ตอนที่ 52 การพัฒนาของเมืองเล็ก

สิ่งที่เฉินเฉิงต้องทำในแต่ละวันตอนนี้ก็คือการเรียนรู้ ยามที่หวังเฉินเริ่มตรวจรักษา เขาก็จะคอยจัดยาอยู่ด้านหลัง

ตอนที่หวังเฉินทำการรักษา เขาก็จะคอยเตรียมซองเข็ม โกฐจุฬาลัมพา หั่นขิงแผ่น และอะไรทำนองนั้นอยู่ข้าง ๆ

ยามที่ไม่มีคนไข้ เขาก็จะหยิบหนังสือขึ้นมาท่องจำ นี่เป็นข้อกำหนดของหวังเฉิน หนังสือไม่กี่เล่มที่ให้ไปนั้น ล้วนต้องท่องให้ขึ้นใจจนคล่องปาก

คลินิกเพิ่งจะเปิดประตูก็มีคนมารอตรวจหลายคนแล้ว ต่างคนต่างนั่งลงบนเก้าอี้อย่างรู้หน้าที่ ทั้งยังไม่ส่งเสียงดังรบกวน

กว่าหวังเฉินจะลงมาจากชั้นบน เวลาก็ผ่านไปราวชั่วโมงกว่าแล้ว พอก้าวลงมาเขาก็กวาดตามองห้องตรวจด้านนอกแวบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่ามีคนมารอนั่งคอยอยู่แล้ว จึงเอ่ยขอตัวอย่างเกรงใจ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันและกินมื้อเช้าที่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกมาที่ห้องตรวจเพื่อเริ่มตรวจคนไข้

หวังเฉินตรวจไปได้ราวสามคน ย่าเฉินก็ยกน้ำถ้วยหนึ่งออกมาให้เขา

"ย่าเฉินครับ ต่อไปถ้าเปิดประตูแล้วมีคนมา ให้ขึ้นไปเรียกผมได้เลยนะครับ อย่าปล่อยให้คนไข้ต้องรอนานขนาดนี้เลย"

"แม่เฒ่าเฉิน อย่าไปฟังหมอน้อยหวังเลย พวกเราน่ะมาเช้ากันเอง คนแก่อายุเยอะแล้วมันนอนไม่ค่อยหลับ

หมอน้อยหวังยังหนุ่มแน่น ควรจะได้นอนต่ออีกหน่อย หมอน้อยหวังถ้าเธอว่าอย่างนี้ คราวหน้าพวกเราค่อยมาสายกว่านี้ก็ได้"

ย่าเฉินยังไม่ทันได้ตอบ คนไข้ที่นั่งรอตรวจอยู่ข้าง ๆ ก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

ย่าเฉินหันไปมองหวังเฉิน ไม่รู้ว่าจะฟังใครดี

"ได้ครับ ย่าหลี่ว่ายังไงก็ว่าตามนั้นเลยครับ"

"แบบนี้สิถึงจะถูก แล้วก็นะหมอน้อยหวัง นี่เธอก็ตรวจไปตั้งสามคนแล้ว เพิ่งจะแปดโมงตรงเอง เช้ามากแล้วนะ ครั้งก่อนฉันไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ พวกหมอพยาบาลพวกนั้นน่ะ ไม่ถึงแปดโมงไม่ตรวจให้หรอก"

"ใช่แล้ว ใช่เลย" คำพูดของหวังเฉินเพียงประโยคเดียว กลับจุดชนวนให้คนไข้สี่ห้าคนในห้องตรวจพากันบ่นพึมพำถึงโรงพยาบาลขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

เก้าโมงกว่า หวังเฉินมีคนไข้มาใหม่อีกสองคน ขณะที่กำลังตรวจอยู่นั้น ก็เห็นสวี่ฉิงซือเดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยเข้ามาด้วยท่าทางสะลึมสะลือเหมือนยังไม่ตื่นดี

