ตอนที่ 100 เทพเจ้าของลู่เสี่ยว

ช่วงเวลาว่างดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น

เจียงหลิวชักจะเข้าใจรสนิยมของคุณปู่จี้เซี่ยนหลินขึ้นมาบ้างแล้ว

การได้นอนเล่นตรงนี้แล้วดูพวกนักศึกษาสาวๆ เล่นบาสเกตบอลมันยอดเยี่ยมจริงๆ

"หลิวจื่อ ปีนี้แข่งระดับคณะนายจะลงไหม"

"ไม่มีเวลาลงจนจบทัวร์นาเมนต์หรอก"

"หลิวจื่อ ถ้านายไม่ลงนี่โคตรจะขาดทุนเลยนะ สาวๆ มาดูแข่งกันเพียบ ปีที่แล้วมีสาวคนหนึ่งมาขอวีแชตฉันด้วย..."

ลู่เสี่ยวมองดูเจียงหลิวที่โบกมือปฏิเสธหญิงสาวที่เดินมาขอวีแชต

แล้วจู่ๆ ก็หุบปากฉับไม่พูดต่อ

หมอนี่ไม่ลงแข่งก็ดีเหมือนกัน

"หลิวจื่อ นายทำงานอะไรข้างนอกเหรอ"

"ดื่มเหล้า"

"ได้เงินเยอะไหม"

"ก็พอได้ นายอยากหางานทำเหรอ"

"อยากหาเงินเพิ่มหน่อยน่ะ"

เจียงหลิวคิดจะส่ายหน้าปฏิเสธ เกณฑ์การรับคนของร้านอิซากายะนั้นสูงมาก

บริกรไม่ได้เปิดรับสมัครทั่วไป ช่องทางคัดเลือกคนล้วนอยู่ในมือของอาชิงคนเดียว

ตัวเขาเองยังถือว่าบังเอิญโชคดีแบบส้มหล่นเลยด้วยซ้ำ

เป็นความบังเอิญที่แลกมาด้วยการเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ถึงอย่างนั้นก็ยังหนีชะตากรรมที่ต้องโดนอาชิงขุดคุ้ยประวัติตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่พ้น

พอมองจากมุมมองในตอนนี้ ความโชคดีในตอนนั้นจะเกี่ยวกับนามสกุลเจียงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

แต่ตำแหน่งบาร์เทนเดอร์หรือในครัวที่ไม่ต้องเจอลูกค้าโดยตรง เกณฑ์จะค่อนข้างผ่อนปรนกว่า

แต่เรื่องพวกนี้ลู่เสี่ยวก็ทำไม่เป็นไม่ใช่เหรอ

"นายมีทักษะอะไรบ้างไหม"

"คบกับผู้หญิงพร้อมกันสองคนโดยไม่โดนจับได้ ตอนนั้นเกือบจะโป๊ะแตกตรงสนามบาสนี้แล้วด้วยซ้ำ ตอนนั้นฉัน..."

"เอาที่ใช้งานได้จริงหน่อย"

"ฉันกระดกเบียร์เป็นลังๆ ได้เลยนะ ตอนนั้นผู้หญิงคนหนึ่งยอมคบกับฉันก็เพราะทึ่งในคอทองแดงของฉันนี่แหละ..."

"ไม่ได้ให้นายมาเขียนบันทึกสารภาพบาปของผู้ชายเจ้าชู้สักหน่อย"

เจียงหลิวโบกมือบอกว่าตนก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน

อันที่จริงนิสัยแบบลู่เสี่ยวนั้นค่อนข้างเหมาะกับร้านอิซากายะทีเดียว

เจ้าชู้ไปหน่อยก็จริง

แต่บรรยากาศของร้านอิซากายะนั้นเปิดกว้างให้กับความเจ้าชู้สูงมาก

อย่างน้อยคนที่เจ้าชู้ก็มีความสามารถในการรับมือกับความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง

