นึกขึ้นได้ "ผู้เฒ่าซูครับ หลานสาวของท่านคงไม่ใช่ครูซู... ซูจือหรอกนะครับ"

เมืองถานมู่มีพื้นที่แค่นั้น คนต่างถิ่นมีอยู่เพียงหยิบมือ คนแซ่ซูที่มาจากต่างถิ่นก็มีแค่ซูจือคนเดียว หวังเฉินได้ยินผู้เฒ่าซูพูดถึงเมืองถานมู่ ตอนแรกยังนึกอยู่ว่าเหตุใดจึงบังเอิญขนาดนี้

"ดูท่าเจ้าหนูอย่างเธอคงเคยเจอแล้วสิ เป็นไง หลานสาวฉันสวยไหมล่ะ"

เวลานี้ผู้เฒ่าซูดูเหมือนคนแก่ธรรมดาทั่วไป พอเอ่ยถึงหลานสาวของตนก็ยิ้มแย้มเต็มใบหน้า

"ครับ ครูซูสวยมากจริง ๆ ครับ" หวังเฉินพยักหน้าพลางตอบ

"ไอ้หนู เตือนไว้ก่อนนะว่าอย่าคิดจะมาจีบหลานสาวฉัน" ไหงจู่ ๆ ถึงกลายร่างเป็นตาแก่พิลึกไปได้เนี่ย?

ก็คุณเป็นคนถามเองไม่ใช่เหรอครับว่าสวยไหม? แล้วผมจะตอบว่าไม่สวยได้ยังไง?

แม้จะบอกว่าห้ามจัดเตรียมอะไร แต่เพราะเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของผู้เฒ่าซู หลังจากเกาเหวินอวี้กับกู้ชิงเหอปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง

ก็จัดการวางแผนกำหนดการหลังจากนี้ของผู้เฒ่าซู โดยเพิ่มกำลังอารักขาตามจุดต่าง ๆ และตลอดเส้นทางขึ้นอีกสองเท่า

ผู้เฒ่าซูยังไม่ทันได้ออกเดินทาง คณะผู้บริหารเมืองถานมู่ก็ได้รับแจ้งเรื่อง จึงจัดรถมินิบัสสองคันที่ทางที่ว่าการตำบลเพิ่งจัดซื้อใหม่ตรงไปรับคนที่สถานี

ตู้โดยสารรถไฟความเร็วสูงถูกกันว่างไว้ทั้งตู้เพื่อให้คณะของผู้เฒ่าซูโดยสารเพียงกลุ่มเดียว ซึ่งผู้เฒ่าซูไม่พอใจกับการกระทำแบบนี้อย่างมาก

ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ เดิมทียังจะมีผู้นำระดับมณฑลเดินทางร่วมไปด้วย แต่ถูกผู้เฒ่าซูปฏิเสธเสียงแข็งอย่างเด็ดขาด สุดท้ายจึงเหลือเพียงไห่ชิงเทียนซึ่งเป็นหัวหน้าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล

นี่เป็นเพราะผู้เฒ่าซูได้ยินมาว่า เมืองถานมู่ในปัจจุบันถูกพัฒนาขึ้นมาด้วยฝีมือของไห่ชิงเทียน จึงยอมตอบตกลงให้เขาติดตามมาด้วยอย่างเสียไม่ได้

เวลานี้ ไห่ชิงเทียนจึงนั่งอยู่ข้างกันกับหวังเฉิน

พอนั่งลงบนเบาะแล้วมองดูหวังเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ไห่ชิงเทียนก็รู้สึกว่าหวังเฉินเป็นผู้นำโชคของตนจริง ๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาเคยรักษาภรรยาของตนจนหายดี เอาแค่ตอนนี้ หากไม่ใช่เพราะหวังเฉินชวนเยี่ยถงไปเดินตลาดกลางคืน พวกเขาก็คงไม่มีทางได้พบกับผู้เฒ่าซู และตนก็คงไม่มีโอกาสดี ๆ แบบนี้ในตอนนี้เช่นกัน

หวังเฉินในเวลานี้หลับตาพักสายตาอยู่ พอรู้สึกได้ว่ามีสายตาจับจ้องมาที่ตน ก็ไม่ได้ลืมตาขึ้น แต่เอ่ยปากตรง ๆ ว่า