เธอไม่ได้ทักทายหวังเฉินแม้แต่คำเดียว เดินตรงดิ่งไปทางโถงหลัง หวังเฉินได้ยินเพียงเสียงสวี่ฉิงซือที่พอพ้นโถงหน้าไปก็เริ่มร้องเรียกย่าเฉินทันที

"ย่าเฉินคะ หนูมาแล้ว วันนี้มีผักดองเค็มไหมคะ หนูอยากกินผักดองฝีมือย่าค่ะ"

"ซือซือเหรอจ๊ะ รอประเดี๋ยวนะ ย่าตักข้าวต้มให้ชามหนึ่ง วันนี้จะกินหมั่นโถวด้วยไหม วันนี้นึ่งหมั่นโถวออกมาดีเชียว ทั้งลูกใหญ่ทั้งนุ่มนิ่ม"

ได้ยินบทสนทนานี้แล้ว หวังเฉินก็เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า นี่มันคลินิกของเขาจริงหรือเปล่าเนี่ย

เมื่อวานสวี่ฉิงซือเดินตรงเข้าบ้านเพื่อนบ้านข้าง ๆ ไปเฉย ๆ วันนี้ตื่นมาก็โผล่มากินมื้อเช้าที่คลินิก แถมเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพิ่งมาครั้งแรก เขาไม่ได้เพิ่งไปแค่สี่วันเองเหรอ

หรือว่าเขากลับมาผิดที่กันแน่

รอจนสวี่ฉิงซือกินมื้อเช้าเสร็จ หวังเฉินก็ตรวจคนไข้เสร็จพอดี เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พลางจ้องเขม็งไปยังสวี่ฉิงซือที่เพิ่งเดินออกมา

สวี่ฉิงซือที่ได้กินมื้อเช้าเข้าไปเวลานี้ตื่นเต็มตาแล้ว พอเห็นหวังเฉินจ้องมองตนอยู่ จึงเอ่ยปากขึ้นว่า "มองอะไรคะ ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง"

"ผม... นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ผมไปแค่ไม่กี่วันเองไม่ใช่เหรอ"

"ฮิ ๆ เดาเอาเองสิ" สวี่ฉิงซือยิ้มหวานให้หวังเฉิน แล้วก็เดินออกจากประตูไปทันที ดูจากทิศทางแล้วคงจะมุ่งหน้าไปยังเขตก่อสร้างโฮมสเตย์

หวังเฉินงงเป็นไก่ตาแตก ภายหลังไปถามเฉินเฉิงถึงได้รู้ความจริง

วันที่สองหลังจากหวังเฉินออกเดินทาง สวี่ฉิงซือก็ย้ายมาอยู่ข้างบ้าน ได้ยินว่าซื้อบ้านหลังนั้นขาดไปเลย

เธอให้เงินเพื่อนบ้านไปไม่น้อย เดิมทีเพื่อนบ้านเป็นผู้เฒ่าสองคน พอได้เงินก้อนนั้นมาก็ย้ายไปอยู่กับลูกชายในตัวอำเภอทันที

เย็นวันที่สวี่ฉิงซือย้ายเข้ามา เธอก็เริ่มมากินข้าวที่คลินิกแล้ว โดยมีย่าเฉินเป็นคนชวนมาเอง

ต่อมาสวี่ฉิงซือจึงบอกว่าจะจ่ายค่าอาหารให้แล้วขอฝากท้องไว้ที่คลินิกตั้งแต่นี้ไป ดังนั้นเวลาจะกินข้าวในตอนนี้ จึงต้องบวกเพิ่มไปอีกหนึ่งคน

กว่าเถียนเฟิงจะตื่นนอน ก็เป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว เมื่อเห็นสวี่ฉิงซือนั่งกินข้าวอยู่ที่นี่ด้วย เถียนเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