สิ่งสำคัญคือคุณต้องไม่เชื่อในความรัก

หรือถ้าจะพูดให้ตรงจุดกว่านั้น

คุณต้องเห็นเงินสำคัญกว่าความรัก ไม่อย่างนั้นลูกค้าพวกนั้นได้เล่นคุณจนตายแน่

เผยอานหนิงถือเป็นมาตรฐานทางศีลธรรมของลูกค้าในร้านอิซากายะได้เลย

เธอมีเรื่องต้องขอร้องเจียงหลิว ถึงได้ทำตัวดูไม่มีพิษมีภัย

แต่ถ้าเธอมาดื่มเหล้าเฉยๆ ละก็ รับรองว่าเรื่องเยอะจนแทบเป็นบ้าแน่นอน

เงินไม่ได้หามาง่ายๆ ขนาดนั้น

ได้แต่บอกว่าแต่ละวงการก็มีกฎเกณฑ์ของแต่ละวงการ

อย่าคิดว่าการเป็นบาร์เทนเดอร์ในร้านอิซากายะจะไม่มีลูกค้าอยากมาเล่นเกมรักกับคุณ

ถ้าเมื่อกี้ลู่เสี่ยวเปลี่ยนทักษะเป็น "ฉันปั่นหัวผู้หญิงพร้อมกันสองคน ผลาญเงินพวกเธอแต่ก็กั๊กไว้ไม่ยอมคบเป็นแฟน"

เจียงหลิวก็คงพอจะรับไว้พิจารณาอยู่บ้าง

ถึงแม้จะเหยียดหยามในเชิงศีลธรรม แต่ก็ยอมรับในทักษะทางวิชาชีพ

"ไปฝึกมาใหม่อีกหน่อยแล้วกัน"

"ได้เลยลูกพี่ ตอนเย็นเดี๋ยวเลี้ยงข้าวเอง"

ถ้ามองในมุมของเพื่อน ลู่เสี่ยวถือเป็นคนที่ใช้ได้ทีเดียว

ไม่ขี้เหนียว อีคิวไม่ต่ำ หน้าตาก็ถือว่าผ่านเกณฑ์

แต่ยังคงมีความเพ้อฝันเรื่องความรักอยู่บ้าง ซึ่งเรื่องนี้ไม่มีทางรอดเด็ดขาด

ไม่ใช่ว่ามีความรักไม่ได้ แต่ห้ามมีความรักในขณะที่ยังรักษาฐานะบริกรกับลูกค้าต่างหาก

คนที่ซวยในท้ายที่สุดก็คือตัวคุณเอง

แต่ในมุมมองของลู่เสี่ยว

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดทบทวนในใจ

ฝึกอีกหน่อยนี่คือให้ไปฝึกด้านไหนกันแน่

หลิวจื่อปฏิเสธเพราะรำคาญ หรืออยากให้ไปฝึกจริงๆ กันแน่

เขาตัดสินใจว่าจะคอยสังเกตทุกความเคลื่อนไหวของหลิวจื่อ

ตอนนี้ฉันยังไม่เก่ง แต่ฉันเรียนรู้ได้นี่หว่า!

แล้วเขาก็ได้เห็นฉากที่น่าตกตะลึง

"คุณคือเจียงหลิวใช่ไหมคะ"

"ไม่แอดครับ"

"ฉันไม่ได้จะขอแอดวีแชตคุณสักหน่อย"

"ไม่นัดครับ"

เวยเซิงซิ่วยืนนิ่งอยู่ข้างสนามบาสเกตบอล มองเจียงหลิวที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยความพูดไม่ออกสุดขีด

"ฉันชื่อเวยเซิงซิ่ว เป็นรูมเมตของหลี่เสินอวี้ เธอให้ฉันมาหาคุณค่ะ"

"แล้วตัวเธอล่ะครับ"

"ไปทำเรื่องขอวีซ่าค่ะ"

"อ้อ แล้วเธอให้คุณมาทำอะไรเหรอครับ"

พอได้ยินคำถามนี้ ใบหน้าของเวยเซิงซิ่วก็พลันแดงระเรื่อ เธอเหลียวมองรอบๆ สองสามครั้งจนเห็นลู่เสี่ยว

จึงเอ่ยขอโทษอย่างเกรงใจว่า "เพื่อนคะ ช่วยหันหน้าไปทางอื่นสักครู่ได้ไหมคะ"

ลู่เสี่ยวรีบตอบว่าได้ครับ แล้วรีบถอยฉากออกไปทันที

เวยเซิงซิ่วกำชายเสื้อแน่น สีหน้าประหม่าราวกับกำลังเตรียมจะทำเรื่องที่พูดยากเหลือเกิน

เธอจำเป็นต้องทำเรื่องที่น่ากระดากอายจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เสินอวี้ทั้งงอแงทั้งรบเร้าอ้อนวอนเธอละก็

เธอไม่มีทางยอมรับคำขอนี้เด็ดขาด

"ฉัน..."