"พี่เทียน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ไม่เห็นต้องจ้องผมนิ่งขนาดนั้นเลยนี่ครับ"

"แค่ก ๆ ฉันไม่ได้จ้องนายสักหน่อย ตาแกไม่ได้ปิดอยู่จริง ๆ ใช่ไหมล่ะ ไม่อย่างนั้นจะรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังมองนายอยู่?"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันในตู้โดยสารทำให้คนอื่น ๆ พลอยหันมามอง ไห่ชิงเทียนจึงรีบหุบปากทันที

เลขาธิการพรรคและนายกเทศมนตรีเมืองถานมู่ได้รับแจ้งจากทางอำเภอแต่เช้าตรู่ว่า วันนี้จะมีผู้นำจากมณฑลเดินทางลงมาตรวจพื้นที่ ให้เตรียมการต้อนรับให้พร้อม

ครั้นไปรับคนถึงได้เห็นว่า ผู้นำระดับมณฑลที่ว่าก็คือไห่ชิงเทียนนั่นเอง แต่จะว่าไป ตอนนี้อีกฝ่ายก็เป็นถึงผู้นำระดับมณฑลแล้วจริง ๆ

ไห่ชิงเทียนเดินนำทางอยู่ข้างหน้า คอยแนะนำจุดเด่นของตำบลให้ผู้เฒ่าซูฟังไม่ขาดสาย เมื่อกลุ่มคนขึ้นรถแล้ว ก็ไม่ได้ให้คนอื่นขึ้นมาด้วย

ดังนั้นคณะผู้บริหารตำบลจึงต้องขึ้นรถอีกคัน ทุกคนต่างนึกสงสัยในใจว่า มีบุคคลระดับบิ๊กมาจริง ๆ หรือนี่?

เวลานี้ไห่ชิงเทียนเป็นถึงหัวหน้าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล การที่เขาต้องคอยนำทางเองแบบนี้ หรือว่าจะเป็นอดีตผู้นำระดับสูงของมณฑลที่เกษียณไปแล้ว?

แต่ไห่ชิงเทียนไม่ได้แนะนำให้พวกเขารู้จัก ผู้บริหารมือหนึ่งและมือสองของตำบลจึงคาดเดาในใจว่า คงเป็นเพราะตำแหน่งของตนยังไม่สูงพอ อีกฝ่ายถึงไม่ได้บอก

พวกเขาไม่ได้คิดว่าไห่ชิงเทียนจงใจไม่แนะนำเพราะกลัวว่าพวกตนจะได้หน้าหรือเป็นที่ถูกใจของผู้นำอาวุโส เพราะพวกตนก็อาศัยรากฐานเดิมที่ไห่ชิงเทียนทิ้งไว้ให้ทั้งนั้น

นับว่าเป็นคนของไห่ชิงเทียนอยู่แล้ว ในเมื่อผู้นำไม่แนะนำ ย่อมต้องมีเหตุผลของเขา พวกตนแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ

เมื่อมาถึงเมืองถานมู่ ไห่ชิงเทียนก็สั่งการให้ผู้นำตำบลพาคณะเดินทางมายังเรือนรับรองของตำบลก่อน ซึ่งเรือนรับรองแห่งนี้

มีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีทีเดียว เป็นสถานที่ที่ไห่ชิงเทียนสั่งปรับปรุงขึ้นใหม่เป็นพิเศษ มาตรฐานของเรือนรับรองจึงไม่ธรรมดา เรียกได้ว่าเกือบเทียบเท่าระดับสามดาวเลยทีเดียว

แต่พอเจอกับเรื่องพวกนี้เข้า ผู้เฒ่าซูก็หมดอารมณ์ไปแล้ว ความรู้สึกที่มีคนคอยห้อมล้อมหน้าหลังเช่นนี้ เขาไม่ได้ต้องการเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมารุมล้อมตนไว้แน่นหนาขนาดนี้ ก็ทำเอาตัวเองเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเข้าไปทุกที

เดิมทีตนยังคิดจะแอบไปที่โรงเรียนเพื่อสร้างความประหลาดใจให้หลานสาวเสียหน่อย แต่ตอนนี้มีคนตามมาเป็นพรวนขนาดนี้ คงได้ทำเอาเด็ก ๆ ในโรงเรียนตกใจกลัวกันหมดพอดี