พอกินข้าวเสร็จ เขาก็บอกหวังเฉินว่าจะกลับแล้ว หวังเฉินยื่นกุญแจรถคืนให้เถียนเฟิง แต่เถียนเฟิงปฏิเสธหัวชนฝา ทั้งยังบอกหวังเฉินว่ายกให้ไปแล้ว ถ้าขืนยังขับกลับไปอีกจะดูเป็นผู้เป็นคนได้อย่างไร

พอกลับมาที่คลินิก ชีวิตประจำวันของหวังเฉินก็กลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง เพราะตอนนี้ยังมีคนไข้ไม่มาก ช่วงบ่ายเขาจึงนั่งอ่านหนังสือไปตลอดทั้งบ่าย

พอถึงมื้อเย็น สวี่ฉิงซือก็แวะมาอีกตามเคย ยามเดินดูร่าเริงกระโดดโลดเต้น ท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เฉินเฉิงจึงลองเอ่ยปากถามดู

ความจริงคือเฉินกว่างเฉวียนเดินทางกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว จากนี้ก็ไม่มีใครคอยตามมารบกวนเธออีก มื้อเย็นจึงเจริญอาหารเป็นพิเศษ กินข้าวเพิ่มไปอีกชาม

ช่วงเวลาหลังจากนั้น หวังเฉินใช้ชีวิตอย่างเป็นระเบียบแบบแผน ทุกวันนอกจากกินข้าว นอนหลับ อ่านหนังสือ ก็เพิ่มการพาสองเหมียวไปเดินเล่นในตอนค่ำ

แน่นอนว่าทุกครั้งต้องไปเดินกันสองคน จูงกันคนละตัว คนไข้ที่มารักษาในแต่ละวันอย่างมากก็มีแค่สิบกว่าคน วันที่น้อยหน่อยก็มีแค่หนึ่งหรือสองคน จึงนับว่าสบายและว่างมาก

หวังเฉินใช้ชีวิตเรียบง่ายสบาย ๆ เช่นนี้อยู่ราวสามเดือน ในช่วงนี้โฮมสเตย์ของสวี่ฉิงซือก็ตกแต่งเสร็จเรียบร้อย และพนักงานก็ผ่านการอบรมจนเกือบพร้อมทำงานแล้ว

ตำแหน่งที่ไม่สำคัญนักยังจ้างชาวบ้านในเมืองให้มาทำอีกหลายคน สำหรับชาวบ้านแล้ว การได้ทำงานใกล้บ้านทำให้พวกเขามีความสุขมาก ตอนนี้สวี่ฉิงซือจึงกลายเป็นบุคคลที่ผู้คนในเมืองรู้จักกันทั่ว

ส่วนสถานีรถไฟความเร็วสูงที่จะช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ในที่สุดก็สร้างเสร็จและเปิดให้บริการแล้ว ไห่ชิงเทียนได้ติดต่อบริษัทรถเมล์ไว้เป็นพิเศษสำหรับเส้นทางจากสถานีรถไฟมายังตัวเมือง พอย่านรถไฟความเร็วสูงเปิด รถเมล์ที่วิ่งเข้าสู่ตัวเมืองก็พร้อมให้บริการทันที

ทางฝั่งเมืองเล็กเองก็มีทั้งสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ ร้านอาหาร และที่พักผุดขึ้นมามากมาย แค่เรื่องที่พัก นอกจากโฮมสเตย์ของสวี่ฉิงซือแล้ว

ก็ยังมีอีก 5 แห่งที่เปิดให้บริการ โดยสองแห่งอยู่ในตัวเมือง ส่วนอีกสามแห่งอยู่นอกเมือง ซึ่งล้วนเป็นจุดที่ทิวทัศน์งดงามน่ารื่นรมย์ โดยชูจุดขายเรื่องการตั้งแคมป์และทำอาหารกลางแจ้ง

ร้านอาหารก็เช่นเดียวกัน จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาสิบกว่าร้าน แต่คงเป็นเพราะไห่ชิงเทียนคัดกรองมาอย่างดี จึงไม่มีร้านค้าที่ส่งเสียงอึกทึกวุ่นวาย เมืองทั้งเมืองจึงยังคงเน้นบรรยากาศความเงียบสงบเป็นหลัก