"คุณเวยเซิงซิ่วครับ ผมมีคำถามอยากถามหน่อย คุณแซ่เวยเหรอครับ"

"ฉันแซ่เวยเซิงค่ะ"

"แซ่ของคุณนี่โคตร... โคตรเจ๋งเลยครับ"

ถ้าเป็นเรื่องการแต่งตัว เมกอัป หรือแม้กระทั่งชื่อ เจียงหลิวยังพอเค้นคำชมออกมาได้เป็นร้อยแบบ

แต่เรื่องแซ่นี่จะให้ชมยังไง

ชมว่าบรรพบุรุษของคุณสมัยนั้นเอาเรื่องน่าดูงั้นเหรอ

เดิมทีเวยเซิงซิ่วก็ไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อเจียงหลิวอยู่แล้ว พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเขาก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่

เธอส่ายหน้าแล้วรวบรวมความกล้าพูดว่า

"หลี่เสินอวี้ให้ฉันช่วยมาบอกคุณว่า เมื่อคืนเธอฝันถึงคุณค่ะ"

"อ๋อ ตอนนี้คุณควรจะยกมือถือขึ้นมานะครับ"

เจียงหลิวเอ่ยเตือนให้ถูกจังหวะ พลางส่งสัญญาณให้เธอหันกล้องมาที่หน้าตรงของเขา

"เรื่องแบบนี้หลี่เสินอวี้ให้คุณมาบอกต่อหน้า ก็เพื่ออยากเห็นสีหน้าแรกของผมไม่ใช่เหรอครับ

พูดมาเถอะ เดาว่าคงไม่ใช่ฝันดีอะไรหรอก"

"เธอบอกว่าฝันเห็นคุณโดนรถบรรทุกคันใหญ่ชนค่ะ"

"อ๋อ ไปบอกเธอว่าความฝันมันตรงข้ามกับความจริงนะ"

เจียงหลิวยิ้มอย่างรู้ทัน ไม่ได้ใส่ใจลูกไม้ตื้นๆ ของหลี่เสินอวี้

"เธอเดาไว้แล้วว่าคุณจะพูดคำนี้ เธอก็เลยบอกว่าความฝันมันตรงข้ามกับความจริง จริงๆ แล้วเป็นคุณต่างหากที่ไปชนรถบรรทุกคันใหญ่"

ฝันตรงข้ามกับความจริง

ดังนั้นจึงเป็นเจียงหลิวที่วิ่งไปชนรถบรรทุกคันใหญ่

ตอนที่เวยเซิงซิ่วได้ยินหลี่เสินอวี้หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งเล่าความฝันนี้ให้ฟัง

สีหน้าของเธอนอกจากพูดไม่ออกแล้วก็มีแต่พูดไม่ออก

เรื่องพรรค์นี้มันมีจำเป็นต้องเอามาคุยกันด้วยเหรอ

อีกอย่าง ถ้าจะคุยก็คุยไปสิ

ยังจะต้องให้มาบอกต่อหน้าอีกเหรอ

ดูสิ บรรยากาศกลายเป็นกระอักกระอ่วนขนาดไหน

ไม่แน่ว่าเจียงหลิวอาจจะคิดว่าฉันเป็นบ้าไปด้วยอีกคนแล้วก็ได้

เวยเซิงซิ่วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ทว่าเธอกลับต้องตกใจกับปฏิกิริยาของเจียงหลิว

เจียงหลิวที่เดิมทีนั่งอยู่อย่างเรียบร้อยพลันกระโดดผลุงขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้างกลมโต