ชาวบ้านดั้งเดิมที่นี่ต่างก็เปิดร้านขายของพื้นเมืองและงานหัตถกรรม รู้สึกได้ว่าคนในเมืองดูหนาตาขึ้นกว่าเมื่อก่อนถึงเท่าตัว

ส่วนบ้านข้างคลินิกยาจีนที่สวี่ฉิงซือซื้อไว้ ก็ถูกเธอปรับเปลี่ยนเป็นร้านเช่าชุดฮั่นฝูและถ่ายรูป

"ผมว่า ร้านของคุณมาเปิดข้างคลินิกยาจีนแบบนี้ มันจะดีเหรอครับ"

"ทำไมจะไม่ดีล่ะคะ ตอนนี้ที่ดินในเมืองเรียกว่าเป็นเงินเป็นทองไปหมดแล้ว อีกอย่างคุณก็ชอบใส่ชุดฮั่นฝูอยู่แล้วด้วย พอถึงเวลาคุณใส่ชุดฮั่นฝูมานั่งตรงนี้ ก็กลายเป็นป้ายโปรโมตชั้นดีเลยสิคะ"

"ไปค่ะ ฉันจะพาคุณไปดูโฮมสเตย์ของฉัน" สวี่ฉิงซือกวักมือเรียกหวังเฉิน

หวังเฉินไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย ก็ถูกสวี่ฉิงซือลากมาที่โฮมสเตย์เสียแล้ว ที่นี่เป็นรูปแบบเรือนสี่ประสาน

อาคารมีทั้งหมดสามชั้น กินพื้นที่ไม่น้อย ชั้นหนึ่งไม่มีห้องพัก แต่แบ่งออกเป็นห้องอาหารและโรงน้ำชา ส่วนชั้นสองและชั้นสามเป็นห้องพัก มีทั้งหมดสามสิบห้อง

การตกแต่งทั้งหมดใช้การออกแบบเดียวกับโรงน้ำชาฉิงซือ เป็นสไตล์เซนแบบจีนร่วมสมัย

"เป็นยังไงบ้างคะ พอใช้ได้ไหม" เมื่อเดินดูจนทั่ว สวี่ฉิงซือก็เอ่ยถาม

"อืม สวยมากเลยครับ หมดเงินไปเยอะเลยล่ะสิ" หวังเฉินพยักหน้า เพราะเขาก็ชอบสไตล์นี้เช่นกัน

"ก็พอสมควรค่ะ แต่น่าจะไม่เยอะเท่าที่คุณคิดหรอก" สวี่ฉิงซือไม่ได้บอกตัวเลขตรง ๆ

"สามล้านเหรอครับ" หวังเฉินรู้ว่าสวี่ฉิงซืออยากให้ตนลองเดา จึงเอ่ยตัวเลขออกมาอย่างรู้ทัน

"ไม่ถึงค่ะ รวมทุกอย่างแล้วก็ราว ๆ สองล้านได้"

'เศรษฐินีตัวจริงชัด ๆ สองล้านนี่นึกจะลงทุนก็ลงเลยนะ' คำพูดนี้หวังเฉินไม่ได้พูดออกไป เพียงแต่แอบคิดอยู่ในใจ

การประชาสัมพันธ์ของเมืองเล็กก็ทรงพลังมาก คาดว่าไห่ชิงเทียนคงใช้เส้นสายช่วย ทันทีที่สถานีรถไฟความเร็วสูงเปิดบริการ วิดีโอโปรโมตทางช่องดาวเทียมประจำมณฑลก็ออกอากาศพร้อมกันทันที

คาดว่าน่าจะเป็นเรื่องงบประมาณ ไม่อย่างนั้นคงเริ่มประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าไปก่อนหน้านี้นานแล้ว