ไม่มีอะไรอื่น

เขาดันถูกหลี่เสินอวี้ดักทางซ้อนดักทางเข้าให้แล้ว

"โดนยัยตัวแสบนี้เล่นเข้าให้แล้ว"

เจียงหลิวควักโทรศัพท์ออกมากดโทรหาหลี่เสินอวี้ทันที

"คุณดักทางการดักทางของผมได้ยังไงน่ะ"

เสียงหัวเราะคิกคักอันคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย

"ฮิๆๆๆๆ ฉันเดาถูกล่ะสิ"

"ฝันเห็นผมโดนรถบรรทุกชนจริงๆ เหรอครับ"

"แต่ฝันมันตรงข้ามกับความจริงนี่นา นายเป็นซูเปอร์แมนที่ชนรถบรรทุกได้นะ"

"ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตตั้งนานมีแค่นี้เนี่ยนะ ผมว่าคุณนี่ว่างจัดจริงๆ..."

"เจียงหลิว ฉันคิดถึงนายนี่นา"

เวยเซิงซิ่วที่ยืนมองอยู่ข้างๆ สีหน้าที่กระอักกระอ่วนอยู่แล้วก็ยิ่งทวีความกระอักกระอ่วนขึ้นไปอีก

ฉันคือใคร

ทำไมฉันต้องมายืนฟังพวกเขาอวดหวานใส่กันข้างๆ ตรงนี้ด้วย

เธออึดอัดทรมานราวกับมีหนอนไต่ไปตามตัว

แต่ไม่เป็นไร คนที่ได้ยินการอวดหวานไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว

สุภาพสตรีตาสีฟ้าก็ได้ยินเช่นกัน

แถมเธอยังเดินเข้ามาข้างกายเจียงหลิวด้วยตัวเอง

"คุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอคะ"

"รอผมสักครู่นะครับ"

"งานเลี้ยงครอบครัวจะสายแล้วนะคะ"

"อ๋อๆ"

เจียงอวี่เจินแวะมารับเจียงหลิวไปงานเลี้ยงครอบครัวด้วยกัน

ใช่แล้ว งานเลี้ยงครอบครัวของตระกูลเจียงนั่นเอง

เริ่มรับประทานอาหารเวลาบ่ายสองโมงยี่สิบสองนาที งานรวมญาติกินข้าวของตระกูลเจียงตรงกับเวลานี้เสมอ

ถ้าถามว่าทำไม

ภายในตระกูลเจียงมีความเห็นเรื่องนี้แตกต่างกันไปสารพัด

มีคนบอกว่ามันเป็นเรื่องทำนองเดียวกับ "เกาจู่ฟันงูขาว" "ต้าฉู่จักเฟื่องฟู เฉินเซิ่งจักเป็นราชา" หรือ "ฟ้าเหลืองจักต้องสถาปนา"

ล้วนเป็นสิ่งสร้างกระแสเพื่อผลักดันให้เจียงเหล่าเอ้อร์ขึ้นครองอำนาจ

เพื่อให้ทุกคนยอมรับตัวเลข "สอง" จากใจจริง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว กฎข้อนี้คือเจียงเหล่าต้าในตอนนั้น

หรือก็คือนักพรตเหย่เซิงในปัจจุบันเป็นคนตั้งกฎไว้ตอนที่ยังดูแลตระกูล

เพราะพี่น้องทั้งสามคนเคยนัดตีกับคุณชายเศรษฐีคนอื่นๆ ในวันที่ยี่สิบสองเดือนกุมภาพันธ์

ตอนแรกนัดกันไว้สามต่อสาม

แต่พอบู๊กันขึ้นมาจริงๆ สามต่อสามกลับกลายเป็นสามต่อสอง

เนื่องจากเจียงเหล่าเอ้อร์เป็นคนสุภาพเรียบร้อยไม่ชอบชกต่อยมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงเผ่นหนีเอาตัวรอดไปก่อน

เจียงเหล่าต้าที่กลับถึงบ้านด้วยสภาพเลือดท่วมตัวเตรียมจะกำหนดให้วันนี้เป็นวันแห่งความอัปยศของตระกูล

อัปยศสิ้นดี!

ทว่ากลับถูกเจียงเหล่าซานคัดค้าน

เจียงเหล่าซานบอกว่า พี่ใหญ่ แบบนี้ไม่ได้นะ

วันที่ยี่สิบสองกุมภามีแค่ปีละครั้ง การลงโทษแบบนี้มันเบาเกินไปไหม

พี่ใหญ่เอ่ยถาม "แล้วแกคิดว่าควรทำยังไง"

เจียงเหล่าซานโบกมือใหญ่แล้วว่า "ต่อไปนี้มื้อหลักให้กินข้าวตอนบ่ายสองยี่สิบสอง ให้เจียงเหล่าเอ้อร์ตระหนักไปตลอดกาลว่าเขาคือไอ้งี่เง่าเบอร์สอง"

เจียงเหล่าต้าในตอนนั้นพูดเพียงคำเดียวว่า

"ประเสริฐ"

ธรรมเนียมนี้จึงสืบทอดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

พวกที่บอกว่าธรรมเนียมนี้เทียบเท่ากับ "แคว้นฉู่รุ่งเรือง เฉินเซิ่งเป็นราชา" ก็น่าจะเป็นพวกชอบประจบสอพลอทั้งนั้น

ไม่รู้เหมือนกันว่าเจียงเหล่าเอ้อร์จะรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้

"บ๊ายบาย พี่จะไปทำธุระสำคัญแล้ว"

เจียงหลิววางสาย แล้วส่งสัญญาณให้เจียงอวี่เจินรีบไป

"หลี่เสินอวี้เหรอ"

"แล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ"

"ผู้หญิง ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดนะ เธอไม่ควร..."

"หุบปากไปเลยคุณ!"

เจียงหลิวเอามือปิดปากเจียงอวี่เจินทันที แล้วลากเธอวิ่งออกไป

จะรักษาโรคประธานจอมเผด็จการแบบนี้ของเธอยังไงดีนะ

แบบนี้ก็นับเป็นโรคทางจิตเวชได้เหมือนกันใช่ไหม

หรือว่าจะให้เฉินซูหวั่นช่วยรักษาเธอดี

เวยเซิงซิ่วมองดูภาพเหตุการณ์นี้อยู่ไกล ๆ เธอจึงถือโอกาสถ่ายรูปส่งไปให้หลี่เสินอวี้

สรุปก็คือประณามพฤติกรรมผู้ชายสารเลวของเจียงหลิวไปยกใหญ่

หลี่เสินอวี้ยังขอให้เธอช่วยฝากข้อความไปบอกด้วย

"วันนี้ฉันต้องไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวตระกูลเจียงน่ะสิ"

สีหน้าของเวยเซิงซิ่วซับซ้อนอยู่บ้าง คู่หมั้นที่กำลังจะปรากฏตัวของเธอน่าจะเป็นเจียงหลิว

เรื่องในงานวันเกิดของหลี่เสินอวี้ตอนนั้นปิดไม่มิดอยู่แล้ว

ชื่อเจียงหลิว แถมยังมีสิทธิ์เข้าร่วมงานวันเกิดของหลี่เสินอวี้ พอนำสองคีย์เวิร์ดนี้มารวมกัน

นอกจากเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก

แต่เธอรู้สึกประทับใจในตัวเจียงหลิวได้ยากจริง ๆ

"ช่างเถอะ แค่ไปดูเฉย ๆ"

ลู่เสี่ยวยืนมองตามหลังเจียงหลิวที่ห่างออกไปตาค้าง

วินาทีนั้นเขาเหมือนจะบรรลุแล้วว่า ที่แท้เจียงหลิวอยากให้เขาเรียนรู้อะไร

"เรื่องคบแฟนสองคนพร้อมกันโดยไม่ให้โดนจับได้เนี่ย ต่อหน้าพี่เจียงถือว่าจิ๊บจ๊อยไปเลย"

"การทำให้แฟนสองคนมาเจอกัน แล้วยังไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลยต่างหาก ถึงจะเป็นเส้นทางขั้นสูงที่ฉันต้องไปให้ถึง!"

วินาทีนั้น เมื่อมองดูเจียงหลิวที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ

ลู่เสี่ยวรู้สึกราวกับได้เห็นพระเจ้า